‫فصل یکم — قسمت دوم ‫«شیفت شب»
‫♪ اگه می‌خوای پول توی جیبت باشه ♪
‫♪ و کلاه سیلندری روی سرت باشه ♪
‫♪ سر سفره‌ات غذای گرم باشه ♪
‫♪ و پتوی گرمی روی تختت باشه ♪
‫♪ امروز که هوا ابریه ♪
‫♪ و فردا روز بارشه ♪
‫♪ باید صبر کنی تا دیروز از راه برسه ♪
‫♪ می‌خوام برم نیویورک ♪
‫♪ قراره با قطار برم اونجا ♪
‫♪ اگه تو می‌خوای اینجا بمونی ♪
‫♪ باید صبر کنی تا دوباره برگردم ♪
‫♪ امروز که هوا ابریه ♪
‫♪ و فردا روز بارشه ♪
‫♪ باید صبر کنی تا دیروز از راه برسه ♪
‫♪ اگه می‌خوای بری اونجا... ♪
‫♪ که مقصد هر رنگین‌کمونیه، ♪
‫♪ باید خداحافظی‌هات رو بکنی ♪
‫♪ رویاهامون محقق می‌شن ♪
‫♪ عزیزم، جلوی پامونه ♪
‫♪ باید از خاطراتت فاصله بگیری ♪
‫♪ جادۀ آرزوهام جلوی پامه ♪
‫♪ و ماه روشن و تابانه ♪
‫♪ امشب که غیبم می‌زنه، ♪
‫♪ فقط ازت می‌خوام یادت بمونه، ♪
‫♪ که امروز هوا ابریه ♪
‫♪ و فردا روز بارشه ♪
‫♪ باید صبر کنی تا دیروز از راه برسه ♪
‫به‌به.
‫آخرین‌باری که بهتون یاد دادم چطوری...
‫ساندویچ ترکیبی‌تون رو بسازید ‫خیلی استقبال کردید.
‫برای همین امشب می‌خوام ‫دوباره بهتون نشون بدم.
‫اول باید با نان پنیر گیاهی ‫ایتالیایی‌تون شروع کنید.
‫بعد فلفل دودی و سس سیرتون رو اضافه کنید.
‫اگه منظورم رو فهمیدید که فهمیدید.
‫الآنم می‌خوام نون ساندویچم رو ‫با پنیر ورقه‌ای مزین کنم.
‫راستش قبلاً زیاد این سوال رو ازم می‌پرسیدن:
‫که بعد تیک‌تاک چی می‌شه؟
‫واقعیتش رو بگم از این سوال وحشت داشتم،
‫مخصوصاً دوره‌ای که تازه ‫از نیروی دریایی مرخص شدم.
‫تا یک سال پیش من پر از احساساتی...
‫مثل سردرگمی و ناامیدی بودم.
‫اگه منظورم رو می‌گیرید که می‌گیرید.
‫ولی الآن می‌خوام تمرکزم...
‫روی محتوای ساندویچم باشه،
‫چون این‌جوری می‌تونم ‫خلاقیتم رو ابراز کنم.
‫و دل تو دلم نیست بهتون درمورد ‫تفاوت‌های سس مخصوص بگم،
‫و همین‌طور انواع درست کردن ژامبون.
‫و بعدش می‌خوام کار خیری بکنم،
‫مثلاً برم به خدمات عمومی،
‫و اینکه آماده‌ام تا فعالیتم ‫توی یوتیوب رو شروع کنم.
‫سلام.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫خب، امروز قراره کجا بریم؟
‫عه، هاواییه رو می‌خوام.
‫خیلی طول کشید تا پیداش کنم.
‫[بلیت بخت‌آزمایی تب طلا] ‫تا حالا رفتی اونجا؟
‫آره بابا. من همیشۀ خدا می‌رم هاوایی.
‫خب، پس اگه برنده شدم ‫با خودم می‌برمت.
‫پس بهتره زودتر برنده بشی،
‫چون گمونم استادم گفته بود،
‫تا سی سال دیگه قراره...
‫هاوایی زیر آب فرو بره.
‫سلام سارا.
‫سلام.
‫سلام جد.
‫نمی‌دونم خبرش رو دیده بودی یا نه،
‫ولی اِم، قراره کمی دیگه...
‫بارش شهابی رو ببینیم،
‫و ظاهراً قراره که...
‫خیلی، خیلی خوشگل باشه.
‫می‌خوام از پشت‌بوم مغازۀ ایب ببینمش، ‫اگه احیاناً...
‫جفتتون خواستید، می‌تونید بیاید.
‫خب، ما که باید شیفت وایستیم.
‫پس بذاریمش واسه بعد.
‫راستش هر سی و سه سال یک‌بار ‫این اتفاق میفته.
‫ولی باشه، رواله.
‫اذیتت می‌کنه؟
‫- جد رو می‌گی؟ ‫- آره.
‫راستش من به طور طبیعی ‫بلدم چنین چیزهایی رو حس کنم.
‫که مثلاً حس کنم یک نفر ‫خطرناک‌تر از چیزیه که نشون می‌ده.
‫اصلاً این‌جوریه که تا الآن زنده‌ام.
‫منظورت وقتیه که توی افغانستان خدمت می‌کردی؟
‫وقتی توی سن‌دیه‌گو بودم.
‫ایب مشکلی نداره بیای این بالا؟
‫دوربین‌های امنیتی‌ش رو خاموش کرده‌م.
‫اشکالی نداره بردارم...
‫- تعارف نکن. ‫- مرسی.
‫خب، سارا هم قراره بیاد؟
‫نه، نه.
‫ولی من زیاد می‌بینم که از این بالا...
‫شب‌ها بهش نگاه می‌کنی.
‫از این بالا همه‌چیز رو می‌تونم ببینم.
‫انگاری که خدام.
‫اون کامیونه رو می‌بینی؟
‫چرا انقدر دورتر از بقیه کار کرده؟
‫یعنی حتی توی دید دوربینم نیست.
‫نمی‌دونم راستش.
‫هر کسی اونجا پارکش کرده ‫لابد می‌خواد چیزی رو مخفی کنه.
‫می‌دونی به این ویژگی‌ت چی می‌گن؟ ‫بهش می‌گن درک بصیرتی.
‫آره. من متوجه خیلی چیزها می‌شم.
‫آره بابا. با این بینشی که داری ‫توی ارتش روی سرشون می‌ذارنت،
‫مثلاً می‌تونی تک‌تیرانداز خوبی بشی...
‫خدمت توی ارتش مغز آدم رو به فنا می‌ده پسر.
‫با اون‌همه ترومای پس از سانحه،
‫ارتشی‌ها هر لحظه ممکنه رد بدن.
‫پسر، تو خیلی فیلم نگاه می‌کنی.
‫من از فیلم خوشم نمیاد.
