بیا!
قانون به روایت لیدیا پوئت
اثر انگشت کارلو پانکالدی هست.
هیچ‌کس تکون نخوره! همون‌جا بمونید!
-نمی‌خواستم آتیلا رو بکشم. دوسش داشتم. -می‌دونیم.
میان دنبالم.
دنبالشون نگرد وگرنه میان سراغ تو هم.
-نه! -نه!
کارلو!
کارلو.
نه.
-نکن عزیزم. -کارلو.
-کارلو دیگه برنمی‌گرده. -کارلو.
ساکت باش.
-ببین چی برات آوردم. ببین. -کارلو.
ببین.
عقلت رو از دست دادی؟
-ببخشید. -دیوانه‌ای!
نتونستم جلوی خودمو بگیرم. ببخشید.
اینجا تو خونه کارلو چیکار می‌کنی؟
می‌تونم همون سوال رو ازت بپرسم.
دادستان پیگیرش نمی‌شه،
ولی من می‌خوام بدونم کی پشت مرگ‌های آتیلا و کارلو پانکالدی هست.
خب چیزی پیدا کردی؟
کارلو به من همه دفترچه‌های آتیلا رو داد جز این یکی.
این یکی رو با خودم می‌برم.
فقط می‌خوام یه نگاهی بندازم.
انریکو گفت ازت دوری کنم، و نمی‌خوام ناراحتش کنم.
باشه، ولی بعداً از من کمک نخواه.
کمکی لازم ندارم. نگران نباش.
بفرمایید.
ببخشید.
اشکالی نداره.
و
به انریکو سلام برسون.
۷ ژوئیه ۱ بعد از ظهر - سناتور کراورو
کجا بودی؟
شام با یاکوپو بودم.
بعد رفتیم خونش و تسلیم دیوانگی شدیم.
اجازه هست؟
ببخشید، ترزا.
دختر یک دوست عزیزم دستگیر شده.
تنها ۱۶ سالشه.
به چه جرمی؟
قتل.
دختره میره کالج دختران میهن.
یه شاهد ادعا می‌کنه چای هم‌کلاسیش رو مسموم کرده.
یه شاهد ادعا می‌کنه؟
آیا شاهد دیده که دختره سم تو فنجون ریخته یا...
نه، ندیده که سم ریخته باشه...
اشتباهه. من لورا رو از بچگی می‌شناسم.
هیچ‌وقت همچین کاری نمی‌کنه.
پس مدرک میاریم که سوءتفاهم بوده.
ممنون.
این یکی برگشت خورده.
آدرس اشتباه بود.
برای اطلاعات، من از آندریا خوشم اومد.
شاید دوباره بهت نامه بنویسه.
مرکز بازداشت نوجوانان
چای رو تو آماده کردی؟
بله، تو سالن غذاخوری بودم.
کتری رو گذاشتم.
کسی دیگه باهات بود تو اون لحظه؟
مدیر مدرسه.
ولی فقط برای یه مدت کوتاه اونجا بود قبل از اینکه برم پیش بئاتریس.
دوست بودین؟
تا حالا دعوا کردین؟
هیچ‌وقت؟ حتی یه بار؟
فقط یه بار.
یه مدت پیش، بئاتریس بهم گفت با یه پسر آشنا شده.
یه سرباز.
اسمش چی بود؟
ماتئو بارنگی.
خیلی اصرار می‌کرد،
و بئاتریس گیج شده بود.
می‌دونم سربازا جدی نیستن.
نمی‌خواستم زندگیشو خراب کنه، برای همین به والدینش گفتم.
فکر کردم کار درستیه.
آیا بئاتریس احساس خیانت کرد؟
آیا به همین دلیل با هم دعوا کردید؟
بله. اولش.
بعد فهمید که فقط نگرانشم.
اون پسر قصد جدی نداشت.
و آشتی کردیم.
یه هاون تو اتاق موکلتون پیدا کردیم.
روی هر دو، بقایای گیاه آکونیت پیدا کردیم،
یه گل زرد با بوی خیلی تند که اگه له بشه...
اگه به پودر تبدیل بشه و تو آب حل بشه، کشنده می‌شه.
آشنا هستم.
طبق گزارش پزشک قانونی، همین سمی بود که بئاتریس رو کشت.
همچنین بقایای اون رو روی فنجونی که بئاتریس ازش نوشید پیدا کردیم.
با توجه به این، و شهادت دختری که تو باغ داشت نقاشی می‌کرد،
خانم سوفیا بوناکورسی،
می‌تونم بگم پرونده حل شده‌س.
حل شده، اما بدون انگیزه.
