مترجمین: فرزانه، بلوما، پریسا
روشنش کن. روشنش کن...
اراده خودت رو به دریا تحمیل کن.
ضربان قلبش رو ۱۴۵تاست.
این دو برابر تعداد عادی ضربان قلبشه.
در طول سال گذشته،
من درمورد علم طولانی‌تر زندگی کردن تحقیق می‌کردم.
هرکاری از دستم برمیومد رو انجام می‌دادم که زمان رو به عقب برگردونم.
ولی هر کاری هم که بکنم، دیر یا زود، پیر شدن و مرگ برنده می‌شن.
خب، باید درباره‌ش چیکار کنم؟
تو‌ منو می‌بندی.
اون تو قرارداد-- این تو قرارداد اولیه نبود.
خیلی جذاب شدی.
اوکی، کریس. الان وزنه ها رو هم بهش وصل می‌کنیم.
ظاهرا، این کاریه که درباره‌ش انجام می‌دم.
این فاجعه مد چیزیه که بهش لباس شبیه سازی سن می‌گن.
در اِم‌آی‌تی طراحی شده،
دقیقا براساس فیزیک بدنی و سایز من درجه بندی و ساخته شده.
بانجی‌ها (آرنج بندها) حرکات من رو محدود می‌کنن‌.
و سی کیلو وزن اضافی رو با خودم حمل می‌کنم.
و این کفش‌ها من رو نامتعادل خواهند کرد.
من همه این کارها رو می‌کنم، تا بتونم متوجه شم که،
که بدن من پنجاه سال بعد چطوری خواهد شد.
من واقعا کنجکاوم که بدونم تو توی ۸۷ سالگی چطوری به نظر خواهی‌رسید.
و همسر من، السا، یه کم زیادی علاقه‌منده.
هیی، انگار خیلی از این لباس خوشت اومده، مگه نه؟ این...
- بذار همینجوری بمونه. - می‌تونم توی یه قرار شبانه بپوشمش.
"نه، نه، نه، لباس آتش‌نشانی رو‌ نپوش.
- لباس- لباس پیر شدن رو بپوش" - دقیقا! لباس پیرشدن رو بپوش...
برخلاف چیزی که تصور عمومه، داشنمندان طولانی‌تر زندگی کردن
معتقدند که شاید کلید
داشتن طولانی‌ترین و سالم‌ترین زندگی، مقاومت کردن دربرابر پیر شدن نباشه،
بلکه پذیرفتن اون باشه.
شنواییت رو از دست خواهی داد.
خنده دار به نظر می‌رسی.
پس، من جنگم برای جوون موندن رو، از طریق یاد گرفتن چطوری پیر شدن تموم می‌کنم.
کمی از بیناییت رو هم از دست می‌دی.
حقیقتا، خیلی حس بدیه.
خب، کریس.
وحشی.
- چه حسی داری؟ - حس پیری.
خب، بچرخید. بچرخید.
همه سر تمرین.
همه چیزی که به من گفته شده
اینه که قراره به پنجاه سال بعد در آینده برم.
و سه روز آینده رو به عنوان یه فرد هشتادساله بگذرونم.
به سمت پذیرش برید، ممنونم.
طراح این چالش عجیب
دکتر بی‌جی میلر هست.
یه پزشک مشهور جهانی در زمینه مراقبت های تسکینی.
کارش روی نشون دادن قدرت دگرگون کننده قبول کردن پیر شدن و مرگ
متمرکزه.
مرگ یه چیزیو به ما هدیه می‌ده،
می‌تونیم نگرشمون به مرگ رو عوض کنیم، که باهاش چیکار کنیم، باهاش چطوری برخورد کنیم.
کریس توی یه آزمایش کاملا منحصر به فرد نقشی رو ایفا می‌کنه.
مرد پیر من، آماده‌ای؟
نمی‌دونم. یعنی، شاید باید بعد سه روز ازم بپرسید.
ما اینجا داریم یه کار جدید و جسورانه انجام می‌دیم.
داریم هنر و علم رو به هم پیوند می‌دیم
تا یه دنیای سه بعدی همه جانبه برای کریس بسازیم.
یه دنیای ساختگی از جامعه بازنشسته‌هاست.
و بعد، در پایان سه روزمون در سانست پینز...
قراره کریس همس‌وورث رو بکشیم.
آروم باش! چرا انقدر تند می‌رونی؟
مشکلی نیست. به اونجا می‌رسیم.
شاید باید بذاری من رانندگی کنم.
غیر ممکنه!
نمی‌تونم چیزی ببینم یا بشنوم.
به سانست پینز خوش اومدید.
اینجا خونه جدید منه، آره؟
دوست صمیمی جدید.
خب، بالاخره، ما اینجاییم. و این اون چیزیه که من منتظرش بودم.
این فرصت من برای شکست دادن پیر شدنه.
سلام.
چقدر می‌تونه سخت باشه؟
کریس خیلی نگران به نظر نمی‌آید، ولی فکر کنم اون پیری رو زیادی دست کم گرفته.
فکر کنم بخواد هرچه سریع‌تر از اون حالت دربیاد.
همین‌جاست.
باشه.
- السا. - هی. می‌تونی منو ببینی؟
کجا داریم می‌ریم؟
-اوه، اینو ببین. سلام. سلام. -چطورید؟
کریس. از دیدنت خوش‌حالم، رفیق.
از دیدنتون خوش‌حالم.
من بی‌جی‌ام. این لباس چه حسی داره، رفیق؟
یه کم سنگین تر و آروم‌تر از حالت عادیه، ولی...
-درسته. هدف همینه. -هدف همینه.
خب، این اولین بخش از این حالت غوطه‌ور شدن و سه بعدی هست.
بخش دوم-- این مکانه.
-بله. -سانست پینز.
خب، یه دهکده‌ی بازنشسته‌ها که فقط برای تو ساخته شده.
خیلی خب.
او یک نمونه سه روزه از یه تئاتر همه‌جانبه و سه بعدیه.
قراره یه کم فراواقعی و توهمی باشه.
ولی یه چیز خیلی واقعی درمورد توهم وجود داره.
هییی!
همه آدم‌های پیری که طی مسیر ملاقات می‌کنه کاملا واقعی هستند.
و اونجان تا روی کریس تاثیر بذارن
و باهاش دوست بشن و باهاش ارتباط برقرار کنن.
عاو!
ولی کارکنان سانست پینز، پرستارها بازیگر هستند‌.
اونها قراره با کریس طوری رفتار کنند که انگار اون ۸۷ سالشه.
اونها از نقششون خارج نخواهند شد.
دکتر میلر، عذر می‌خوام که مزاحمتون می‌شم. آقای همس وورث،
به سانست پینز، خوش اومدید، جایی که ما از هر روزمون بهترین استفاده رو می‌کنیم.
اسم من سوفیاست. من یکی از پرستارهای اینجام.
می‌خوام ببرمت که با اینجا آشنات کنم.
پس، ازت می‌خوام که الان خداحافظی‌هات رو انجام بدید.
-بعدا می‌بینمت‌. -بعدا می‌بینمت.
خیلی خب.
حالا، ترجیح می‌دی که پیاده‌روی کنی یا از ویلچر استفاده کنی؟
- خب، ترجیح می‌دم پیاده روی کنم. - باشه، مشکلی نیست.
حالا، کمی زمان می‌بره تا با سانست پینز
وفق پیدا کنی.
پس، کاملا عادیه که کمی
احساس گمشدگی داشته باشی، ولی بهت اطمینان می‌دم که،
افراد انجمن ما خیلی خوش برخورد و حمایت گر هستند.
یه نرده اونجاست. می‌تونی که ازش کمک بگیری.
اره، همونه. خوبه. خوبی؟
- من خوبم، ممنون. - مطمئن؟
هییی!
-جوی تمام اطلاعات تو رو بررسی می‌کنه. -خیلی خب.
و بعد به آپارتمانت می‌برنت.
به نظرم، این یه تجریه بی رحمه.
دارم تلاشمو می‌کنم که هرچی جلو‌تر می‌رم باهاش وفق پیدا کنم، ولی این--
یه کم زیادی عجیب و غریبه.
-جوی، سلام. -سلام.
ایشون آقای همس وورث هستن. اون یکی از جدید ترین ساکنان ماست.
سلام، آقای همس وورث.
به سانست پینز جایی که ما از هر روزمون بهترین استفاده رو می‌کنیم، خوش اومدید.
-جالبه. -خب، من... من الان اطلاعاتت رو وارد سیستم می‌کنم.
خب، لطفا بهم یه دقیقه فرصت بدید.
خیلی خب، پس، فقط به این احتیاج دارم...
پوشیدن این لباس، وحشتناکه، اصلا راحت نیست.
همه‌چی سنگینه.
و من احساس زندانی بودن دارم.
و بعد، میدونی، از دست دادن بینایی و شنوایی،
بیست تا سی درصد چیزایی که گفته می‌شن رو نمی‌شنوم.