‫- گوش کن پسر. ‫- چیه پسر؟
‫ببین، من که نمی‌خوام...
‫مجابت کنم بری توی ارتش، خب؟
‫از قضاء به نظرم ارتشی بودن بهت نمیاد.
‫ولی حرفم اینه ارتش بهم یاد داد...
‫که دنیا چقدر بزرگ و وسیعه.
‫و می‌دونم تو اینجا بزرگ شدی.
‫وقتی دنیا به چشم آدم کوچیک باشه،
‫طبیعیه که سر چیزهای کوچیکی...
‫آدم دچار عقدۀ روانی بشه.
‫الآن منظورت چیه؟
‫دیگه نباید مزاحم سارا بشی.
‫- خودش حرفی زده؟ ‫- صرفاً به نظرم تو...
‫می‌دونی دیگه، یه خرده می‌ترسونی‌ش.
‫- می‌ترسونمش؟ ‫- آره بابا.
‫ناسلامتی دوربین دستته پسر.
‫آره.
‫گمونم اگه مشکلی باهام داشت،
‫خودش می‌اومد بهم می‌گفت، ‫نه اینکه به تو بگه.
‫اصلاً تو سر پیازی یا تهش؟
‫مثلاً چند وقته اومدی اینجا؟
‫فوقش یک ماهه اومدی اینجا.
‫وقتی خانواده‌ش اومدن توی این شهر،
‫من بودم که ازشون استقبال کردم.
‫فقط من بودم، خب؟
‫- آروم باش پسر... ‫- خیلی قبل‌تر...
‫از اینکه جنابعالی پات به شهر باز بشه.
‫من که منظورم این نبود.
‫شاید تویی که داری می‌ترسونی‌ش.
‫تا حالا بهش فکر کردی؟
‫اونم با اون ساندویچ‌هات.
‫مردک ارتشی آدم‌کش.
‫به نظرم بهتره آروم باشی، خب؟
‫نه، نه، نه. خودت آروم باش!
‫حرفم اینه که درکت می‌کنم.
‫نه! کسی درکم نمی‌کنه...
‫آهای، آهای...
‫این رفتاری که نشون می‌دی ‫تأثیر یک‌نواختی زندگیه.
‫وقتی من توی نیروی دریایی بودم، ‫اکثر روزهام...
‫با کاغذبازی‌های اداری می‌گذشت.
‫گاهی اوقات که کارم تموم می‌شد، ‫مدارک رو خرد می‌کردن،
‫و من مجبور بودم از اول ‫همه‌شون رو انجام بدم.
‫آینده واسه‌م تیره و تار شده بود.
‫هیچ‌کس واسه‌ش مهم نیست ‫که چه کارهایی بلدی،
‫و چه خلاقیتی داری.
‫آدم حس می‌کنه نمی‌تونه ‫از این یک‌نواختی فرار کنه، نه؟
‫حس می‌کنه آینده‌ای نداره.
‫گاهی اوقات با خودم می‌گم...
‫کاش وقتی یه ماشین رو تعمیر کردم،
‫از بارکشش برم بالا و پشتش قایم بشم.
‫قبل اینکه کسی متوجه بشه، ‫هزاران کیلومتر از اینجا دور می‌شم.
‫شک ندارم یک روزی از اینجا می‌زنی بیرون.
‫آره.
‫مزخرفه.
‫موقعی که می‌شینم اینجا،
‫با خودم می‌گم توی جهان ‫مقدار کمی شانس وجود داره.
‫وقتی کسی به دنیا میاد تقسیمش می‌کنن،
‫حالا به یکی می‌رسه، به یکی نمی‌رسه.
‫شانس تصوریه که خودمون ساختیم،
‫تا مسائلی که نمی‌تونیم عوض کنیم رو ‫برای خودمون توضیح بدیم.
‫آره. تو راست می‌گی آقای مشهور.
‫آهای. من موفق شدم.
‫خب؟ به واسطۀ شانس نبود. ‫با تلاش خودم محقق شد.
‫تمرکزم رو گذاشتم روی ‫چیزی که روش کنترل داشتم،
‫مثل درست کردن ساندویچ ‫و پخش کردن انرژی مثبت،
‫اونم از طریق ویدیوهای تیک‌تاکم.
‫و باقی‌ش صرفاً هرج و مرجه.
‫مثلاً این، خب؟
‫اگه من هر روز خدا بلیت بخت‌آزمایی بخرم،
‫و با خودم بگم: بالأخره برنده می‌شم.
‫بالأخره از اینجا می‌زنم بیرون ‫و زندگی جدیدی شروع می‌کنم،
‫اون آیفون سیزده جدیده رو می‌خرم.
‫اگه هر روز خدا بلیت بخرم،
‫حس می‌کنم آدم بدبختی‌ام.
‫نه بابا، گور بابای بخت‌آزمایی.
‫می‌خرمش چون عشق می‌کنم.
‫چون می‌تونم انجامش بدم. ‫واسه‌م لذت لحظه‌ای داره.
‫باهاش سارا رو خوشحال می‌کنم. ‫انجامش می‌دم چون می‌تونم.
‫و همین باعث می‌شه بیشتر...
وای.
‫چیه؟
‫ظاهراً بردم.
‫نه.
‫عه... چرا.
‫چقدر بردی؟
‫بیست و پنج هزار دلار.
ای وای. ‫سارا از خوشحالی بال در میاره.
‫خیلی‌خب.
‫آخ!
‫با ۹۱۱ تماس گرفتید: ‫شرایط اورژانسی‌تون چیه؟
‫من از پلاک ۴۲۱ توی ‫جادۀ ۶۶ تماس می‌گیرم.
‫گمونم شاهد قتل بودم.
‫آخ، آخ. کله پدرت.
‫گندت بزنن.
‫اولش صدای ترکیدن اومد، ‫بعد حالت جغجغ داشت،
‫انگار حالت نامنظمی جغجغ می‌کرد.
‫نمی‌دونم چی شد،
‫بعد ازش بخار زد بیرون، ‫اون‌جا فهمیدم مشکل داره.
‫با خودم گفتم لابد خرابه...
‫وقتی سمعک‌هام خاموشه هیچی نمی‌شنوم.
‫عه، خلاصه خرابه.
‫خب، می‌تونی درستش کنی؟
‫می‌تونم.
‫با هزینۀ قطعات و اجرت کارش،
‫در بهترین حالت می‌تونم با...
‫چهارصد دلار درستش کنم.
‫ای بابا.
‫خدایی‌ش ارزون گفتم.
‫نه، نه، اصلاً تعجب کردم انقدر حلال‌خورید.
‫روی تابلومون هم نوشته.
‫آره، آره، آخه...
‫گندت بزنن. خیلی‌خب، ‫حالا چقدر طول می‌کشه؟
‫خب، امشب که تعطیل می‌کنیم.
