قبلاً در ذهن‌های درخشان...
- این کیه؟ - این جان دوه.
انگشتش... داره تکون می‌خوره.
فک نکنم این مرد توی کما باشه.
به نظر می‌رسه که جان دوه ما دچارِ
سندروم قفل‌شدگی شده.
دیدی چی شد؟
شاید داره زبونش رو صحبت می‌کنه.
این تکنولوژی عصبی می‌تونه افکارش رو ترجمه کنه
به نوشتار و گفتار در زمان واقعی.
الیور وولف آدم تیمی نیست.
از تغییر نظرت پشیمون نخواهی شد
- که به وولف یه شانس دادی. - من دارم به تو یه شانس می‌دم.
از اول تمدن، ما به ستاره‌ها نگاه کردیم
تا جواب پیدا کنیم. در تاریکی راهنمایی‌مون کنن. امید بدن...
ما معانی رو روی کیهان می‌اندازیم.
افسانه‌ها و داستان‌ها
که به ما کمک می‌کنن هدف‌مون رو بفهمیم.
برای اینکه خودمون باشیم،
باید خودمون رو داشته باشیم.
داستان‌های زندگی‌مون رو داشته باشیم یا دوباره به‌دست بیاریم.
یه نیاز ابتدایی برای حفظ هویت‌مون.
هر بیمار یه داستانی داره.
این داستان رومانه.
رومان.
اگه هنوز صدای منو می‌شنوی، نگاه کن بالا.
عالی. خب، این الکترود سیگنال‌ها رو می‌خونه
از قسمت‌های مغز که صورتت رو کنترل می‌کنه
و دهانت، زبانت و گلویت،
تا بتونی در زمان واقعی ارتباط برقرار کنی.
اگه می‌فهمی، نگاه کن بالا.
رومان، سوالی داری؟ نگاه کن بالا برای بله، پایین برای نه.
می‌خوای ادامه بدیم
و رابط مغز-کامپیوتر رو نصب کنیم؟
یه بار دیگه... برای اطمینان.
باشه.
بیایید به رومان صدا بدیم.
9 ماه، 12 بیمارستان، 5 مرکز مراقبت طولانی مدت.
وقتی رومان به اولین بیمارستان رسید،
فکر می‌کردن داره تشنج می‌کنه.
اصلاً تشنج نبود
بلکه مراحل اولیه سکته پونتین بود.
باعث حرکاتی می‌شد که شبیه
تشنج تونیک-کلونیک عمومی بود.
درسته و اون اشتباه باعث شد اونو روی پروپوفول بذارن.
به همین دلیل هیچ‌کس متوجه نشد که قفل شده بود.
اونو برای درمان تشنج‌هایی که هرگز نداشت تا حد نابودی آرام‌بخش کردن.
وقتی می‌تونست بیدار شه، گرفتار شد
توی چرخه عفونت‌ها، و در نهایت برای مدت طولانی روی ونت
بعد از دومین حمله‌ش با ذات‌الریه.
کار قوی. یادداشت‌های پرستاری، داروها، تشخیص‌ها.
بعضی درست، بعضی به طرز غم‌انگیزی نادرست.
هیچی از گذشته‌ش نیست.
توی اینترنت هیچی درباره رومان فدوروف نیست.
نه که بخوام کلیشه رو ادامه بدم،
ولی شاید جاسوسه.
قطعاً توی تشخیص‌های منه.
یه نفر، یه جایی حتماً دنبالش می‌گرده.
بیا بفهمیم کیه.
شنیدم تبریکات لازمه.
اوه، به دکتر پیرس بگو.
اون بود که از این آزمایش اطلاع داشت.
شنیدم کمتر از 100 نفر این دستگاه رو تا حالا گذاشتن.
خانواده‌ها معمولاً این نوع عمل‌ها رو قبول نمی‌کنن،
پس در واقع خوش‌شانسیم که اون یکی نداره.
خب، اینو نمی‌دونیم. برای همین داریم این کارو می‌کنیم.
فقط اینکه این تکنولوژی رو آوردیم
توی بیمارستان عمومی برانکس...
این کار چیزها رو برای بیمارستان ما عوض می‌کنه.
