‫از انتظار خسته شدم؛ بیارینش اینجا.
‫بذار ببینم.
‫خوشمزه‌س!
‫سبزیجات بهاری به‌طور فوق‌العاده‌ای ‫ طعم عجیب گوشت رو می‌گیره.
‫سس هم به‌طرز عالی غذا رو تکمیل می‌کنه!
‫بسیار متشکرم! پس
‫هرچند،
‫به پای طعم خودتون نمی‌رسه.
‫خدای ما فرمان بر نابودیِ امثال شما داده.
‫به عبارت دیگه،
‫اختیار تام دارم تا تک‌تک ‫ انسان‌های این کشور رو بخورم!
‫حالا، بزرگ‌ترین ضیافت تاریخ شروع می‌شه!
‫درخت یخ زد؟!
‫پس واقعاً یه اژدها پشت قضیه‌ست!
‫تا وقتی آفتاب بیرونه، ‫اژدهایان نمی‌تونن حمله کنن.
‫دیگه نمی‌تونیم به همچین ‫حقیقت ساده‌ای هم اعتماد کنیم؟
‫تمومی نداره.
‫لعنتی!
‫راگنا!
‫لئو!
‫چی؟ اون چی بود؟
‫اون چیه؟
‫من...
‫راگـ...
‫راگنا!
‫راگنا! هی، وایسا، راگنا!
‫کجا داری می‌ری؟
‫بهش نمی‌رسم!
‫راگنا! آهای!
خواب بودم...
واقعاً خواب بودم؟
تو همچین زمانی؟
بعد از نجات لئو، انقدر خیالم راحت شد ‫ که گاردمو پایین آوردم و خوابیدم؟
هنوز خطر رفع نشده؛ اون وقت من...
باید می‌دونستم!
‫همم؟
‫هوی! وایسا، تویی که رنگت نقره‌ایه!
‫اینجا ملک خصوصیه!
‫آسیب بیشتر از این مجاز
من نفرین شدم.
تمام نزدیکانم توسط اژدهایان کشته می‌شن.
وقتی آینده رو دیدم، اینو فهمیدم.
باید چیکار کنم؟
چیکار کنم که همه رو از دست ندم؟
جوابش ساده‌ست...
نابودی تک‌تک اژدهایان.
پاک کردن وجودشون از این دنیا!
با دستای خودم!
این تنها راهه.
مجبورم انجامش بدم.
اما...
از پسش برمیام؟
کسی مثل من؟
حتی منِ آینده هم موفق نشد.
‫ببخشید؛ حالتون خوبه؟
‫ها؟
‫تـ ـ تو اینجا چیکار می‌کنی؟
‫ها؟ چیزه، خب، چی
‫فهمیدم!
‫اومدی تا منو پیدا کنی، مگه نه؟
‫درباره چی حرف می‌زنید؟
فقط تصادفیه؟
‫خب، مهم نیست.
‫زحمت پیدا کردنت رو کم می‌کنه.
‫آمم...
‫الان می‌خوام تمام اژدهایانِ ‫این سرزمین رو نابود کنم.
‫توی این کار کمکم کن، کریمزن.
‫کریمزن؟
‫عذر می‌خوام؛ فکر می‌کنم ‫ منو با یکی دیگه اشتباه گرفتید.
‫اسم من الیـ ـ
‫الیزا یورکشیا
‫تو یه پسر چهارده ساله، ‫ اهل یه روستای زراعی هستی.
‫یه اژدها به کارفرمات حمله کرد، ‫و تو ناپدید شدی.
‫یا حداقل داستان ساختگی‌ت اینه.
‫این چیزیه که آینده‌ت بهم گفت.
‫متوجه نمی‌شم درباره چی حرف می‌زنید.
‫درضمن اسم من الیزا نیست، الیزه
‫اسم تو کریمزن، پادشاه اژدهاـست!
‫جایگاه اول؛ پادشاه بالدار.
‫ارباب سابقِ خاندان بال.
‫کسی قصد کشتن ‫ خدای اژدها رو داشت؛ یک خائن.
‫تو آینده و حال رو به‌هم متصل کردی
‫و قدرت منِ آینده رو ‫ به منِ زمان‌حال منتقل کردی.
‫هدفِ تو، نابودی تمام اژدهایان، از جمله خودته.
‫دلیلش رو نمی‌دونم.
‫ولی برای اینکار مصمم بودی.
‫از من استفاده کن، کریمزن.
‫منم می‌خوام تمام اژدهایان رو از بین ببرم.
‫آینده‌هامون نتونستن از پسش بربیان؛ ‫بیا این‌بار موفق بشیم!
