چطوری آدم‌ها، تو بدترین روزهاشون،
باز هم از تخت بلند میشن؟
چی باعث میشه ما به جلو حرکت کنیم؟
خلاصه بگم خواسته.
برای علاقه. شادی. پول. غذا. کار.
چون تو لحظات نادری که
واقعا اون چیزی که می‌خوایم رو به دست میاریم،
مغزمون بهمون دوپامین هدیه میده،
دارم ده دقیقه‌ست دنبال رگ برای سرم آقای بیشاپ می‌گردم.
نوبت شماست، آقای تاچ‌داون.
دکتر کینی، واقعا دارید از من کمک می‌خواید؟
بالاخره،
اون منو جور دیگه‌ای می‌بینه.
دوست دارم در نظر بگیرم
فکر کنم فکر کنم می‌دونیم باید چیکار کنیم.
می‌دونی، بیایم خانم آروین رو بعد از عمل ببریم ICU.
الآن یه تخت داریم چون جان دو رفته.
میشه لطفا به رئیس بگید
که اسمش رومن بود، نه جان دو؟
ترجیح میدم وسط این قضیه نرم.
ممنون، دکتر نیکولز.
واقعا شگفت‌انگیزه چطور یه بیمارستان می‌تونه خوب کار کنه
وقتی رویه‌هاش رو دکترهاش رعایت می‌کنن.
باشه، می‌خوام یه چیزی بگم.
موضوع چیه با دکتر ولف و مامانش؟
از یه روانپزشک بشنو.
بین مادر و پسر همیشه یه چیزی هست.
همیشه.
با عرض پوزش باید گزارش کنم که شما
چشمهاتون برق می‌زنه.
من ازش خوشم میاد.
خانم سالیوان، پسرتون گفتن
که اخیرا ازتون خواستن
ترک کنید محل زندگی کمکتون رو.
به خاطر رفتار غیرقابل پیش‌بینی.
اون‌ها دوست دارن ساکنینشون آروم باشن،
و من زیادی سرحالم.
اون‌ها همچنین هی می‌دیدن شب‌ها وارد اتاقای بقیه میشه
و وقتی برش می‌گردوندن به تختش،
عصبی می‌شده.
از وقتی بابامون سال پیش فوت کرد خیلی تغییر کرده.
مامان، خودت می‌دونی درسته.
رفتارت مثل خودت نبوده.
داشتیم فکر می‌کردیم ممکنه به خاطر غم و اندوه باشه.
ممکنه.
این می‌تونه یه استرس غیرقابل پیش‌بینی باشه.
اونا می‌خوان من همیشه غمگین بمونم.
این درست نیست.
می‌خوام تیمم شروع کنه به انجام یه سری تست شناختی.
فکر می‌کنید ممکنه دمانس باشه؟
این تو خانواده‌مون هست.
برای همین پزشک عمومیمون ما رو معرفی کرد.
نمی‌خوام حدس بزنم،
ولی همه تلاش‌مون رو می‌کنیم بفهمیم
آیا این یه دلیل عصبی داره.
به نظرت خوبه، خانم سالیوان؟
خانم سالیوان مادرشوهر مرحوممه.
لطفا، منو جون صدا کنین.
جون. اسم قشنگیه.
می‌دونید، شما شبیه
نسخه جوون‌تر شوهر مرحومم هستین.
بچه‌ها، شما هم می‌بینید؟
فکر کنم به خاطر ریششه.
مامان، بذار آقا کارشو انجام بده.
بگو ببینم، اینقدرم به مامانت گیر میدی؟
نیکولز، کمکی از دستم برمیاد؟
نظرتو می‌خواستم در مورد
بیمار ما که تومور شوانوم وستیبولار داره.
می‌دونی، اون اون ازت خواستم که
یه بروزرسانی بدی به محض اینکه تموم کردی.
آ، من هنوز تموم نکردم.