این توی تحقیقات مشخص می‌شه.
در این بین،
اگه می‌خواید با مدیر مدرسه، ماریا پیا کانتیانی، حرف بزنید، بهش اطلاع داده شده.
چه بگم، آقای دادستان؟
ما عادت نداریم به چنین کمک مفیدی.
من در خدمت حقیقت و عدالت کار می‌کنم.
موفق باشی.
در مورد شما خوندم، خانم پوئت.
هیچ چیز قابل تحسینی در زنی که می‌خواهد مثل مردها زندگی کند، نمی‌بینم.
نه، نه مثل مردها. آزاد بودن برای یک زن کافی است.
-ما اینجا یک ماموریت داریم، خانم. -اوهوم.
آموزش دادن ارزش‌های میهن به دختران
تا آنها هم به نوبه خود ایتالیایی‌های آینده را آموزش دهند.
به همین دلیل نمی‌توانیم از عهده یک رسوایی برآییم.
خانم کانتیانی، یک دختر مرده.
و یکی دیگر الان در زندانه.
روی این تمرکز کن، نه نظر عمومی.
بیاتریس دختر فوق‌العاده‌ای بود.
از دست دادنش سخت‌ترین قسمت همه اینها بوده.
اینها هم‌کلاسی‌هایش هستند؟
فقط چهارتاشون تو مدرسه بودند. بقیه با خانواده‌هاشون بودند.
می‌خواهم خصوصی با آنها صحبت کنم.
چرا خصوصی؟
امیدوارم منو مظنون نبینی.
باید ببینم؟
تنها چیزی که برام مهمه رفاه دخترهاست.
من هم همینطور. به همین دلیل آنها را به دفتر دادستانی نخواستم.
شما صلاحیت این کار را ندارید.
اما من دارم.
و اگر اجازه ندهید با آنها صحبت کنیم، مجبور می‌شوم پروتکل را رعایت کنم.
-آفرین. -ممنون.
-ولی خودم رسیدگی می‌کنم. -چرا؟
لورا و بیاتریس بهترین دوستان هم بودند.
بله. بهترین دوستان.
البته.
ولی بیایید، هیچکدوم از شما هیچوقت آنها را در حال دعوا ندیدید؟
تنها چیزی که می‌دانم این است که آنها همدیگر را دوست داشتند.
لورا به یک مگس هم آسیب نمی‌زند.
چی می‌تونی در مورد مدیر مدرسه کانتیانی بهم بگی؟
او هم در سالن غذاخوری بود، پس می‌توانست چای را مسموم کند.
فکر نکنم اینطور باشه.
یعنی، نمی‌توانم کاملاً مطمئن باشم، ولی خانم کانتیانی هرگز…
او هرگز چنین کاری نمی‌کند.
-چرا باید این کارو بکنه؟ -نمی‌کنه.
ولی آنها رابطه عجیبی داشتند.
مدیر مدرسه با او مهربان‌تر از بقیه ما بود.
اخیراً او را به دفترش خواسته بود تا او را توبیخ کند.
ولی به جای مجازاتش،
او را به اتاق دیگری منتقل کرد.
همان اتاقی که به باغ دید دارد.
خیله‌خب، دخترها، ممنون.
اگر چیزی بیشتر بخواهم،
می‌توانم روی شما حساب کنم؟
ما هر کاری برای لورا می‌کنیم، خانم پوئت.
آنها شاهدان قابل‌اعتمادی نیستند.
آنها عادت دارند به هیچکس اعتماد نکنند و دیوارهایی برای حفاظت از اسرارشان بسازند.
آنها همچنین بیش از حد به لورا نزدیکند.
و آنها به اندازه کافی باهوش هستند که مدیر مدرسه را مقصر بدانند.
حداقل ما یک سرنخ برای پیگیری داریم.
شاهد، سوفیا، تنها کسی است که به نظر صادق می‌آید.
-به همین دلیل بقیه او را طرد می‌کنند. -کالسکه کجاست؟
داری به حرفم گوش می‌کنی؟
بله.
ما نمی‌توانیم به این دخترها اعتماد کنیم، و حالا من باید بفهمم.
نه، تو باید اطلاعاتی درباره سربازی که لورا به ما گفت، پیدا کنی.
ماتئو بارنگی.
خیله‌خب. ولی حالا باید بروم. بعداً توی خونه می‌بینمت.
-کجا داری میری؟ -راننده!
می‌رم پیش خیاطم.
اگه به موقع نرسم، ترزا منو می‌کشه.
برنامه امشبمون یادت رفته؟
پیاتزا استاتوتو. هرچه سریعتر.
سر وقت باش، و ما را خجالت نده.