‫پس این‌جوری برنامه رو بریزیم:
‫فردا صبح ساعت هشت بیاید اینجا،
‫پولش رو نقدی پرداخت کنید،
‫بیست دقیقه‌ای کارتون رو راه می‌ندازم.
‫نمی‌شه اون بیست دقیقه رو الآن...
‫آخه امشب برنامۀ سرآشپز برتر داره. ‫شرمنده.
‫«سرآشپز برتر». عجب. خدا بخیر کنه.
‫می‌تونیم رایگان اینجا ‫از ماشینتون نگه‌داری کنیم.
‫دوربین‌های امنیتی داریم. ‫پس جاش اینجا حسابی امنه.
‫اصلاً به برادرزاده‌ام می‌گم ‫جاش رو عوض کنه. جد!
‫این ماشین رو سر ته کن.
‫اگه بهش برسی خیلی ماشین ارزشمندیه‌ها.
‫راستی آقا، احیاناً اینجا مسافرخونه ندارید؟
‫خب، قبلاً که بود. ولی آتیش گرفت.
‫توی فاصلۀ بیست دقیقه‌ای ته همین جاده،
‫چندتا مسافرخونه هست.
‫آره، اونجا ردیفه.
‫ولی ماشینتون رو که نمی‌تونید ببرید.
‫پس...
‫راستی اشکالی نداره ترکیب متفاوت خودم...
‫با پنیر و سس رو اعمال کنم؟
‫یه مدته دارم روش کار می‌کنم.
‫راحت باش.
‫مرسی.
‫هوم...
‫- امشب بارش شهابیه. ‫- وای!
‫کله پدرت...
‫آره، باشه. آها.
‫بارش اسدیه.
‫آها.
‫باشه.
‫اینجا این اتفاقات طبیعیه.
‫لابد دیگه.
‫ظاهراً روز لباس‌شوییه.
‫ظاهراً روز خونریزی از زیر لباسه.
‫شایدم روز تیر خوردنه.
‫شایدم روز دخالت نکردن تو کار مردمه.
‫مرسی. لطف کردی.
‫صرفاً چون لباس‌زیرت رو پشت‌رو پوشیدی،
‫به این معنی نیست که تمیز شده.
‫این ترفند فقط یک‌بار جواب می‌ده.
‫چون لباس‌زیر کلاً دو طرف داره.
‫چند وقته توی جاده‌ای؟
‫عه، دو روزه.
‫یک هفته‌ست.
‫آره. مرسی که نگران لباس‌زیرمی.
‫زیاد ازت خون رفته؟
‫هنوز که کلی خون دارم. مرسی.
‫اگه موقع خونریزی ایبوپروفن بخوری،
‫فقط خونریزی‌ت بیشتر می‌شه.
‫باشه خانم وب‌ام‌دی.
‫دیگه باید برم بیرون.
‫لطفاً دنبالم نکن.
‫آخ!
‫درد توی ذهنته.
‫خانم...
‫عمراً اگه بدونی چی می‌گی.
‫بخور.
‫باشه.
‫خیلی‌خب.
‫منم این... شرایط رو موقتاً می‌پذیرم.
‫اسمم چارلیه.
‫- منم مارجم. ‫- سلامتی.
‫چسب قطره‌ایه.
‫هوم. لابد دیگه.
‫عه، چه خوب.
‫ترفند جالبیه، نه؟ خیلی جالبه.
‫زود خشک می‌شه. روبه‌راه می‌شی.
‫عجب. باشه.
‫خب، ظاهراً توی زندگی جاده‌ای ‫زیاد پیش میاد...
‫با این مشکلات دست و پنجه نرم کنی.
‫نه، اونجا واسه خودم دوربین داشبورد دارم.
‫یه هفت‌تیر راسکوئم دارم.
‫عجب.
‫قبلاً اسلحۀ فلفل داشتم.
‫ولی باید خیلی نزدیک بشی ‫که بتونی استفاده کنی.
‫- برای همین زیاد کارآمد نیست. ‫- صحیح.
‫تازه یک‌بار وقتی داشتم روی ‫سرعت اسلحه کشیدنم تمرین می‌کردم،
‫اتفاقی اینجا رو پر اسپری فلفل کردم.
‫تا یک ماه اشکم بند نمی‌اومد.
‫دومین بارم بود که توی عمرم گریه می‌کردم.
‫جدی؟ اولین بارش کی بود؟
‫اون می‌شه مال زمانی که ‫سرت به کار خودت باشه.
‫مال خودت. شاید به کارت اومد.
‫عه. مرسی.
‫دکترها از همین استفاده می‌کنن،
‫ولی داروخونه‌های بزرگ ‫نمی‌خوان مردم این رو بفهمن.
‫صحیح.
‫طی دویست و هفتاد روز اخیر ‫اولین کسی هستی که باهاش صحبت می‌کنم.
‫البته اگه بی‌سیم رو حساب نکنیم.
‫آره.
‫لطف داری.
‫خب، وقتی اینجا تنهایی...
‫حوصله‌ت سر نمی‌ره؟
‫کتاب صوتی روی سی‌دی دارم.
‫«بودیسم به زبان مبتدی».
‫فصل اول.
‫وجود داشتن به معنای زجر کشیدن است،
‫و منبع زجر کشیدن، وابستگی است.
‫بامبی.
‫مگه مارج نبودی؟
‫اولین باری که گریه کردم ‫موقع تماشای «بامبی» بود.
‫آها.
‫ظاهراً تو خط ولگردی نیستی.
‫نه، گمون نکنم باشم.
‫پس می‌خوای بریم کافۀ کنار جاده؟
‫واسه ده دلار سه تا می‌دن.
‫- عه، سه تا چی؟ ‫- سه تا از هر چیزی.
‫اگه خواستی لباس اضافه دارم.
‫مرسی.
‫باور کن من وجود خارجی ندارم.
‫پس می‌گی هیچ‌چیزی...
‫توی اینترنت نمی‌شه ازت پیدا کرد.
‫حتی پلیسم نمی‌تونه پیدات کنه.
‫نمی‌دونم، نه حتی بازرس یا مأمور مخفی.
‫نه شماره تلفن، نه حساب بانکی.
‫البته کارت شناسایی جعلی جوابه،
‫ولی بهتره آدم جایی بمونه ‫که کسی فضولی نمی‌کنه.
‫مدت طولانی یک‌جا نباید موند،
‫پشت سرتم نباید ببینی.
‫چرا؟
‫عموهام از اون کله‌گنده‌هاست.
‫شونزده ساله که بودم ‫فرستادنم باهاش زندگی کنم.
‫یه روز پول‌هاش رو زدم به جیب،
‫روی صندلی موردعلاقه‌ش شاشیدم ‫و فلنگ رو بستم.
‫هرکاری می‌تونست کرد تا ردم رو بزنه.