اوه، خب. ببین ببین، من، آ
برام مهم نیست چیکار می‌کنی توی وقت آزادت،
اما وقتی ما وقتی وقتی ما با هم روی یه پرونده‌ایم،
فقط نیاز دارم که کانال‌های
ارتباطمون باز باشه.
این بهتر از اینه که بگن مادرشون مشکل داشته.
نمی‌خوان این دو تا کلمه رو توی یه جمله استفاده کنن.
من از خودم شرمنده نیستم.
خب، در این صورت،
میشه سابقه کاریت برام بگی؟
چقدر کاغذ داری؟
من و میکی از دبیرستان مشتاق هم بودیم
قبل از اینکه ازدواج کنیم.
می‌تونم بگم که اکثر اوقات زندگی سالمی داشتیم.
و تا یک سال پیش، همه چیز خوب بود.
اما حالا تعداد دوست های من سی برابر شده
کم یا زیاد.
چندتایی اینور اونور.
ام، جون،
باید بدونی که بعضی رفتارها باعث آسیب می‌شن.
و به همین دلیل ما تو رو بستری کردیم توی بیمارستان
تا بتونیم علت‌شو مشخص کنیم.
من مریض نیستم. من خودمو می‌شناسم.
احساس می‌کنم بیشتر از همیشه زنده‌ام.
حالا که بچه‌هام بزرگ شدن و نوه‌هام نوجوانن،
الان وقت منه.
فقط کاش پسرام می‌تونستن همراهم باشن.
گاهی سخته که والدینمونو به جز والدینمون ببینیم.
درسته.
باشه. صبر کن. پرونده سالیوانت
یادم می‌اندازه از یه بیمار چند سال پیشم.
یه مرد بعد از یه تصادف شدید میاد
و در آستانه فروپاشیه،
ولی یه جوری زندگیشو نجات می‌دیم.
یه معجزه دیگه، به لطف دکتر نیکولز.
تا اینکه برای پیگیری میاد،
و زنش عصبانیه. یه چیزی اشتباهه.
همه‌چیز می‌خوره. مثلاً ریموت تلویزیون.
و از دوستی دست نمی‌کشه.
کلووربوسی.
آسیب به لوب‌های گیجگاهی دوطرفه
در تصادف. یه مورد متنی.
یه ارجاع نورولوژی بهش دادم، و این تنها کاری بود که می‌تونستم بکنم.
هیچ جراحی‌ای نمی‌تونست درستش کنه.
فکر نمی‌کنی یه جراح مغز و اعصاب باید مهارت دست
برای استفاده از ابزارهایی که یه سوم جمعیت دنیا استفاده می‌کنن رو داشته باشه؟
گوش کن، بحث این نیست که نمی‌تونم از چوب‌های غذاخوری استفاده کنم.
فقط کارایی چنگال رو ترجیح می‌دم.
اوه، بیا، من که تمام روز وقتم رو ندارم بشینم و نظر بدم
و با ابزارهای کوچیکم بازی کنم مثل شما نورولوژیست‌ها.
دستشویی مال تو.
اگه من مزاحمت شدم، لطفاً بهم بگو.
این خونه توئه.
نمی‌خوام بار اضافی باشم.
نه، نیستی.
اگه بخوای، می‌تونم نشونت بدم.
ببرمت ساحل. آره، عالیه.
اوه، ولی اگه مادرت مجبورت کرده که راهنما بشی، پس
نه، نکرده.
قبلاً بی‌ادب بودم.
این یه شاخه زیتونه.
یا یه شاخه الیور.
به هر حال، پیشنهاد قبول شد.
ساحل خیلی خوبه.
شب بخیر.
یه جایی هست که گوزن شمالی داره.
اوه، خداروشکر. جون؟
پرستار پورشیا تازه رفته بود دنبالت.
داشت با ما حرف می‌زد، بعد یهویی بی‌معنی حرف زد.
جون، می‌تونی بگی کجاییم؟
زیر آسفالت، گربه‌ها و بزرگ
به نظرم مثل "سالاد کلمه" میاد.
دقیقاً. این آفازی ورنیکه.
ببخشید. ممکنه سکته کرده باشه.