سر وقت.
و همتای قانونی همه این محدودیت‌های سرکوبگر چیه؟
مضحکه.
به زنان حق رای بدید!
...وقتی حقوق مدنی و سیاسی کاملاً نادیده گرفته می‌شوند...
-بیا تو. تازه شروع کردیم. -نه. فقط دو دقیقه وقتتونو می‌خوام.
من و تو جمعه با هم قرار داریم. نمی‌تونی نه بگی، باشه؟
عجیب پیشنهاد می‌دی.
نخست‌وزیر دپرتیس قراره شام خونه ما باشه.
اگه قانعش کنی بهت گوش بده، بقیه هم گوش می‌دن.
این شانس توئه تا باهاش درمورد قانونت صحبت کنی.
نگرانی؟
نگران نباش. خیلی خوب پیش می‌ره.
تو چی می‌خواستی بپرسی؟
این دفترچه متعلق به خبرنگار روزنامه گازت است
که چند روز پیش مرد.
-آتیلا بروسافرو. -بله.
البته.
متاسفم که می‌پرسم، آنا، ولی باید بپرسم چون اینجا نوشته
که او و شوهرت دو روز قبل از قتل با هم ملاقات داشتند.
بله. و بیشتر از این هم هست.
او برای ناهار به خانه ما آمد.
او می‌خواست فیلیپو شایعاتی در مورد آقای جوارا را تایید کند.
برای ما، بدنام کردن یک رقیب سیاسی کار ناپسندی است.
پس ما گفتیم نه.
-کلیدهاتو گم کردی، خانم؟ -نه. ولی یه چیزی یادم رفت.
امشب چه خبره؟
مهمانی دوک مارکیسیو.
لباست روی تخت است. برات اتوش کردم.
-آلبرتینا! -اوه نه.
دارم میام!
اوه، انریکو! بهتر نیست من اینجا بمونم و کار کنم؟
دوست دارم بذارمت خونه، ولی متأسفانه ما یه خانواده‌ایم.
یه درخواست رسمی دادم، ولی یکم طول می‌کشه.
-حداقل یه هفته. -یه هفته؟
عزیزم، تو زیبایی.
مرسی بابا.
تو هم همینطور.
-آره، ولی پاپیونت بد بسته شده. -آره.
لورا چطوره؟
یکم استرس داره، ولی...
تو تنها کسی هستی که آماده نیستی. عجله کن!
اومدم.
-آلبرتینا، دستکش‌هام! -نه، اول باید منو آماده کنه.
ببخشید.
درسته، ببخشید. ۲۰ دقیقه‌ست منتظریم.
آقای یاکوپو! منو تا حد مرگ ترسوندی. تو اتاق خانم لیدیا چیکار می‌کنی؟
اون چیزی از من دزدیده. پیداش می‌کنم و میرم.
اگه وکیل بفهمه که گذاشتم بیای تو...
تو نذاشتی. اصلاً منو ندیدی. حالا لطفاً برو بیرون.
-چیزی نیاز داری؟ -چیزی لازم ندارم. برو بیرون.
-مطمئنی؟ -مطمئنم. برو بیرون.
-نه بابا. واقعاً؟ -لیدیا، لطفاً طعنه نزن.
ما اینجاییم برای ماریانا.
ممنون که این شکنجه رو تحمل کردی.
پدرم، دوک رو می‌شناسی؟
شب بخیر.
افتخار بزرگیه، اعلی‌حضرت.
و عمه ماریانا، لیدیا پوئت.
آه، وکیل خانم. خیلی دوست داشتم ببینمتون.
من تو این زمینه منحصر به فردم،
ولی امیدوارم بقیه هم دنبالم بیان.
-خدای من، نه. خدا نکنه! -درسته، البته.
جالبه، این همون چیزیه که مجرمان میگن
وقتی می‌فهمن خواهرم داره ازشون تحقیق میکنه.
خب، پس شما رو به دستای خوبی می‌سپارم.
خداحافظ.
ببخشید. مارگریتا به کمکم نیاز داره.
تو هم حس کردی که بهمون نگاه از بالا داشت،
یا فقط من اینجوری حس کردم؟
بیا، عزیزم.
بذار به دوک و مهمان‌های برجسته‌شون نشون بدیم
والس واقعی چجوریه.
زن‌هایی هستن که به ازدواج نمی‌اندیشند،
نه به خانواده، نه به مراقبت از بچه‌ها.
آقای یاکوپو، براتون قهوه درست کردم. کورِتو، همونطوری که دوست دارین.
مرسی، آلبرتینا.
ولی
فکر کنم فقط برم.