ازت می‌خوام که مستقیما به لنزا نگاه کنی، لطفا. حله.
خیلی احساس تنهایی می‌ده چون انگار همه چیز،
می‌دونی، انگار همه چیز یه جوری خاموش شده.
چطور پیش می‌ره؟
چی گفتی؟
-چطور میگذره؟ -متاسفم. متاسفم.
-یه کم احساس گیجی و‌منگی دارم. -درسته.
نمی‌تونم به خوبی ببینم یا به خوبی بشنوم.
-خب، هدف دقیقا همینه، مگه نه؟ -باشه.
بخش بزرگی از دلیلی که این تجربه رو به اون ارائه می‌کنیم اینه که
ما وسط یه همه‌گیری انکار زندگی می‌کنیم، پیر شدن رو انکار می‌کنیم،
سن پیری و مرگ رو انکار می‌کنیم. یه جورایی استرس زاست.
برای فشار خونمون بده، برای زندگی هورمونیمون بده،
برای انتقال عصبیمون بده.
در-- در این مسیر، یه سری اثرات مستقیم فیزیولوژی
روی بدن ما گذاشته می‌شه. و این استرس می‌تونه زندگی رو کوتاه‌تر کنه.
به طور فزاینده‌ای چندین مطالعه بررسی شده دیدیم که
نشون می‌دن اگر ما واقعا بتونیم این واقعیت را بپذیریم،
اگه بتونی راهی برای پذیرش اون و سازگاری با پیر بودن پیدا کنی،
شادتر و کمتر افسرده خواهی شد. و شاید واقعاً طولانی‌تر زندگی کنی،
و به طور بالقوه نه فقط یک یا دو روز بلکه سال‌ها -- سال‌ها بیشتر.
-آره. -عجب.
متوجهی؟
خیلی خب، به نظر آماده می‌آی.
خب ما پرینت کارت شناساییت رو گرفتیم.
خب، می‌تونی دوباره چک کنی که جزئیات درستن یا نه،
تاریخ تولد و املای اسمت.
بله، املاش درسته. عکس رو مطمئن نیستم.
چه اتفاقی برای من افتاده؟
داداش، اون تویی. اون مرد پیر زیبا.
-عجب. -خب.
پنجاه سال سختی بود.
تو انداختنش دور گردنت کمک می‌‌خوای؟
خودم می‌اندازمش دور این سر بزرگم. حله.
بله!
حله.
رسمی شد. تو ساکن جدید اینجایی. مایکل.
آقای همس وورث، حالتون چطوره؟ من مایکلم. اینجا پرستارم.
-چطوری؟ -به سانست پینز خوش اومدید.
-ممنونم. -جایی که ما از هر روزمون...
جایی که ما از هر روزمون بهترین استفاده رو می‌کنیم.
عکس کارت شناسایی قشنگیه، مرد.
-ممنونم. -کجا قراره بریم؟
-آپارتمان شماره نُه، اسپروس. -اسپروس.
- اسپروس، آره؟ - آپارتمانای قشنگین، رفیق.
خب، طی چند روز آینده، قراره کریس رو به پنجاه سال بعد
ببریم و یه ورژن پیر شدن خیلی یهویی رو بهش معرفی کنیم.
از کروکت (بازی گوی و حلقه) خوشت می‌آید؟
- نه، نه زیاد. - اوه، منصفانه‌ست.
پس، اون می‌تونه یه تجربه‌ای داشته باشه نه فقط به عنوان یه ایده و فکر،
بلکه تجربه از طریق احشا و به صورت فیزیکی، می‌تونه متوجه شه که چه حسی داره
که پیرتر بشی و می‌تونه تجربه کنه که چه حسی داره که
در لبه زندگی و آخر زندگی باشی.
صبر کن، فرد.
همه چی قراره عجیب تر از چیزی که الان هست، بشه.
هیچ وقت.
خانم ها، مراقب باشید. یه گوشت تازه اومده.
- صبح به خیر. - کریس، بیا.
خیلی خب، رفیق. اینجا محیط خیلی خوبی داره.
واقعا دوستانه‌ و صمیمیه.
- خیلی خب. خوش اومدی. - ممنونم.
-فرن، چطوری؟ -آماده‌ام که برم.
بعدا برمی‌گردیم و سلام‌ می‌دیم.
از اون خانم دور بمون، باشه؟
- آره. -یه ورق باز حرفه‌ایه.
اوه، خب من ورق باز خوبی نیستم، پس ازش دوری خواهم ‌کرد‌.
پس ازش دور بمون. چطوری، ایان؟
-سلام. چطوری؟ -سلام، خوش اومدی.
اینجا می‌تونی هرجا که دلت خواست گشت و گذار کنی.
به غیر اونجا. نیازی نیست درموردش نگران باشی.
- اون خارج از محدوده‌ست. -آره. آره.
آره، ولی، همین‌جاست. خونه فعلی تو، باشه؟
- اینجام. - اون تویی.
هی، نظرت چیه؟
عحب.
یه سفر به گذشته‌ها داشته باش.
سریع پیر شدم.
بزرگترین برادر من جوون ترین به نظر می‌آید.
این، اوه... این دیوونه کننده‌ست.
جوی گفت که تو قبلا کمی بازیگری می‌کردی.
آره. فکر نمی‌کنم که این کارو تا وقتی که موهام این شکلی شده باشه ادامه داده باشم.
فکر کردم بیشتر تئاتر محلی بود ولی مثل اینکه...
- بیشتر تئاتر محلی بود‌. - خسته نباشی.
کتاب هات رو هم گذاشتیم اونجا. پس...
توراور!
همینطور همسرت یه تعداد وسیله دیگه هم آورد.
خب، ما می‌خواستیم کاری کنیم اینجا حس خونه بهت بده.
خب، به اطراف نگاه کن،
از نظرت همه چی خوبه؟
به نظرت می‌تونه مثل خونه باشه؟
فکر کنم یه کم حس تنهایی می‌ده، مگه نه؟
چی؟
یه کم شبیه بیمارستانه، نه؟
آره.
این...
همه‌چی تا الان مثل یه تئاتر به نظر می‌رسه.
کاملا مثل شوخی بود...
و بعد وقتی به اتاقم رفتم،
کم کم همه چی معنی پیدا کرد
و همه چیز سنگین تر شد.
آره، جالبه.
کریس، من این کیف رو میذارمش اینجا، خیلی خب،
و بعد ما می‌ریم که گری رو ببینیم، خب؟
اون رفیق انجام حرکات توعه.
-باشه. -باشه.
حرکات عالی‌ای رو نشونت خواهد داد. مرد خوبیه، استاد تای چایه.
- جالبه‌. - آره.
گری این اطراف یه جورایی افسانه‌ست.
پس، اگر دیدی داره امتحانت می‌کنه مراقب باش.
اوه، باشه. منم کمی روحیه رقابتی دارم.
گری. چه خبر؟
-اوه، خوبه. ممنون. -ایشون همسایه جدیدته. اسمش کریستوفره.
-سلام. -اوه، سلام، کریس. به سانست پینز خوش‌اومدی.
-اوه، ممنونم. -اینجا بهشت بازنشستگیه.
واقعا؟
چی-- بهترین کاری که می‌شه این اطراف انجام داد چیه؟
آه! ما بینگو (نوعی بازی) مرسوم داریم.
-بینگو؟ -بینگو!
-باشه. -باشه.
یه جورایی ورزش برای ذهنه.
بینگو اونقدرام-- از لحاظ فیزیکی سخت نیست.
پس، ما پینگ‌پنگ هم داریم، اگه دوست داری، یا می‌تونی تو باشگاه تمرین کنی‌.
-آره. -و همچنین، کلاس‌های ایروبیک.
عالیه.
-دوست داری عضوش بشی؟ -دوست دارم.
از این طرف بیا. اوه، مراقب قدم‌هات باش، باشه؟
خب، بچه‌ها، چه حسی داریم، خوب؟
آماده‌ایم که شروع کنیم؟
بله! کلاس ایروبیک ما. اوه، گری اینجاست. بیا داخل.
اوه، کریس. از این طرف.
اوه، و اون ساکن جدید ما رو هم آورده. سلام، کریس. از دیدنت خوش‌حالم.
-از دیدنت خوش‌حالم. -چطوری؟
دانشمندان ام‌آ‌ی‌تی که این لباس رو درست کردن،
متوجه شدند کسانی که اون رو‌ می‌پوشن، سه مرحله مجزا رو طی می‌کنند.
اولین مرحله عدم پذیرشه، اساسا، اونها با لباس در جنگند.
خب. بچه‌ها، با تو دادن یه نفس سنگین و عمیق شروع می‌کنیم، پاها بافاصله.
نفس رو بدید تو.
خب، الان به کریس یه فرصت می‌دیم که با این لباس بجنگه.
بهش یه شانس می‌دیم که پیرشدن رو شکست بده...
...یه جورایی.