‫هیچ‌وقتم رنگ پولش رو ندید.
‫ولی از این زندگی خوشم میاد.
‫اینجا که هستم، مارج آدم کوچیکیه،
‫ضعیفه، گوشتالوئه، تحت نظره.
‫ولی وقتی توی جاده‌ام،
‫مارج چهل هزار کیلو فولاد خالصه.
‫فقط می‌رونه. نه وابستگی داره، ‫نه درد و رنج می‌شناسه.
‫وقتی مسافر سرراهی می‌بینه ‫فقط گازش رو می‌گیره.
‫این که چرنده.
‫چون وایستادی به من کمک کنی، نه؟
‫ببین، منم شخصیتم این‌جوریه،
‫دست خودم نیست.
‫منم واسه خودم آدم پوست‌کلفتی‌ام.
‫خیلی‌خب خانمی، یه سفارش دیگه ‫به حساب خودم می‌گیرم واسه‌ت.
‫وای. نه.
‫وقتی از این کار استفاده می‌کنی،
‫ردت رو می‌زنن.
‫خیلی‌خب، عه...
‫حتی خودپرداز؟
‫من یه بار از خودپرداز استفاده کردم،
‫سر و کلۀ عموم ظرف چهار ساعت پیدا شد.
‫هر جا که رفتی اولویتت این باشه...
وای.
‫شغل دومی پیدا کنی ‫که دستمزدش نقدی باشه.
‫اگه با طلا مزدت رو داد که چه بهتر.
‫ولی عجیبه که قشر کوچیکی ‫هنوز طلا رو واحد پول می‌دونن،
‫و اغلب کسانی که ازش استفاده می‌کنن، ‫آدم‌های عجیب و غریبی‌ان.
‫بیتکوین چی؟
‫اصلاً دست رو دلم نذار.
‫- آخ. ‫- واسه زخمت دوا دارو می‌خوای؟
‫مگه چیزی داری؟
‫شغل دوم دارم و کلی پول نقد.
‫یک خروار داروی نسخه‌ای از کانادا ‫پشت وانتم دارم.
‫توی راه می‌فروشمشون.
‫آدرنالین، ویاگرا، از این قبیل.
‫مسکّنم دارم.
‫چرا قبلش چیزی نگفته بودی؟
‫نمی‌دونستم قابل اعتمادی یا نه.
‫آها، پس الآن بهم اعتماد داری؟
‫الان حواسم سر جاش نیست.
‫[پنج تفاوت را پیدا کنید]
‫عین آب خوردنه.
‫چون واسه بچه‌هاست.
‫آره، می‌دونم.
‫تو چی؟ تو وجود داری؟
‫درون‌گرایی، نه؟
‫داریم می‌بندیم.
‫دیگه باید بری خونه که منم برم خونه.
‫روی تابلو که نوشته شبانه‌روزیه.
‫راستی...
‫احیاناً اینجا انباری ندارید...
‫که بتونم توش چرت بزنم؟
‫نه. نداریم.
‫گندت بزنن.
‫آخ.
‫عه، چخه لاشخور.
‫خیلی‌خب. می‌دونی چیه؟
‫درک می‌کنم گیج شدی.
‫آخ! اذیتم نکن رفیق. نه، نه.
‫اصلاً میز پیک‌نیک واسه خودت جناب لاشخور.
‫ای خدا.
‫[کافۀ کنار جاده]
‫گندت بزنن.
‫تو که هنوز اینجایی.
‫پلیس واسه پرس‌جو نگهم داشت.
‫همه رو نگه داشتن.
‫درمورد توئم پرسیدن.
‫- بهشون گفتم زدی به چاک. ‫- مرسی.
‫نمی‌خواستم کمکت کنم.
‫واقعاً فکر می‌کردم زدی به چاک.
‫خب، حالا داستان چیه؟
‫اون رفیقت که دیشب باهاش بودی ‫زده یکی رو کشته.
‫ها؟
‫چی؟ مارج رو می‌گی؟
‫آره.
‫- نه بابا. ‫- چرا.
‫یه بچه‌ای که شیفت شب ‫توی ساب‌وی کار می‌کرد،
‫دزدکی رفته بود توی کامیونش، ‫زنیکه هم زد کشتش.
‫نه، نه، نه. نه، نه، نه.
‫باورم نمی‌شه.
‫وای.
‫- با تیر کشتش؟ ‫- چه بدونم.
‫یا خدا، چه آدم عجیبی بود.
‫هفت‌تیر راسکو که داشت.
‫لابد منطقیه دیگه. چه بدونم.
‫پلیس‌ها ازش فیلم دارن.
‫آها، فیلم‌های دوربین داشبوردش؟
‫نه، دوربین داشبورد ‫فقط جلوی ماشین رو می‌گیره.
‫شک ندارم دوربین مکانیکی بوده. ‫اونجا دوربین امنیتی دارن.
‫[برادران ویتینگ]
‫[کارت]
‫[برداشت: ۴۶۰ دلار، موجودی: ۴۶۸ دلار ‫کارمزد برداشت پول: ۸ دلار] ‫پس شد چهار ساعت. برو که رفتیم.
‫صد دلار...
‫اینم دویست.
‫کل پولش رو دادم.
‫آها، اوهوم. سی‌صد.
‫چهار تا اسکناس صد دلاریه.
‫خیلی‌خب، درسته.
‫راستی...
‫اون پسره که دیشب کشته شد رو می‌شناختی؟
‫آره. اسمش دیمین بود.
‫آره، مدت زیادی نبود اومده بود اینجا.
‫پسر خوبی بود.
‫تازه از نیروی دریایی مرخص شده بود.
‫من هنوز تو مخیله‌م نمی‌گنجه...
‫که دزدکی بره توی کامیون کسی.
‫شاید مشکل مالی داشته.
‫یعنی چی؟
‫چه بدونم. صرفاً حدس زدم.
‫هر روز بلیت بخت‌آزمایی می‌خرید.
‫هیچ‌وقتم برنده نشد.
‫آره، جد بود که قتل رو گزارش داد.
‫بهش گفتم امروز رو بره مرخصی،
‫ولی اصرار داشت کارش رو ادامه بده.
‫گمونم نمی‌خواد ذهنش رو ‫درگیر ماجرای دیشب کنه.
‫آها.
‫هوم.
‫مثل قبلی خوب نیست.
‫هیچی مثل قبل خوب نیست.
‫آهای خوشگل خانم!
‫خیلی‌خب. ممنون.
‫می‌خواستم اگه می‌شه ‫بلیت بخت‌آزمایی بخرم.
‫از کدوم؟
‫اوهوم. از... تب طلا.
‫به یاد دیمین.
‫یا خود خدا.
‫چی شد؟
‫من که دیگه رفتنی شدم آشغال‌ها!
‫عجیب‌الخلقه کیفش کوکه.
