‏غیر ممکنه.‏
‏اصلاً امکان نداره.‏
‏هیچکس نمی‌تونه با یه چیز مبهمی مثل «عشق» قوی‌تر بشه.‏
‏من واقعاً شیزوکا رو دوست دارم!‏
‏اون یکم عجوله، دست و پا چلفتیه و یکم هم خجالتیه، ولی همیشه با همه مهربونه.‏
‏و از همه مهم‌تر، حتی وقتی اوضاع خوب پیش نمیره یا روزای سختیه،‏
‏اون به «عشقش» پایبند می‌مونه.‏
‏وقتی اینو می‌بینم، با خودم فکر می‌کنم، «منم باید بیشتر تلاش کنم.»‏
‏عشق یه نفر، همه اطرافیانشو قوی می‌کنه.‏
‏تو داری سعی می‌کنی عشق شیزوکا رو ازش بگیری!‏
‏این یعنی، داری سعی می‌کنی اونو از من بگیری.‏
‏ور ور ور. خفه شو دیگه!‏
‏از دست دادن چیزی که دوستش داری...‏
‏در مقایسه با اون درد...‏
‏این یه ذره هم درد نداره.‏
‏نگران نباشین. عقب وایسین.‏
‏چه خبره اینجا؟‏
‏وقتی بقیه دوستاشون زمین خوردن، عین خیالشونم نبود.‏
‏ولی برای این یکی دارن یه جور دیگه رفتار می‌کنن.‏
‏ای بابا.‏
‏تو واقعاً یه ریز داری چرت و پرت میگی.‏
‏ولی...‏
‏این حرفایی که داری می‌زنی سطحیه،‏
‏درست مثل همون چرت و پرتایی که تو یه بازی می‌شنوی.‏
‏ممنون.‏
‏وقتی یه کلوچه رو بین شیش تا بچه تقسیم می‌کنی، به هر کدوم فقط یه تیکه خیلی کوچیک می‌رسه.‏
‏امیدوارم دیگه تعدادمون بیشتر از این نشه.‏
‏اگه بیشترم بشه اشکالی نداره.‏
‏اگه آدمای بیشتری باشن، فقط باید بین تعداد بیشتری تقسیمش کنیم.‏
‏تنها غذای درست و حسابی که می‌خوردیم، ناهار مدرسه بود.‏
‏آخرین باری که شکمم سیر شد کی بود؟‏
‏همه بچه‌های این شهر اینجورین.‏
‏اگه به حال خودشون رهاشون کنی، سر یه کلوچه دعوا می‌کنن.‏
‏تحمل دیدن این وضعو نداشتم.‏
‏اگه اینطوری بود، ترجیح می‌دادم همه خوشحال ولی گرسنه باشن.‏
‏چون به لطف این بچه‌ها، احساس تنهایی نمی‌کنم.‏
‏الان که فکرشو می‌کنم، این چیزی جز جهالت نیست.‏
‏ولی یه تصور مبهمی داشتم که یه روزی، دنیای من شاد و روشن میشه،‏
‏درست مثل دنیایی که روی پوستر یه بازی نقاشی شده بود.‏
‏اما واقعیت فقط بدتر و بدتر شد.‏
‏تعداد دستایی که اون کلوچه رو می‌خواستن هی بیشتر می‌شد،‏
‏و اندازه سهم هر کدوم هی کوچیکتر می‌شد.‏
‏و یه روزی، چشمم به حقیقت باز شد.‏
‏هیچکس تو این شهر اینقدر دل و دماغ نداشت که یکی دیگه رو نجات بده.‏
‏حتی اگه منتظر می‌موندم، یه دنیای شاد و روشن مثل تو بازیا هیچوقت از راه نمی‌رسید.‏
‏و غصه خوردن برای این سختی‌ها شکممو سیر نمی‌کرد.‏
‏من این واقعیت مزخرفو تغییر میدم.‏
‏می‌خوای یه تیم تشکیل بدی؟‏
‏درسته. اگه کاری نکنیم، همه‌مون مثل سگ تو خیابونا می‌میریم.‏
‏اینطور میگی، ولی...‏
‏حتی اگه دور هم جمع بشیم، هیچی نداریم.‏
‏یه چیزی داریم. تعداد.‏
‏ما از این به عنوان برگ برنده‌مون استفاده می‌کنیم تا یه کاری گیر بیاریم.‏