راست. چپ. راست. حرکت خوبیه. آره، کل بدنتون رو حرکت بدید.
-واااااو‌! -واااااو!
آره!
خب، دست‌ها رو هم اضافه کنید. آره! پر شور و شوق انجامش بدید.
انگار که تو مهمونی های شبانه‌ایم.
یالا، برگردید به عقب، می‌دونید منظورم چیه.
آره، برگردید به عقب. مثل گذشته (دوران جوانی) احساس کنید.
خب. حرکات ران رو انجام بدیم.
حالا با قدرت عقب و جلو می‌ریم.
عقب و جلو.
گری رو ببین. داره عالی انجامش می‌ده.
یالا.
حالت خوبه، کریس؟ می‌خوای بشینی؟
-نه، من خوبم. -کاملا خوبی؟ باشه.
-کریس، آماده‌ای؟ -آره، آره. یالا.
باشه. داره میاد.
یالا، مرد پیر.
به نظرم، این دسته یه مشکلی داره.
-چیزیه که همیشه می‌گن. -صحبت نکن.
لباس پیر شدن بی رحمه.
روی حرکت من تو زمینه‌های زیادی تاثیر میزاره و خیلی خسته کننده‌ست.
-سانست پینز. سانست پینز. -سانست پینز.
یالا، کریس، بگو پینز.
و من سعی می‌کنم که با قدرت ماهیچه‌ایم بهش غلبه کنم، ولی...
یه جورایی فقط دارم خودم رو خسته می‌کنم.
و... خودم رو بازنده این جنگ می‌بینم.
غیر ممکن، کریس، داری به همین زودی ناامید می‌شی؟
- دهنتو ببند، گری. - اوه، اینجا رو ببین.
خیلی سخت تر از اون چیزیه که فکر می‌کردم باشه.
- سانست پینز. سانست پینز. - به اندازه کافی گفتیم سانست پینز.
نفس ها رو بدیم بیرون.
بچه ها، این برای گرم کردن بود.
-عالیه! -چی؟
کریس، تو واقعا پتانسیل و تواناییش رو داری. حالت چطوره؟
می‌خوام برای یه ثانیه بشینم.
کریس این یکی رو بیرون ‌می‌‌شینه. همه خوبیم. باهم قدم بردارید. ضربه. ضربه.
ضربه بزنید و باهم قدم بردارید. ضربه...
لباس پیرشدن باعث می‌شه که درمورد آینده خیلی مضطرب شم.
فکر کنم چیزی که منو می‌ترسونه
از بین رفتن- توانایی های فیزیکیه.
نتونم حرکت کنم، نتونم با نوه‌هام بازی کنم،
نتونم موج سواری کنم، نتونم فعال باشم.
همه چیزهایی که من دوست دارم انجامشون بدم.
قراره خیلی سخت و ترسناک بشه، مطمئنم.
امروز عالی بودید، بچه‌ها، خیلی ممنونم. دفعه بعد می‌بینمت.
جلسه خوبی بود.
کریس، خوبی؟
-خوبم. ممنون. -نگران نباش. راحت باش، خب؟
- هی، رفیق. - هی.
فقط می‌خواستم آخر یه روز طولانی یه سر بهت بزنم.
آره، یه روز خیلی طولانی. احساس می‌کنم یه تمرین خیلی سخت داشتم.
-خب، ما جوون‌تر نمی‌شیم. -آره.
خب، گری، فکر کردم که خیلی خوب می‌شه اگر تو کمی از تجربه‌هات،
و درمورد خود جوون‌ترت، به کریس بگی.
خب، وقتی جوون‌تر بودم، میدونی، کاملا تندرست بودم.
وقتی که خیلی فعال و از نظر فیزیکی کاری بودم.
آره.
میدونی. و ورزش مورد علاقه‌م کونگفو بود.
اون بخش بزرگی از زندگی من شد، هویت من.
واقعا توش خوب بودم، جایزه‌های زیادی برنده شدم و لقب‌های زیادی بهم دادن.
حتی تو یه مسابقه، از طرف شائولین تمپل بهم کمربند سیاه داده شد.
اون واقعا، واقعا عالی بود.
و بعد یه روزی، تو یکی از تمرین‌ها، من دچار یه حادثه شدم.
خیلی سخت تمرین می‌کردم و عملا زانوم رو کوبیدم.
همونطور که پیرتر می‌شدم، بدنم دیگه مثل سابق نشد.
دیگه نتونستم اون کسی که بودم بشم.
وقتی جوونیم، همیشه فکر می‌کنیم که آدم عالی یا قهرمانی هستیم که،
برای همیشه زندگی خواهد کرد.
هیچ وقت فکرشو نمی‌کنیم تا وقتی که پیر شیم،
متوجه می‌شیم که ممکنه بخش های مختلفی از بدن ما شروع به شکستن و ضعیف شدن کنن.
ولی حقیقت اینه که،
تو پیر می‌شی
و بدنت شکست می‌خوره.
پس، تدریجا، متوجه می‌شی، که باید وضعیت رو...
-آره. -...قبول کنی.
و اون وقته که تای چای وارد کار می‌شه.
یه صبحی وقتی پیاده‌روی می‌کردم،
یه گروه از افراد پیر رو دیدم که داشتن این ورزش حرکات آهسته رو انجام می‌دادن.
و اون تعادلی و هماهنگی‌ای که داشتند،
می‌دونی، اون انعطاف و اون ظرافت من رو واقعا کنجکاو کرد.
یه چیزی دیدم که تونستم باهاش ارتباط برقرار کنم.
یه فرصت...
و بعد، شروع کردم به یاد گرفتن تای‌چای.
و بیشتر و بیشتر انجامش دادم.
میدونی، و همینطور که داشتم درموردش یاد می‌گرفتم، یه راه جدیدی پیدا می‌کردم که
به قدرت فیزیکی خودم پِی ببرم، متوجهی؟
و خب، این به من خیلی چیزا یاد داد و بهم یه نگرش و زندگی جدید داد.
می‌دونی. و ممکنه این چیزی باشه که به درد توهم بخوره.
یکی از ظلم هایی که ما به هم می‌کنیم اینه که پیر شدن رو شکست خوردن درنظر می‌گیریم،
که بدنمون ما رو شکست می‌ده.
نه. نه، این جوریه که ما می‌بینیمش.
حتی اگه بدن ما داره ضعیف‌تر می‌شه، به ما یه چیز دیگه رو نشون می‌ده.
و شاید یه بخشی از ما کوچیکتر بشه،
ولی شرایطی فراهم می‌کنه که یه بخش دیگه از ما بزرگتر بشه.
وقتی ما مقابل محدودیت‌ها مقاومت می‌کنیم، اون موقع‌ست که می‌درخشیم.
-دقیقا. درسته. -یه جورایی هدیه‌ست، مگه نه؟
آره، آره، یه جورایی آشکار شد که
وقتی یاد می‌گیری اتفاق ها رو همونطوری که هستن،
بپذیری،
درواقع یه چیز عمیق‌تر و باارزش‌تر رو کشف می‌کنی.
میدونی، خیلی از چیزهایی که می‌گی به نظرم درستن،
و این-- و این باعث می‌شه که فکر کنی روش بدی نیست که...
چطوری-- چطوری دوباره بسازیش و چطوری-- چطوری باهاش وفق پیدا کنی.
چطوره بریم و یه کم حرکات تای چای رو امتحان کنیم؟
-عالی به نظر می‌رسه. -باشه.
خب، امیدوارم کریس با گوش دادن به تجربه من،
یاد بگیره که راه‌های هست که
بتونی به اون زندگی که می‌خوای ادامه بدی.
می‌تونی خودت رو بسط بدی.
درنتیجه، می‌تونی به یه فهم عمیق‌تر از بدن دست پیدا کنی.
صحبت کردن با گری خوب بود.
می‌دونی، باعث شد که متوجه بشم نزدیک شدن من به لباس پیر شدن
نباید برای تلاش برای شکست دادن اون باشه بلکه باید برای سازش و پیش رفتن با اون باشه.
خیلی خب، روز اول تموم شد. دهکده بازنشستگی سانست پینز.
رسما بعد از پوشیدن این لباس طی کل روز احساس بازنشستگی و پیری می‌کنم،
کاملا محدود شده.
یه جورایی داشتم عصبانی می‌شدم، مخصوصا وقتی مردم باهام جوری صحبت می‌کردن که
به نظرم اکثر ما همونطوری با افراد پیر صحبت می‌کنیم،
می‌دونی، یه جورایی صحبت کردن خیلی واضح و "سلام".
و یه کم لحن رئیس وارانه هم باهاش آمیخته بود.
خب، امیدوارم من این کار رو موقع صحبت با افراد پیر انجام ندم.
حالا، باید تو این اتاق به یه راحتی نسبی برسم.
