‫هنوز کمه.
‫باید قوی‌تر بشم.
‫باید...
‫باید قوی‌تر بشم!
‫نزدیک بود، نه؟
‫باید موقع مبارزه حواستو جمع کنی.
‫مثل من.
‫مگه نه، راگنا؟
‫ممنون، لئو.
‫اشتباهه، راگنا.
‫قرار بود موقع تعریف ازم چیکار کنی؟
تو به حقیقت چنگ انداختی
در جایی که سرنوشت نابود و تکه‌تکه می‌شه
اگه بتونم قوی‌تر بشم، همه‌کاری می‌کنم
از هر شکست درسی بگیر
تا دیگه هیچ‌ حسرتی نداشته باشی
تمام نیکی و خوبی‌ها ‌بلعیده می‌شن
تا آخرین نفس‌هام در اینجا ایستادگی خواهم کرد
‫اژدهایان.
‫موجوداتی با خونی باستانی و جادویی.
‫دشمنان طبیعی و شکارچیانِ انسان‌ها.
‫دو راه برای کشتن یک اژدها وجود داره.
‫با استفاده از نقره‌فام که هاله‌ی ساطع‌شده ‫ از سلاح‌های نقره‌رنگه، می‌شه منجمدشون کرد.
‫یا...
‫سوزوندن بدنشون در نور خورشید.
‫خیلی‌خب!
‫یه کوئستِ دیگه انجام شد!
‫بیا برگردیم، راگنا.
‫باشه.
‫اون زخم روی صورتش...
‫اون لئونیکای اعجوبه‌ست!
‫می‌گن تنهایی تونسته سی‌تا اژدها رو بکشه.
‫من شنیدم پنجاه‌تا بودن.
‫ولی خیلی کوچیکه...
‫کسانی که برای کشتن اژدهایانی که ‫ مردم رو تهدید می‌کنن، کوئست می‌گیرن
‫و با استفاده ازش امرار معاش می‌کنن، ‫«شکارچی اژدها» نام دارن.
‫و در بین تمام شکارچیان اژدهایی که ‫ در شهر رونابرا مستقر شدن،
‫لئو با اختلاف بیشترین اژدها رو کشته.
‫با اینکه فقط دوازده سالشه، ‫یه شکارچی اژدهای درجه‌یکه.
‫بدون شک، با بزرگ‌تر شدن می‌تونه حتی قوی‌تر بشه.
‫به به.
‫چی شده، لئو؟
‫یه‌ذره گوشت می‌خوام.
‫فهمیدم؛ امشب گوشت می‌پزم.
‫هورا!
‫«دختر اعجوبه‌ی اژدها کش.»
‫«دوشیزه‌ی محبوب شمشیرِ نقره.»
‫مردم با ترس و حسادت این القاب رو به لئو دادن.
‫اما...
‫لئو...
‫قهرمان منه.
‫باز عکس می‌گیری؟
‫آره.
‫فقط خوشحالم که می‌تونم ‫ رشد فوق‌العاده‌ت رو ثبت کنم.
‫اگه این حرفو به کسی غیر من می‌زدی ‫ حتماً زهره‌ترک می‌شد، راگنا!
‫داری عشق زندگی رو می‌بری ها، راگنا.
‫حتماً خیلی آسونه که ‫ از ته‌مونده غذاهای اعجوبه، زندگی کنی.
‫اون کیه؟
‫هوی! منم دیگه!
‫کسی که بعد از تو مقام دوم رو ‫ تو اژدها کشی داره! سایکس شارلوک!
‫اصلاً نمی‌دونم کی‌ای؛ شرمنده.
‫به اعصابت مسلط باش، داداش!
‫ما هواتو داریم!
‫آ ـ آره، حق با شماست.
‫بیا از اول شروع کنیم.
‫با اینکه فقط مهارت‌های متوسط رو به پایین داری، اعجوبه باهات هم‌تیمی شده.