‏و مهم نیست چی بشه، پاداش‌ها بین همه اعضای تیم تقسیم میشه.‏
‏این تنها قانون ما خواهد بود.‏
‏اینطوری، حتی اگه یکی زمین بخوره، اگه یکی دیگه بتونه چیزی به دست بیاره، همه‌مون پیشرفت می‌کنیم.‏
‏همه‌مون مثل یه واحد عمل می‌کنیم.‏
‏لطفاً بهم اعتماد کنین.‏
‏و از اون موقع، ما از تعدادمون به عنوان برگ برنده استفاده کردیم تا هر کاری بکنیم.‏
‏اگه می‌فهمیدیم تیم‌ها با هم دعوا دارن،‏
‏می‌رفتیم سراغ هر دو طرف و یه جنگ قیمت راه می‌انداختیم.‏
‏اگه ازمون می‌خواستن کسیو پیدا کنیم،‏
‏آدمامونو طوری پخش می‌کردیم که بتونیم کل منطقه رو کامل بگردیم.‏
‏همینطور که این کارو ادامه دادیم، کارای بیشتری گرفتیم و دعواهای داخلی کمتر شد.‏
‏باید همینطوری باشه. این انتخاب درستی بود.‏
‏تا وقتی که همه سیر باشن و همه بتونن با هم کنار بیان، مشکلی نیست.‏
‏باید همینطوری باشه.‏
‏حتی اگه داریم از یکی دیگه می‌دزدیم، این تنها راهیه که می‌تونیم جلو بریم.‏
‏تو واقعیت، نمی‌تونی مثل تو بازیا از جادو استفاده کنی.‏
‏و معجزه هم اتفاق نمی‌افته!‏
‏یه چیزی در مورد «درد از دست دادن یه چیزی» گفتی.‏
‏اینا حرفای آدماییه که از اول یه چیزی داشتن.‏
‏من از اول هیچی نداشتم.‏
‏پس...‏
‏تو فقط به شیزوکا حسودیت میشه.‏
‏هر چی که بگی...‏
‏اونایی که چیزایی که بقیه دوست دارن رو مسخره می‌کنن، معمولاً از خودشون راضی نیستن.‏
‏اینا چیزی جز سر و صدا نیست.‏
‏سر و صدا، هان؟‏
‏پس چرا قیافه‌ت اینطوریه که انگار خیلی داری درد می‌کشی؟‏
‏فکر کنم در موردت کاملاً اشتباه می‌کردم.‏
‏تو هم داری دردای خودتو به دوش می‌کشی.‏
‏می‌خوام بیشتر بشناسمت.‏
‏بیشتر از خودت بهم بگو.‏
‏دست از مسخره کردن من بردار!‏
‏هیچوقت سوزوری-سان رو اینقدر مستأصل ندیده بودم.‏
‏ی-یه جوری، حس می‌کنم جو...‏
‏آره.‏
‏دعوا یه جور «گفتگو»ئه، ساکورا-کون.‏
‏فکر کنم اون پسره هم می‌تونه این کارو بکنه.‏
‏این مزخرفات «به دوش کشیدن درد» چی بود؟‏
‏جوری حرف نزن که انگار می‌فهمی!‏
‏آدمایی که یه چیزایی دارن هیچوقت اونایی که هیچی ندارن رو درک نمی‌کنن!‏
‏ما درک نمی‌کنیم؟‏
‏چطور می‌تونیم؟‏
‏تو هم هیچی در مورد من نمی‌دونی، مگه نه؟‏
‏شرایط ما با هم فرق داره، و طرز فکرمونم فرق داره.‏
‏به هر حال، هیچ راهی وجود نداره که یه نفر بتونه همه چیزو در مورد یکی دیگه بدونه.‏
‏ولی می‌فهمم که داری روزای سختیو می‌گذرونی.‏
‏این هیچ ربطی به جنسیتت یا اینکه تو چه خانواده‌ای به دنیا اومدی نداره.‏
‏هیچ ربطی به این نداره که چیزی داری یا نه.‏
‏وقتی اوضاع سخته، همیشه این خودتی که سخت‌ترین روزای دنیا رو داری.‏
‏با این وجود، نمی‌تونم اجازه بدم عشق یه نفر دیگه بی‌دلیل ازش گرفته بشه.‏