این کار چیزها رو برای بیمارمون عوض می‌کنه.
فقط می‌خوام بگم، به عنوان مادرت، نه رئیست،
بهت افتخار می‌کنم.
می‌دونم پدرت هم بهت افتخار می‌کرد.
تاک نهایی دورا.
آماده برای گذاشتن اولین آرایه.
ما توی کورتکس حرکتی‌شیم. جای ما درست...
رگ خونی که از روی ژیروس رد شده
باید به سمت داخلی بریم یا...؟
- ما؟ - تو.
در واقع، من ترجیح میدم به سمت بیرونی بریم.
اونجا بهترین نقطه‌ست.
- منطقیه. - بازوتو بده.
اوه.
کوچیک‌تر از یه قرص آسپرین بچه‌.
با سنسورهای الکترودی که فعالیت الکتریکی سلول‌های مغز رو تشخیص میده.
خیلی کوچیکه، ولی در عین‌حال خیلی بزرگه.
- تموم شد؟ - ببخشید. آره.
آماده‌ایم سنسور رو کار بذاریم.
بذار صبر کنم تا مغز به سمت من حرکت کنه
و... بازو.
معاینه عصبی استیبل هست. علائم حیاتی خوبه.
رومن داره به سمت یه دوران بهبودی سالم پیش میره.
کار خوبی کردی، دکتر نیکولز.
حالا که دستگاه نصب شده،
داریم برنامه‌ها رو تو ذهنش نصب میکنیم؟
بعضی وقتا وقتی چشمامو می‌بندم، کندی‌کراش می‌بینم.
بیشتر شبیه کالیبره کردن دیکودر هست.
دارم به رومن کلمات رو روی صفحه نشون میدم،
پس سیگنال‌های مغزش با کلمات مختلف همخوانی داره.
مثل زبان اشاره با نورون‌ها.
داریم سیگنال‌های بدنش رو می‌خونیم وقتی سعی می‌کنه حرف بزنه.
که، بعد از تمرین،
بهش اجازه میده که کلمات و جملات خودش رو تولید کنه.
از روسی به انگلیسی و بالعکس ترجمه میکنه؟
بله، من یه ابزار برای همین کار برنامه‌ریزی کردم.
مرحله اولیه پروتکل تمرین کامل شده.
حالا چی؟ فقط باید...
باهاش حرف بزنی،
همونطور که با بقیه بیمارا حرف میزنی.
اه...
اوه، سلام، رومن.
اه...
چیزی هست که بخوای بگی؟
این بدتر از اون سه نقطه‌ست وقتی یکی داره بهت پیام میده.
مدل زبان داره کار میکنه؟
شاید کابل رو چک کنیم؟
خیلی وقته که از کلمات استفاده نکرده.
شاید فقط یه لحظه نیاز داشته باشه.
صبر کن. یه چیزی داره میاد.
بینی‌مو بخارون.
باشه. اوه...
میگه مرسی.
رومن، صدای منو میشنوی؟
همیشه صدای شما رو می‌شنیدم.
حالا می‌تونم شما رو بفهمم.
خوشحالم که رسما باهاتون آشنا شدم، دکتر ولف.
اسم منو می‌دونی.
برام یه سرخس آوردی.
برام باخ پخش کردی.
البته، من استراوینسکی رو ترجیح میدم.
برام میکروچیپ گرفتی. البته که اسمتو یادم می‌مونه.
خب، منم خوشحالم که رسما باهات آشنا شدم، رومن.
حقیقتش، هیچی ازت نمی‌دونم.
چطور به اینجا رسیدی؟
از چچن اومدم اینجا.
انتخابی نداشتم. باید میومدم.
هیجان‌انگیز بود، ولی ترسناک که تنها باشی.
بعضی وقتا حس می‌کردم دارم تو خواب زندگی می‌کنم.
چیزایی رو می‌دیدم که تمام عمرم فقط شنیده بودم.
توی لذت‌های کوچیک آرامش پیدا می‌کردم.
ما تو روسیه شیشلیک بهتری داریم.
ولی پیتزای شما بهتره.
بالاخره یه کاری پیدا کردم که پول نقد می‌داد.
