‫از فیلم متنفرم.
‫اکثر مردم عاشق نوستالژی‌ان.
‫واسه همین عاشق فیلمن، ‫ولی...
‫راستش، الان به ذهنم رسید...
‫که شاید حتی با این فیلم‌ها ‫آشنایی نداشته باشی.
‫شاید این فیلم‌ها هم الان ‫برات حکم نوستالژی داشته باشن.
‫نوستالژی واسه مسافرین زمان ‫عین تله می‌مونه.
‫خاطرات اساسا تله‌های جزئی ‫محسوب می‌شن، ولی...
‫نه، این‌ها رو که قبلا ‫بهت گفتم...
‫خیلی‌خب. خیلی‌خب. وای.
‫[تدوین نهایی مراسم ازدواج]
‫هنری؟
‫هنری؟ برگشتی؟
‫هنری؟
‫[تدوین نهایی مراسم ازدواج]
‫♪ صبح ازدواج می‌کنم. ♪
‫♪ تلق تولوق، زنگوله‌ها به صدا درمیان. ♪
‫♪ جلودار خودت نباش، ‫بیا بترکونیم. ♪
‫♪ ولی من رو به موقع برسون کلیسا. ♪
‫♪ صبح باید کلیسا باشم. ♪
‫♪ به خودم رسیدم ‫و خیلی شیک شدم. ♪
‫♪ بیاین ماچم کنین و نشونم بدین ‫دلتون برام تنگ می‌شه دخترها. ♪
‫♪ ولی من رو به موقع برسونین کلیسا. ♪
‫♪ اگه دارم می‌رقصم، ‫پیست رقص رو فراهم کنین. ♪
‫♪ اگه دارم سوت می‌زنم، ‫سوت بزنین و بندازینم بیرون. ♪
‫♪ صبح که ازدواج کنم، ♪
‫♪ تلق تولوق، زنگوله‌ها به صدا درمیان. ♪
‫♪ هیاهو به پا کنین، ‫ولی گمراه نشین... ♪
‫♪ و من رو به موقع برسونین کلیسا. ♪
‫کلر؟
‫هنری؟
‫[چهارده سالگی کلر و چهل و دو سالگی هنری]
‫- چه آهنگیه؟ ‫- کدوم آهنگ رو می‌گی؟
‫همین ترانه رو می‌گم.
‫آها، مامانم گذاشته.
‫تو باغمون مهمونی گرفته ‫و آهنگ می‌ذاره.
‫عاشق آثار موزیکال قدیمیه. ‫آبروی آدم رو می‌بره.
‫کفشت رو نمی‌خوای؟
‫چی شده؟
‫هیچی. اِم، صرفا یاد خاطراتم افتادم.
‫با شنیدن همین ترانه یادشون افتادی؟
‫آره. با شنیدن همین ترانه یادشون افتادم.
‫خب، یاد چه خاطره‌ای افتادی؟
‫یاد روز واکس زدن کفشم افتادم.
‫♪ تا دسته ازم انتقاد کنین، ‫بگین ارتشتون بیاد جلو، ♪
‫- ♪ ولی من رو به موقع برسونین کلیسا. ♪ ‫- ♪ تو رو خدا... ♪
‫♪ من رو به موقع برسونین کلیسا. ♪
‫«همسر مسافر زمان»
‫آنت، این مرد رو به ‫همسری قبول می‌کنی...
‫و تا آخر عمرتون، بهش وفادار می‌مونی؟
‫قبول می‌کنم.
‫ریچارد، این زن رو به همسری قبول می‌کنی؟
‫تا آخر عمرتون عاشقش می‌مونی، ‫راحتیش رو فراهم می‌کنی،
‫بهش احترام می‌ذاری ‫و در سلامتی و مریضی...
‫همراهش می‌مونی؟
‫قبول می‌کنم.
‫حالا که ریچارد و آنت...
‫دست همدیگه رو گرفتن و با سوگندی جدی...
‫و رد و بدل کردن حلقه،
‫خودشون رو وقف یکدیگه کردن،
‫به نام پدر، پسر و روح القدس...
‫این دو شخص رو زن و شوهر...
‫اعلام می‌کنم.
‫[جلد مجله «اپرا نیوز»]
‫سلام.
‫- می‌خوای خاموشش کنم؟ ‫- نه.
‫ببین، من احمق نیستم.
‫اگه چنین فکری به ذهنت خطور کرده، ‫احمق نیستم.
‫دو تا شده بودی.
‫آره، ولی اون یکی نسخه‌ام رفته.
‫می‌شنوی چی می‌گم بابا؟
‫اگه خیال می‌کنی احمقم، ‫احمق نیستم.
‫- جریان از این قرار نبود. ‫- هنری...
‫ببین، با توجه به شرایط زندگیم،
‫فرصت خاصی بهم دست می‌ده...
‫و به نظرم اگه افراد بیشتری ‫چنین فرصتی داشتن...
‫هنری، احمق بودن ‫یا نبودنت برام مهم نیست!
‫من موزیسین حرفه‌ای هستم، ‫همه احمقن!
‫دو تا شده بودی.
‫خیلی‌خب. ببین بابا، جریان از این قراره...
‫که من مسافر زمانم.
‫راست می‌گم.
‫من مسافر زمانم. ‫تو زمان سفر می‌کنم.
‫گاهی اوقات دو نسخه ازم هست، ‫آخه میام دیدن خودم.
‫دارم سعی می‌کنم ‫همین رو برات توضیح بدم...
‫که آدم تحت چنین شرایطی ‫فرصت پیدا می‌کنه...