‫می‌فهمی که فقط داری می‌ری تو دست و پاش؟
‫فقط بار اضافی‌ای.
‫نه؛ اصلاً می‌تونی بارهاشو ببری؟
‫ملتفت شدی؟
‫عوضیِ نفرین‌شده.
‫با اون شمشیرِ نقره می‌خوای به چی برسی؟
‫ثروت؟ مقام؟ شهرت؟
‫تا چه حد حاضری دنبالش بری؟
‫من قدرت بی‌حد و حصر می‌خوام.
‫می‌خوام قوی بشم.
‫قوی‌تر از هرکس و هرچیزی.
‫وقتی برای اولین‌بار شمشیرِ نقره رو ‫ به‌دست گرفتم، این تو ذهنم بود.
‫برای همین یه شکارچی اژدها شدم.
‫اژدهایان بین تمام موجودات زنده، قوی‌ترینن.
‫بی‌وقفه هر اژدهایی رو شکار می‌کنم و می‌کشم!
‫حتی این اصطلاحاً خدای اژدها هم ‫ هرجا باشه شکار می‌کنم.
‫می‌خوام ثابت کنم که من، رئونیکا، قوی‌ترینم!
‫خب، کسی هست که بخواد بهم ملحق بشه؟
‫ثروت، مقام، و شهرت؛ ‫همه‌چیز رو باهاتون شریک می‌شم!
‫کسی هست که تو این زندگیِ طاقت‌فرسای ‫ اژدها کشی همراهیم کنه؟
‫من باهات میام!
‫تا هرجایی که بتونم.
‫می‌خوام پیشت باشم!
‫دیدین دیگه!
‫واسه همین راگنا رو دوست دارم.
‫داره کم‌کم خوابم می‌گیره.
‫بیا بریم خونه بخوابیم، راگنا.
‫باشه.
‫لئو، باید قبل از خواب، حموم بری و مسواک بزنی.
‫آه، مکافاتش زیاده! می‌شه فقط بخوابم؟
‫وقتی خوابم باهام حرف نزن.
‫خیلی‌خب.
‫شماها پشت هم حموم میکنین؟
‫من استعدادی برای شکار اژدها ندارم.
‫حتی اگه تا آخر عمر سخت تمرین کنم،
‫هیچ‌وقت نزدیک سطحِ لئو نمی‌شم.
‫ولی به‌طور قطع...
‫تا اون موقع...
‫توسط یه اژدها خورده می‌شم.
‫باهاش مشکلی ندارم.
‫اگه بتونم قبل از مرگم، ‫یه‌ذره هم که شده براش مفید باشم...
‫این اتفاق نمی‌افته.
‫تو از دستش می‌دی.
‫اینجا... کجاست؟
‫لئو؟
‫متأسفم.
‫خواب بود؟
‫به‌زودی اتفاق می‌افته.
‫هی، راگنا.
‫چرا به خودت زحمت می‌دی تا برام گوشت بخری؟
‫ها؟
‫بهتر نبود تو همون ساختمون گیلد غذا بخوریم؟
‫عا؛ فقط تا یه حدی می‌تونن سبزیجات بدن.
‫خب که چی؟ از سبزیجات متنفرم!
‫بوووه!
‫به‌خاطر همین.
‫صاحب مسافرخونه گذاشت آشپزخونه رو ‫ قرض بگیرم؛ پس خودم شام درست می‌کنم.
‫چی؟ تو برام غذا درست می‌کنی؟
‫خب پس، امروز استیک می‌خوام!
‫باشه.
‫ایول!
‫گوشت! گوشت! گوشت! ‫شاید بهتره یه‌سری سبزیجات رو ‫ له و قاطی استیک کنم.
‫همم؟
‫عالی می‌شه اگه فردا گوشت برشته، ‫و پس فردا گوشت آبدار بخوریم.