باید پول می‌فرستادم خونه و به اندازه کافی پس‌انداز می‌کردم که وکیل بگیرم
و برای پناهندگی اقدام کنم.
کار راحتی نبود، ولی... ۱۰ دلار در ساعت.
- ...انتخابی نداشتم. - بهترین کاری که می‌تونم بکنم.
رئیسم یه دوچرخه قدیمی بهم داد.
سریع‌ترین و ارزون‌ترین راه برای گشت و گذار بود.
همه‌جا باهاش می‌رفتم...
توی اون لحظات عاشق آمریکا بودم.
هیچکس نمی‌دونست که من زبان بلد نیستم
یا اینکه نباید اینجا باشم.
روی دوچرخه‌ام، مال اینجا بودم. به شهر وصل بودم.
می‌تونم حالا یه سوال ازتون بپرسم؟
- حتما سوالای زیادی داری. - فقط یه سوال در واقع.
حالم هیچ‌وقت خوب میشه؟
ام...
با توجه به مدت زمانی که از سکته‌ت گذشته،
انتظار ندارم که هیچ حرکتی رو دوباره به دست بیاری.
ولی این به این معنی نیست که نمی‌تونی یه زندگی پربار داشته باشی.
و لوله تو گلوم؟
سعی کردیم بدون ونتیلاتور کمکت کنیم نفس بکشی،
ولی متاسفانه،
ریه‌هات خیلی آسیب دیدن از چندین عفونت.
رومن، کسی هست که بتونم زنگ بزنم؟
خانواده؟ یه دوست شاید؟
کسی؟
صد درصد. این فناوری فوق‌العادست.
یه جمعیت کامل از بیمارها رو می‌تونه پوشش بده
که نمیتونیم شفاهی باهاشون ارتباط برقرار کنیم.
بیمارهایی که سلامت روانشون در حاشیه‌ست
یا کاملا نادیده گرفته شده.
حتی به جنبه روانی هم فکر نکرده بودم.
یه غفلتی که شاید میشد اجتناب کرد اگه یه روانپزشک تو هیئتمون داشتیم.
عصر بخیر، رومن. خوب به نظر میای، مرد.
خوش‌تیپ.
مادرم همیشه مسخره‌ام می‌کرد
می‌گفت شبیه راسپوتین میشم وقتی ریشمو نمی‌زنم.
ای بابا، مرد، نه راسپوتین.
جالبه چیزایی که باعث میشه احساس انسان بودن کنی.
حس پوست تمیز، حس کردن پوست.
اون روزی که ریشمو زدی، واقعا لازم داشتم.
باید یادم می‌افتاد که هنوز زندم.
نباید اینو بگم،
ولی کاش می‌تونستیم بیشتر کمک کنیم.
خیلی متاسفم، مرد.
لطفا اینو نگو.
هیچ‌وقت نمی‌تونم جبران کنم کاری که تا الان برام کردی.
اصلا نگران نباش.
یه درخواست دارم، اگه اجازه بدی.
مدتیه بهش فکر می‌کنم،
و قبلا راهی برای گفتنش نداشتم.
ولی حالا می‌تونم.
و مطمئنم.
دیگه نمی‌خوام اینطوری زندگی کنم.
- جان دو می‌خواد بمیره؟ - اسمش رومن هست.
و بله. با این حال، بهش اطمینان دادم
که خیلی کارهای بیشتری می‌تونیم انجام بدیم،
و همه گزینه‌ها رو بررسی می‌کنیم.
هفته‌هاست که بهش فکر کردیم.
افکار، خواسته‌ها، یه اسم.
حالا اون داره بهمون میگه کیه،
و برای بهتر یا بدتر، چیزی که می‌خواد.
فکر می‌کردم خودکشی با کمک تو نیویورک غیرقانونیه.
این خودکشی با کمک نیست.
این میشه کنار گذاشتن تسکینی
از دستگاه تنفس مصنوعی.
ما فعالانه زندگی رومن رو پایان نمیدیم.
فقط دستگاه‌هایی رو برمی‌داریم که زندگیشو طولانی کردن.
این برای بعضیا یه منطقه خاکستری اخلاقیه،
ولی قطعاً قانونی هست.