آلبرتینا؟
همه کجان؟
باور نکردنی!
خانم‌ها و آقایان، یه دست برای
توپچی‌های هنگ پنجم
که آسمون تابستونی ما رو روشن کردن.
داری همون چیزی رو فکر می‌کنی که من؟
اون بدل نبود.
اون واقعاً ملکه بود.
حالا، اگه همه با من بیان.
همسرم منتظر ماست برای چالش بزرگ.
دقیقاً.
دقیقاً همین رو فکر می‌کردم.
یه بازیه که تو شونبرگ بازی می‌کردیم.
به دو تیم تقسیم می‌شید. یا بهتره بگم، دو ردیف.
یکی اینجا و یکی اونجا. اگه ممکنه.
نمایش بی‌نظیر بود. آفرین. امیدوارم نوشیدنی بهتون داده باشن.
-متأسفانه، ما سر وظیفه‌ایم. -نه.
دوک به طور خاص از من خواست براتون کمی نوشیدنی بیارم.
نمی‌خوایم ناامیدش کنیم.
من شماره… پنج رو می‌خونم!
این ما رو ناک اوت می‌کنه.
احتمالاً.
قبل از ادامه، می‌خوام یه چیزی رو اعتراف کنم.
در واقع من اینجام چون یه دوستی دارم.
اون تو واحد توپخانه‌ست و دوست دارم دوباره ببینمش.
متأسفانه نمی‌دونم چطوری پیداش کنم.
اسمش ماتئو بارنگیه. شاید بشناسیدش؟
ما برات کافی نیستیم؟
خب، حالا...
اوه، خیلی جالبه.
شماره هفت.
آفرین، دوک. تبریک میگم!
نگران نباش، وکیل. مطمئنم تو دادگاه سریع‌تر هستی.
وکیله خیلی کنده!
و حالا... شماره سه.
خوبه.
نمی‌خوای بگی اینجا پیشخدمتی، چون باور نمی‌کنم.
نه. پیشخدمته دوسته منه.
لباسشو بهم قرض داد چون می‌دونستم تو اینجا میای.
می‌خواستم باهات حرف بزنم.
راجع‌به چی؟
اینکه پشیمونی که با نامه ترکم کردی؟
تا بهت بگم هنوز دوستت دارم.
پس چرا ترکم کردی؟
ازم خسته می‌شدی، ماریانا.
به خودت نگاه کن.
این دنیای توئه.
و من چیزی نداشتم که بهت بدم.
-چرا داری مثل بابام حرف می‌زنی؟ -ولی اشتباه می‌کردم.
می‌تونم یه چیز بهت بدم.
ثروتی که این مردم دارن نخواهد بود.
این قول خواهد بود که دیگه تا زنده‌ام ترکت نکنم.
خب، هنوز این بطری تموم نشده.
نمی‌تونی برگردی به پادگانت تا وقتی خالی بشه.
اگه دست من بود، همه شب می‌موندم.
تشویقش نکنید، بچه‌ها.
باید متوجه شده باشید کاملاً دیوونه‌ست.
ببین کی اینجاست. تو هم توسط دوک دعوت شدی؟
نه. اومدم چیزی که ازم دزدیدی رو پس بگیرم.
-بیا بریم. -قلبت؟
چرا داری این سربازای خوبو اذیت می‌کنی؟
چون می‌خوام بدونم یکی از هم‌رزماشون کجاست.
ولی این بچه‌ها کد اخلاقی خیلی سختی دارن
و بهم نمی‌گن.
بچه‌ها، کد اخلاقیتون اجازه می‌ده سر پست نوشیدنی بخورید؟
خانم جوان اصرار کرد.
فکر می‌کرد اینجوری می‌تونیم حرف بزنیم.
نه. این کارو کرد تا ازتون با فرمانده‌تون باج‌گیری کنه.
آره، دقیقاً.
به نظر فرشته میاد، ولی واقعاً حیله‌گر و انتقام‌جوئه.
-اوه، بس کن. -دیدی؟
داری ازم تعریف می‌کنی.
به هر حال، بدون کمک تو هم می‌تونستم.
گولشون زدم، اذیتشون کردم، انداختمشون تو دردسر...
باشه، لیدیا. دفترچه آتیلا کجاست؟
-تا حالا گم کردیش؟ -لیدیا، می‌دونم تو گرفتی.
انریکو!
اگه ما رو با هم ببینه، می‌کُشد‌مون.
بده به من و برو.
تا سه می‌شمارم، می‌رم بهش سلام کنم. یک. دو.
-یاکوپو، چقدر بچه‌ای... -سه.
باشه!