‏واسه همینه که باید شکستت بدم.‏
‏سـ-سوزوری-سا—‏
‏عقب وایسا!‏
‏من نمی‌تونم ببازم.‏
‏اگه ببازم، برمی‌گردیم به اون روزا.‏
‏ما این همه راه اومدیم، ولی همه‌ش دود میشه میره هوا.‏
‏چرا...‏
‏نمی‌تونم تکون بخورم.‏
‏متاسفم.‏
‏چی گفتی؟‏
‏من الان می‌تونم کاری که دوست دارمو انجام بدم، ولی در گذشته اینطور نبود.‏
‏منم درست مثل تو بودم. خیلی درد می‌کشیدم.‏
‏ولی...‏
‏آدمایی بودن که منو نجات دادن.‏
‏منی که الان هستم، به لطف اون آدماست.‏
‏که چی؟ باید بگم «خوش به حالت» یا یه همچین چیزی؟‏
‏من دلیل اینکه چرا هیچوقت چیزی که واقعاً دوست داشته باشی رو نداشتی نمی‌دونم.‏
‏ولی می‌تونم بفهمم که داری درد می‌کشی، درست مثل من.‏
‏واسه همینه که می‌خوام کمکت کنم.‏
‏اصلاً برام مهم نیست چی باشه. کاری هست که بتونم برای کمکت انجام بدم؟‏
‏سوباکی-چان.‏
‏ای بابا، این کارا خیلی به سوباکی میاد.‏
‏ها؟ چی...‏
‏درد هیچی نداشتن...‏
‏اگه برعکسش کنی، یعنی یه چیزی می‌خوای، درسته؟‏
‏شاید یه چیزی داشتی که دوستش داشتی، یا یه کاری که می‌خواستی انجام بدی؟‏
‏ولی اگه کاری هست که بتونم برای کمک انجام بدم، پس انجامش میدم.‏
‏بیا با هم کاری که می‌خوای انجام بدی رو انجام بدیم.‏
‏چند بار باید بهت بگم؟‏
‏این چرت و پرتا فقط ساده‌لوحانه است!‏
‏حتی اگه تو منو نجات بدی، چه اتفاقی برای همه اینا می‌افته؟‏
‏هیچکس به آدمایی مثل ما هیچ کار درست و حسابی‌ای پیشنهاد نمیده.‏
‏چطور کسی که هر روز برای یه لقمه نون در حال تقلاست می‌تونه کاری که دلش می‌خواد رو انجام بده؟‏
‏آم...‏
‏راستی، فکر کنم مدیرمون گفت یه کم نیروی کار بیشتر می‌خواد.‏
‏اون رامن فروشی اونورم انگار کارمند کم داره.‏
‏یه مغازه تو خیابون دوم هست که به زودی باز میشه ولی هنوز کارمند کافی نداره.‏
‏از چند نفر شنیدم که گفتن یه مدته می‌خوان کارشونو گسترش بدن.‏
‏چـ-چی؟‏
‏اشتباه برداشت نکنین.‏
‏اینطور نیست که داریم شما رو می‌بخشیم.‏
‏نمی‌دونم اصلاً بتونم در آینده شما رو ببخشم یا نه.‏
‏ولی یکم وضعیت شما رو درک می‌کنم.‏
‏وقتایی بوده که وقتی راهمو گم کرده بودم، دستی برای کمکم دراز شده.‏
‏درست مثل کاری که سوباکی الان داره برای تو می‌کنه.‏
‏کانجی.‏
‏متاسفم، و ممنونم.‏
‏حرفای کانجی رو شنیدی. منم هر کاری می‌کنم. پس لطفاً...‏
‏از چیزی که دوست داری دست نکش.‏
‏تموم شد. کار من تمومه.‏
‏چه غول آخر افتضاحی.‏
‏خیابان کیسِی‏
‏گفت کارش تمومه؟‏
‏این یعنی...‏
‏سوزوری-سان باخت؟‏
‏ممنونم.‏
‏سوباکی-چان، کان-چان.‏
‏سواو-سان.‏
‏چیکار باید بکنم تا بتونم به اندازه اونا مسئولیت به دوش بکشم؟‏
‏من جزئیات در مورد کانجی-سان رو نمی‌دونم.‏
‏ولی مطمئنم هردوشون کلی سختی رو پشت سر گذاشتن.‏