مرگ رومن روی آزمایش بالینی دکتر گادسون تاثیر می‌ذاره؟
ایمپلنت‌ها قرار بوده ارتباط رو ممکن کنن.
از اون نظر، رومن قبلاً موفق بوده.
مرگ و میر هم مهمه،
ولی این مرگ و میر مربوط به خرابی دستگاه نیست.
در هر صورت، این دلیل کافی نیست
که رومن رو خلاف میلش زنده نگه داریم.
باشه، ولی هدف از جراحی چی بود
اگه رومن از همون اول می‌خواست بمیره؟
بازگرداندن استقلالش.
گاهی اوقات این یعنی به بیمار توانایی تصمیم‌گیری بدی
که ممکنه باهاش موافق نباشی.
پس شماها با این قضیه مشکلی ندارید؟
نمیتونیم همینجوری تسلیم بشیم.
رومن برای اولین‌بار از پیش‌بینی کاملش مطلع شد.
باید بهش فرصت بدیم تا باهاش کنار بیاد
و یه زندگی جدید رو تصور کنه، یه زندگی که واقعاً بخواد.
هیچ راهی رو از قلم ننداز.
یه دلیلی پیدا کن تا رومن بخواد زنده بمونه.
مراقب باش.
من کاپیتان تیم شطرنج دبیرستانم بودم.
- کیش. - از تمرین افتادی.
مطمئنی می‌خوای اینکارو کنی؟
دوباره سعی کن. من به شانس دوباره علاقه دارم.
گفتی برای پناهندگی اومدی آمریکا.
چرا؟
رومن...
سکوت رو بپذیر، دکتر.
کلید شطرنج هست...
و چیزای دیگه.
کیش ‌و مات.
زیاد با گوشی‌ات ور میری.
من مضطرب-اجتنابی‌ام.
به نظر میاد تو هم همینطوری.
به سوال من جواب ندادی.
چرا از چچن رفتی؟
- اوه، مرد. - چی شده؟
- یکی زنگ بزنه 911. - زنگ بزن 911.
حال و روزش خوب نیست.
چیزی شکسته؟ آمبولانس می‌خوای؟
من خوبم.
دارم به 911 زنگ می‌زنم.
نه! نه به پلیس.
من ۵۰۰ دلار داشتم. هیچ مدرکی نداشتم.
گفتن تا وقت قرار پناهندگی در امان هستم.
ولی من نمی‌دونستم.
چیزی که می‌دونستم...
دیگه نمی‌تونستم به چچن برگردم.
این آخرین فکرام بود قبل از اینکه همه‌چی سیاه بشه.
جواب سوالم رو ندادی.
چرا از چچن اومدی بیرون؟
به خاطر عشق.
می‌تونه منو بشنوه؟
آره.
الکس.
رم.
رم...
برای همین اومده آمریکا.
تو چچن باید معمولی باشی.
دوستان و خانواده عزیزانشون رو لو می‌دن.
و اونایی که مشکوک به غیرعادی بودن هستن مورد اذیت و آزار قرار می‌گیرن،
ربوده می‌شن، حتی کشته می‌شن.
- چطور با هم آشنا شدین؟ - تو مدرسه.
هر دو عاشق نجوم و دسر بودیم.
این یکی بد نیست.
وقتی اومدم اینجا،
هر بیمارستان، کلانتری، پناهگاه رو چک کردم.
هر روز دنبال رومن گشتم.
فکر کردم شاید دیگه هیچ‌وقت نبینمش.
هیچ‌کس نمی‌دونست کجاست یا چی شده.
ولی تو می‌دونی.
ما قطعات رو کنار هم گذاشتیم.
رومن از دوچرخه‌اش پرت شد.
سرش باید خیلی سریع به جلو و عقب رفته باشه.
بهش می‌گیم شلاقی.
اولش فکر می‌کرد حالش خوبه،
ولی بعد گردنش شروع کرد به درد گرفتن.
نرفت بیمارستان چون ترسیده بود.
فکر می‌کرد خوب می‌شه.
ولی صدمه باعث شد یه لخته تو یه شریان به وجود بیاد
که خون و اکسیژن به ساقه مغز می‌رسونه.