‫ها؟
‫لطفاً تمومش کن.
‫اول یه مرد صدام کردی و بعد یه اژدها؟
‫خیلی بی‌حیایی!
‫راگنا!
‫لئو.
‫خدایا، خیلی سریع می‌دوئی!
‫درخت‌ها یهو دونه‌دونه افتادن!
‫یعنی دیگه شکار تموم شد؟
‫احمق گستاخ!
‫یه انسان ناچیز چطور جرئت داره ‫ به یکی هشت جایگاه برتر اژدهایان،
‫ملگوبده‌ی کبیر آسیب بزنه؟
‫چه بی‌حرمتی‌ای!
‫حالا تیکه‌تیکه‌ت می‌کنم!
‫منفجر شو.
‫حالت خوبه؟
‫آ ـ آره.
‫اوه، خوبه.
‫ولی راگنا، واقعاً قوی‌تر شدی، مگه نه؟
‫دقیقاً همونطور که گفتم!
‫لحظه‌ای که دیدمت، ‫حس می‌کردم قوی می‌شی!
‫البته فکر نمی‌کردم انقدر سریع باشه.
‫حالا شاید سخت باشه که به پات برسم!
‫لئو، یه خواهشی ازت دارم.
‫اهالی شهر که هنوز موندن رو بردار و از مرز رد شو.
‫خودت چطور؟
‫من می‌خوام... اینجا بمونم ‫ و یه قضیه رو حل‌وفصل کنم.
‫به محض اینکه کارم تموم شد میام پیشت؛ پس
‫نه.
‫منم باهات میام.
‫کاری که باید انجام بدم خطرناکه.
‫منظورت چیه؟
‫ما شکارچی اژدهاییم!
‫خطر بخشی از کارمونه!
‫چرا همچین چیزی می‌گی؟
‫چرا می‌خوای منو ول کنی؟
‫لئو، اشتباه می‌کنی؛ گوش بده.
‫فقط برای یه‌مدت کوتاه، جداگونه کار می‌کنیم.
‫فقط باید به حرفی که می‌گم گوش بدی!
‫نه... این منظورم...
تا به‌حال ندیده بودم ‫لئو اینطوری از کوره در بره.
اون قویه، آرومه، ‫و از رو حس ششم می‌دونه چی درسته.
بهتر از بزرگ‌ترها می‌تونه ‫تصمیم بگیره و وارد عمل بشه.
حس می‌کردم همیشه می‌تونه موفق باشه.
ولی اون فقط یه بچه‌ست.
هنوز فقط دوازده سالشه.
ولی چون ضعیف و رقت‌انگیز بودم،
مجبور بود همیشه بیش از حد نیاز، قوی باشه.
‫تو حالمو به‌هم می‌زنی!
‫یه دختر بچه رو به‌عنوان یه قهرمان ‫الگو قرار دادی و پشتش قایم شدی!
اگه واقعاً بخوام ازش محافظت کنم...
اگه بخوام تا آخرین لحظه در امان نگهش دارم...
نباید به خودم اجازه بدم ضعیف بمونم.
‫لئو.
‫یادته اولین‌باری که همو دیدیم چی گفتی؟
‫این تقصیر تو نیست.
‫ضعیف‌ها می‌میرن.
‫کسایی که از اژدهایان قوی‌ترن، زنده می‌مونن.
‫من قوی ام؛ پس نمی‌میرم.
‫ثابتش می‌کنم.
‫بیا بریم!
‫چیزی که گفتی نجاتم داد.
‫لئو، واقعاً خوشحالم که دیدمت.
‫ولی دیگه نمی‌تونیم باهم باشیم.
‫اینکارو نکن، راگنا!
‫اگه اینو بگی، ما نمی‌تونیم
‫تو ضعیفی.
‫اگه باهم باشیم می‌میری.
‫راگـنــا!
‫لئو.
‫خدانگهدار.
‫تو چطور، راگنا؟
‫تو هم رؤیایی مثل این داری؟
‫تا وقتی کنار تو باشم، چیز دیگه‌ای نمی‌خوام.
‫به همین راضی‌ای؟
‫اینکه اونطوری راهتو باهاش جدا کردی.
‫مشکلی نیست.
‫فقط می‌تونم پیش افرادی بمونم که ‫ نمی‌میرن یا مرگشون بهم آسیب نمی‌رسونه.
‫خب، حالا دیگه باید برگردم خونه
‫لطفاً‌ بهم گوش بده، کریمزن!
‫کسی به اسم کریمزن نمی‌شناسم!
‫اولاً، اگه اژدها بودم همون‌لحظه که ‫ نور خورشید بهم ‌خورد باید می‌مردم!