و منم که انتقام‌جوئم.
-مرسی. -خداحافظ.
خداحافظ.
انریکو!
مسابقه چطور بود؟
حالت بده؟
یکم.
ولی، گوش کن، با سه تا توپچی خیلی مهربون حرف زدم،
و فردا یه قرار داریم با ماتئو بارنگی.
دست می‌زنی؟
حقمه.
مدرسه دخترا رو خوب زیرنظر داره.
چطور با هم کنار میومدید؟
بئاتریس زرنگ بود.
همیشه می‌دونست چطور چیزی که می‌خواست رو به دست بیاره.
فقط بگیم راهی پیدا کرد که...
که مدیر مدرسه کاری به کارش نداشته باشه.
واقعاً؟ با هم دوست بودن؟
نه دقیقاً دوست.
یه بار مدیر مدرسه یه کارت پستال نوشت که کمی معنی‌دار بود،
و بئاتریس تشویقش کرد که کارت پستال‌های بیشتری بنویسه
تا اینکه...
به فکرش نرسید که ازشون برای باج‌گیری استفاده کنه.
فکر نکنم کارابینیری کارت پستالی پیدا کرده باشن.
چون من دارم.
مثل خدایان بالاترین
او شگفت‌انگیزترین دیدار را می‌بیند چشمان تو نوری درخشان است
شاهدی سرشار از وجد
سافو.
ترجمه کمی قدیمیه، ولی هنوز خیلی قشنگه.
بقیه خیلی واضح‌ترن.
بئاتریس داشت ازت باج‌گیری می‌کرد.
اگه این نامه‌نگاری‌ها عمومی می‌شد، یه رسوایی می‌شد.
همه چیزتو از دست می‌دادی.
شغلت، مدرسه عزیزت. همه چیز.
به خاطر همین کشتیش.
بئاتریس بهترین دوست من بود.
تا حالا همچین حسی نداشتم.
می‌دونستم شروع یه پایان بود.
سعی کردم.
فقط خدا می‌دونه چقدر سعی کردم مقاومت کنم.
فقط خیال‌پردازی بودن.
نمی‌خواستم بیشتر از این صمیمی بشم.
شروع کرد به باج‌گیری از من.
گذاشتم هر کاری می‌خواد بکنه.
اون سربازو ببین، کلیدای دروازه جلویی رو داره،
حتی به یه اتاق جدید نقل مکان کن که به باغ مشرف باشه.
اون از من درخواست‌های مسخره‌ای داشت
فقط برای لذت دیدن عذاب کشیدن من.
با وجود این، تو هرگز دست از دوست داشتنش برنداشتی.
می‌دونم دلیلی نداری که به من اعتماد کنی…
اما من هرگز بهش آسیبی نمی‌رسوندم.
همکلاسی‌هات ازت دوری می‌کنن؟
نه، اینجا همه‌مون با هم خوبیم.
باشه.
مگر اینکه یکی از دوستات رو به دردسر بندازی.
گوش کن.
دخترای دیگه فوراً خانم کانتیانی رو مقصر دونستن.
اون رو توی سالن غذاخوری دیدی.
فقط مونده که بگی دیدی اون سم رو توی لیوان ریخته.
نمی‌تونم شهادت دروغ بدم.
اونقدر از لورا متنفری؟
نه. من با لورا مشکلی ندارم.
قسم می‌خورم.
اما حقیقت اینه،
بئاتریس و لورا از هم متنفر بودن.
چرا؟
به خاطر اون سرباز.
ماتئو.
لورا هم بهش علاقه داشت.
بعد، وقتی بئاتریس باهاش شروع به قرار گذاشتن کرد،
لورا به شدت حسود شد.
اون همه چیز رو به والدین بئاتریس گفت.
اونا تصمیم گرفتن بئاتریس رو از مدرسه بیرون بکشن و توی یه صومعه زندانی کنن.
قرار بود فرداش بره.
اما به جاش مرد.
-ممکنه؟ -مطمئن.
اون صبح،
بئاتریس از من خواست یه نقاشی از جلوی مدرسه بکشم.
فقط به عنوان یه یادگاری.
کدوم اتاق بئاتریس بود؟
این اتاق جدیدش بود.
باشه، سوفیا. مرسی.
به من اعتماد داری؟
تو تنها کسی هستی که همیشه بهش اعتماد داشتم.
چرا بهمون نگفتی که به بئاتریس حسادت می‌کردی؟
اگه می‌گفتم، والدینم می‌فهمیدن.
اگه بی‌گناهی، لورا،
حقیقت تنها چیزیه که می‌تونه کمکت کنه، که می‌تونه کمکمون کنه.