آروم باش، جون. داریم تختت رو پایین میاریم، باشه؟
جون؟ نفس عمیق بکش، جون.
روی نفست تمرکز کن. اوه، نمی‌دونم.
باید سریع ببریمش سی‌تی اسکن حالا.
جون، ما باهاتیم.
با ما بمون، جون. اشکالی نداره. اشکالی نداره.
مادرت یه حمله ایسکمیک گذرا داشت،
یا TIA، یه مینی سکته.
خبر خوب اینه که اینا خودشون برطرف می‌شن.
اون داره بهتر میشه،
و باید تا چند ساعت دیگه کامل قدرت تکلمش رو به دست بیاره.
خبر بد چیه؟
TIA یه علامت هشداره که جون در معرض خطر
سکته کامل در آینده نزدیکه.
برای جلوگیری از این، ما قبلاً شروع کردیم به دارو دادن،
و در حال انجام یه چکاپ کامل پزشکی هستیم.
در این بین، یه کم در مورد مادرت بهم بگو.
قبل اینکه شخصیتش عوض بشه چطور آدمی بود؟
قبل اینکه پدرت فوت کنه؟
مهربون و دلسوز، بافکر.
معلم کلاس چهارم. حالش چطور بود؟
خب، فشار خون بالا داشت،
ولی مشکل جدی دیگه‌ای نداشت،
جز وقتی که دبیرستانی بودیم،
هر دو والدینمون چند هفته‌ای خیلی مریض بودند.
وای خدای من. آره، تب‌های خیلی شدید داشتن
که می‌آمد و می‌رفت.
حتی پدرم یه مدت تکه‌های کچلی داشت.
متاسفم. والدینت مریض بودن،
و هیچکدوم از شما مریض نشدین؟
و این مال چند دهه پیشه؟ بله.
می‌خوام یه آزمایش نخاعی انجام بدم
با رضایت مادرتون.
فکر می‌کنم می‌تونه چند تا چیز رو روشن کنه.
صبر کن.
از کتاب‌های تو دفتر پدرت فهمیدم
که دکتر بوده.
دکتر عمومی.
آره، مدت زیادی تو بیمارستان برانکس جنرال کار می‌کرد.
همیشه می‌تونی با من حرف بزنی.
اگه بخوای.
نتایج آزمایش نخاعی نشون داد
که چیزی به نام نروسفلیس داری.
این به خاطر یه عفونت
از یه مورد درمان نشده سیفلیس از چند دهه پیشه.
شکل عروقی نروسفلیس،
که همونیه که تو داری،
به سیستم عصبی مرکزی منتقل میشه
و باعث یه سری علائم میشه،
از جمله بیش‌فعالی غذایی.
بعضی وقتا بهش میگن بیماری کیوپید.
مُسری نیست، پس لازم نیست به
اطرافیانت بگی
ولی اگه درست درمان نشه،
ممکنه کشنده باشه.
پس همه اون چیزایی که حس می‌کردم؟
بیماریه.
مادر ما نروسفلیس داره، که اگه
اگر درست شنیده باشم، یه چیزی هست که فقط می‌تونی بگیری
اگه قبلاً سفلیس داشتی؟
درسته. مامان، اینو برام روشن کن.
بابا رو اذیت میکردی؟
من به بابات علاقه داشتم،
و هیچ وقت اذیت نکردم.
متاسفانه، همین رو نمیشه راجع به بابات گفت.
یه عالمه خصوصیات عالی داشت و یه عیب بزرگ.
ولی وقتی اون همه مدت ازدواج می‌کنی،
از خودت یه سوال می‌پرسی.
می‌خوام سر میز شام بشینم
و یه مردی رو ببینم که هم مشتاقمه هم ناامیدم می‌کنه،
یا می‌خوام یه صندلی خالی ببینم؟
من اونو انتخاب کردم.
اصلاً نمی‌دونستیم.
مامان، خیلی متاسفم.
یه خبر خوب هم داریم.