‫واسه تو مشکلی نیست.
‫قدرت‌هایی که به‌عنوان ‫ پادشاه اژدها داشتی، مهر شدن.
‫با اینکه فقط می‌تونی یه‌کم جادو استفاده کنی، دیگه نقطه‌ضعفی نداری.
‫دیگه کافیه!
‫خودت تنها می‌تونی بری با هر ‫ خدا و کوفت و زهرماری بجنگی.
‫برات آرزوی شکار خوبی می‌کنم.
‫و همینطور...
‫خودت می‌بینی که، من یه دخترم!
‫تو هروقت دلت خواست می‌تونی ‫ جنسیت و سن‌تو عوض کنی.
‫اصلاً هم نمی‌تونم!
چطوری قراره اعتمادش رو جلب کنم؟
‫بیا همدیگه رو ببینیم.
‫اون‌موقع این داستان شروع می‌شه.
‫همو ملاقات کردیم، ‫ اما زودتر از نسخه‌های آینده‌مون.
‫اما فقط...
‫قرار نیست از همون اول‌کار بهت اعتماد کنم.
‫بهم گوش بده، کریمزن.
‫این‌شکلی یهو جلو روم سبز نشو!
‫من...
‫خوندن و نوشتن بلدم!
‫ها؟ خوندن و نوشتن؟
‫حسابداری و دفترداری هم بلدم.
‫یاد گرفتم چطور برای لئو مفید باشم.
‫آشپزی هم بلدم.
‫توی پختنِ انواع گوشت هم مهارت دارم، ‫چون لئو عاشق گوشته.
‫پخت غذای گیاهی هم خوب بلدم.
‫کلی روشون کار کردم، وگرنه لئو اونارو نمی‌خوره.
‫تمیزکاری، رختشویی، دوخت‌ودوز، کار خونه؛ ‫همه رو بلدم.
‫همه رو یاد گرفتم تا بتونم از لئو مراقبت کنم!
‫برای چی اینو بهم می‌گی؟
‫تمام کارهایی که تا حالا برای لئو ‫انجام دادم رو برات انجام می‌دم.
‫پس بیا باهمدیگه اژدهایان رو نابود کنیم!
‫به هیچ‌وجه.
‫حالا که حرفش شد، لئو اسم اون بچه‌ست ‫ که یکم قبل ازش جدا شدی، نه؟
‫و حالا چشمت افتاده دنبال یه زن جوونِ دیگه؟
‫تو سرت چی می‌گذره؟
‫نه، تو یه مَردی.
‫نمی‌تونم انتظاراتت رو برآورده کنم.
‫معذرت می‌خوام.
‫هی، چی شد؟
‫چه تب شدیدی.
‫بی‌هوش شدی، ها؟
‫تحسین‌برانگیزه که ‫یه بدن انسانی به این حد قدرت برسه.
‫انقدر تحت‌تأثیر قرار گرفتم، ‫ که دیگه طاقتم تاب اومده.
‫تو دیگه کی‌ای؟
‫پادشاه اژدها، کریمزن.
‫امروز اومدم تا بهت یه پیشنهاد بدم.
‫بیا متحد شیم، فرشته‌ی مرگ راگنا.
‫یه جبهه مشترک.
‫باهم می‌تونیم تمام اژدهایا
‫من می‌تونم...
‫از قدرتت به‌خوبی استفاده کنم...
‫بهتر از چیزی که خودت می‌تونی.
‫دیگه بیدار شدی؟
‫خب بالأخره، نمی‌تونم مردی که ‫ جونمو نجات داد رو همینطوری ول کنم.
‫خواب بودم؟
‫بدنم هنوز به هنر جنگیِ نقره‌فام عادت نکرده؟
‫تو چی فکر می‌کنی، کریمزن؟
‫من کریمزن نیستم.
‫اون اژدها درباره نابودیِ پادشاهی راست می‌گفت؟
‫راسته.
‫برای همین باید تمام اژدهایانِ اینجا رو بکشیم.
‫ولی هرچه سریع‌تر باید ترتیبِ اون پادشاه بالدار ‫ که رهبریشون می‌کنه رو بدیم.
‫شوخی می‌کنی دیگه؟
‫نسخه‌های آینده‌مون انجامش دادن.
‫حدوداً بیست‌سال از الان.
‫ولی این‌بار، می‌تونیم سریعتر تمومش کنیم.
‫چون ما الانشم همو دیدیم.
انسانی که راجع به گذشته‌م می‌دونه...
می‌گه «نسخه‌های آینده‌مون».