پس لطفاً برام توضیح بده چرا اون روز توی اتاق بئاتریس بودی.
اون من رو دعوت کرده بود.
برای یه لحظه، فکر کردم می‌خواد آشتی کنیم.
اما به جاش ازم خواست چای درست کنم، بعد من رو بیرون کرد.
گفت که هیچ‌وقت از دستش خلاص نمی‌شم.
دو احتمال وجود داره.
اول اینکه لورا واقعاً این کار رو کرده.
به دوستش حسادت کرده و تصمیم گرفته مسمومش کنه.
نه. این غیرممکنه.
اما به ما دروغ گفته.
چون از والدینش ترسیده بود.
اون فقط یه دختر جوونه.
اما مدیر مدرسه…
بئاتریس داشت ازش باج‌گیری می‌کرد.
این احتمال دومه.
اما بعیده.
مدیر مدرسه باید قبل از اینکه لورا چای درست کنه لیوان رو مسموم کرده باشه.
خب؟
پس نمی‌دونم.
هنوز همه جزئیات رو ندارم. داره دیر می‌شه. باید لباس بپوشم.
همیشه که نمی‌تونم همه چیز رو بدونم لعنتی.
بیا.
خب؟
هیچی.
ده‌ها و ده‌ها تاریخ، آدرس و اسم هست.
لیوان رو نگاه کن.
لعنتی!
این رو جابجا کن.
سزاره، توی صفحه تاریخ ۷ ژوئن چی نوشته؟
هفت…
صفحه ۷ ژوئن نیست.
کارلو حتماً اون رو پاره کرده.
قرار ملاقات با
کتابفروشی نیتیس.
خیابان تینتوری.
بریم؟
پالتوهامون رو بپوشیم.
نخست‌وزیر دپرتیس نشسته.
سمت راستش مگلیانیه،
وزیر دارایی.
کمی به چپ، ریش بلند.
شهردارمون.
-می‌دونم که می‌شناسیش؟ -آره. می‌شناسمش.
آقایی که نشسته و خیلی پرحرفه،
یکمی گیج به نظر می‌رسه، رئیس دیوان عالیه.
عالیه. می‌تونم بهش بگم نظرم چیه.
باشه، نه.
اولین قانون.
هرگز به کسی نگو چی فکر می‌کنی.
دوم اینکه با صدای پایین حرف بزن. و سوم اینکه همیشه لبخند بزن.
می‌خوام به فیلیپو زنگ بزنم.
فکر می‌کردم دادستان کل نباید توی سیاست دخالت کنه.
وقتی شنیدم که تو هم میای،
تصمیم گرفتم ریسک کنم.
می‌تونستی فقط منو به شام دعوت کنی.
شوخی کردم.
نه، منظورم این بود که…
فقط می‌خواستم بهت بگم، درخواستت به دیوان عالی رو خوندم،
و به نظرم خیلی تاثیرگذار بود.
کتابفروشی نیتی
-سلام. -صبح بخیر.
ببخشید، دنبال صاحب فروشگاه می‌گردم.
اومبرتو نیتی، در خدمتتون هستم.
اوه، عالیه.
اگه برای ارائه اومدی، زود رسیدی.
می‌خواستم بدونم تا حالا این مرد رو دیدی؟
اسمش آتیلا بروسافرو هست.
گاهی اوقات اینجا میومد. اون خبرنگار بیچاره که...
آقا، با اینا چیکار کنیم؟
الان میام. شروع کن به بردن اونجا.
داشتی می‌گفتی؟
خیلی دوست دارم کمکت کنم، ولی الان وقتش نیست.
اگه می‌تونی دوباره بیای.
فردا صبح؟
دوشنبه بهتره.
اگه اجازه بدی.
البته.
-اون روز منو شگفت‌زده کردی. -جدی؟
خیلی‌ها نمیدونن چطور میشه از گیاه گرگ‌کش استفاده کرد.
فکر کنم کتابچه دکتر پلنک رو سه یا چهار بار خوندم.
بعدش وقتی جابجا شدم گمش کردم.
-خانم پوئت؟ -بله.
لطفاً از نگاه کردن به من پرهیز نکنید.
بهتون اطمینان میدم شخصاً با شما مشکلی ندارم.
منم همینطور.
ولی من از نگاه شما پرهیز نمی‌کردم.
ما نمی‌تونستیم ورود شما به کانون وکلا رو تأیید کنیم.
حتی مطمئنم که خودتون هم اینو درک می‌کنید.
ولی همه‌ی ما واقعاً از احترام و اشتیاقی که
در تلاش‌هاتون داشتید قدردانی کردیم.