‫خیلی‌خب.
‫پس از مرگ ناگهانی پسر جوانی ‫ناشی از ضربات شدید،
‫امروز صبح در جادۀ ۶۶...
‫که در نزدیکی آلباکورکی می‌باشد،
‫رانندۀ کامیونی دستگیر شد.
‫ضربات شدید؟
‫پلیس هنوز جزئیات بیشتری منتشر نکرده.
‫ضربات شدید؟
‫[آخرین مکانیکی حلال‌خور نیومکزیکو]
‫عه. مگه قرار نبود برید؟
‫چرا، قرار بود.
‫عه، می‌دونم درخواستم یه خرده بی‌جاست،
‫و شاید... چه بدونم، حتی زشت باشه،
‫ولی به نظرتون امکانش هست...
‫به فیلم دوربین امنیتی‌تون ‫از دیشب نگاه بندازم؟
‫آره، حتماً. اگه بتونی جا پیدا کنی.
‫جا پیدا کنم؟
‫سر این توافق کنیم که چنین حقی داشته.
‫یعنی چی کار خودش باشه یا نباشه؟
‫مگه نگفتید فیلمش رو دارید؟
‫ضرب و شتمش کجاست؟
‫نه، این زاویه دوربین رو ببین.
‫فقط لحظۀ گذاشتن جنازه توش مشخصه.
‫- ایناهاش. ‫- وای خدا.
‫از اول بذارش.
‫وای! خدا.
‫[بازارچۀ شبانه‌روزی]
‫ای کله پدرت...
‫اگه می‌خواید از سرویس استفاده کنید ‫باید حتماً چیزی بخرید.
‫باشه.
‫راستش بیشتر دلم می‌خواد...
‫فیلم‌های دوربین امنیتی‌تون رو ببینم.
‫چرا؟ مگه پلیس‌اید؟
‫هوم، آره.
‫از اون پلیس‌های شدیداً مخفی‌ام.
‫من از پلیس‌جماعت خوشم نمیاد.
‫منم خوشم نمیاد. خب؟
‫خلاصه پلیس نیستم.
‫پس چرا باید فیلم‌ها رو نشونتون بدم؟
‫متناقض شد.
‫راستش...
‫همیشه این‌ها واسه‌م عجیب بودن.
‫شک ندارم مزۀ فناوری آینده رو می‌ده.
‫خدایا.
‫این چه طعمیه؟
‫مزۀ پشمکه.
‫عه، تو نمی‌کشی؟
‫نه، مرسی. سیگار واسه آدم ضرر داره.
‫و بعدش می‌خوام کار خیری بکنم،
‫مثلاً برم به خدمات عمومی،
‫و اینکه آماده‌ام تا فعالیتم ‫توی یوتیوب رو شروع کنم.
‫باهاش صمیمی بودی؟
‫آره.
‫می‌گن دزدکی وارد کامیون یکی شده.
‫آخه چرا؟ چنین آدمی که نبود.
‫آره، بهش نمی‌خوره.
‫کاش می‌شد که...
‫می‌تونستیم ثابتش کنیم.
‫عه، همین؟
‫فکر می‌کردم خود خیابون ‫بیشتر توش معلوم باشه.
‫خب، دیمین رو دیشب دیدی؟
‫هر شب می‌دیدمش.
‫ساعت ده می‌اومد پیشم، ‫واسه‌م ساندویچ می‌آورد.
‫بعد بلیت بخت‌آزمایی می‌خرید.
‫آره.
‫روتین مسخره‌ای واسه خودش داشت،
‫یکی از مجموعه سکه‌های ‫ایالتی‌م رو می‌گرفت،
‫که باهاش بلیت رو خراش بده.
‫دیشب دوباره سکۀ هاوایی رو گرفت.
‫اوف. من که از شن بدم میاد.
‫اصلاً اهل شنا هم نیستم.
‫شنیدم مدام بلیت می‌خرید، ‫ولی هیچ‌وقت برنده نشد.
‫درسته.
‫همینش عجیبه.
‫- چی؟ ‫- خب، ببین...
‫من یه حسی دارم.
‫وقتی یکی دروغ می‌گه متوجه می‌شم.
‫البته قصه‌ش درازه.
‫طول می‌کشه توضیحش بدم.
‫مشکلی نیست، بگو ببینم.
‫خب، اون پسره که توی ‫مکانیکی ایب کار می‌کنه رو می‌شناسی؟
‫- جد. ‫- آره، جد.
‫خلاصه جد بهم گفت ‫که دیمین هیچ‌وقت برنده نشد،
‫ولی داشت دروغ می‌گفت. ‫من حسش کردم.
‫ولی الآن که تو بهم چنین حرفی زدی،
‫داشتی راستش رو می‌گفتی.
‫من که نمی‌فهمم.
‫آره، منم نمی‌فهمم. آخه...
‫یه خرده زیادی ذهنم رو درگیر کرده.
‫جد امروز بخت‌آزمایی برنده شد.
‫چی شد؟
‫بیست و پنج هزار دلار برنده شد.
‫کار روزگار اصلاً مشخص نیست.
‫چه قوز بالا قوزی شد.
‫اصلاً دیگه مغزم کشش نداره.
‫پس تو و دیمین،
‫دیشب همون کارهای همیشگی‌تون رو کردید؟
‫آره. همه‌چیز عادی بود.
‫البته جد اومد و ازمون خواست ‫که بریم پشت‌بوم مغازۀ ایب،
‫که بارش شهابی رو ببینیم.
‫کلاً از این کارها زیاد می‌کنه.
‫بعد شما نرفتید؟
‫نه، هیچ‌کدوممون نرفتیم.
‫یه مقدار پیش همدیگه موندیم، ‫بعد برگشت سر شیفتش توی ساب‌وی.
‫من که دیگه مغزم نمی‌کشه. ‫اسباب‌بازی گربه‌ست؟
‫آره.
‫نه، نیست.
‫چرا، خودشه.
‫یا خدا.
‫راست می‌گی. دوربینه اصلاً کار نمی‌کنه.
‫صرفاً اسباب‌بازی گربه‌ست.
‫ولی چرا اسباب‌بازی گربه‌ست؟
‫می‌شه درمورد همه‌چیز این رو پرسید.
‫- پسر... ‫- برای ترسوندنه. عامل بازدارنده‌ست.
‫عامل بازدارنده؟ اونم اسباب‌بازی گربه؟
‫باشه، دیگه نمی‌خوام سر این بحث کنم.
‫کارت حضور و غیاب کارکنان چی؟
‫اینجا کارت حضور و غیاب نمی‌زنید؟
‫مثل کارخونه‌های قدیمی؟
‫یا مثلاً بارکدی چیزی ندارید؟
‫هرچیزی که شما بچه‌های امروزی...
‫جای کارت حضور و غیاب می‌زنید. ‫چه بدونم بابا.