‏واسه همینه که اینقدر بزرگ، باشکوه و قدرتمندن.‏
‏وایسا. اگه یهو تکون بخوری...‏
‏من سوزوری‌ام.‏
‏شوهی سوزوری. و شماها کی هستین؟‏
‏من کانجی ناکامورا هستم.‏
‏من تاسُکو سوباکینو هستم.‏
‏که اینطور.‏
‏ناکامورا، سوباکینو.‏
‏یه دقیقه بهم فرصت بدین.‏
‏می‌خوام باهاشون حرف بزنم.‏
‏می‌خواستم اوضاع رو عوض کنم.‏
‏زندگی‌ای که توش سر یه کلوچه دعوا می‌کردیم...‏
‏زندگی‌ای که توش فقط می‌تونستیم رویای یه دنیای زیبا رو ببینیم.‏
‏«تا وقتی که همه سیر بخورن، برام مهم نیست.»‏
‏«برام مهم نیست چه اتفاقی برای بقیه می‌افته.»‏
‏من شماها رو هم مجبور کردم از اون مسیر برین.‏
‏ولی می‌دونستم که اون مسیر درستی نبود.‏
‏واسه همین همه احساساتمو کشتم و وانمود کردم متوجه نیستم.‏
‏چون نتونستم راه دیگه‌ای پیدا کنم.‏
‏متاسفم.‏
‏ولی فکر نکنم بتونم به تنهایی یه مسیر دیگه پیدا کنم.‏
‏پس، می‌خوام مسیری که اونا بهم نشون دادن رو برم.‏
‏شاید گفتن همچین چیزی از طرف من گستاخانه به نظر برسه...‏
‏ولی شماها هم تو این مسیر با من همراه میشین؟‏
‏من هنوزم می‌خوام در آینده با همه‌تون بمونم.‏
‏چی داری میگی؟‏
‏سوزوری-سان، اگه تو نبودی، همه‌مون تو خیابونا مرده بودیم.‏
‏اگه تو بهمون بگی، معلومه که انجامش میدیم.‏
‏همه‌مون داریم مثل یه واحد کار می‌کنیم، مگه نه؟‏
‏همه‌مون مثل یه واحد عمل می‌کنیم.‏
‏ممنونم.‏
‏ولی واقعاً می‌تونیم از پسش بربیایم؟‏
‏هیچکس از اول بی‌نقص نیست.‏
‏تازه‌کارا باید اشتباه کنن.‏
‏اگه یه تازه‌کار می‌تونست از اول همه کارا رو بکنه، ما بیکار می‌شدیم.‏
‏خب، اگه اینقدر متواضع باشین، مطمئنم همه چی درست میشه.‏
‏سوزوری.‏
‏تو بهم دروغ گفتی.‏
‏تو هیچی نداری؟ اصلاً اینطور نیست.‏
‏کارتون عالی بود.‏
‏اوه! ممنون از همه‌تون!‏
‏کان-چان.‏
‏هی. خوشحالم که—‏
‏سوباکی-چان.‏
‏تو. می‌دونی همین الان چیکار کردی؟‏
‏تو همین الان احساسات همه آدمای اینجا رو لگدمال کردی.‏
‏هـ-هی، سوباکی—‏
‏کانجی. تو ساکت باش.‏
‏می‌دونم که تو برای کانجی و بقیه خیلی ارزش قائلی.‏
‏احساست رو درک می‌کنم که نمی‌خوای براشون دردسر درست کنی.‏
‏ولی، همونقدر که تو به اونا فکر می‌کنی، کانجی و بقیه هم برای تو ارزش قائلن.‏
‏اونا می‌خوان که تو اینجا بمونی.‏
‏اونا احساس تو رو که می‌خوای اینجا بمونی، می‌فهمن.‏
‏اونا با تمام وجود جنگیدن تا از اون احساسات محافظت کنن.‏
‏گروه ساکورا تمام تلاششونو کردن تا به احساسات گروه کانجی جواب بدن.‏
‏و با این حال...‏
‏تو سعی کردی خودتو فدا کنی.‏
‏تو انتخابی کردی که همه آدمای اینجا رو بدبخت کنی.‏
‏بـ-بیخیال دیگه.‏
‏آخرش که همه چی به خیر و خوشی تموم شد.‏
‏مشکلی نیست، کان-چان.‏
‏دقیقاً همونطوریه که سوباکی-چان میگه.‏