‫هوی، هوی! این چه وضعیه؟
‫حتی یدونه کوئست هم نیست، خدایی؟
‫رزق زندگی‌مون دود شد رفت هوا.
‫همم؟
‫بیا بریم بیرون هوا بخوریم.
‫باشه.
‫تازگی‌ها اژدها کم شده ها، نه؟
‫آره، راست می‌گی.
‫همم؟
‫دیگه الانا باید موهاتو کوتاه کنم؛ ‫داره بلند می‌شه.
‫ها؟
‫راگنا.
‫دوباره اون خواب.
‫تو از دستش می‌دی!
‫رفتار اژدهایان عجیب نشده؟
‫آره؛ الان چند روزی هست اینطوری‌ان.
‫انگار دارن باهمدیگه به شرق کوچ می‌کنن.
‫تعجبی نداره کوئست جدیدی نبوده.
‫سمت شرق می‌شه...
‫دوناپیرو؟
‫منطقی نیست.
‫الان یه قرن می‌شه که ‫هیچ اژدهایی به اون شهر حمله نکرده.
‫دلیلش رو نمی‌دونم، ‫ولی شنیدم قضیه از این قراره.
‫وقتی اسم دوناپیرو رو می‌شنوم، ‫«جوجه نقره‌ای» به ذهنم میاد.
‫ازش شنیدی؟ یه شیرینی‌پزیِ معروفه.
‫اگه اژدهایان اطرافش پرسه می‌زنن، ‫بهتره بعد از شکارشون، بریم امتحانش کنیم، راگنا.
‫اون دقیقاً چی بود؟
‫و بعدش اون مرد.
‫یه‌جور خیاله؟ یه روح؟
‫فکر نکنم این‌چیزا باشه.
‫ولی...
‫هی!
‫هی، هی!
‫هی، پسرک!
‫چی شده؟
‫واقعاً تو هپروتی.
‫اوه! نکنه شماره دو باز اذیتت کرده؟
‫ها؟ منو می‌گی؟
‫برات لهش کنم؟ دخلشو بیارم؟
‫نه.
‫زیر چشمات پف کرده.
‫دستات پینه بسته.
‫این چند روزه، سخت‌تر از همیشه ‫تمرین می‌کردی، مگه نه؟
‫چه اتفاقی افتاده؟
‫چرا انقدر پریشون شدی؟
‫بهم بگو.
‫می‌دونی اولین‌بار که دیدمت، چی تو فکرم بود؟
‫ها؟
‫اون پسر...
‫پتانسیلِ اینو داره که ‫ به اندازه‌ی من قوی بشه، مگه نه؟
‫اینکه... غیرممکنه!
‫من در حدِ تو استعداد ندارم.
‫نوچ، نداری!
‫استعدادی برای شکار اژدها نداری.
‫به‌عنوان یکی با استعداد ذاتی، ازش مطمئنم.
‫ولی غریزه‌ی نبوغ‌آمیزم ‫ اینم بهم می‌گه که قوی می‌شی.
‫نمی‌دونم کِی این اتفاق میفته ‫ یا باعث و بانیش چیه.
‫نمی‌تونم پیش‌بینی‌ش کنم.
‫چشم‌انتظارشم!
‫وقتی سه سالم بود، ‫والدینم توسط اژدهایان خورده شدن.
‫چندتا از اقوام منو به سرپرستی گرفتن.
‫ولی اونا هم توسط اژدهایان خورده شدن.
‫یه مرد ثروتمند منو خرید، ‫ولی بعد عمارتش تو آتیش سوخت.
‫همش تقصیر توئه!
‫تو اژدهایان رو کشوندی اینجا!
‫حتماً برای خودشون کار می‌کنی، مگه نه؟
‫عوضیِ نفرین‌شده!
‫دوباره و دوباره اژدهایان بهم حمله کردن.
‫ولی همیشه یه‌جوری زنده می‌موندم.