متأسفانه، قانون همینه. تغییرش دست سیاستمدارهاست.
و واقعاً ما این کار رو انجام خواهیم داد، آقای رئیس.
امیدوارم.
فقط امیدوارم تا اون موقع بازنشسته شده باشم.
اوه، این یه شوخی بود؟
متاسفم، نفهمیدم.
اگه شما رو ناراحت کردم، ازتون معذرت میخوام.
لطفاً، آقایون.
این موضوع حساسی هست برای این خانم جوان محترم.
و در نهایت،
چیزهای مهم‌تری هم برای صحبت هست.
معلومه.
می‌تونیم درباره هوا صحبت کنیم.
یا باربرا دآستی عالی که بهمون دادن. درسته؟
بیشتر داشتم به تلاش‌هامون در اریتره فکر می‌کردم.
گسترش حق رای.
عالی بودن دولت‌مون.
من واقعاً فقط یه حقیقت ساده رو گفتم.
که همیشه چیزی مهم‌تر از حقوق زنان وجود داره.
حتی روشنفکرترین مردان کشورمون،
پیشروترین سیاستمدارها، در نهایت هنوز هم مرد هستند،
در ناز و نعمت به دنیا اومدن،
و نسبت به سرنوشت کسانی که هرگز حقوق نداشتند بی‌تفاوت هستند.
خیلی به گسترش حق رای افتخار می‌کنی.
معلومه. امروز، دو میلیون نفر حق رای دارن.
کشورمون جمعیتی حدود ۳۰ میلیون نفر داره.
نصفشون زن هستند.
پس…
آنا، سناتور، خیلی ازتون ممنونم که به ایده‌هام گوش کردید،
ولی واضحه که تلاش‌هامون محکوم به شکست هستند.
اگه اجازه بدید، می‌خوام برم بیرون.
چی شده عزیزم؟ چرا چیزی نمی‌خوری؟
از دیشب به نظر می‌رسه از دست من ناراحتی.
فکر نمی‌کنی باید باشم؟
با والدین پائولو خیلی بد نگذشت، مگه نه؟
به لورنزو گفتی منو ترک کنه؟
لورنزو کی؟
باغبون؟
-چرا داری اسمشو میاری؟ -دروغ نگو.
دارم بهت دروغ نمیگم.
کی این حرفای بیخود رو بهت گفته؟
توی مهمونی دیدمش. چرا حقیقت رو نمیگی؟
ماریانا، واقعاً نمیدونم داری درباره چی حرف میزنی.
من با لورنزو حرف زدم.
چیکار کردی؟
تهدیدش نکردم.
بهش باج ندادم.
فقط بهش پول پیشنهاد کردم.
که قبول کرد.
اگه واقعاً عاشقت بود، پول رو قبول نمی‌کرد.
می‌خوای بدونی چقدر برات ارزش قائله؟
اینطوری نگاهم نکن.
کاری که بهترین بود رو انجام دادم.
چرا بهم نگفتی؟
اجازه می‌دادی این کار رو بکنم؟
بعد از همه کاری که پدرم کرد.
بعد از همه چیزی که خواهرم تحمل کرد.
تو نمی‌دونی ازدواج با مرد اشتباه یعنی چی.
و تو می‌دونی؟
آنا، منو ببخش.
ببخشید. همه چیز رو خراب کردم.
نه، اشکالی نداره.
حداقل قسم نخوردی.
خب، این یه تجربه بود.
یه جایگاه ویژه برای خودکشی سیاسیت.
برای خودکشی من…؟
انریکو، فهمیدم چی شده.
لیدیا، لطفاً. الان فکر نمی‌کنم بتونم...
نه، لطفاً، به حرفم گوش کن و تمرکز کن.
اول، بئاتریس چند روز قبل از مرگش به یه اتاق جدید نقل مکان کرد.
اما اگه قرار بود بره صومعه، جابجایی چه معنی‌ای داشت؟
هیچ.
دوم.
بئاتریس از سوفیا خواسته بود نمای جلوی مدرسه رو براش نقاشی کنه،
به عنوان یه یادگاری.
اما می‌دونیم اینجا پر از حسادت و کینه بود،
و هیچ چیز زیبایی نبود که بخواد به خاطر بسپاره.
همین خودش عجیبه.
همون روز، بئاتریس از لورا خواست براش چای درست کنه.
بعد از اینکه چای رو درست کرد، بئاتریس اونو بیرون کرد.
هیچی نگفت.
خب؟
خودتو بذار جای کسی مثل بئاتریس.
یه زن جوان عاشق، مغرور، با اعتماد به نفس،
که یهو همه چیزشو از دست میده.