‫من که هرموقع بخوام میام سر کار.
‫واقعاً خیلی اطلاعات مفیدی داری.
‫[دیمین]
‫آهای!
‫فقط کارکنان اجازه دارن بیان این پشت!
‫اذیت نکن دیگه. اینجا مثل ‫قدس‌الاقدس فروشگاه ساب‌ویه.
‫به نظرت این رد خونه؟
‫این مایونز کم‌چربه.
‫از کجا می‌دونی کم‌چربه؟
‫می‌دونم دیگه.
‫استراحت می‌کنی؟
‫دیگه سر کار نمی‌رم.
‫عه، چه باهوش.
‫اوف. چه بد زخمی شدی.
‫با چی زخمی شدی؟
‫عه، خوردم به قطعۀ تیز فلزی.
‫همیشه سر کار زخمی می‌شم.
‫خب، لابد روز شانسته پسر،
‫چون دکتر چسب‌قطره‌ای ‫اومده بهت سر بزنه.
‫- بهتر شد، نه؟ ‫- اوهوم.
‫راستی دیشب تونستی اون...
‫تق و توقه رو ببینی؟
‫همون بارش اسدیه.
‫آره، چند تا نوشیدنی برداشتم ‫روی پشت‌بوم دیدمش.
‫- جدی؟ تنها بودی؟ ‫- من همیشه تنهام.
‫مثل یه گرگ تنهام.
‫بقیه نیومدن باهات؟
‫مثلاً اون ساندویچ‌سازه و دختر تیپ مشکیه. ‫اون‌ها نیومدن باهات ببینن؟
‫چرا باید بخوان با من وقت بگذرونن؟
‫خب، چرا نباید بخوان؟
‫الآنم که برندۀ بخت‌آزمایی شدی.
‫بارت رو بستی.
‫هنوز برنامه‌ای نریختی ‫که چطوری خرجش کنی؟
‫عه، نه. هنوز نه. نمی‌دونم.
‫تا حالا نشده بود کسی ازم بپرسه ‫برنامه‌ام برای زندگی چیه.
‫آره خب، اجی مجی. ‫الآن من دارم می‌پرسم.
‫خب، یه خرده دیره.
‫چون دیگه از من گذشته،
‫و دیگه اون دوران شکوفا شدن ‫برای من گذشته.
‫منم خیلی پتانسیل داشتم.
‫انگار که خیلی باهوشی.
‫- چون هستم. ‫- خب دیگه.
‫هم باهوشی، هم جوانی، هم پولداری.
‫راست می‌گی، هیچ انتخابی واسه‌ت نیست.
‫گمونم برم هاوایی.
‫عه، آخ.
‫گندت بزنن.
‫خراب کردم. بذار تمیزش کنم.
‫واقعاً حقۀ جالبیه، نه؟
‫این چسب قطره‌ای رو می‌گم.
‫آره، خیلی جالبه.
‫اون خانمی که می‌گن...
‫ساندویچ‌سازه رو کشته بهم یاد داده بود.
‫اسمش مارجه.
‫راستش زندگی‌م رو نجات داده بود...
‫الآنم برای کشتن اون پسره بازداشته.
‫- عه، نکن. ‫- نوشیدنی می‌خوری؟
‫من که هوس نوشیدنی کردم.
‫باشه. مرسی.
‫گفتی دیمین...
‫دیشب روی پشت‌بوم نبود، نه؟
‫گفتم که.
‫گمونم نگفتی.
‫تمام شب خودم تنها روی پشت‌بوم بودم.
‫آها.
‫دیرم شد.
‫- مگه عجله نداشتی؟ ‫- عه، چرا.
‫گمونم یه خرده وقت دارم.
‫راستی، کیفم که دیشب ‫توی ماشینم بود اینجا گم شد.
‫این همون دوربین امنیتیه که گفته بودی؟
‫آره. آره.
‫عه! وایستا.
‫آره. خیلی‌خب.
‫نماش عوض می‌شه. اینجا رو ببین.
‫اینجا زوم می‌شه، اینجا میاد عقب.
‫زوم، میاد عقب.
‫دیدی چی شد؟
‫چرا باید زاویه دوربین عوض بشه؟
‫تازه پارچه هم تکون می‌خوره.
‫چرا باید پارچه تکون بخوره؟
‫آره، ساعتش هم عوض می‌شه.
‫آره، راست می‌گی.
‫آره. از ساعت ده و نیم...
‫می‌شه یازده و نیم.
‫یه بخشی از فیلم غیبش زده.
‫از این اتفاقات زیاد میفته.
‫آره، جد واسه‌م توضیح داد.
‫ ظاهراً جریان باد باعث می‌شه مدارش گیر کنه.
‫اومده بودم بهت سر بزنم.
‫بپرسم حالت بهتره یا نه.
‫الآن حس عزا و ماتم دارم.
‫که یک‌نفر واسه هیچ و پوچ مرده،
‫اونم بعد اینکه از جنگ زنده برگشت.
‫البته فکر کنم توی بخش اداری ارتش بود.
‫شیفتش تا چند ساعت دیگه شروع می‌شه.
‫باورم نمی‌شه قرار نیست برگرده.
‫تو که می‌دونی این ارتشی‌ها ‫قهرمان نیستن، نه؟
‫داستان شکنجه‌های ابوقریب رو شنیدی؟
‫می‌شه حرمت مرده رو نگه داری؟
‫راستش با خودم می‌گفتم...
‫که زودی از اینجا بزنم بیرون.
‫با خودم می‌گفتم برم هاوایی.
‫می‌خوای باهام بیای؟
‫چرا چنین حرفی می‌زنی؟
‫معلومه که باهات نمیام هاوایی.
‫واقعاً جدی می‌گی؟ ‫خیلی این کارت عجیبه.
‫این بالا چی کار می‌کنی؟
‫نمای قشنگیه.
‫کل این...
‫درواقع کل‌ش قشنگه.
‫آره.
‫می‌خوای بشینی؟
‫راحتم.
‫اون‌ها مال ساندویچ‌سازه‌ست؟
‫چی؟ نه. چرا چنین سوالی می‌پرسی؟
‫عه، نمی‌دونم جد...
‫در یکی از این بطری‌ها رو ‫توی جیب پیش‌بندش پیدا کردم،
‫بعد با خودم گفتم شاید دروغ گفتی،
‫و دیشب طرف با تو این بالا بوده.
‫خب، اولاً که به تو چه ربطی داره؟
‫و دوماً که هر کسی نوشیدنی می‌خوره.
‫در جواب اولی باید بگم یکی از دوست‌هام...
‫الآن برای قتل دیمین افتاده زندان.
‫و کلی اتفاقات مرموز مسخره...
‫این اطراف داره میفته،
‫که باعث می‌شه اتفاقی که دیشب اینجا افتاده،
‫کاملاً برام مهم نباشه.