ما یه تخت بزرگ اینجا داریم که چیز خوبی به نظر می‌رسه
یکی از بچه‌هام حاضره اینجا دیگه چی داریم؟
چیز زیادی نیستم یکم شبیه زندانه
اره، شب بخیر
صبحتون بخیر ساکنین
یه روز قشنگ دیگه توی سانست پاینزه
جایی که هر روز به طور کامل زندگی میکنیم امروز یه عالمه فعالیت‌های جالب برای انجام دادن هست
و امشب
مراسم مخصوص سانست پاینزه
پس یادتون نره کفش مخصوص رقص بپوشید
صبح بخیر کریس
روز دوم سانست پاینز برای کریس برنامه ریزی شده تا اینجا راحت مستقر بشه
هی کریس
وقتی مردم این لباس رو میپوشن چیزی که محققای ام آی تی دیدن
اینه که مرحله دوم اینه که شما شروع میکنید به تطبیق دادن خودتون
نوک پاهات رو لمس کن، مرد ببین میتونی نوک پاهات رو لمس کنی
پس، اگه بخوام از این تجربه برای کل طول عمرم بهره ببرم
پس امروز هدف من اینه که با لباس پیری سازگار بشم
-وای -اول از همه
مسابقه برگشتی با گری
آماده ای که دوباره انجامش بدیم، کریس؟
و این دفعه، من سازگار شدم و یه همبازی پیدا کردم
داگلاس
ضربه خوبی بود
گری
ضربه خوبی بود
خیلی خب، اینو ببین
ما قرار نیست اونو ببینیم فقط توپو بزن
خیلی خب، بفرما
-همینه، بازی تموم شد -من دیگه بازی نمیکنم
خونسرد باش
پس، کریس داره سعی میکنه به این لباس عادت کنه
تا باهاش کار کنه، اون رو بپذیره
واسه این کارا خیلی پیر شدم
ولی هنوزم اینجوریه که انگار این یه چیزیه که بشه شکستش داد
ولی با عادت کردن بهش نمیشه این لباس رو شکست داد
خب، من دارم همه لاشمو میکنم تا به لباس عادت کنم
ولی بیشتر انگار داره اذیتم میکنه
اون مال منه
-خیلی ممنون -بازی خوبی بود
شاید وقتشه که که یه چیزی که کمتر فیزیکیه رو امتحان کنم
حالت خوبه کریس؟
مرتیکه بدبخت پیر
و بیشتر خلاقانه ست
سلام به همگی، فقط میخواستم ورود امروزتون رو به کلاس هنر رو خوش آمد بگم
امروز قراره نقاشی از صورت رو انجام بدیم
حالا اونجوری نگاه نکنید، خوب پیش میرید امروز قراره شخصیتمون رو جست و جو کنیم
خب آره، شروع کنید خوش بگذرونید
-باشه، ممنون -خوش بگذره
سلام کریس، اسم من ناتالیه
-از آشناییت خوشبختم، خیلی خب -فقط میخواستم بهت خوش آمد بگم
-موفق باشی -ایول، مرسی
خب، هدف روز دوم اینه که کریس از عادت کردنم جلوتر بره
به درس سوم و آخر لباس برسه
قبول کردن و یادگرفتن اینکه به دیگران تکیه کنه
رنگ مورد علاقت چیه؟
از قرمز-آبی خوشم میاد، یجورایی به حس و حالی که اینجا داریم میاد
باشه
یکم روی کلاهمه
خیلی قشنگه، احتمالا باعث میشه جالب‌تر به نظر برسه، مگه نه؟
میدونم، میدونم چیکار کنم برات دوتا خط میکشم
-دوتا خط؟ -اره
-آره، بیا ببینم -دوتا خطر
وایسا، وایسا، تکون نخور
-آره؟ -چی فکر میکنید بچه‌ها؟
_فوق العاده شده -خوبه
چطور با اون دست و بند روش کار میکنی؟
خیلی سخته، نیست؟
-چه حسی داری؟ انگار هشتاد سالته؟ -اره
دستام یکم سنگینی میکنن
-یکم خشک به نظر میرسی -یکم احساس خشکی میکنم
پس، رازش چیه؟ شماها چطور انقدر فعال موندین؟
-من شنا میکنم و قدم میزنم -آره
و میدونی، از خونه میزنم بیرون و کارای مختلف میکنم کل زمستون رو شنا میکنم
-توی هشتاد سالگی تقریبا فعالم، خیلی بد نیست -آره
فکر کنم در عین فعال جسمی بودن، باید ذهنتم فعال نگه داری
میدونی، رابطه خوبی با خانوادت و بچه‌هات داشته باشی
با نوه‌هات دوستای زیادی پیدا کنی
اره
و، و درحالی که اینکارو میکنی، داری تو حفظ جوونیت
به خودتم کمک میکنی
پس اگه کریس بتونه پیر شدن رو قبول کنه و این تفکر
استقلال بدنی رو ول کنه
اونجاست که یاد میگیره به دیگران تکیه کنه
اون باید احساس بزرگتری از خودش بگیره
که میتونه ضعف، آسیب پذیری و پیری رو تو خودش جا بده
این درسیه که اگه بتونی یاد بگیری که این حقیقت رو قبول کنی
اونجاست که میتونیم تجربه کنیم که چقدر همه ما
بهم و به دنیای اطرفمون مرتبطیم این خیلی خیلی برای سلامتیت خوبه
-پس، بچه داری؟ -آره، سه تا بچه
چند سالشونه؟
-نه و هفت، دو تا پسر دوقلوی هفت ساله دارم -اوه
-آره -وقتی بچه بودن باحال بودن
آره، الان بامزن
-دلتنگشون میشی؟ -آره، قطعا آره
آره، آره
خوب به نظر میرسه، آفرین
-کریس، راجب نقاشیت بهم بگو -مطمئن نیستم چیه
انگار ترکیب من و کوالائه
فقط یه برگ اکالیپتوس نیاز دارم که بجوم
نه، عالیه
هی، رفیق
-سلام -چیکار میکنی؟
فقط...
یه دقیقه... لباسو درآوردم فقط یه... آره، فقط خیلی خوبه که
خوبه که بتونی نفس بکشی
-درآوردنش حس خوبی داره؟ -داره، آره
خب، خبر خوب
دیگه کارت با اون لباس تمومه
اون آزمایش تموم شده
فوق العادست
آره، همینجا رو مبل ولش میکنم
درسته، دقیقا
درس بزرگ اینجا پذیرشه
یه چیزای قطعی یا جنگای قطعی هستن که ما قرار نیست ببریمشون
و تو هم قرار نیست اون لباس رو شکست بدی
آره
و قرارم نیست که پیر شدن رو شکست بدی، و این مشکلی نداره
آره، ولی چجوری با اون شرایط کنار میای؟ مردم چجوری قبولش میکنن؟
برای من، فقط چند تا چیز هست که راجبشون بهت بگم
من، خب، وقتی 19 ساله بودم
دانشجوی سال دوم توی دانشگاه
میدونی، زندگی خیلی خوب بود
بعدش دانشجویی از بین رفت
من و دوستام داشتیم اطراف
قطار شهریمون میچرخیدیم و من و دوستام
یجوری ازش رفتیم بالا انگار که داری از درخت میری بالا
اونجا فقط یه قطار پارک شده بود فقط اونجا نشسته بودیم
ولی وقتی پاشدم روی مچم یه ساعت فلزی داشتم
و وقتی پاشدم به منبع برق نزدیک بودم
الکتریسیته به ساعت خورد یه انفجار بزرگ آنی
توی یه لحظه، میدونی همه چیز تغییر کرد
یه دستم رو تا آرنج از دست دادم و دوتا پام رو تا زانو
و خیلی به مرگ نزدیک شدم
منو داغون کرد
زندگیم تموم شده بود، من فقط بدبخت خالص بودم
و با خودم فکر کردم، من کی ام؟
این مجبورم کرد که دوباره خودم رو تصور کنم
وقف داده شدن قرار بود فقط من رو جلوتر ببره
باید میپذیرفتمش
و توی اون راه، چند سالی طول کشید
ولی یه جایی رسید که من اون بدن قدیمی رو
اون خود قدیمیم رو، رهاش کردم
اون مُرد
چیزی که در انتظار من بود...