‏ساکورا-کون هم بهم گفت که خودمو آماده کنم.‏
‏از دیدن اینکه همه آسیب می‌بینن متنفر بودم.‏
‏ولی این فقط من بودم که دنبال راه آسون می‌گشتم.‏
‏من عزم کافی برای اعتماد به همه رو نداشتم،‏
‏یا عزم کافی برای به حقیقت رسوندن آرزوهام.‏
‏همه کارام نصفه و نیمه بود. من افتضاحم.‏
‏واقعاً متاسفم.‏
‏چرا بهمون نگفتی؟‏
‏می‌دونستم تمام این مدت داشتی یه چیزیو قایم می‌کردی.‏
‏ولی فکر نمی‌کردم لازم باشه در موردش ازت بپرسم.‏
‏فکر می‌کردم وقتی واقعاً تو دردسر بیفتی، بهمون میگی.‏
‏اگه یه چیزی می‌گفتی، هر موقعی بود نجاتت می‌دادم.‏
‏خواهش می‌کنم، وقتی داری عذاب می‌کشی به ما تکیه کن!‏
‏من کلی حرف زدم، ولی دیگه این حرفای خودمونی کافیه.‏
‏و حالا...‏
‏چرا یه کم قدردانی از پسری که به خاطر دختری که دوستش داره وایساد نشون نمیدی؟‏
‏چی؟ حـ-حرفای عجیب غریب نزن!‏
‏شما دو تا دیگه باید با هم باشین.‏
‏اینطوری نگو. باید با سرعت خودشون پیش برن.‏
‏نه، من با سوباکی موافقم.‏
‏زود باشین با هم قرار بذارین!‏
‏شماها زوج خیلی خوبی میشین.‏
‏آره، خیلی!‏
‏هی ساکورا-کون، تو هم...‏
‏ها؟ سنسور رمانتیک ساکورا-کون کار نمی‌کنه.‏
‏جداً! اون معمولاً تو اینجور وقتا سرخ میشه. نکنه خراب شده؟‏
‏امکان نداره!‏
‏من فقط...‏
‏به این فکر کردم که از مدل جنگیدن شماها خوشم نمیاد.‏
‏یـ-یه لحظه صبر کن، ساکورا-سان.‏
‏چت شده؟‏
‏درسته، سوئو-سان؟‏
‏منظورت از این حرف چیه؟ بهم بگو، ساکورا.‏
‏تو به بردن یا باختن یه دعوا اهمیت نمی‌دادی.‏
‏این چیزی بود که گفتی.‏
‏که حتی اگه همه زمین بخورن، تا وقتی که از شهر و اون دختر محافظت کنی، مشکلی نیست.‏
‏آره. اینو گفتم.‏
‏اوایل، فکر می‌کردم، «همچین ایده‌ای هم وجود داره؟ این فوق‌العاده‌ست.»‏
‏ولی وقتی داشتم تو اون نبرد می‌جنگیدم، یه چیزی رو فهمیدم.‏
‏نمی‌تونم قبول کنم که رفیقام کتک بخورن و زمین بیفتن.‏
‏ولی با این حال، اینم می‌دونم که هیچ موقعیتی وجود نداره که هیچکس زمین نخوره.‏
‏ولی کاریش نمی‌تونم بکنم. از چیزی که بدم میاد، بدم میاد!‏
‏می‌دونم که دارم ساده‌لوحانه رفتار می‌کنم!‏
‏اوه نه، این کاملاً خوبه. باید همین روحیه رو حفظ کنی.‏
‏یعنی، دیدن زمین خوردن رفیقات حس خوبی نداره.‏
‏ولی برای اینکه به چیزی که می‌خواستم برسم، یاد گرفتم بهش توجه نکنم.‏
‏در واقع، چیزی که گفتی شاید ساده‌لوحانه باشه.‏
‏باید همینی که هستی بمونی.‏ ‏اگه قوی و با روحیه باشی، و تصمیم بگیری که هیچوقت تسلیم نشی،‏ ‏شاید واقعاً بتونی اینو به واقعیت تبدیل کنی.‏
‏لازم نیست اینو بهم بگی. انجامش میدم!‏
‏ساکورا-سان! تو اینقدر برای ما ارزش قائلی؟‏
‏خیلی خوشحالم، ساکورا-کون.‏
‏وقتی تو خطر باشم ازم محافظت می‌کنی.‏