‫چی هستی؟
‫آره. راست می‌گم. ‫شرمنده‌ام. واقعا راست می‌گم.
‫- آبه بابا. ‫- همه‌اش که آب نیست.
‫نه‌خیر... هست.
‫راستش، احتمالا بهتر باشه ‫کمتر مصرف کنم.
‫مسافر زمانی؟
‫دفعات متعددی که تو مدرسه...
‫غیبم می‌زدم، ‫از کلاسم جیم نشده بودم.
‫داشتم در زمان سفر می‌کردم. ‫دست خودم نبود.
‫چرا چنین حرف‌هایی می‌زنی؟
‫- راست می‌گم. ‫- چرا چنین حرف‌های...
‫احمقانه‌ای می‌زنی؟!
‫- بابا! ‫- چرا نمی‌تونی راستش رو بگی؟
‫زیر بارون بوسیده بودیش.
‫مامان رو می‌گم.
‫اولین بوسه‌تون رو می‌گم.
‫کنار ساختمونش وایستاده بودی.
‫وقتی هم اومد تو، ‫کمی رقصیدی.
‫خیال نمی‌کردی کسی ببیندت.
‫اشتباه می‌کردی.
‫من داشتم می‌دیدمت.
‫خودم هم رقصیده بودم.
‫من مسافر زمانم...
‫و شاهد اولین بوسه والدینم بودم.
‫می‌شه دیگه خاموشش کنم؟ ‫صدای مامان به گوشم می‌رسه.
‫از...
‫از شنیدن صداش خوشم میاد.
‫من هم همین‌طور. ‫ولی فیلمه دیگه.
‫از فیلم متنفرم.
‫از چی متنفری؟
‫یعنی چی که «از فیلم متنفری»؟
‫- همه از عروسیشون فیلم می‌گیرن دیگه. ‫- آها، خیلی‌خب، بیا عین همه باشیم.
‫- چه بلندپروازانه. ‫- [بیست سالگی کلر و بیست و هشت سالگی هنری]
‫اصلا دقیقا واسه چی اومدیم اینجا؟
‫اومدیم گل‌آرایی‌ها رو ببینیم.
‫- واسه چی؟ ‫- که ببینیم کدومشون رو ترجیح می‌دیم.
‫مگه می‌شه یکیشون رو ترجیح داد؟ ‫گله دیگه.
‫در واقع داریم مراسم رو ‫با تره‌بار تزئین می‌کنیم.
‫اون شکلی مراسم رو به خاطر میاریم.
‫- مراسم رو با تره‌بار به خاطر میاریم؟ ‫- فیلمش رو می‌گم.
‫تماشا کردنش خوش می‌گذره.
‫لزومی نداره تماشاش کنم کلر.
‫- خودم برمی‌گردم. ‫- من که برنمی‌گردم.
‫- ای خدا، حوصله‌ام سر رفته. ‫- آره، همه‌اش همین رو می‌گی.
‫خب، قصد دارم چند بار دیگه هم بگم،
‫آخه واقعا حوصله‌ام سر رفته.
‫نمی‌شه تو خاطر خودمون ثبتش کنیم؟ ‫اگه ملت فیلم داشته باشن،
‫صرفا تماشا کردن فیلمه ‫به خاطرشون می‌مونه.
‫این‌قدر حوصله‌ام سر رفته...
‫که بخش‌های جدیدی واسه سر رفتن حوصله ‫دارن تو مغزم شکل می‌گیرن.
‫فیلم‌برداری می‌کنیم.
‫- لزومی نداره تماشاش کنی. ‫- مجبورم توش حضور داشته باشم؟
‫خب، باید داماد داشته باشیم دیگه،
‫با کمال میل پیشنهاداتت رو قبول می‌کنم.
‫امروز مقداری بدخلق شدی هنری؟
‫- نه. ‫- دیشب وسط خواب...
‫در زمان سفر کرد.
‫- معمولا بداخلاق می‌شه. ‫- ای خدا، من که بداخلاق نیستم!
‫کجا رفته بودی؟
‫اِم، نمی‌دونم. ‫سریع برگشتم.
‫- رفته بودی گذشته یا آینده؟ ‫- گمون کنم آینده بود.
‫از رقیق بودن هوا فهمیدی، مگه نه؟
‫- نه. تلویزیون خیلی بزرگی دیده بودم. ‫- ایول.
‫چند نفر پشت میز اصلی می‌شینن؟
‫هنری، بابات کسی رو همراهش نمیاره؟
‫منظورم اینه که با کسی معاشرت نداره؟
‫شرمنده.
‫همه‌اش یادم می‌ره ‫بابام هم قراره بیاد.
‫خب، معلومه که قراره بیاد.
‫خودم می‌دونم.
‫مشتاقم باهاش آشنا بشم.
‫کی رو می‌گی؟
‫بابات رو می‌گم.
‫آها. خیلی‌خب.
‫یادت رفته فردا چیکار می‌کنیم؟
‫نه، نه.
‫واسه چی ازش دوری می‌کنی؟
‫نمی‌کنم. می‌بینمش.
‫تقریبا هیچ‌وقت نمی‌بینیش.
‫آها، خب، بیش از حد مست می‌کنه.
‫خب، مطمئنم وجه اشتراکات...
‫- دیگه‌ای هم دارین. ‫- داریم.
‫کلر!
‫[پنج هفته پیش از مراسم ازدواج]
‫- حالت خوبه؟ ‫- آره.
‫مدت زیادی از شب نبودی.
‫خب، واسه خودم تقریبا ‫دو دقیقه بیشتر طول نکشید.