‫جایی هست که بتونم در آرامش زندگی کنم؟
‫آقا، دلت می‌خواد با من اژدها شکار کنی؟
‫وقتی شکارچی اژدها باشی، داشتن یه ارتباط خاص ‫ با اژدهایان چیز بدی نیست.
‫مخصوصاً اگه همیشه بتونی زنده بمونی.
‫پس از امروز به بعد، ‫تو هم یه شکارچی اژدهایی!
‫یوهو!
‫و ـ وایسا!
‫نمی‌تونم! اگه پیش تو باشم...
‫این تقصیر تو نیست.
‫ضعیف‌ها می‌میرن.
‫کسایی که از اژدهایان قوی‌ترن، زنده می‌مونن.
‫من قوی ام؛ پس نمی‌میرم.
‫ثابتش می‌کنم.
‫بیا بریم!
‫لـ ـ لعنتی، شدنی نیست...
‫آخیش!
‫دیدی؟ زنده موندم!
‫این دختر قویه.
‫نمی‌تونم مردنش رو جلوم تصور کنم.
‫هی، راگنا.
‫هنوزم فکر می‌کنی نفرین شدی؟
‫دیگه فکر نمی‌کنم.
‫چون الان تو پیشمی.
‫می‌خوام تا وقتی توسط ‫ یه اژدها کشته بشم کنارت بمونم.
‫می‌خوام تا جایی که ممکنه کنارت باشم.
‫غیر از این چیزی نمی‌خوام.
‫برای همین...
‫چندتا اژدها هست؟
‫اطلاعات بیشتری نداری؟
‫چه‌خبر شده؟
‫دوناپیرو سقوط کرده؟
‫چطوری؟
‫مگه بهش نمی‌گن «شهری که توش ‫ نیازی به شکارچیان اژدها نیست»؟
‫بهم بگو چه اتفاقی افتاده!
‫تویی که شماره دویی.
‫اسمم سایکسه!
‫و منم خبر ندارم.
‫شنیدم وقتی آفتاب پایین رفت، ‫ یه گله اژدها حمله کردن،
‫و از اون‌موقع خبری از شهر نرسیده.
‫عه؟
‫پادشاهی یه کوئستِ فوری منتشر کرده.
‫گله اژدهایی که به ‫ دوناپیرو حمله کرده رو نابود کنید.
‫تو دنبال‌مون نیفتی ها، اعجوبه!
‫وگرنه تمام افتخارشو مال خودت می‌کنی!
‫گفت هیچی نمی‌دونه،
‫ولی هرچی لازم داشتیم بهمون گفت.
‫گمونم شماره دوی خوبیه، ها؟
‫راگنا؟
‫رنگت پریده؛ چی شده؟
‫لئو...
‫همم؟
‫بیا فرار
‫اون چی بود؟
‫اونجا آتیشه! شهر داره می‌سوزه!
‫باید سریع... فرار کنیم.
‫لئو.
‫باید از اینجا بریم.
‫چرا؟
‫چون می‌میـ
‫نگران نباش.
‫من نمی‌میرم.
‫بیا بریم!
‫وایسا، لئو!
‫بیا اینجا!
‫فرار کن!
‫تو آتیش گیر نیفت!
‫بجنبین!
‫بدوئین، بدوئین!
‫اژدها؟
‫تف توش!
‫آتش!
‫لعنتی!
‫هلش بدین عقب!
‫چطور ممکنه...
‫گندش بزنن!
‫چه اتفاقی داره میفته؟
‫آهای، حالت خوبه؟
‫خون یعنی تیغه.
‫روزتون به‌خیر، انسان‌های عزیز.
‫حالا زمان نابودی‌ست.
‫اونا...
‫لئو!
‫به هر قیمتی شده...
‫نمی‌ذارم بمیری!
‫ها؟ چـ ـ چرا؟
‫چرا یه اژدهای برتر...
‫تو همچین جاییه؟
‫بد شد! قراره بمیرم.