میدونستم که هویت من توی پام نبود
هر چند وقت یک بار، توی آینه به خودم نگاه میکردم و میگفتم
این الان زندگیمه، همینه اینه، این زندگیمه
فکر کنم این یه قسمتی از قبول کردنه جایی که واقعا
اجازه میدی تغییر اتفاق بیفته
بیا
همینه
دختر خوب
این خیلی خیلی قضیه مهمیه برام
اون سال های بعد تصادفم و یادگرفتن اینکه
با چطور دیدن خودم توی دنیا بازی کنم
حسم به خودم تا جایی زیاد شد که نه تنها
میتونستم از دست دادن اعضام رو تحمل کنم
بلکه شروع کرد به معنی دادم و به تجربم رو معنا دادن
وارد دانشگاه پزشکی شدم و فورا عاشق
مراقبت تسکینی شدم
مردم معمولا دچار سو تفاهم میشن که این همش راجب
پایان زندگی و مرگه
با زجر کشیدن بجنگم و به مردم کمک کنم
تو زندگیشون معنا پیدا کنن
خب، همچنین میتونی بگی این یه چیزی از فلسفه‌ست
بیا، همینجاست
داستان من ناراحت کنندست ولی این فقط یه تغییر موضوعه
ما هممون زجر میکشیم، هممون در برابر چیزایی که نمیتونیم کنترل کنیم عصبانی میشیم
و این ما رو به نقطه پذیرش میرسونه
و این جاییه که میخوام بهش برسم کریس
صحبت کردن با بی جی، باعث شد تحت تاثیر رفتارش قرار بگیرم
اون یکی از سخت ترین تجربه هایی رو که
یکی توی سن خیلی پایین میتونه داشته باشه رو داره
ولی با این حال این تجربه رو قبول کرده
و من این رو یه رویکر خیلی زیبا توی زندگی میبینم
خوب پس، کم کم داری میفهمی
یه کورسویی از این چیزی که بهش میگن پذیرش رو میبینی؟
اره، منظورم اینه که، یکی از چیزای که من قبول کردم و خودم رو با شرایطش وقف دادم
اینه که، احساس شکست ناپذیر بودن نمیکنم، میدونی
و یه چیز جالبی که من قطعا بهش فکر میکنم اینه که
خب، یه روزی میاد که تو نمیتونی لباس رو در بیاری
این ترسناکه
فکرش برام ترسناکه، میدونی؟
-فکر بزرگیه -آره
آره، و این یه عالمه فکر و ایده رو
به وجود میاره
و میدونی، فکر میکنم زندگی کردن توی اون فضای تقریبا هدف گرا
اول از همه میره توی چک لیست
میتونه یجورایی خطرناک باشه، درسته؟ مثل
-کاملا -چون این یه حدسه که
وقتی داری تا ازش رد بشی به جای اینکه بری...
درسته
-مرد -ممکنه فردایی نباشه
آره، البته، آره
من اومدم تا یاد بگیرم چقدر سخته تا واقعا توی لحظه باشی
این یه استعداده که داری؟
این یه چیزیه که من...
من میدونم که، من، من، من میخوام به دستش بیارم
و توش بهتر باشم، میدونی؟
ولی
میدونی، بعد از توی این فضا بودن خیلی ظالمانه با خودم صادق بودن
واقعا نیستم، و حالا...
دارم فکر میکنم، چی واقعا مهمه؟ میدونی؟
میدونی، حس میکنم یه جور، میدونی همش سرم شلوغ و شلوغ تر میشه
و حتی اونقدری که میخوام با بچه‌ها نیستم
ولی انگار، خیلی زیاد بهش
فکر میکنم، میدونی؟ و فقط
فقط یجورایی آسیب پذیریشه
فقط میخوام درست بفهممش
این...
خیلی سخت کار میکردم توی مدت
ده یا دوازده سال
و فهمیدم یه عالمه از خاطراتم
حس میکردم انگار رو دور تندن و آرزو میکردم که کاش یه جور توقف داشتم
و بیشتر وقت میذاشتم
و
باعث میشه به یه داستان فکر کنم
که مادرم راجبش بهم میگفت تجربه ای که اخیرا داشت
جایی که داشت برای یه لحظه کوتاه با پایان زندگیش رو به رو میشد
و توی تجربه‌ش کاملا
احساس آرامش میکرد
در واقع اون یه عالمه آدم اطرافش داشت که دوستش داشته باشن
آدمایی زیادی که اون دوسشون داشت و خیلی زندگی کاملی داشت
و فکر میکنم که روی من تاثیر گذاشت چون من...
نمیخوام دیگه ببینم که توی کارا عجله نمیکنم
آره، آرمایش داره باعث میشه من
بخوام یه مدت روی همه چیز دکمه توقف بزنم
و یجورایی، بیشتر از هر موقع دیگه ای تو حال حاضر باشم
خوب، نکته اینه کریس داره سفره دلش رو باز میکنه
که توی مسیر پذیرش، لحظه ارزشمندیه
الان وقتشه که یه سری از این درسارو برای کریس شخصی‌تر کنیم
و دنیای مشکلات احساسی رو بررسی کنیم
پایان روز دوم یه مراسم رقص توی سانست پاینزه
میخوای اینو امتحان کنی؟ ببینی اندازه میشه یا نه؟
چیزی که کریس نمیدونه اینه که توی مراسم رقص، همسرش
همسر واقعیش، السا قراره منتظرش باشه
خدای من
و السا قبول کرده که از طریق جادوی پروتز، 50 ساله بشه
آره، راجب دستام احساس بدی ندارم
-دستامو ببین -آره، بفرما
خب، من نشستم روی صندلی
و اونا دارن پروتزا رو میذارن
و داره احساس عجیبی میده
اینجوری بودم که نمیخوام اینکارو بکنم
یه لحظه ای بود که انگار "نمیتونم اینکارو بکنم"
پیر شدن...
هولناکه، مخصوصا برای خانوما
و توی این جامعه، باعث شد فکر کنم
به اینکه چقدر برای جوونی ارزش قائلیم
این احتمالا یکی از بحث برانگیزترین
لحظه‌های جسورانه این آزمایشه
کریس اینو پیشبینی نمیکنه واسش سوپرایز بزرگیه
آره، من میتونم، در واقع میتونم مامانمو ببینم
باعث میشه حس کنی، خدایا قراره این شکلی بشیم
و ، میدونی، این... این متفاوته
ولی، میدونید، چیزی که جالبه اینه که
با توجه به داده‌ها میدونیم که بیشتر ما از آسیب پذیری خودمون
مرگ خودمون کمتر میترسم
تا از مرگ کسایی که بهشون اهمیت میدیم
پس، برای اینکه پژوهش رو جلوتر ببریم
میخوایم که کریس یکی دیگه از ساکنین سانست پاینز رو ببینه
خب، اسم من آیسیا واکالالامبورئه من فیجیایی ام، اهل فیجی
و 88 ساله هستم
و اینم میز شماست آقای همسورث میخوام با آیسیا آشنا بشید
آیسیا؟
-سلام کریس، از آشناییت خوشبختم -منم همینطور
میدونی کریس همسورث کیه؟
نه
حالا از اومدن به این زندگی بازنشستگی چه حسی داری؟
-چطور... -متفاوت، خیلی متفاوت
همچنین یه عالمه آدمای فوق العاده اینجا، میدونی؟
خیلی تجربه خاصی بوده
خب، من بهت میگم
یه آدم مسن بودن بهترین چیزه
پیر شدن یه چیز خیلی مهم توی زندگیه
بی جی گفت ملاقات تو یه فرصت عالی بود
چون تو یه داستان مهم داری
خوب
من اهل فیجی‌ام و از یه خانواده قبیله‌ای اومدم
من و برادر بزرگترم خیلی بهم نزدیک بودیم نسبت به پدر و مادرمم بهش نزدیک تر بودم
برای اون، من برادر کوچیک ترش بودم
ولی برای من، اون همه چیز بود
و هرجا که میرفت، من همیشه دنبالش بودم
من سایه ش بودم
از بچگی، درست تا موقعی که
رفتیم به ارتش، اون همیشه پیشم بود
و همیشه مراقبم بود
و من به عنوان پدر بهش نگاه میکردم
یه برادر بزرگتر، یه محافظ
وقتی پدرمون مرد
با بزرگتر خانواده بودن
اون باید نقش ریاست رو یه عهده میگرفت
و رئیس خوبی هم شد
و مردم عاشقش بودن
متاسفانه، خیلی طول نکشید
مریض شد
وقتی مرد
دنیام فروپاشید
و من از دست دادم
مردی که عاشقش بودم برادر واقعیم رو
و من داغون شده بودم
داغی که ازش زجر میکشیدم
غیر قابل اندازه گیریه
ولی تو جامعه فوجیایی
یه دوره صد روزه و صد شبه برای عذاداری وجود داره
موقعی که کل روستا توی عذاداریه
نه آواز خوندن، نه بازی کردن، نه هیچی
و وقتی که صد روز شروع شد
من نمیخواستم دور و بر مردم باشم
رهبری جامعه رو رها کنم
و با خودم فکر کردم
به اندازه کافی خوب میشم؟