‫خب، کجا بودی؟ ‫شاهد اتفاق بدی بودی؟
‫نه، مشکلی نبود، چیزی نبود.
‫خیلی‌خب.
‫خوبه.
‫یعنی الان دیگه می‌تونی ‫بری دوش بگیری، نه؟
‫- قراره جایی بریم؟ ‫- خودت می‌دونی می‌خوای کجا بریم.
‫اصلا به ذهنت نرسید بری دکتر؟
‫بگی معاینه‌ات کنن؟
‫معلومه که نه.
‫- چرا که نه؟ ‫- از کلمه «معاینه» بدم میاد.
‫آدم با شنیدنش یاد ‫«کالبدشکافی» می‌افته.
‫کالبدشکافیت که نمی‌کنن!
‫من تنها مسافر زمان رو زمینم.
‫اصلا نمی‌ذارن برگردم خونه.
‫- چرا، می‌ذارن. ‫- واسه چی بذارن؟
‫چون الان دیگه من هم هستم، ‫به علاوه...
‫خودم تو خونه منتظرتم ‫و اصلا نمی‌ذارم...
‫کسی ازم بگیردت.
‫حقیقت از این قراره.
‫ببین من رو.
‫حقیقت از این قراره.
‫در واقع با به کار بردن کلمات بیشتری ‫بهت گفتم «دوستت دارم».
‫آها. دیدی، باز هم همین شد.
‫- باز چی شد؟ ‫- خودت رو می‌گم.
‫نگاهی به خودت بنداز.
‫این‌قدر زیبا و بی‌نقصی ‫و عاشقم هم هستی.
‫پای شادی به زندگیم باز شده.
‫- آخی، بیچاره. ‫- شادی زیادی به زندگیم باز شده.
‫- عین آژیر خطر می‌مونه. ‫- چیه؟ با شادی مخالفی؟
‫شادی یعنی آدم یهو ‫تصوری از آینده پیدا کنه.
‫- آره، همین‌طوره. ‫- ولی کار اشتباهیه.
‫هنری، من که عاشقتم، ‫تو هم عاشقمی.
‫نمی‌خوام حرفم عین جملات ‫رو کارت‌های تبریک باشه،
‫ولی به نظر خودم ‫که خیلی‌ها هم باهام موافقن،
‫عشقه که به زندگی معنی می‌بخشه...
‫و امکان نداره اتفاقی بهتر از عشق...
‫واسه آدم رخ بده.
‫عشق عامل امیدواری موجودات فانیه.
‫اتفاقی بی‌رحمانه‌تر ‫از عشق به عمرم ندیدم.
‫خیلی‌خب. پس با این اوصاف خوب شد...
‫که قرار نیست خودمون ‫سوگندهای ازدواجمون رو بنویسیم.
‫سلام بابا.
‫آره، می‌دونم. آفتاب از کدوم طرف دراومده؟ ‫لابد بدشانسی آوردی که اومدم دیدنت دیگه.
‫آره. خوش اومدین.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫- اِم، کلر، ایشون بابامه. ‫- خیلی خوش‌وقتم.
‫تو که بلوند نیستی.
‫- نه. ‫- کلر ابشیر هستن.
‫هم بلوند نیستی، ‫هم فامیلیت رو بلده.
‫داری ازدواج می‌کنین؟
‫چه خوشگله.
‫واقعا خوشگل بود، نه؟
‫جفتتون خوشگلین.
‫می‌شه سوالی ازت بپرسم؟
‫- چرا که نه؟ ‫- ظاهرا خیلی دوست‌داشتنی هستی.
‫آخه واسه چی به هنری علاقمند شدی؟
‫خب، راستش رو بخواین... ‫رابطه باهاش خیلی خوبه.
‫خب، مطمئنم از نظر خودش همین‌طوره.
‫فرصتی بهم دست داده بود دیگه.
‫به نظرم هر کس دیگه‌ای هم ‫با داشتن چنین فرصتی، همون کار رو می‌کرد.
‫- تاریخ مراسمتون هنوز مشخص نشده؟ ‫- بیست و سوم اکتبره.
‫والدینم دارن جوری برنامه‌ریزی می‌کنن، ‫انگار می‌خوایم به جایی حمله کنیم.
‫اول می‌ریم کلیسا، بعدش تو مجموعه ‫قایق‌های تفریحی جشن می‌گیریم...
‫و گفتن بهتره مهمانان ‫کراوات سفید بزنن.
‫- کراوات سفید؟ ‫- بهت نگفته بودم؟
‫- انجمن قایق‌های تفریحی دیگه کجاست؟ ‫- هنری، همیشه یادت باشه...
‫که در ازدواج، ‫پای دو نفر دخیله،
‫ولی مراسم عروسی ‫فقط به یه خانم بستگی داره.
‫تو هم داری با دختر ‫خانم مذکور ازدواج می‌کنی.
‫ازش خوشت اومد، مگه نه؟
‫با دیدنش، یاد خودت افتادم.
‫- یعنی خوشت اومد یا نه؟ ‫- جفتش صادقه.
‫جفتش صادقه...
‫وای!
‫- چرا همیشه همین کار رو می‌کنی؟ ‫- چیکار می‌کنم؟
‫یه راست می‌ریم دم پنجره...
‫و حیاط پشتی خونه رو نگاه می‌کنی.
‫اصلا باقی جاهای خونه رو نگاه نمی‌کنی.
‫کارگاهش از این طرفه.
‫می‌شه لطفا یه لحظه تنهامون بذارین؟
‫- معلومه. ‫- مرسی.
‫کارگاهش قراره خیلی خفن باشه.
‫- خونه‌مون همین‌جاست. ‫- تو که هنوز ندیدیش.