رومن یه سکته مغزی بزرگ داشت.
حالا، قسمت‌های مغز
که مسئول فکر کردن هستن آسیب ندیدن.
ولی چون تقریباً کامل فلج شده بود،
هیچ‌کس نمی‌دونست هنوز بیداره، هنوز خودش هستش.
پس اگه بعد از تصادف به دکتر رفته بود...
می‌دونم شنیدی تصمیمش رو.
رومن وقتی تصمیم می‌گیره خیلی کله‌شق می‌شه.
خب، اگه بتونیم قانعش کنیم،
می‌تونه بیمارستان رو ترک کنه.
بعد سوال این می‌شه که بره به مراقبت طولانی‌مدت
یا بره خونه پیش تو؟
دوست دارم بیاد خونه.
می‌خوام مطمئن بشم که می‌دونی معنیش چیه.
کمک پرستاری خواهد بود،
ولی مسئولیت بزرگی روی دوش تو خواهد افتاد
بین لوله تراکئوستومی، ونتیلاتور...
من انجامش می‌دم.
این ایده من بود که بیایم اینجا.
منم که انگلیسی حرف می‌زنم.
همیشه برنامه داشتم از رومن مراقبت کنم.
فقط الان یه جور دیگه به نظر میاد.
خب، همونطور که تو کشور ما می‌گن،
الکس یه شاهزاده بین مردمه.
- خیلی خوش‌شانسی. - خیلی.
اونجایی که ما میایم خیلی گزینه نیست.
کاش منم همین بهانه رو داشتم.
دکتر نیکولز داره الکس رو از طریق تغییر پانسمان بعد از عمل
و رفع اشکال دستگاه راهنمایی می‌کنه.
کارآموزان من دارن با درمانگران تنفسی کار می‌کنن
تا بهش آموزش بدن چطور لوله تراکئوستومی رو مکش کنه
و به هشدارهای ونتیلاتور واکنش نشون بده.
و دکتر دنگ داره دنبال آپارتمان‌های طبقه اول می‌گرده
که بتونیم بفرستیمت خونه.
نه، بهت گفتم، دکتر ولف. نمی‌خوام این رو.
ولی الکس می‌خواد ازت مراقبت کنه.
اون می‌دونه چی لازمه.
اومدین اینجا که با هم باشین.
اون هنوزم همینو می‌خواد.
مگه نه؟
قبل از تو،
همه چیزی که می‌خواستم این بود که از رنج
یه ذهن توانمند گیر افتاده تو یه بدن بی‌فایده خلاص بشم.
اون موقع تصمیمم رو گرفتم.
ولی بعد، خب، تو این وسط،
خیلی چیزا بهم دادی.
تو صدای منو برگردوندی.
تو دوستم رو برگردوندی.
و حالا...
من یه چیز دیگه ازت می‌خوام.
دارم درباره این تکنولوژی‌های آزمایشی می‌خونم
که فکر می‌کنم بتونه
به اندازه‌ای که قدردان تلاش‌هات هستم،
نمی‌خوام این نسخه از زندگی رو.
نه برای خودم نه برای الکس.
چرا ازم خواستی ترکت نکنم
اگه می‌دونستی که می‌خوای بری؟
از این بیمارستان به اون بیمارستان، از این دکتر به اون دکتر بردنم.
یکی می‌خواستم که وایسه، نگام کنه و گوش بده.
کیه اون؟
بله، این آقای جان دو هست.
هیچ مدرکی، هیچ سابقه پزشکی،
هیچ خانواده‌ای نداره.
از این بیمارستان به اون بیمارستان منتقل شده
هربار که یه عفونت جدید می‌گیره.
حالا مال ماست.
تو منو دیدی وقتی هیچ‌کس دیگه‌ای نمی‌دید.
که جالبه چون بهم می‌گن نمی‌تونی صورت‌ها رو ببینی.
و انگار دیگه اصلاً منو نمی‌بینی.
ولف، خودتو بذار جای رومن.
تو دیگه نمی‌تونی راه بری، حرف بزنی، شنا کنی،
یا به یه گیاه فرن وسواس داشته باشی.