‫و دوماً سارا بهم گفت که ‫دیمین بهش گفته بود،
‫که قراره بیاد دیدن تو.
‫زر مفته.
‫مطمئنی نمی‌خوای بشینی؟
‫آره. دیشب اینجا بود. ‫خجالت می‌کشیدم.
‫نمی‌خواستم بهش اشاره کنم.
‫خجالت می‌کشیدی؟
‫آره، چون...
‫ازم خواست مزاحم سارا نشم.
‫انگار قصد دارم بترسونمش،
‫لابد خیال کرده خودش شوالیۀ قهرمانشه.
‫خیلی حالم رو گرفت.
‫آره، پس لابد...
‫از این حرفش عصبانی شدی، نه؟
‫به سارا نظر داری؟
‫نظر دارم؟
‫به اون دختره که عزیزکردۀ باباشه ‫و هر چیزی بخواد واسه‌ش فراهمه؟
‫به اون شاهدخت قلعه؟
‫من دل تو دلم نیست فقط ‫زودتر از این شهر گورم رو کم کنم.
‫اونم بمونه اینجا واسه خودش ‫کیک اسفنجی بفروشه،
‫و به راننده‌ها سرویس بده، ‫چون من که قراره برم.
‫چون اختیار زندگیم دست خودمه،
‫و یه «گور بابات» نثار این شهر می‌کنم، ‫چون من بودم که موفق شدم.
‫موفق شدی؟
‫یعنی...
‫اتفاقاً موفق نشدی، نه؟
‫صرفاً بخت‌آزمایی برنده شدی. ‫که اینم از شانسته.
‫اصلاً دیمین رو در نظر بگیر.
‫اون هر روز بلیت می‌خرید، ‫ولی هیچ‌وقت برنده نشد، نه؟
‫آره.
‫داری زر مفت می‌زنی.
‫می‌شه یکی از اون بلیت‌های ‫بخت‌آزمایی رو بهم بدی؟
‫از همون‌ها که ساندویچ‌سازه می‌خرید.
‫[تب طلا]
‫مرسی رفیق.
‫راستش... می‌شه بازم بهم بدی؟
‫آدم عاقل این‌جوری پولدار نمی‌شه.
‫گل گفتی داداش. گل گفتی.
‫[بلیت یک‌طرفه به هاوایی: یک مسافر]
‫چی می‌خوای؟
‫گمونم یه مقدار رفتارم بد بود.
‫عه، نه.
‫چرا. حس می‌کنم این اواخر ‫زیاد نتونستم بخوابم.
‫از لحاظ احساسی خیلی بهم ریخته‌ام.
‫احتمالاً جریان مرگ بی‌رحمانۀ دیمین،
‫با این داروی ‫جدیدی که می‌خورم ترکیب شده،
‫که باعث شده درگیر ‫مشکلات هورمونی بشم.
‫نباید سر تو خالی‌ش می‌کردم.
‫نه، مشکلی نیست.
‫راستش فهمیدم مشکلت هورمونیه.
‫برای همین می‌بخشمت.
‫خوبه، آره. ایول.
‫راستی یه سوال بی‌ربط: ‫می‌شه بلیتی که برنده شدی رو ببینم؟
‫تا حالا ندیده بودم کسی ‫بیشتر از پنج دلار برنده بشه.
‫دلم می‌خواد بلیت برندۀ واقعی رو ببینم.
‫آره.
‫آهای، پسش بده.
‫چه عجیب.
‫چی عجیبه؟
‫عه، راستش می‌دونی...
‫همین الآن خودم چند تا ‫بلیت بخت‌آزمایی خریدم،
‫البته چیزی برنده نشدم.
‫آدم عاقل که این‌جوری پولدار نمی‌شه.
‫ولی متوجه چیزی شدم:
‫هر بلیتی روش شماره سریال داره،
‫دقیقاً گوشۀ هر بلیت چاپ شده.
‫و شماره سریال چیزیه که... ترتیبیه.
‫یعنی ترتیب اعداد داره.
‫می‌دونم. که چی؟
‫بعد یادم افتاد یه راننده کامیونی دیدم،
‫که امروز صبح یکی از این ‫بلیت‌های بخت‌آزمایی رو خرید.
‫بلیت تب طلا بود.
‫دقیقاً قبل اینکه ماشینم رو تحویل بگیرم،
‫که می‌شه دقیقاً قبل اینکه تو بلیتت رو بخری.
‫البته این راننده‌ای که می‌گم برنده نشد،
‫برای همین بلیتش رو انداخت آشغالی.
‫- چندش. ‫- می‌دونم، ولی...
‫هفت، چهار، سه، شش، سه،
‫چهارصد و پنجاه و چهار.
‫شماره سریال این بلیت...
‫با 454 تموم می‌شه.
‫که یعنی اگه تو...
‫واقعاً بلیتت رو...
‫بعد اون یارو خریده باشی،
‫باید شماره سریالش با...
‫عدد ۴۵۵ تموم بشه. یا شاید...
‫با ۵۶ یا حتی شاید ۵۷ تموم بشه.
‫ولی عددش این نیست، مگه نه؟
‫نه. سه رقم آخر بلیت تو ۴۵۰ئه.
‫شاید اشتباهی چاپ شده.
‫شاید.
‫ولی شایدم خودت این بلیته رو نخریدی.
‫شاید دیمین دیشب این بلیته رو خریده بود،
‫درست مثل باقی شب‌های دیگه.
‫و شاید با خودش آوردش روی پشت‌بوم.
‫آره. و شاید...
‫وقتی شما دو نفر اون بالا بودید،
‫متوجه شد که برنده شده.
‫و شاید...
‫تو از این بابت کشتی‌ش.
‫چنین کاری نکردم.
‫می‌دونم کار خودته بی‌شرف.
‫سلام.
‫اوضاع روبه‌راهه؟
‫آره. صرفاً داشتیم...
‫شرمنده کرکره‌ها رو ‫یه خرده زیادی دادم بالا.
‫آره خلاصه. تو خوبی؟ روالی؟
‫آره. ایشونم داشتن می‌رفتن.
‫خیلی‌خب. می‌رم ماشین رو گرم کنم.
‫باشه.
‫ایول.
‫خب، مچم رو گرفتی.
‫کار خودم بود.
‫پس چرا زنگ نمی‌زنی پلیس؟
‫مطمئنم از خداشونه ‫که نظریه‌های خامت رو...
‫درمورد شماره سریال‌ها بدونن،
‫اونم ولگردی مثل تو که ‫توی ماشینش زندگی می‌کنه.
‫درواقع نظریه نیست.
‫خودت اعتراف کردی.
‫پیش تو کردم.
‫تو که پلیس نیستی، ‫صرفاً یه خانم معمولی هستی.
‫هیچ مدرکی نداری.