‫بارها دیدمش بابا.
‫قراره تو آینده ‫تو همین خونه ساکن باشیم.
‫اون درخته رو می‌بینی؟
‫داری خود به خود تصمیم می‌گیری دیگه. ‫من صرفا دارم بهت می‌گم...
‫قراره خود به خود ‫چه تصمیمی بگیری.
‫اصلا می‌دونی ‫همسرت بودن...
‫چه حسی داره؟
‫نه، ولی خودت هم نمی‌دونی. ‫ما که از نظر فنی مزدوج نیستیم.
‫هیجان‌انگیز اتفاق امروز، ‫برگزاری مسابقه...
‫بخت‌آزمایی ایلینویه.
‫باز هم تکرار می‌کنم، ‫آخرین ارقام بیست،
‫سه و پونزده هستن عزیزان.
‫همگی موفق باشین ‫و شبتون به خیر.
‫[«باغچه نیمه‌شب تام»]
‫دیگه داری هر شب سفر می‌کنی. ‫اصلا خوابت می‌بره؟
‫[چهار هفته پیش از مراسم ازدواج]
‫خوشحالم که باز هم ‫بهم سر می‌زنی.
‫اوهوم. آره. ‫می‌خواستم ببینم...
‫مسکن داری یا نه.
‫با عرض معذرت، مثلا پس از فوت مامان،
‫مسکنی مصرف نکردی؟
‫مسکنه دیگه.
‫آها، خب، من که نمی‌تونم ‫روز عروسیم کلا مست باشم.
‫چه مشکلی پیش اومده؟
‫فعلا خیلی در زمان سفر می‌کنم.
‫آخه استرس دارم.
‫اگه در حین عروسیمون هم ‫استرس داشته باشم، غیبم می‌زنه.
‫همه در حین عروسیشون ‫غیبشون می‌زنه.
‫آره، ولی من که غیبم بزنه، برهنه از وسط...
‫گردهمایی رقصی در سال 1987 سر در میارم. ‫خب؟ دارو لازم دارم.
‫باید چیزی مصرف کنم ‫که اون روز کلا...
‫آرومم کنه، ولی عین زامبی‌ها نشم.
‫برو دکتر.
‫- ما که قبلا بحثش رو کردیم. ‫- من هم مدام بهت گفتم...
‫دولت سازمانی سری نداره...
‫- که شهروندان آمریکایی رو کالبدشکافی کنه. ‫- از کجا می‌دونی؟
‫آخه چنین اتفاقی فقط ‫تو فیلم‌ها رخ می‌ده.
‫سفر در زمان هم همین‌طوره.
‫[سه هفته پیش از مراسم ازدواج]
‫- حالت خوبه؟ ‫- آره.
‫خوبم.
‫کجا بودی؟
‫جای جالبی نبودم.
‫قبلا بهم می‌گفتی. ‫چرا دیگه نمی‌گی؟
‫این چیه؟
‫چیزی نیست.
‫وقتی بچه بودم، ‫مامانم بهم داده بودش.
‫که جواهرات ارزشمندم رو توش بذارم.
‫همین‌جوری گفتم.
‫قبلا هم چنین اتفاقی افتاده.
‫آره، ولی این دفعه فرق می‌کنه.
‫ببین، می‌شه یه لحظه باهام بیای؟
‫- اِم، آره، چرا که نه؟ ‫- ممنون.
‫گوشی دستت باشه بابا.
‫خیلی‌خب، باید در زمینه‌ای نظر بدی.
‫چرا که نه؟
‫ترجیحت رو بگو! ‫کدومشون رو ترجیح می‌دی؟
‫- کدوم این‌ها رو؟ ‫- اوهوم. نظرت چیه؟
‫- اِم... ‫- نمی‌شه راجع به یکی از چیزهایی...
‫که با هم می‌خریم، نظری بدی؟
‫از کدوم خوشت میاد؟
‫می‌خوام بدونم خودت ‫از کدوم خوشت میاد.
‫از اون.
‫- از اون؟ ‫- آره، از اون.
‫قطعا از همون خوشت میاد؟
‫آره. قطعا از اون بیشتر خوشم میاد.
‫- از این یکی خوشت نمیاد؟ ‫- چرا، از این یکی خوشم میاد.
‫- خیلی‌خب، چه عالی. ‫- خانم ابشیر؟
‫سلام.
‫- سلام بابا. ‫- سلام.
‫خوشحالم که باز هم ‫باهام تماس می‌گیری.
‫آره، خب، نگرانم دیگه.
‫خوشحالم که وقتی نگرانی، ‫با من تماس می‌گیری.
‫اِم، راستش احساسم ‫از نگرانی هم بدتره.
‫امیدوارم.
‫به شدت امیدوارم.
‫حالت خوبه؟
‫اگه کسی به شوخی آدم نخنده، ‫باز هم شوخی محسوب می‌شه؟
‫- آره. ‫- مطمئنی؟
‫من زیاد از این‌جور شوخی‌ها می‌کنم.
‫- شوخی‌های خوبی می‌کنی؟ ‫- شوخی‌هام حرف ندارن.
‫- از کجا می‌دونی؟ ‫- غریزه طنزپردازی دارم.
‫ولی کسی نمی‌خنده.
‫غریزه بعضی‌ها ‫در حد من نیست.
‫هنوز هم بحث عروسیمونه؟
‫عزیز دلم. سعی کن درک کنی.
‫عروسیمون حکم تئاترهای «برادوی» رو داره.
‫والدینم دارن فستیوالی ‫مملو از خوشی ترتیب می‌دن...