‏تـ-تو آخرین نفری هستی که انتظار میره کتک بخوره! داری چی میگی اصلاً؟‏
‏اه! چقدر بی‌رحم!‏
‏چقدر معصوم.‏
‏اینا بهترین نیستن؟‏
‏اوه، ولی بهتره سعی نکنی از ما بدزدیشون.‏
‏معلومه که نه. اونقدر احمق نیستم که به آدمای مورد علاقه‌ت دست بزنم.‏
‏ولی مشتاقانه منتظرم...‏
‏ببینم چه جور آدمی میشه.‏
‏ناکامورا.‏
‏آره؟ چیه بچه‌ها؟‏
‏یه بار دیگه، برای اتفاق امروز متاسفم.‏
‏سپاسگزارم که بعد از اینکه خیابون رو به هم ریختیم، هنوزم حاضری دست کمک به سمتمون دراز کنی.‏
‏مشتاقانه منتظر همکاری باهاتونیم.‏
‏آره.‏
‏و-ولی من واقعاً نمی‌تونم همه شما رو استخدام کنم، با اینکه اون لحظه اینو گفتم.‏
‏درک می‌کنم.‏
‏در ابتدا، اونایی از ما که می‌تونن کار کنن، از همه حمایت می‌کنن.‏
‏بعد از اون دیگه همه چی به خودمون بستگی داره.‏
‏و، ناریتا شیزوکا.‏
‏من واقعاً برای همه اتفاقات امروز متاسفم.‏
‏اوه. بـ-باشه.‏
‏علاوه بر اون، مطمئنم که از کار کردن ما تو این شهر حس خوبی نخواهی داشت.‏
‏مطمئنم تا یه مدتی می‌ترسی.‏
‏پس، اگه هر اتفاقی افتاد و حتی یه ذره از هر کدوم از بچه‌های من ناراحت شدی،‏
‏فقط بهم بگو.‏
‏من مسئولیت کامل همه کارایی که می‌کنن رو به عهده می‌گیرم.‏
‏قسم می‌خورم که هیچوقت هیچ آسیبی بهت نرسه.‏
‏همونطور که گفتی، من می‌ترسم.‏
‏ولی درک می‌کنم که به تو هم سخت گذشته.‏
‏و مهم‌تر از اون، منم درست مثل همه‌ی شماهام. من توسط مردم این خیابون نجات پیدا کردم.‏
‏من هیچ حقی ندارم که در مورد آدمایی که به شما کمک می‌کنن، چیزی بگم،‏
‏یا در مورد کار کردن شما تو این شهر.‏
‏پس همه‌مون باید تمام تلاشمونو بکنیم تا لطف همه بچه‌های روپو ایچیزا رو جبران کنیم.‏
‏ممنونم.‏
‏در هر صورت، شماها حالتون خوب میشه؟‏
‏یه نفری اون بیرون هست که درخواست دزدیدن شیزوکا رو داده، درسته؟‏
‏درسته.‏
‏هی.‏
‏اوضاع خوب پیش نمیره، نه؟‏
‏مشکلی نیست. باهاش حرف می‌زنم و این قضیه رو حل می‌کنم.‏
‏حرف زدن، هان؟‏
‏کی به حرف یه بازنده گوش میده؟‏
‏کارتو واقعاً نصفه و نیمه انجام دادی.‏
‏واقعاً تو آدم‌شناسی خوب نیستم، نه؟‏
‏ولی خب بیخیال.‏
‏یه برگ برنده دیگه علیه فورین دارم.‏
‏از کجا فهمید ما از فورین هستیم؟‏
‏ما که حتی یونیفرممونم تنمون نیست.‏
‏چرا...‏
‏تو اینجا چه غلطی می‌کنی؟‏
‏خفه شو. من هر جا دلم بخواد میرم.‏
‏همیشه همینطوری بودم، مگه نه؟‏
‏یه جایی که باحال‌تر باشه و بهم حس بهتری بده.‏
‏زندگی فقط یه راه برای وقت تلف کردنه تا وقتی که بمیری.‏
‏نجات‏
‏سوباکینو-سان و کانجی-سان واقعاً بزرگ و باشکوهن.‏
‏اینطور فکر می‌کنی؟‏
‏من فکر نمی‌کنم اونقدرها هم بزرگ باشن.‏
‏منظورم اینه که، اون یارو هیداکا از هردوشون گنده‌تر نیست؟‏
‏اوه، منظورم اونطوری نبود.‏