به منم همونطور که به برادرم احترام میذاشتن، احترام میذارن؟
من نمیتونم این کارو بکنم
ولی صد روز مدت طولانیه
بهت وقت فکر کردن میده
تا یاد بگیری، تا با بقیه راحت تر باشی
تا بزرگ بشی
روزها بعد روزها
هر طلوع
هر غروب
سوگواری داشت منو تغییر میداد
و این طوری که بود که قبول کردم
باید بایستم
پا جای پاش بذارم کفشای اون رو بپوشم
حتی با اینکه ممکنه سخت باشه
و نقش ریاست رو به عهده بگیرم
چیزی که میخوام کریس از مثال آیسیا یاد بگیره اینه که
مهمه که به خودمون زمان و فضا بدیم
تا احساسات مختلفی داشته باشیم
زندگی شامل سوگ باور نکردنی
غم باورنکردنی میشه و اینکه اونا، درست مثل پیر شدن، دشمن ما نیستن
فقط بخشی از معامله هستن
تو آدمایی که دوست داری رو از دست میدی
ولی من یه رهبر جامعه بهتری بودم
مرد بهتری، به خاطر اون صد روز
و خب، یاد گرفتم اندوه زیباست
به نظر میرسه که جایی که تو ازش اومدی خیلی بیشتر پذیرنده
و خوش‌آمد گو نسبت به اون تغییرن
میدونی، من معتقدم جامعه غربی
برای غم وقت کافی نمیذارن
غم خوبه
این چیزیه که من بهش باور دارم
آقایون، اینم غذاهاتون
این بهترین غذای سانست پاینزه، و آقای همسورث
ما مشتاقیم تا امروز عصر شما رو توی مراسم رقص هفتگیمون ببینیم
-نوش جان -ممنون
مراسم رقص؟
-باید جالب باشه -آره
صحبت کردن با آیسیا عالیه و خیلی خوبه که داستانش رو بشنوی
ولی فکر از دست دادن کسایی که دوستشون داری
فکر کنم ترسناک‌ترین چیزه
و واقعا چیزی نیست که فعلا آماده پذیرفتنش باشم
ببخشید السا، میشه چشمات رو برای یه مدت دیگه
بسته نگه داری؟
تا وقتی که اینو انجام میدیم، ممنون
پس، آخرین بخش روز دوم، میرسیم به مراسم رقص
و اینجا جاییه که کریس رو با السا رو به رو میکنیم، همسر دوست داشتنیش
ولی الان السا کسیه که 50 ساله شده
میتونه خوبه باشه، یا میتونه ناراحت کننده باشه
نمیدونم چه اتفاقی قراره بیفته
به خودم نگاه میکنم، خیلی متضاده
و خیلی، انگار، خیلی خیلی واقعیه
واقعا احساس آسیب پذیری میکنم
و مطمئن نیستم که میخوام کریس منو اینجوری ببینه
آره
-کریس، رسیدی، حالا -همگی خوبید؟
من یه قرار خوب برات جور کردم
-واقعا؟ -آره، حالا من میدونم تو متاهلی
-ولی به همسرت نمیگیم، باشه؟ -آره، آره، ولی
باهام بیا، بجنب خجالت نکش
-خیلی خب، خجالت نمیکشم، میدونم -خجالت نمیکشی؟
-مضطرب نیستم، خجالتی هم نیستم -باشه، اون خانومه اونجا تو لباس صورتی رو میبینی؟
-آره -برو پیشش پسر
ببخشید، فکر کنم من قرار شمام
این، فقط میخواستم شونه‌ت رو لمس کنم و اینجوری بودم که
"خدای من، من این آدمو میشناسم"
میدونستی؟
وای
سلام
فکر کنم این لحظه رو تا ابد یادمون میمونه
خیلی عمیق و غیرمنتظره بود
احساس امنیت میکردم
خیلی قشنگ بود
-انتظارش رو داشتی، میدونی؟ اصلا نداشتی؟ -نمیدونستم چه خبره
این تجربه هیجان انگیزیه
نگاه کردن به همسرم که 50 سال پیر شده، و ترکیب عجیبی از احساسات رو داشتم
یجورایی از
عشق، شادی، پوچی
و بعد همچنین
یه نوع پوچی تو یه مدل فوق العاده
روز خیلی
عجیبی بوده، نمیدونم فقط راجب
زندگی و مرگ و همه چیز فکر میکردم و بعد، این...
برای من امروز روزی بود که انگار ۵۰ سال رو به دوش کشیدم.
- آره. آره. - و خیلی خیلی شوکه کننده‌ست.
اون سال ها رو نداشتی تا عادت کنی.
و فکر میکنم طبیعت این...
- قدم‌ ها رو بهت میده که به خودت عادت کنی. - آره.
یهویی واردش شدن واقعا دیوونگیه. این چیزیه که...
آره. این... واقعا آزاردهنده‌ست.
نه، خیلی شوکه کننده بود وقتی اون موقع دیدمت.
با خودم گفتم،《صبر کن، صبر کن.》 ۵۰ سال رو ازم دزدیدن.
اون یه جورایی...
انگار همه چیز به ته خط رسیده.
یکمی... یکمی تو چشمام اشک جمع شد.
- میخوام اون سال ها رو کنارت زندگی کنم. - آره.
ما به اون خاطرات نیاز داریم، مگه نه؟
یکی از درس های مهمی که کریس باید یاد بگیره...
اینه که جایی که عشق هست، فقدان هم وجود داره.
داخل زندگی اون هم فقدان وجود خواهد داشت.
مسئله اگر نیست. مسئله اینه که کی اتفاق میفته.
این ما رو برای قسمت بعدی این ادیسه‌ی عجیب آماده میکنه...
جایی که ما از پیری به سمت فناپذیری و مرگ حرکت میکنیم.
صبح بخیر ساکنین.
یه روز زیبای دیگه رو اینجا در سانست پاینز داریم،
جایی که ما از هر روزمون تموم استفاده رو میکنیم.
کلوپ تئاتر به زودی شروع میشه.
و یادتون نره، امروز تو سالن اجتماعات بینگو داریم.
و همینطور میخوایم به طور رسمی به آقای همسورث خوشامد بگیم.
کسی که تونسته اینجا مستقر بشه.
انگار کاملا داخلش غرق شدم و احساس خونه بودن میکنم.
و تلاش میکنم دائما آغوشم رو به روش وا کنم.
میدونی، باعث میشه بفهمم...
ممکنه اونقدرام که فکر میکردم بد نباشه.
خوب، به شروع روز سوم، روز آخرمون رسیدیم.
و داریم به سمت مرگ و فناپذیری حرکت میکنیم.
- سلام. - سلام.
میخواستم کریس رو به دوست و همکارم...
آلوئا آرتور معرفی کنم. و اون به عنوان مامای مرگ کار میکنه.
بهم بگو مامای مرگ دقیقا چیه؟
خوب، مامای مرگ کسیه که تموم مراقبت های غیر پزشکی رو انجام میده...
و آدم در حال مرگ و خانواده‌ش رو در این روند حمایت میکنه.
ما اساسا مردم رو در قدم گذاشتن به سمت پایان زندگی همراهی میکنیم.
پس اگه تاحالا داشتی درباره‌ی پایان زندگی حرف میزدی،
امروز درباره‌ی فناپذیری حرف میزنیم.
باشه.
- خیلی خوب؟ - باشه.
خوب، ما یه تمرینی برات آماده کردیم،
یجورایی مثل درمان از راه مواجه شدنه...
- خیلی خوب. - تا برای اون آماده‌ت کنیم.
- باشه. - آماده‌ای؟
- آره. - بریم ببینیم چیه.
خوب، همونطور که میبینی،
اینجا چند تا تابوت برات داریم.
آره، این شانس رو داری که بهشون نگاه کنی،
که ببینی از چی خوشت میاد و از چی خوشت نمیاد.
- باید یکی رو انتخاب کنم؟ - آره، عالی میشه.
میتونی یکم خرید کنی،
اطراف رو ببینی، ببینی کدوم یکی برات جالبه،
کدوم نظرت رو جلب میکنه،
چه مفهوم عجیبی. یکم حس خونه عروسکی رو میده.
- آره. - پس شاید اونجا نرم.
- اینجا یه... -‌ آره.
تابوت از چوب کاج داریم.
با دیدن این همه چوب زیبا حس هدر رفتن به آدم دست میده، اینطور نیست؟
که اونا رو توی خاک دفن کنیم.
انگار باید اثاث خونه باشن یا یه همچین چیزی.
شاید مقوا یا مواد پسماند پوسیدنی بهتر باشه.
واقعا به صرفه هم هست.
- آره. - اونا کاملا قابل بازیافتن،
- تجزیه‌پذیرن. - آره.
همه چیز مثل اونه.
گمونم واسه اونجا رفتن به چیز خاصی نیاز نداشته باشم.
حصیریه؟
حصیری، زیبا، طبیعی، مثل موسی.
- سبد پیک نیک بزرگ. خوبه. - دقیقا. چوب ماهون هم داریم.
- واقعا؟ - آره، خیلی قشنگه.
این یکی مخصوص بدن تو ساخته شده.
شاید بخوای امتحانش کنی، میری داخلش؟
- آره، قبوله. - آماده‌ای؟
- همینجوری برم داخلش، آره؟ - آره، سخت نگیر.
امیدم با نگاه کردن به تابوت ها همراه کریس،
اینه که وقتی یه روزی بدنش وارد تابوت میشه بتونه ارتباط برقرار کنه.