سفلیس عصبی رو میشه با پنی‌سیلین درمان کرد،
و خیلی از بیمارا کامل خوب می‌شن.
تو بعضی موارد، نمیشه آسیب‌های عصبی
که قبلاً اتفاق افتاده رو برگردوند،
مثل آسیب مغزی
که احتمالاً باعث آسیبت شده،
ولی تا درمان رو شروع نکنیم مطمئن نمی‌شیم.
این خیلی ریسکه.
مامان، گفت ممکنه مرگبار باشه.
درسته.
اگه آسیب از بین بره،
میشه دارو امتحان کنیم
من و داداشم کاملاً راضی‌ایم که از بین بره.
اصلاً مناسب نیست.
هشتاد سالشه.
هنوزم یه انسانه.
من خودم رو با این بیماری دوست دارم،
و نمی‌دونم چقدر دیگه از عمرم باقی مونده.
لطفاً بهش بگو این اشتباه بزرگیه؟
بسه دیگه.
این تصمیم منه.
حالا، تنهام بذار.
من کاملاً خودخواهی می‌کنم؟
نه.
اصلاً.
احساس می‌کنم یه آتیش تو وجودمه
که خیلی وقته خاموش شده.
دوباره نمی‌تونم خاموشش کنم.
شاید پسرت بیاد دور و برت.
هم. می‌بینیم.
می‌دونی، ممکنه بتونم کمکت کنم پسرت بهتر تو رو بفهمه
یکم بهتر بفهمه.
اوم
می‌خوام که
این نمودار رو کپی کنی.
جون تصمیمش رو گرفته.
نمی‌خواد درمان بشه.
الان تنها کاری که می‌تونم بکنم اینه که پسراش رو با خودش هم‌نظر کنم.
می‌خوای باهاشون حرف بزنم؟
من می‌تونم خیلی ترسناک باشم.
پس، از مامانت خواستم این نمودار رو برام کپی کنه،
و این چیزی که کشیده.
بعضی وقتا، زندگی درونی و تخیل
می‌تونه با بیماری بیدار بشه.
واضحه که این بیماری یه چیزی رو توی مامانت باز کرده.
جایی که بیشتر مردم یه جعبه می‌بینن، اون خیلی بیشتر می‌بینه.
ما قدردان این احساس هستیم. واقعاً هستیم.
و قطعاً نمی‌خوایم شادی‌ت رو ازت بگیریم، مامان،
ولی نمی‌تونیم از تصمیمی که تو رو می‌کشه حمایت کنیم.
احساس می‌کنم تو داری زندگیت رو
به همه چیز ترجیح می‌دی. ما هنوز بهت نیاز داریم.
این فقط برای ما نیست. برای نوه‌هات هم هست.
باشه، می‌تونی درمان رو شروع کنی.
من هر کاری می‌کنم که برای پسرام بهتر بشم.
ما خیلی خوب ازت مراقبت می‌کنیم، مامان.
من و پاتریک حرف زدیم. می‌خوام بیای پیش من زندگی کنی.
دخترها خیلی خوشحالن که مادربزرگ پیشمونه.
خوبه. داری شاخه‌های عصبی صورت رو می‌خونی؟
که به طرز عجیبی نمی‌تونم تو حافظه نگه دارم.
یه یادآور.
به زنگبار با ماشین.
گیجگاهی. زیگوماتیک. بوکال.
حاشیه فکی و گردنی.
اوم.
مرسی.
ای خدا. چقدر ضایع است.
باید من به تو درس بدم. اوهوم.
نداشتن زندگی اجتماعی یعنی کلی وقت تنهایی
با مجلات پزشکی.
تازه، اولین جسدی که تشریح کردم چهارده سالم بود.
صبح بخیر، جون.
هست؟
می‌دونم می‌خوای بهم بگی که
آنتی‌بیوتیکا دارن جواب میدن،
ولی من فقط بی‌حس شدم.
به نظر می‌رسه داروها دارن بیماریت رو هم از بین می‌برن.