‫هیچ فیلمی از من نیست، ‫برخلاف دوستت.
‫اگه اشتباه می‌گم...
‫پس بیا خبرشون کنیم.
‫بهشون بگیم «راستی، ‫کار اون پسره جد توی مکانیکی،
‫پلاک ۴۲۱ جادۀ ۶۶ بود.»
‫و اینکه...
‫شرمنده، اسمت چی بود؟
‫چارلی کیل.
‫مدارک شناسایی‌ت توی جعبۀ داشبوردت بود.
‫می‌دونستی توی نوادا بابت ‫چند فقره قتل تحت تعقیبی؟
‫شک ندارم پلیس‌ها دل تو دلشون نیست ‫که باهات صحبت کنن.
‫صدای چیه؟
‫هیچی.
‫من اگه جات بودم...
‫سوار ماشین فکسنی‌م می‌شدم،
‫و زودی از اینجا می‌زدم به چاک،
‫اونم قبل اینکه من تو رو به پلیس لو بدم.
‫رواله. آمادۀ حرکته.
‫سفر بخیر.
‫مواظبت کن.
‫از دست تو مارج. آخ، ببخشید.
‫سری دوربین مخفی‌های جدید ما...
‫به اسم «پرنک ینکرز» رو از دست ندید.
‫باورتونم نمی‌شه مردم وقتی خبر ندارن...
‫که داره ازشون فیلم گرفته می‌شه، ‫چه کارهایی می‌کنن.
‫پنج‌شنبه ساعت دوازده. ‫از دستش ندید.
‫- آهای، سلام. ‫- آهای.
‫می‌خوام بخوابم‌ها خانم.
‫در طول روز کلاً شش بار ‫می‌تونم چرت بزنم.
‫- روش خوابیدنم اینه. ‫- آره، آره.
‫اون دوربین داشبوردته، نه؟
‫- آره. ‫- خب، خوبه.
‫می‌بینی که دقیقاً به سمت گاراژه،
‫دقیقاً جایی که مارج...
‫البته تو خبر نداری، خیلی‌خب.
‫این دوربینه همیشه در حال ضبطه؟
‫اگه ضبط نمی‌کرد که به درد نمی‌خورد.
‫خوبه. بعد بی‌سیمی که داری...
‫باهاش می‌تونی به تمام...
‫راننده‌های جاده‌ای پیام بدی، نه؟
‫آره، اگه کد تماسشون رو بگی.
‫آها، ایول. خب...
‫من فقط دو... نه. سه سوال دیگه دارم.
‫وایستا، آهای.
‫سلام. من دنبال راننده کامیونی‌ام،
‫که دیشب اینجا بود.
‫داشت توی بار برگر می‌خورد.
‫ده تا راننده دیشب ‫داشتن اینجا برگر می‌خوردن.
‫باشه، طرف کلاه آفتابی سرش بود.
‫نوک کلاهش رو داده بود پایین.
‫ای بابا. عه...
‫خیلی‌خب، ببین طرف...
‫کامیونش رو این بیرون پارک کرده بود.
‫روشم یک لوگوی حیوان بود،
‫حیوونه گربه‌مانند گورکن‌موشی بود،
‫یه حیوان پادار و پشمالو...
‫ای ریدم به این زندگی اسمش چی بود؟
‫سنجابه؟
‫نه، یه جور سگه.
‫نه. نه سنجابه، نه سگ.
‫کدوم حیوانه که چوب می‌خوره؟
‫اسکل، هیچ حیوانی چوب نمی‌خوره.
‫- خوکچه هندیه. خوکچه هندی. ‫- کاپی‌بارا.
‫ای بابا، این که نشد.
‫- صاریغه! ‫- عه، آره...
‫آره، ببین.
‫ساکت، ساکت، لطفاً ساکت باشید.
‫باید فکر کنم. خیلی‌خب.
‫ای خدا.
‫همینه. کل روز فکرم درگیر این بود.
‫جوابش همینه.
‫کسی این آهنگه رو می‌شناسه؟
‫♪ همینه! ♪
‫♪ می‌گی چهرۀ دل‌نشینی داری ♪
‫♪ ولی باقی جاهات غیرعادیه ♪
‫همینه. روباه.
‫♪ فرار کن روباه کوچولو ♪
‫♪ جیغ می‌زنی و همه می‌ریزن اونجا ♪
‫♪ فراری ♪
‫♪ سعی کن فرار کنی و... ♪
‫♪ خودت رو جایی قایم کنی ♪
‫♪ فرار کن روباه کوچولو ♪
‫خب، حالا گوش کنید. ‫طرف دیشب اینجا بود.
‫کنار کامیونی که سوارش بود نماد روباه بود.
‫حالا بگید ببینم کسی می‌دونه ‫کد بی‌سیم راننده‌ش چیه؟
‫- شرکت فاکس‌کو. ‫- حمل و نقل فاکس‌کوئه.
‫- لابد پیکل‌بکه. ‫- پیکل‌بک کوفتیه.
‫پس شد «پیکل‌بک کوفتی»، باشه. عالیه.
‫پیکل‌بک رو توی بی‌سیم صدا کنید، خب؟
‫بگید فیلم دوربین داشبوردش رو...
‫از دیشب بررسی کنه.
‫باید به پلیس‌ها نشونش بده.
‫چون نشون می‌ده خانمی ‫که الآن تحت بازداشته،
‫درواقع اشتباهی بازداشت شده.
‫می‌دونستم کار اون نبوده.
‫- پیداش می‌کنیم. ‫- خیلی‌خب.
‫ایول، ترش‌یسکی.
‫چیزی می‌خواستید؟
‫این خانم رو دیدید؟
‫تقریباً چهار ساعت پیش ‫از خودپرداز شما استفاده کرده.
‫عه، آره. همین الآن رفت.
‫می‌دونید کجا رفته؟
‫فکر نکنم.
‫گمونم گفته بود می‌خواد بره لس‌آنجلس.
‫- مطمئنید؟ ‫- آره.
‫گفته بود عاشق ساحل و شن و شناست. ‫عاشق همه‌شونه.
‫پیداش کردم.
‫آره. داره می‌ره سمت غرب: لس‌آنجلس.
‫وقتی ماشینش رو سر و ته کردم،
‫متوجه شدم یکی با ترمزش ور رفته.
‫باورت می‌شه؟
‫واسه همین تعمیرش کردم. ‫مجانی درستش کردم.
‫خب، حالا...
‫حالا منظورت چیه؟
‫همیشه عین پسر خودم باهات رفتار کردم.
‫ایب، نمی‌دونم چی توی کلته.
‫ولی تقصیر من نبود.
‫اون زنیکه...
‫خودش با من مشکل داشت. به خدا.
‫می‌خواست واسه‌م پاپوش بدوزه.
‫کار خودش بود.
‫قربانی واقعی ماجرا منم.