‫اگه فقط ترتیب این یارو رو بدم، ‫لئو چیزیش نمی‌شه!
‫خون یعنی شعله.
‫لعنتی!
‫اون احمق!
‫سایکس! به راگنا کمک کن!
‫چطور تونستی...
‫تو چطور جرئت کردی!
‫دیگه کار خودتو کردی.
‫به راگنای من آسیب زدی!
‫می‌کشمت!
‫دارم غرق می‌شم...
‫بیشتر و بیشتر در اون خواب فرو می‌رم.
‫تا تک‌تک اژدهایان رو نیست و نابود کنم!
‫می‌جنگم. قوی‌تر می‌شم.
‫تا نهایت توانم تمرین می‌کنم.
‫اما کافی نیست.
‫در حین نبرد، همرزم‌های جدیدی پیدا می‌کنم.
‫اما اونا رو هم از دست می‌دم.
‫زندگی‌ای پر از فقدان تجربه می‌کنم.
‫اما بازم به جنگیدن ادامه می‌دم.
‫تا به نهایتِ...
‫نهایتِ...
‫حدم برسم!
‫و بعد متوجه می‌شم ‫قدرتی والاتر از اون نهایت وجود داره!
‫حالا که به اون‌زمان فکر می‌کنم،
‫شاید خواسته‌ام...
‫فقط مرگ بود.
‫اما نمردم.
‫همیشه زنده می‌موندم.
‫این...
‫این امکان نداره!
‫من آینده‌ی تو، و تو...
‫گذشته‌ی منی!
‫پس یعنی تو...
‫آینده‌ی منی؟
‫تو...
‫حالمو به‌هم می‌زنی!
‫اگه واقعاً براش ارزش قائل بودی،
‫برای محافظت ازش ‫باید از هرکسِ دیگه‌ای قوی‌تر می‌شدی!
‫حالا من قدرتمندم!
‫قوی‌تر از هرکس دیگه‌ای!
‫می‌تونم مقابل پادشاه اژدها وایسم!
‫الان، می‌تونم از هرچیزی که از دست‌دادم محافظت کنم!
‫ولی دیگه...
‫حتی یک چیز هم برای محفاظت ندارم.
‫به چه دردی می‌خوره؟
‫چه اهمیتی داره؟
‫چرا من انقدر قوی‌ام؟
‫این قدرت حالا دیگه چه سودی برام داره؟
‫در این‌صورت...
‫پس بده‌ش به من!
‫الان! الان می‌خوامش!
‫اون قدرتو داشته باشم!
‫آره،‌ می‌دونم.
‫قصدمم همین بود.
‫ها؟
‫می‌فهمی چقدر حسرت می‌خورم
‫که چرا توی اون‌روز به‌اندازه‌ی الانم قوی نبودم؟
‫اون چی بود؟
‫از این لحظه به بعد، ‫گذشته و آینده باهم ادغام می‌شن.
‫و حالا من تمام قدرتم رو به تو واگذار می‌کنم.
‫گفت یه بهایی باید پرداخته بشه.
‫من بهش گفتم اهمیت نمی‌دم.
‫تو هم جای من بودی همینکارو می‌کردی، مگه نه؟
‫این آینده رو از هستی پاک می‌کنیم!
‫چه سرسخت.
‫ناسلامتی نابغه‌م دیگه.
‫تو هم کم سرسخت نیستی.
‫احیاناً خدای اژدها یا همچین چیزی نیستی؟
‫تو الان چی گفتی؟
‫داری امثال منِ ناچیز رو ‫ با خدای توانمندمون یکی می‌کنی؟
‫چطور جرئت می‌کنی؟! ‫ای موجود دون‌پایه!
‫من با نام گریم‌ولت شناخته می‌شم.
‫دهمین جایگاه در خاندان بال هستم.
‫من پایین‌ترین رده رو در بین اون ‫ به اصطلاح اژدهایانِ برتر که می‌گید دارم.