‫که دستاوردهای کل دوستانشون رو تقلیل بده...
‫و بلندپروازی‌های اجتماعی ‫کل عزیزانشون رو خدشه‌دار کنه.
‫خودشون عبارت «شوک و شگرفی» رو به کار بردن.
‫واقعا می‌خوان بقیه ‫اون‌قدر مأیوس بشن...
‫که عروسیشون رو لغو کنن.
‫نمی‌شه که نذاریم ‫به خواسته‌شون برسن.
‫نگران نیستی که احتمال ناپدید شدنم باشه؟
‫نگران نیستی که ممکنه ‫در حین مراسم در زمان سفر کنم...
‫و دم محراب تک و تنها بمونی؟
‫- مطمئنم نمی‌کنی. ‫- از کجا؟
‫آخه می‌دونم در آینده زن و شوهریم.
‫داری چی می‌خونی؟
‫«شرح‌حال روزمره پزشک» رو می‌خونم.
‫عه! چه جذاب. چی هست؟
‫- راجع به مواده. ‫- مواد مصرف می‌کنی؟
‫اون قدیم‌ها دستی بر آتش داشتم.
‫- وای! ‫- چیه؟
‫- اِم، چیزی نیست! ‫- چیزی نیست؟
‫♪ عشق به دردت نمی‌خوره. ♪
‫♪ هر انتظاری از بقیه داری رو... ♪
‫♪ تو رفتار خودت باهاشون رعایت کن. ♪
‫[دو روز پیش از مراسم ازدواج]
‫ای خدا.
‫هنری؟
‫گومز؟
‫- واسه چی اومدی اینجا؟ ‫- واسه موکلم، خودت چرا اومدی؟
‫- اومدم دیدن یه دوستی. ‫- آها.
‫کلر گفت بیای دنبالم؟
‫- چون نگرانم بود؟ ‫- اگه دنبالت بودم...
‫انقدر خنگ نبودم که بگم ‫واسه موکلم اومدم اینجا.
‫نه، اتفاقاً همین‌قدر خنگی.
‫- آها. ‫- عه، سلام هنری.
‫- رفیقت همینه؟ ‫- آره.
‫سلام.
‫شرمنده هنری.
‫سرم شلوغ بود.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫عه، گومز ایشون یکی از دوستانم از...
‫عملاً می‌شه گفت از مدرسۀ کتابداریه.
‫- بن، ایشون گومزه. ‫- سلام گومز.
‫- ایشون وکیله. ‫- خاک عالم.
‫این حرفم کاملاً بی‌ربط بود که...
‫یهویی از دهنم پرید.
‫باشه، بریم سر کارمون. ‫بعداً می‌بینمت.
‫آفرین که خودت رو مجرم نشون ندادی.
‫خیلی ماهرانه و کاردرست بودی.
‫- اوضاع چطوره؟ ‫- هنوز ایدز دارم.
‫دقیقاً واسه همین پرسیدم.
‫روزانه ده قرص بخورم جوابه،
‫ولی فکر کنم ریزش موهام بیشتر شده.
‫- آره، حالا که گفتی قرص... ‫- ازم چی می‌خوای؟
‫اونم بعد این همه سال که بهم بی‌محلی کردی.
‫بی‌خیال، ناسلامتی مردیم. ‫بی‌محلی کردن...
‫بیانگر صمیمیت رفاقتمونه.
‫دنبال چی هستی؟
‫راستش، این بار دنبال خوش‌گذرونی نیستم.
‫دقیقا برعکسش رو می‌خوام.
‫می‌خوام نه ساعت یکجا بمونم،
‫بدون اینکه استرس بگیرم و سفر در زمان کنم.
‫- عه، هنوز از این کارها می‌کنی؟ ‫- هنوز می‌کنم.
‫توی نه ساعت چی ممکنه بهت استرس بده؟
‫- روز عروسیم. ‫- باید زنگ بزنم اوانجلین.
‫- اوانجلین؟ ‫- قول دادم واسش غذای گربه بگیرم،
‫- یادم رفته بود. ‫- این چه ربطی به من داره؟
‫ربطی که نداره، یهویی یادم افتاد.
‫می‌شه تمرکزت روی من باشه؟ ‫یه چیزی می‌خوام که...
‫دخل تمام گیرنده‌های دوپامینم رو ‫طی نه ساعت آینده بیاره.
‫- چنین چیزی داری؟ ‫- هوم...
‫- این چیه؟ ‫- مورفین به‌علاوه.
‫مورفین به‌علاوۀ چی؟
‫مورفین به‌علاوۀ به تو ربطی نداره.
‫- می‌شه امتحانش کنم؟ ‫- الآن؟
‫[به موقع من رو برسون به کلیسا]
‫چی کار می‌کنی؟
‫عه، مشغول یه کاری بودم.
‫«یه کاری»؟
‫واقعاً توی مصرف دارو ‫بی‌مسئولیت‌ترین آدمی هستی...
‫که من به کل عمرم دیدم.
‫من صرفاً پیشنهادی دادم،
‫یه قرصی نشونت دادم،
‫ولی آدم حساسی مثل تو...
‫نباید که یهویی قورتش بده.
‫می‌دونم اون داخلی.
‫می‌دونم دوستم هم اونجاست. ‫خواهشاً باز کن.
‫- چی... چی می‌خوای؟ ‫- از کجاش واست بگم؟
‫من وکیلم و این ناحیه کلی موکل دارم.
‫دقیقاً می‌دونم کی هستی و چه کاره‌ای.
‫هیچ‌کدوم این موارد به نفعت نیستن.