تا حالا چیزی شبیه این برام اتفاق نیفتاده؛
ولی به‌نظر جالب میاد.
زمانی که خواب بود، بدنش رو ‫ بررسی کردم و به دوتا نکنه رسیدم،
اون خودشو توی نقره‌فام نمی‌پوشونه، ‫ولی تولید و ساطعش می‌کنه.
کارکردش مشخص نیست.
و پتانسیلی که داره...
به‌طور غیرقابل‌ باوری، زیاده!
می‌خوام امتحانش کنم!
روش جدیدی برای قتل‌عام اژدهایان!
می‌خوام بکشمشون!
می‌خوام بکشم!
همه رو می‌خوام بکشم!
از آخرین‌بار که انقدر هیجان‌زده بودم چقدر می‌گذره؟
‫خب...
‫اونجا چیه؟
‫جاییه که همه‌ی مردم شهر سمتش می‌رفتن.
‫تو که فکر نمی‌کنی بهشون حمله شده؟
‫هنر جنگی نقره‌فام.
خودِ شمشیر خوش‌ساخت نیست؛
ولی یه تماس کوچیک می‌تونه ‫ اژدهای عادی رو تا مغزاستخون منجمد کنه.
به‌قدری نیرومنده که حتی یه اژدهاکشِ سطح‌پایین
می‌تونه اژدهایانِ برتر رو باهاش بکشه.
این فرای قدرت یه آدمه.
قدرتی عظیم و پیچیده.
با این شمشیر می‌شه یه احتمال داد.
اگه بتونیم لشکری رو مجهز به سلاحی مشابه کنیم،
و اگه اون لشکر به کنترلم دربیاد...
‫ای خادم من، بیرون بیا.
‫پورورو!
‫یه اسلایم تو شکم کریمزن بود، ها؟
‫پورورورورو!
‫وقشته منم به یه دردی بخورم!
‫سکوت کنید، موجودات ناچیز!
‫سکوت کنید و بمیرید.
‫پس واقعاً کریمزن بودی.
‫اسمت راگنا بود دیگه؟
‫پیشنهاد اتحادت رو می‌پذیرم.
‫ولی یه شرط داره.
‫اون سمّه.
‫بعد خوردنش، با عذابی وصف‌ناپذیر می‌میری.
‫ولی خیالت راحت.
‫فقط زمانی اثر می‌کنه ‫ که بخوای بهم خیانت کنی.
‫قدرتت برام خطر محسوب می‌شه.
‫ضمانت نیاز دارم.
‫اگه خواهان اینی که ازت استفاده ببرم، ‫همین حالا اون سم رو بنو
‫تمومه.
‫یه‌ذره هم تردید نکردی.
‫چی باعث چنین اطمینانی شده؟
‫چرا انقدر مصمم به نابودی اژدهایانی؟
‫برای محافظت.
‫محافظت از چیزایی که منِ آینده از دست‌داد.
‫محافظت از چیزایی که قراره از دست‌بدم.
‫محافظت از همه‌چیز!
‫برای همین می‌خوام همه‌شون رو نابود کنم!
‫هه!
‫پس چون از باختن می‌ترسی، می‌خوای همه‌شون رو نیست کنی؟
‫واقعاً که خیلی کودنی!
‫به‌نظر نمی‌رسه ویژگی‌های یه قهرمان رو داشته باشی.
‫اما به‌عنوان یه ابزار، می‌شه بهت امیدوار بود.
‫ازت استفاده می‌کنم.
‫هدایتت می‌کنم...
‫به مسیری آغشته از ویرانی‌های خونم.
‫بال. فلس. پنجه. غرش. چشم. استخوان.
‫ما هر شش خاندان رو زمین می‌زنیم.
‫بعد، خدا رو به هلاکت می‌رسونیم!
‫با شمشیر نقره تکه‌تکه می‌کنیم!
‫در نور خورشید آتششون می‌زنیم!
‫حتی یک قطره خون هم باقی نمی‌ذاریم!
اوه، این حرف‌ها رو از آینده شنیده بودم.
‫هر چیز که به اژدیاهان ختم می‌شه رو زیر پا دفن می‌کنیم!
‫همه رو!
این‌بار حتماً پیروز می‌شیم!
‫و زمانی که چیزی جز خاکستر ‫باقی نموند، می‌تونی زندگیم رو
‫می‌دونم!
‫وقتی همه‌ی اینا تموم شد، سرت رو می‌زنم.
‫احسنت!
‫بهتره شروع کنیم...
‫نبردی که سرنوشت جهان رو تغییر می‌ده
‫و داستانِ من و تو ‫از نابودی تمام اژدهایان.