می‌دونی، داروهای دیگه‌ای هم هستن،
که می‌تونن به درمان بیماری کمک کنن.
دارم می‌رم پیش پسرم و خانواده‌ش زندگی کنم.
نه آزادی، نه استقلال.
نیازی به داروهای دیگه نیست.
دکتر راس به بخش تصویربرداری.
دکتر راس بخش تصویربرداری.
مغزش داره بهتر میشه ولی روحیه‌ش داره خراب میشه.
ازش خواستم دوباره اون دیاگرام رو بکشه.
نوروسفیلیس داره بهتر میشه
و بیماری های جانبی هم دارن از بین میرن
ولی اون درخشش هم داره می‌ره.
ببین، تمام دوران کاریم رو وقف کردم
به کمک به بیمارا برای انطباق با شرایطشون،
ولی مامانت نمی‌خواد اینجوری باشه.
اون یه زندگی برای خودش می‌خواد.
باشه. پس نمی‌خواد با ما زندگی کنه.
ازتون می‌خوام که خودتون رو وفق بدین.
شما می‌تونین اون بخشی از مادرتون که باعث می‌شه حس زنده بودن داشته باشه رو نجات بدین،
و بزارین سال‌های طلایی عمرش رو به شیوه‌ی خودش بگذرونه.
باشه دکتر، بله. شما بردین.
آره، ما انجامش می‌دیم.
شاید این دفعه در رو قفل کنیم.
فقط می‌تونم تا یه حدی تحمل کنم مادرم وارد اتاقم بشه.
در واقع، امیدوار بودم بتونیم حرف بزنیم.
این چند روز اخیر، این ماجرا، خیلی سرگرم‌کننده بوده
ولی بعد از از دست دادن بیماران، هممون یه خورده بی‌پروا بودیم،
و از دست دادن رومن خیلی سخت بود.
ما داشتیم غم از دست دادنش رو حس می‌کردیم و هر دومون نیاز به یه حال‌گیری داشتیم.
ولی من فکر می‌کنم بهتره اگه از دستش خلاص بشیم،
شما می‌دونین، همه چیزو حرفه‌ای نگه داریم.
باشه.
باشه؟
آره. منظورم اینه، شما دلایلتون رو گفتین و حق با شماست.
غم جابجا شده. همین بود.
بالاخره یه چیزی پیدا کردیم که روش توافق داریم.
فقط، اه
سعی کن وقتی به من برخوردی عجیب رفتار نکنی.
تمام تلاشم رو می‌کنم.
نمی‌دونستم چطور باهات حرف بزنم.
پدرت همیشه از من بهتر بود تو این چیزا.
تو مادر منی.
بعد از همه چیزهایی که باهاش گذروندیم،
چرا نتونستی ببینی که بالاخره دوباره خوشحال شدم؟
تو فقط اینو از من گرفتی.
متاسفم.
فقط می‌خواستم محافظتت کنم.
نیاز به محافظت نداشتم.
نیاز به علاقه داشتم.
دکتر بوون، تماس با ۳۳۱. دکتر بوون، ۳۳۱.
هی.
این
این برای من ربطی به غم نداره.
و فکر نمی‌کنم برای تو هم ربطی به غم داشته باشه.
ما دکتریم. هر روز ریسک رو می‌سنجیم.
به بیماران و خانواده‌ها کمک می‌کنیم تصمیمات غیرممکن بگیرن.
ما به جهش‌های ایمانی اعتقادی نداریم.
پس میگم شانسمون ۵۰/۵۰ هست،
و درد اجتناب‌ناپذیره، ولی شادی هم همینطوره.
و اگه این چیز منفجر بشه، راهی برای تطبیق پیدا می‌کنیم.
ولی نمی‌خوام چیزی رو تموم کنم
قبل از اینکه حتی فرصتی برای شروع داشته باشه.
می‌خوام امتحان کنم.
میگم شانسمون بیشتر ۶۰/۴۰ هست.
ولی قبلاً ثابت کردی که اشتباه می‌کنم.
گرگ، سرتو تکون بده.