‫ولی اگه در رو باز نکنی، ‫وضعت حتی خراب‌تر می‌شه!
‫چشم.
‫باشه، ولی از الآن بگم،
‫گاهی اوقات اثراتی هست...
‫که مستقیماً تقصیر فروشنده نیست.
‫گندش بزنن.
‫حق نداری تنهایی چنین تصمیمی بگیری!
‫چاره‌ای نداشتم! تهش رو می‌دونم!
‫- باید با من درموردش صحبت کنی! ‫- چرا؟
‫چون زن و شوهر باید با هم تصمیم بگیرن!
‫- گمشو! ‫- خودت گمشو!
‫هیچ‌وقت نمی‌بخشمت هنری!
‫وای! کدوم گوری رفتی؟
‫مسئله این نیست! ‫می‌گم تهش رو می‌دونم!
‫بعد به زنت نگفتی؟
‫- تو زن من نیستی! ‫- لابد گربه خونگیتم؟
‫- گمشو! ‫- خودت گمشو!
‫هیچ‌وقت نمی‌بخشمت!
‫هنری، آروم، آروم. هنری!
‫- هنری، حالت خوبه؟ ‫- تو چرا اینجایی؟
‫من بهش زنگ زدم، ‫گفتم لابد بتونه کمکی کنه.
‫آخه بابام چی سرش می‌شه؟
‫گفتم لابد یه چیزی می‌دونه.
‫عروسیت هفت ساعت دیگه‌ست.
‫- داشتم وحشت می‌کردم. ‫- هفت ساعت؟
‫- کل روز غیبت زده بود. ‫- حالت خوبه؟ می‌تونی بمونی اینجا؟
‫معمولاً که این شکلی نیست.
‫آره، چون معمولاً نشئه نیست.
‫البته بگم که من ساقی مواد نیستم.
‫صرفاً بدون مدرک پزشکی ‫دارو تجویز می‌کنم.
‫- ولی ساقی مواد هم هستی. ‫- صرفاً خواستم تأکید کنم.
‫بابا.
‫[تست حاملگی: مثبت]
‫[بیست و هشت سالگی هنری] ‫ولم کن.
‫[و بیست و نه سالگی کلر] ‫توروخدا ولم کن.
‫معلومه که بهش گفتم، پس چی می‌گفتم؟
‫خب... ازم متنفر شد.
‫عملاً برگشت بهم گفت قاتل،
‫پس گمونم اوضاع واقعاً خرابه.
‫[و سی و شش سالگی هنری]
‫شرمنده دیوید، باید قطع کنم.
‫نه.
‫یه روحی دیدم.
‫چرا بهم می‌گی روح؟
‫چون واقعا روحی.
‫از نقطه دید من.
‫بگو ببینم، از کجا اومدی؟
‫قبل مراسم اومدی؟
‫انقدر نگران آینده‌ای که اومدی ببینی؟
‫کلر واسه چی گریه می‌کنه؟
‫- مردم گاهی گریه می‌کنن. ‫- نه.
‫کلر جزو مردم عادی نیست، ‫ناسلامتی زنته.
‫- واسه چی زنت گریه می‌کنه؟ ‫- نه، زنم نیست.
‫همین الآن دیدمش، باهاش صحبت کردم.
‫زن من نیست.
‫از نظر فنی می‌گم.
‫شرمنده جوانک.
‫برخلاف میلت نتونستی توی زمان پایدار بمونی.
‫حالا که بحثش شد.
‫سقط جنین داشته؟
‫بچۀ منم سفر در زمان می‌کنه، ‫و حدس می‌زنی بعدش چی شد؟
‫از داخل رحم سفر در زمان می‌کنه.
‫- وای خدا. ‫- آره.
‫چی کار کردی؟
‫می‌دونم یه کاری کردی.
‫هرچی که هست کلر بابتش ازت متنفره.
‫خودت الآن گفتی.
‫اصلاً می‌دونی شرایط چطوریه؟
‫هر دفعه که حامله می‌شد...
‫هر دفعه...
‫می‌گفت این بار دیگه شدنیه.
‫که این بار به دنیا میاد.
‫همیشه امید داشت.
‫انقدر امید و آرزو داشت ‫که خونه رو آماده می‌کرد.
‫منم همیشه می‌دونستم کارساز نیست.
‫هیچ‌وقتِ هیچ‌وقت کارساز نیست.
‫می‌دونی از کی خبر داشتم؟
‫از همون لحظه‌ای که جای تو ایستاده بودم.
‫لحظه‌ای که جای تو بودم.
‫عمل وازکتومی کردی؟
‫- آره. ‫- حتی بهش نگفتی؟
‫- سرخود تصمیم گرفتی؟ ‫- آره، سرخود تصمیم گرفتم.
‫من چنین کاری نمی‌کنم.
‫دقیقا قراره چنین کاری بکنی.
‫چند وقت قراره اینجا بمونی جوانک؟
‫درست خاطرم نیست.
‫آهای. شنیدی چی گفتم؟ ‫من چنین کاری نمی‌کنم.
‫پس نشئه‌ای، واسه همین یادم نیست.
‫- چنین کاری با کلر نمی‌کنم. ‫- نه، دقیقا قراره بکنی،
‫چون اتفاقیه که افتاده و ‫نمی‌تونی تغییرش بدی.
‫- برو گمشو! ‫- نکنه می‌خوای تغییرش بدی؟
‫نمی‌تونی تغییرش بدی!
‫اسکل نفهم، نمی‌تونی عوضش کنی!
‫- ولی تغییرش می‌دم. ‫- زر نزن!
‫حتی نتونستی باهاش ازدواج کنی.