‫موجود پست، این لطف رو می‌کنم و ‫ یه‌چیز جالب رو باهات به‌اشتراک می‌ذارم.
‫دلیلی که این شهر و این پادشاهی نابود می‌شه...
‫خدای کبیری که خاندان‌مون می‌پرسته،
‫از شیرینی‌هایی که انسان‌ها ‫ برای پیشکش خلق می‌کنن لذت می‌بره.
‫به خصوص، دوناپیرو...
‫ولی بهتره بگم، بهش علاقه‌مند «بود».
‫با اینکه خدای ما حامیِ ‫بسیار وفادارِ این شیرینی‌پزی بود،
‫همین چند روز پیش غارت شد و از کار بیکار.
‫حتی با این وجود که ما، خاندان بال، ‫سخاوتمندانه حفاظتِ این شهر رو برقرار می‌کردیم!
‫خدای ما عمیقاً از این حادثه متأثر شد و فرمود:
‫«دیگه مهم نیست، پادشاهی رو با خاک یکسان کنید.»
‫چی؟
‫و اینم از دلیل.
‫اراده‌ی خداوندگارمون ‫سرنوشتِ سرزمین انسانی رو رقم زد.
‫خیال کردی این یه نبرد واقعیه؟
‫هرگز حتی زحمت‌ندادیم شما رو جدی بگیریم.
‫شکارچیان اژدها هیچ خطری ‫ برای خاندانِ ما محسوب نمی‌شن.
‫حالا تونستی به ناچیزیت پی ببری؟
‫پس بمیر!
‫توهم؟
‫نه!
‫یه‌چیزی داره نزدیک می‌شه!
‫چـ ـ چه‌خبر شده؟
‫بعد از اینکه تصمیم به نابودیِ اژدهایان گرفتم،
‫کورکورانه به‌دنبالش رفتم.
‫چندین‌بار تقریباً کشته شدم.
‫هربار زنده موندم.
‫و دوباره جنگیدم.
‫باختم
‫بردم
‫باختم ‫بردم
‫باختم
‫بردم
‫باختم
‫بردم
‫باختم
‫بردم
‫و اژدهایان رو شکار کردم!
‫به مدت ده‌سال همینطور جنگیدم.
‫به‌تدریج متوجه شدم ‫ شمشیر نقره‌م، بخشی از منه،
‫و من هم بخشی از شمشیرم هستم.
‫دست و شمشیرِ نقره‌ام ادغام شدن.
‫تجربه‌ای وهم‌آور بود.
‫اما کارِ اژدها کشی‌م رو مختل نکرد.
‫بدنم از شدت درد فریاد می‌کشید، ‫اما نادیده‌ش گرفتم و به جنگیدن ادامه دادم.
‫پنج سال بعد، به‌طور کامل ‫ با شمشیرِ نقره‌م ترکیب شده بودم.
‫بدنم به خودیِ خود تبدیل به سلاحی شده بود ‫ که نقره‌فام ساطع می‌کرد.
‫سه سال پس از اون،
‫تکنیکی ابداع کردم که ‫نقره‌فامِ بدنم رو افزایش می‌داد.
‫چهار سال بعدش، یاد گرفتم ‫ چطور نقره‌فام رو به اختیار کنترل کنم.
‫و پس از ده سال،
‫از حد توانِ انسان عبور کردم،
‫و در آخر تکنیک نهایی مبارزه رو استاد شدم.
‫کلید نابودسازی اژدهایان....
‫هنر جنگیِ نقره‌فام.
‫این احساس رو می‌دونم چیه.
‫درست مثل احساسیه که ‫ نسبت به رهبران خاندان دارم.
‫کسانی که مقامِ «پادشاه» رو از خدای ما دریافت می‌کنن.
‫ هراسِ رویارویی با‫ موجودی دارای قدرت بی‌حدوحصر.