و بنابراین اون به مرگ خودش فکر کنه.
- آره، حالتش رو درست رفتی. - آره، همینه.
- درست همینطوری. - عجیبه، حس میکنم خون آشام شدم.
- آره، خب، حدودا. - دارم برای یه شب طولانی...
به خواب میرم.
- بهش مرگم میگن؟ - آره.
آره.
- تموم شد. - خوب...
ما از صحبت کردن درباره‌ی مرگ میترسیم.
چون ما رو نا آروم میکنه.
انگار یه مشکلی هست.
درخت‌ها، گل‌ها، حیوانات، باتری ماشین و انسان‌ها میمیرن.
تجربه‌ی عجیبی بود، نه؟
به طور کلی، نظرت درباره‌ی تابوت چیه؟
نمیدونم، گمونم یه جورایی شاید ترجیح میدم سوزونده بشم.
به جای اینکه یه جا توی پیله باشم،
یه چیزی مثل تنگناهراسی هست.
آره.
و شاید حتی بهتر باشه منو توی اقیانوس بندازن.
و کوسه‌ها بتونن منو بخورن...
- تو رو توی اقیانوس بندازن؟ - آره.
کنجکاوم بدونم دیدگاهت درباره‌ی اتفاقات بعد مرگ چیه.
نمیدونم. یادمه وقتی بچه بودم، شب بیدار میموندم،
و به این ایده‌ی پوچ فکر میکردم،
میدونی... فقط همین، برای همیشه، میدونی...
- آره. - میدونی؟ و نه فقط برای همیشه،
- بلکه برای همیشه‌ی همیشه، میدونی؟ - همیشه.
و این فکر، منو بیدار نگه میداشت.
میدونی، برام مثل...
پوچی کامل بود، هیچی نبود،
اینکه برای همیشه میری.
این منو خیلی میترسوند.
واقعیت اینه که همونطور که میدونیم هر زمانی میتونه اتفاق بیفته...
- آره. - درسته؟ میدونی، اغلب آدم‌ها...
به آخر زندگی به عنوان یه تصور دور فکر میکنن.
انگار چیزیه که اون طرف اتفاق میفته...
و خیلی زودتر از چیزی که بیشتر مردم براش آماده‌ن میرسه...
که باعث میشه فرصت هایی مثل این که با فناپذیری رو‌به‌رو بشی، خیلی مفیده.
به نظرت بزرگترین چیزی که از حرف زدن با آدم‌های...
نزدیک مرگ یاد گرفتی چیه؟
بودن با کسی...
همون موقع که نفس کشیدن‌شون قطع میشه.
حس کردن اون سکون باورنکردنی توی اتاق...
بعد از اینکه زندگی بدنی رو ترک کرده...
ساده‌ترین و در عین حال عمیق‌ترین حسه.
زندگی واقعا به یه نفس بنده.
یه دقیقه وجود داره و لحظه‌ی بعد میره.
و وقتی میره به من یادآوری میکنه...
ظرفیت نفس کشیدن رو، زندگی کردن رو، برقراری ارتباط و عاشق شدن رو...
و خندیدن...
لذت بردن، رنگی پوشیدن و...
- آره، آره. - بغل کردن، میدونی، بیرون رفتن،
و زندگی کردن رو.
آره.
این قشنگه.
یکم دیگه، امروز مدیتیشن بستر مرگ رو انجام میدیم.
تا تو رو به مرگت نزدیکتر کنیم.
باشه، خوبه.
الان قبل از اون میخوام با یه نفر آشنا بشی.
- باشه. - آماده‌ای؟
- آره. - بریم.
یکی از فواید صحبت کردن و فکر کردن درباره‌ی مرگ...
برای کسی به جووانی و سرزندگی کریس اینه که واقعا درک کنه...
گفتوگو درباره‌ی اینکه این اتفاق ممکنه برای هر کسی در هر زمانی بیفته.
- ناتالی. - سلام کریس.
ولی اینکه افراد جوون هم ممکنه مریض بشن.
اون روز تو کلاس هنر دیدمت.
آره، سلام.
سلام. آلوئا گفت باید حرف بزنیم.
آره. خوب، اینجام تا درباره‌ی تجربه‌م...
از سرطان مرحله چهار صحبت کنم.
و راستش، نمیدونم چقدر وقت دارم.
الان ۲۷ سالمه.
ولی وقتی ۲۰ سالم بود، ملانومای مرحله سوم رو تشخیص دادن.
وارد غدد لنفاوی من شده بود.
و واسه همین، جراحی تنها گزینه‌ی من بود.
واسه همین، انگشت پام رو قطع کردن، و از شر غدد لنفاویم خلاص شدن.
و واسه یه فرد ۲۰ ساله، میتونی تصور کنی که، زندگیت به طور کلی عوض میشه.
- آره. - و...
از اون به بعد هر روز به مرگ فکر میکنم.
هیچکس تو سن ۲۰ سالگی انتظار نداره به سرطان مبتلا بشه.
کسی تو رو برای همچین تشخیص پزشکی آماده نمیکنه.
و مخصوصا، با اثری که روی خانواده‌ت،
و دوستات میذاره، و تقریبا کل دنیای من تغییر کرد.
یعنی یه شبه.
سرطان به طور کلی هویت من شد.
دراصل، منو به عنوان یه بیمار میدیدن.
برای یه مدت، کاملا از دست رفته بودم.
و باید اون شخصی که قبلا بودم رو دوباره پیدا میکردم.
آره.
و واسه همین، حرکت کردم، به ونیز رفتم.
نه واسه فرار کردن، بلکه بیشتر جایی باشم که کسی داستان منو نمیدونه.
تا واقعا بتونم از خودم سر در بیارم و چطور کنار سرطان زندگی کنم.
و با یه پسری آشنا شدم، عاشقش شدم.
و اون فقط منو مثل خودم میدید که صادقانه،
این خیلی خیلی قشنگ بود.
الکساندر شریف و مهربونه.
و من معمولا اون رو به عنوان درخت بلوطم خطاب میکردم.
اون کسی هست که ثابت می‌ایسته و منو ثابت نگه میداره.
وقتی سرطان داری، نمیدونی که کسی میتونه عاشقت بشه.
و ارتباطت با عشق و خودت...
کاملا از دست میره.
عشق شگفت‌انگیز ترین...
چیزیه که داریم،
و میتونیم تو این دنیا تجربه کنیم.
و این حقیقت که با اون تجربه‌ش کنم، میدونی...
اون منو خیلی خوشحال میکنه.
و اینا اشک شوقن.
ولی با گذشت سه ماه از داستان عاشقانه‌مون، برگشتم خونه،
و اسکن همیشگیم رو گرفتم، و بهم گفتن سرطان به ریه‌هام برگشته.
و حالا، تو مرحله‌ی چهارم بودم.
پس بهش گفتم.
و بعد گفتم، 《ارتباطم رو باهات تموم میکنم.》
و اون برگشت،
و گفت،《نه.》 و گفت،
《من همراهتم.》
اون گفت،《من تمام زمانی که با تو هستم رو انتخاب میکنم.》
《مهم نیست طولانی یا کوتاه باشه.》
《خوب، من تو رو انتخاب میکنم.》
احتمالا نوع دید من به زمان، به خاطر تشخیص بیماری منه.
زمانی که هر کسی داره، خیلی باارزشه.
واسه همین، اگه دلت رو به دریا بزنی، و از تمام وقتت استفاده کنی...
چون کسی از آخرش خبر نداره. پس فقط باید بهم عشق بورزیم.
و مهم نیست چی بشه، ما بهم عشق میورزیم.
مهم نیست چقدر وقت داشته باشیم.
میدونی، ما درباره‌ی پذیرفتن حرف زدیم.
پذیرفتن برای تو چطوریه؟ این کلمه یا ایده برای تو چطوریه؟
واسه هفت سال گذشته هر روز به مرگ فکر میکردم.
من فناپذیر بودنم رو قبول کردم؟
آره یا نه.
گمونم مردم ارتباط عجیبی با پیر شدن دارن،
واقعا ازش میترسن.
ولی راستش، من دوست دارم پیر بشم.
چیزی رو بیشتر از پیر شدن دوست ندارم.
و گمونم این یه هدیه‌ست.
همه‌مون یه روزی میمیریم.
پس واقعا باید تا جایی که دوست داری زندگی کنی و ازش لذت ببری.
تا تموم لحظاتش رو احساس کنی.
- آره. - آره.
زندگیت ممکنه هر لحظه تموم بشه.
پس از زندگی و وقتت لذت ببر،
ازش کمال استفاده رو ببر.
و تا جایی که میتونی عاشقش باش.
صحبت با ناتالی، تجربه‌ی ناراحت‌کننده‌ای بود،
و گوش دادن به داستانش و...
شنیدن حرف های یکی که...
اینقدر با متانت و بلوغ...