‫هنری، داری سر کی داد می‌زنی؟
‫ای خدا.
‫عاشق اینی سر بزنگاه برسی، مگه نه؟
‫- حالت خوبه؟ ‫- آره.
‫کلر، منم. باز کن.
‫- هنری؟ ‫- برگشته، همین‌جاست.
‫وای، خدایا شکرت!
‫میارمش کلیسا.
‫باشه، خوبه. ممنون.
‫گومز، یه نگاه بهش بنداز.
‫آره، دیدمش. باید زود راه بیفتیم.
‫نگاه کن.
‫هنری اشتباهیه.
‫[سی و شش سالگی هنری] ‫خب، حالا مسئله عجیب نشد؟
‫[بیست و هشت سالگی هنری] ‫مرسی. ببخشید، ممنونم. ‫شرمنده.
‫- می‌رم واست حوله بیارم. ‫- لطفاً بیار.
‫- ای وای. ‫- آره.
‫- تو... ‫- آره.
‫- بگیر. ‫- مرسی.
‫- با مشت شوهرم رو زدی؟ ‫- قابلت هم نداشت.
‫ای خدا. توروخدا امشب نه.
‫امشب تحملش رو ندارم، خواهشاً نکن.
‫ببین می‌دونم واست سخته. ‫می‌دونم شرایط دشواریه.
‫نه، اصلاً درک نمی‌کنی.
‫- الآن آمادگیش رو ندارم. ‫- آمادگی چی؟
‫- روز واکس کفشه. ‫- روز چی‌چی؟
‫روز واکس کفشه.
‫باید اون یکی برگرده. ‫اصلاً اون یکی کجاست؟
‫اصلاً خودت چند سالته؟
‫طبق تقویم سی و شیش سالمه.
‫- راستی، من هنوز زنده‌ام؟ ‫- کجا؟
‫- توی سی و شیش سالگیت. ‫- آره.
‫- هفتۀ پیش بیلیارد بازی کردیم. ‫- مرسی داداش.
‫واکس کفش! ‫واکس کفش می‌خوام!
‫- واکس کفش؟ ‫- چرا؟
‫آخه فکر نکنم رنگ مو همراهتون باشه.
‫ناراحت نشی‌ها، ولی شوهرت خیلی گاوه.
‫راست می‌گی، می‌شه دوباره بگی...
‫چرا فیلم‌های قدیمی رو نمی‌بینی؟
‫گذشته مثل چاله‌ایه که مدام میفتم توش.
‫حتی با نگاه کردن بهش سرگیجه می‌گیرم.
‫ولی این گذشتۀ تو نیست. ‫زمان حال خودته.
‫- چطوری قرار نیست بفهمه؟ ‫- سخت نگیر.
‫خودم تا تهش رو دیدم.
‫توی عروسی شرکت می‌کنم، ‫بعد برمی‌گردم خونه.
‫جوانک میاد اینجا و ‫باقی مراسم رو دست می‌گیره.
‫- ولی خودش داماد نیست. ‫- عملاً می‌شه گفت نیست.
‫خب.
‫نظرت چیه بابا؟ موفق می‌شم؟
‫اگه مامانت بود بهت افتخار می‌کرد.
‫خب، همینم مهمه، مگه نه؟
‫حالت خوبه؟
‫یه‌جوری نگاهم می‌کنی.
‫چه‌جوری؟
‫انگاری خیلی وقته منو ندیدی.
‫بابا، می‌دونم...
‫اگه مادرت بود، عین من بهت افتخار می‌کرد.
‫خیلی‌خب! راه بیفتیم دیگه، هوم؟
‫- بابا. ‫- هوم؟
‫- ارزشش رو داشت؟ ‫- ازدواج کردنم؟
‫- معلومه که داشت. ‫- نه، نه.
‫مسئله جدیه، سوالم جدیه.
‫سوالم اینه ازدواج با مامان ‫ارزش از دست دادنش رو داشت؟
‫مسئله من نیستم.
‫مسئله کلره، مسئله اینه که ‫سنم زودتر می‌ره بالا.
‫و اونقدری آینده رو دیدم...
‫که می‌دونم قرار نیست ‫تمام مدت پیشش باشم، واسه همین...
‫بابت کلر می‌پرسم.
‫ازدواج با مامان ارزش از دست دادنش رو داشت؟
‫- سوال مهمیه. ‫- امروزم روز مهمیه.
‫آره.
‫واسم آسون نبود...
‫ولی ارزشش رو داشت.
‫مرسی.
‫چون تو رو داشتیم.
‫به خودت نگفته بودم، ‫ولی به خاطر تو...
‫کاملا ارزشش رو داشت.
‫بهش یه بچه بده.
‫اگه نمی‌تونی پیشش باشی، ‫پس این کار رو بکن.
‫بهش یه بچه بده.
‫خب، توی این بخشش مشکل دارم.
‫مشکلات رو می‌شه حل کرد.
‫این یکی حل نمی‌شه بابا.
‫بچه‌ها، زودباشین دیگه. ‫باید ببرمتون کلیسا.
‫- باشه، اومدیم. ‫- باید سروقت بریم!
‫- می‌دونم. ‫- راستش درموردش جوک نوشتم.
‫توی مراسم می‌گمش. زودباش.
‫جوکت رو از حفظم گومز. ‫قبلاً فیلم عروسی رو دیدم.
‫آخه ببینم که چی بشه؟
‫من که قرار نیست بیام. ‫قرار نیست...
‫یادت نره...
‫بعداً یادش می‌مونه که ‫این فیلم رو دیده.
‫- چرا؟ ‫- آشغال!
‫آها، آفرین.