والدینش دارن می‌فرستنش صومعه.
یه جامعه منزوی. خودش می‌دونه که هیچوقت بیرون نمیاد.
خودتو می‌کشتی.
دقیقاً.
خب، مشاور، نظریه‌ت خیلی جالبه.
اما بدون مدرک...
گردنبندی که بین وسایل قربانیان پیدا کردی،
اینجا داری؟
-بله. -میتونم ببینمش؟
بفرمایید.
روش دکتر پلنک رو یادت میاد؟
گل بنفشه موقع تماس قرمز میشه...
با محلول‌های نمکی.
دقیقاً. پس اگه اشتباه نکنم…
بئاتریس سم رو توی فنجون خودش ریخته.
اما قبل از اینکه این کارو بکنه،
می‌خواست از کسی که زندگیشو خراب کرده بود انتقام بگیره.
لورا.
دپرتیس کاملاً درست میگه.
اگه زن‌ها می‌تونستن کاندید بشن،
منم بهت رای می‌دادم.
کی اینو گفت؟
مصاحبه امروز صبح توی گازت رو نخوندی؟
دیشب، افتخار داشتم با یه زن جوان به نام لیدیا پوئت آشنا بشم.
خیلی‌ها داستانشو می‌دونن.
و تحقیرهایی که مجبور به تحملشون شد.
اما کم‌تر کسی از ایده‌هاش خبر داره.
اون برای یه انقلاب می‌جنگه که دیگه نمی‌تونیم عقب بندازیم،
دادن حقوق برابر به کسانی که هرگز نداشتنشون.
توانایی مشاور پوئت در نشون دادن غرور و خودبینی
باید الگوی ما باشه که این ملت پرشکوه رو اداره می‌کنیم.
حق با تو بود، راحت‌تر بود دعوتت کنم به شام
پیرلوئیجی فورنو
پلنک فیزیولوژی و آسیب‌شناسی گیاهان
نخست‌وزیر از سخنرانیت خیلی تحت‌تاثیر قرار گرفت.
و من خیلی شرمنده‌ام، سناتور.
خیلی به خودت سخت نگیر.
چیزهای مهم‌تری برای فکر کردن داریم.
اگه زن‌ها می‌تونستن کاندید بشن،
عاشقان پیشرفت و آزادی بهت رای می‌دادن.
پس به خودمون گفتیم،
چه کسی نزدیک‌ترین فرد به لیدیا پوئت است؟
و آنا یه ایده عالی داشت.
نه. نه برای تمام پول‌های دنیا.
انریکو، گوش کن.
منم کمی شک دارم.
اما، ببین، واقعاً یه افتخاره.
بله، خیلی مفتخرم، ولی نه.
-ماریانا رفته با یاکوپو زندگی کنه. -چی؟
کمدش خالیه.
این بار چی شده؟
ترزا
پول داد به لورنزو
تا رابطه‌شون رو تموم کنه.
که از زندگیش محو شه.
وقتی بچه داری قضاوتم کن.
نه، ترزا. فکر کنم الان می‌تونم قضاوتت کنم.
-میارمش. این بار گوش میده. -انریکو، نکن.
فکر کنم بهتره… اگه لیدیا بره.
شما دوتا این آشوب رو درست کردید، و انتظار دارید من درستش کنم؟
اجازه بده بهت یادآوری کنم که گفتی هیچوقت نباید یاکوپو رو ببینم.
من کارای دیگه‌ای دارم.
اگه کمکمون کنی،
ممکنه سعی کنم پیشنهادت رو در نظر بگیرم.
واقعاً؟
نمی‌گم قبولش می‌کنم. می‌گم سعی می‌کنم در نظر بگیرمش.
گزارش سالانه - بانک تورین سال ۱۸۸۲
باشه. شب بخیر.
شب بخیر.
صورت مالی
امبرتو نیتی،
منشی مدیر کل، آنتونیو جووارا.
برو!
چی شده؟ کی اونجاست؟
حال اون چطوره؟
خیلی عصبانیه.
خواهرم خیلی زیاده‌روی کرد.
موافقم.
نه. من برنمی‌گردم.
دیگه هیچ‌وقت نمی‌خوام ببینمش.
ماریانا، من بدون تو نمی‌تونم برگردم.
مجبورم ببرمت، چه زنده چه مرده.
خوش اومدی بمونی.
عمو بهم یه اتاق داده.
چرا همینجا پیش من نمی‌خوابی؟
ببین، کلی دلیل دارم، نمی‌دونم از کجا شروع کنم.
شنیدی چی گفت؟
همینجا بمون.