درباره‌ی یه چیز نامشخص صحبت میکنه...
واقعا الهام‌ بخشه.
- سلام. - خوشحالم میبینمت.
- چطوری؟ - عالیم، پسر.
گفتگو با ناتالی چطور بود؟
آره، آدم باورنکردنی‌ایه.
تونستی این ایده رو...
که فردامون تضمینی نیست رو حس کنی؟
آره.
هیچ اطمینانی درباره‌ش وجود نداره. حسش کردی؟
البته. آره.
یه جور نیاز...
ضروری وجود داشت، که دنیات رو تکون بده...
و این پیام رو بده و بگه، 《اینقدر وقت تلف نکن،》
《اینقدر سرسری نگیرش.》
《هر لحظه رو احساس کن.》
و این موضوعی بوده که توی تموم آدم ها وجود داشته.
آره، همچنین تقریبا...
بهم بافته شدن...
تا بتونی درک بهتری از همه چیز داشته باشی.
پس،
زمانت تو سانست پاینز به پایان رسیده، داداش.
تموم کاری که باید بکنی اینه که از اون در بگذری.
و...
هر چیزی که اونجا پیدا کردی، باهاش همراه بشی.
باشه.
این جسورانه‌ترین قسمت این آزمایشه.
ممنون داداش.
میخوایم تئاتر شناورمون رو...
به بالاترین حدش برسونیم.
خیلی خوب.
ما تو رو به بیمارستان میرسونیم.
ایست قلبی، ۱۸۰ روی ۱۲۰.
بریم، بریم.
اکسیژن وصله. نفس عمیق بکش.
کریس، کریس!
کریس، صدام رو میشنوی؟ - نبضش رو حس نمیکنم. آماده‌ش کن.
آماده‌ست.
- طاقت‌فرسا بود، نه؟ - آره، خیلی عجیب بود.
- چه تجربه‌ای بود. - آره، آره.
خوب، میدونی اگه تو این لحظه منو میبینی،
یعنی احتمالا هیچ چیز طبق نقشه پیش نرفته.
آره.
پس، حالا قراره مدیتیشن مرگ رو انجام بدیم.
قصد این مدیتیشن اینه که تو رو به آگاهی بیشتری از...
پایان زندگیت برسونه و همچنین تعامل مجدد...
- با زندگی بسازه. - آره.
پس، میتونی برای شروع چشم هات رو ببندی.
و حالا یه نفس عمیق بکش.
با خودت تکرار کن، 《مرگ من اجتناب‌ ناپذیره.》
همراه با بازدم بگو، 《منم میمیرم.》
ما قراره تو رو به یه سفر ببریم.
تموم کسایی که ملاقات کردی و تمام کارهایی که انجام دادی...
به اینجا کشیده شده.
همراه با دم بگو...
- تو پیر میشی. - تو پیر میشی.
و همراه با بازدم تکرار کن، 《بدنت ناتوان میشه.》
به محض اینکه پذیرش رو یاد بگیری...
درواقع میتونی چیزی رو پیدا کنی، حتی عمیق تر و باارزش تر.
همراه با دم بگو، آدم هایی که دوست داری رو از دست میدی.
《آدم هایی که دوست داری رو از دست میدی.》
و با بازدم تکرار کن، 《اندوه زیباست.》
همراه با دم بگو، 《زندگیت ممکنه هر لحظه به پایان برسه.》
《تو هم میمیری.》 《تو هم میمیری.》
اون درخت بلوط منه.
فقط از زمانی که داری لذت ببر.
و تا جایی که میتونی عشق بورز.
حالا تو چشم ذهنت، خودت رو در بستر مرگ تصور کن،
با دقت به کسایی که اطرافت هستن نگاه کن.
چه کسی دستت رو نگه داشته؟
بدنت داره ضعیف میشه.
و تو شروع به انحلال میکنی.
وابستگیت به فرزندانت رو رها کن.
عزیزانت قادر به نجاتت نیستن.
دیگه خاطرات جدید نمیسازی.
حالا تسلیم میشی...
و تو دست مرگ‌ رها میشی.
و میبینی که پذیرفتی یه روز زندگیت به پایان میرسه.
میتونی چشم‌هات رو باز کنی...
و این شمع رو فوت کنی.
سلام! بیا اینجا.
آره، بیا.
بیا بشین.
هر طور که میخواین.
یه تجربه‌ی منحصر بفرد دیگه.
چطور بود؟ چه حسی داشتی؟
واقعا آرامش‌بخش بود. واقعا...
حس ترس نداشت،
میدونی، حس میکردم داخل یه رودخونه شناورم.
و یه جای دیگه میرم، حالا هرجا که میخواست باشه. و...
این فقط...
وقتی گفتی،《به جایی فکر کن که میخوای اونجا باشی.》
《وقتی داره اتفاق میفته و وقتی داری میمیری، دوست داری کی کنارت باشه.》
و من خودم رو داخل اتاق نشیمن با تمام خانواده‌م تصور کردم.
و دوستام بودن...
و بعد یهو به خودم اومدم و گفتم،
《این چیزیه که همیشه دارم.》
- چقدر خوش شانسم، میدونی؟ - کاملا درسته.
- آره، دقیقا. - آره.
این مکان و تجربه‌ی خیلی آشنایی برای منه.
و اصلا بهم احساس تنهایی نمیده، احساس...
حسش مثل هر یکشنبه‌ست.
وقتی تمام عزیزانم پیشم هستن.
گفتوگویی که این چند روز اخیر داشتیم...
میدونی، درباره‌ی اینکه انگار خیلی چیزها رو از دست دادم...
یا کلی کار دارم، و این لحظه‌ی...
یجورایی آروم و...
مکث رو داشتم، و فکر کردم،
همه چیز خوبه، مطمئنا میتونم کارها رو به شکل متفاوت انجام بدم،
ولی به گذشته که فکر میکنم اینطور نیست که انگار اشتباهی کردم...
یا کسی در حقم بدی کرده.
و بعد یه جور موازات عجیبی...
با ایده‌ی پذیرفتن مرگ...
و رها کردنش و همچنین با زندگی و رها کردنش داری،
معنیش این نیست که کاملا فرمون ماشین رو ول میکنی،
معنیش اینه که از جاده و منظره لذت میبری، میدونی؟
یه چیز خیلی آرامش‌بخشی تو پذیرفتن هست.
و شاید برگشت به سانست پاینز سرگرم کننده باشه.
این چیزیه که ممکنه مثل یه شعار ناخوشایند باشه.
《سانست پاینز جاییه که ما از هر روزمون نهایت استفاده رو میکنیم.》
- ولی تمام مدت سرنخ داخل عنوانه. - آره.
آقای همسورث به سانست پاینز خوش اومدی،
جاییه که ما از هر روزمون نهایت استفاده رو میکنیم.
به سانست پاینز خوش اومدی، جاییه که ما از هر روزمون نهایت استفاده رو میکنیم.
ممنون.
این راهنمای واقعی بود. 《از هر روزت نهایت استفاده رو کن.》
محشر بود. خیلی خیلی استثنایی بود.
تو میتونی از پسش بر بیای. فقط سه روز زمان میبره.
آره، آره.
ما با زندگی طوری رفتار میکنیم که انگار حقی داریم.
و به دلیل متولد شدن،
ما حق زندگی، و حق فردا رو داریم.
- قبل از اینکه بری ممکنه عکسم رو امضا کنی؟ - البته.
یه زندگی کامل شامل مرگ و رنج هم میشه.
ولی اگه بتونیم سپاسگزار حتی یه دقیقا بعد...
روی این سیاره‌ی زیبا و عجیب باشیم. تصورش کن.
اون درخت بلوط منه.
- ایندی، زودباش، زود باش، زود باش. - زندگی تو آینده...
اتفاق نمیفته،
وقتی بالاخره اون آدم رو پیدا کردی، یا وزنت رو کم کردی،
یا دست از کار زیاد کشیدی، یا شغل موردعلاقه‌ت رو پیدا کردی، یا هر چیز دیگه،
زندگی الان اتفاق میفته. تو توی زندگی هستی.
تو داری زندگی میکنی.
- ممنون رفیق. - خیلی خوب، میبینمت.
واقعیت اینه که ما بی حد و مرز نیستیم.
ممنون بچه‌ها.
این تجربه تو زمان مناسبی برام اتفاق افتاد.
تو زمانی از زندگیم که واقعا میخوام روی چیزهای مهم تمرکز کنم،
و همه چیز مهمه.
هر لحظه.
هر لبخند یا اشکی.
- بابا! - هر بوسه.
همه چیز.
برات لذت‌بخش بود؟
- معلومه. - عالیه.
کریس، سلام!
طولانی ترین، سالم ترین، شادترین زندگی من.
این کار قراره یه عمر طول بکشه.
بذار بگم. چه پایانی بود.
همگی کارتون عالی بود.
جیک، کات!
مترجمین: فرزانه، بلوما، پریسا