‫آفرین، خیلی توی کلیسا مؤدبی!
‫اینم یادش مونده.
‫خیلی جلوه خوبی از خودش ‫به فیلم‌بردار نشون داد.
‫سلام.
‫معذرت می‌خوام، ولی خیلی دیر شده.
‫باید فوراً عروس رو بیاریم داخل.
‫نه بابا، مشکلی نیست. ‫فقط آماده‌اش کنین!
‫یادت نره نذاری کسی نزدیکت بشه،
‫محض اینکه متوجه نشن چقدر پیر شدی و...
‫سر و وضعت داغونه.
‫مرسی گومز جان. ‫واقعاً اضطرابم کم شد.
‫مضطرب نباش، وگرنه چین و چروکت دیده می‌شه.
‫فکر می‌کردم عصبانی‌تر باشی.
‫عصبانی که هستم.
‫قراره مدت طولانی عصبانی باشم.
‫الآنم خفه شو و از لباسم تعریف کن.
‫مرسی بابا.
‫آره، کم‌کم داره می‌فهمه.
‫- لابد خوشحالی که زدمش. ‫- چرا؟
‫دیدم قیافه‌ات چطوری بود، ‫داشتین دعوا می‌کردین.
‫- ازش متنفر بودی. ‫- هیچ‌وقت ازش متنفر نمی‌شم.
‫عزیزان، در این خانۀ مقدس جمع شده‌ایم...
‫یعنی ممکنه با مشت...
‫بزنم توی اون کلۀ پوکش، ‫ولی ازش متنفر نمی‌شم.
‫داره چی کار می‌کنه؟
‫به خاطر میاره.
‫دوستت دارم.
‫کلر و هنری...
‫مرتیکۀ گاو.
‫آیا شما آزادانه،
‫بدون اجبار و با تمام وجود،
‫می‌خواهید ازدواج کنید؟
‫- بله. ‫- بله.
‫آیا آمادۀ پذیرش فرزندان بامحبت...
‫از سوی خداوند هستید؟
‫و تا که آن‌ها را بر طبق...
‫شرعیت مسیح و پیروانش تربیت کنید؟
‫- بله. ‫- بله.
‫از کاری که باهات کرد متنفرم.
‫گمونم چون به خیالش من دیگه طاقت نداشتم.
‫- و... ‫- من، هنری...
‫...مسلماً چون خودش که طاقت نداشت.
‫مسئله اینه که من دلم بچه می‌خواست.
‫بیشتر از هرچیزی دلم بچه‌های تو رو می‌خواست.
‫- منم دلم می‌خواد. ‫- نه.
‫- در سلامت و بیماری... ‫- بعد پنج بار بی‌خیالش شدی.
‫...تا لحظۀ مرگ کنارت باشم.
‫اگه من بودم جا نمی‌زدم، ‫هرکاری لازم بود می‌کردم.
‫پس چطوری قراره منو ببخشی؟
‫من، کلر، هنری را...
‫گمونم خودم هم توش موندم.
‫از این روز به بعد...
‫باری به هر جهت، ‫در سلامت و بیماری...
‫ولی قرار بود خوش‌بختت کنم،
‫تو را مورد عشق و عزت بدارم...
‫کی چنین حرفی زده؟
‫و تا لحظۀ مرگ در کنارت باشم.
‫وای! قیافه‌شو ببین.
‫الآن چند سالته؟ بیست و هشت؟
‫آره.
‫بیست و هشت سالته...
‫هوم... من شدم آدم بزرگه.
‫بالأخره نوبت من شد! چه جالب.
‫هنری ما قرار نیست همدیگه رو خوشبخت کنیم.
‫اگه بتونیم که خیلی خوبه، ‫ولی مسئله این نیست.
‫ما قراره ازدواج کنیم.
‫قرار نیست با همدیگه رابطه داشته باشیم، ‫یا با همدیگه بریم تعطیلات،
‫یا یک هفته با هم بریم جایی، ‫بلکه قراره...
‫واقعاً ازدواج کنیم.
‫خودت نگاه کن دیگه.
‫ببین.
‫قیافه‌مون شبیه کساییه که قراره برن تعطیلات؟
‫بیشتر عین اینه...
‫که حین طوفان بزنی به دل دریا.
‫اون لحظه خودتم می‌دونستی،
‫که قرار نیست جفتمون ‫از این طوفان قسر در بریم.
‫بعدش چی کار کردی؟
‫تا جایی که تونستی سعی کردی نگهش داری،
‫چون می‌دونی...
‫که قراره بهترین حالتش قسمتت بشه.
‫کاری کن روزهای شادم، شادتر بشن...
‫توی روزهای ناراحتیم کنارم باش.
‫و اگه بابت اذیت کردن‌هام منو ببخشی،
‫منم سعی می‌کنم تو رو ببخشم.
‫قبوله؟
‫باشه.
‫دلم واست تنگ شده بود.
‫- ببخشید، چی گفتی؟ ‫- دلم واست تنگ شده بود.
‫- آخه من... ‫- هر از گاهی بهم سر بزن.
‫- جان؟ ‫- اگه تا اینجا سفر در زمان کردی،
‫یه سر بیا پیشم، شوهرمی دیگه. ‫حق دارم ببینمت.
‫- مگه... یه مقدار... ‫- هنری، ما زن و شوهریم.
‫نه، ولی خیلی عجیبه. ‫خیلی حرکت عجیبیه...
‫که هر از گاهی بیام پیشت.
‫آخه، من که همون آدمم.
‫عملاً همون آدمی هستم که وازکتومی کرد.
‫هنوز که نیستی.