‫غیرممکنه!
‫امکان‌پذیر نیست!
‫نمی‌تونه درست باشه!
‫چطور می‌تونم از یه انسانِ ناچیز هراس داشته باشم؟
‫امکانش وجود نداره!
‫شکل واقعی و قدرت جادوییِ خونم ‫ در نهایتِ قدرتش رو نظاره‌گر باش!
‫تنها در این شکل قدرتِ حقیقیم آشکار می‌شه!
‫و اون شعله‌ای با
‫منجمد شو.
‫خرد شو.
‫راگنا!
‫توی اون‌روز اگه قدرت الانم رو داشتم...
‫به این اندازه حسرت نمی‌خوردم.
‫فقط یک‌بار...
‫فقط یک‌بار دیگه...
‫می‌خواستم ببینمت!
‫چه مرگته؟ سرپا سقط شدی؟
‫بهت که گفتم باید بهایی پرداخت بشه.
‫گذشته‌ی تو هم نمی‌تونه زیاد زندگی کنه.
‫با این وجود...
‫اون قیافه‌ی احساساتی چیه به خودت گرفتی؟
‫خب حالا هرچی...
‫الان همه‌چیز به گذشته بستگی داره.
‫در اون روز، به هفت‌تا از شهرهای لیزه حمله شد.
‫همه اژدهایان از بین رفتن،
‫و آتیش فروکش کرده،
‫ولی نصف شهر نابود شد.
‫تلفات زیادی وجود داشت.
‫لئو.
‫همم؟
‫لئو، لئو!
‫چیه؟
‫لئو، زنده‌ای!
‫لئو...
‫راگنا؟
‫چیزی نیست.
‫ها؟
‫واسه چی به گریه افتادی؟ چندشم شد.
‫سایکس.
‫تچ! «جناب» رو از قلم ننداز.
‫چرا شماره دو اینجاست؟
‫هرچی نباشه، اولاً، اینجا خونه خودمه.
‫چون مسافرخونه با خاک یکسان شد ‫ خودتون ازم خواستید یه اتاق بهتون اجاره بدم!
‫یه تشکرم بد نیست!
‫مرسی.
‫ساکت شو.
‫خب؟
‫می‌خواین چیکار کنین؟
‫بهترین چیز اینه که از کشور بریم.
‫خدای اژدها دستور داده که ‫ این پادشاهی با خاک یکسان بشه.
‫اونا حرف خداشون رو قانون می‌دونن،
‫پس اگه از مرز رد بشیم دنبالمون نمیان.
‫خوشبختانه، این شهر به مرز نزدیکه.
‫باید سریع حرکت
‫تو...
‫واقعاً راگنایی؟
‫راگنایی که من می‌شناسم استعداد یا مهارتی نداره و مغز چندانی هم تو کله‌ش نیست.
‫یه بی‌سروپای انگلِ آشغاله!
‫اونوقت این چه کوفتیه؟
‫اونجا چی شد؟
‫جوابمو بده.
‫تو کی هستی؟
‫جوابمو بده، راگنا!
‫کاریش نمی‌شه کرد.
‫اون قدرت حتماً نتیجه‌ی تمرین‌های خیلی سختی بوده که وقتی نمی‌دیدمش انجام می‌داده.
‫ولی داره خسته و بی‌ثباتش می‌کنه.
‫لئو...
‫لئو.
‫چیزی نیست.
‫من درست همین‌جام.
‫لئو...
‫برای همین...
‫هنوزم بهم احتیاج داری، مگه نه، راگنا؟
‫ها؟ الان چیزی گفتی؟
‫هیچی.
‫ها؟ ا ـ اون دیگه چیه؟
‫جـ ـ جنگل...
‫جنگل داره بهمون حمله می‌کنه!
‫بسیار خب،
‫بیا همدیگه رو ببینیم، راگنا.
‫اونجاست که این داستان شروع می‌شه.