- اون گیاه فرن نیست. - تو چیکار می‌کردی؟
سازگار می‌شدم و رومن هم می‌تونه.
خیلی از بیماران قفل‌شده گزارش می‌دن که نسبتاً خوشحالن
توی مطالعات مختلف.
ولی رومن فقط با قفل‌شدگی سروکار نداره.
اون وابسته به ونتیلاتوره، که برای بعضی‌ها کیفیت زندگی قابل قبولیه
ولی برای اون نیست.
حتماً افسرده‌ست. می‌تونی باهاش حرف بزنی؟
بهش اطمینان بدی که راه‌های دیگه‌ای هم هست که می‌تونیم بررسی کنیم؟
می‌دونم که می‌خوای زندگی‌شو نجات بدی، ولف.
- وابسته‌ای. - این چیز بدی نیست.
این یه چیز قشنگه.
این چیزیه که تو رو دکتری می‌کنه که هستی.
رومن اومد اینجا دنبال آزادی نهایی
و به نهایی‌ترین زندان رسید.
تو خیلی کار کردی، بیشتر از هر دکتر دیگه‌ای.
ولی همه بیمارا قابل نجات نیستن، ولف.
همه بیمارا نمی‌خوان نجات پیدا کنن.
می‌تونی باهاش حرف بزنی و تلاش کنی، لطفاً؟
به خاطر من؟
بله، ولی اگه توانایی داره، به ما مربوط نیست که جلوی اینو بگیریم.
چرا باید به رومن صدا بدیم فقط که نادیده بگیریمش؟
الکس قرار بود اولویت داشته باشه.
برنامه‌ریزی کرده بود، ولی اوضاع عوض شد.
اون موقع ترسیدم.
و الان چطور احساس می‌کنی؟
به یه شکل عجیب، احساس می‌کنم... راضی‌ام.
همه چیزایی که می‌خواستم رو دارم.
هوم.
خیلی از افراد با سندروم قفل‌شدگی گزارش می‌دن که خوشحالن،
و دهه‌ها زندگی می‌کنن،
خصوصاً اونایی که مراقب‌های وفادار دارن.
خوش به حالشون.
من با تصمیمم صلح دارم.
توانایی تو برای تغییر روایت،
خیلی... خیلی تأثیرگذاره.
خیلی تمرین و زمان برای فکر کردن داشتم.
اومدن به آمریکا،
یه قدم بزرگ برداشتن برای ساختن یه زندگی با الکس،
داشتنش کنار خودم در نهایت، این داستان منه.
و الکس چی؟
الکس خوب می‌شه.
دوباره عاشق می‌شه.
یه داستان جدید برای هردومون می‌نویسه.
هیچ نوآوری‌ای هست که بتونیم امتحان کنیم؟
ارگان‌های رباتیک؟ اسکلت خارجی؟ آزمایشات بالینی؟
یه مطالعه خوندم با یه مرد
فکر نمی‌کنم یه آزمایش بالینی دیگه
چیزی باشه که رومن می‌خواد، ولف.
می‌خوام یه دکتر خوب باشم.
می‌خوام دیدگاهش رو ببینم.
ولی ما این همه راه اومدیم فقط که ولش کنیم.
نمی‌تونم، نه با اون.
چیزی که تو بهترین انجام می‌دی اینه که به بیمارات اجازه بدی
دنیا رو طوری ببینن که می‌خوان.
تو بهشون احترام می‌ذاری، چیزی که انتخاب می‌کنن.
حتی اگه مخالف باشی.
من اینو درباره تو تحسین می‌کنم.
بله. می‌دونی چندتا زندگی نجات دادم
فقط که بیمارا برن تو حالتی که براشون غیرقابل قبوله
حالت‌هایی که برای من غیرقابل قبوله؟
تصمیمی که گرفته سخته.
اگه دکترای خوبی باشیم، احترام می‌ذاریم.
می‌خوای با یه کشیش یا مشاور معنوی حرف بزنی؟
نه.
باشه.
فقط یکبار دیگه.
از من ناامید شدی.
ن-ن-نه اصلاً.
همیشه تو ذهنم تصور می‌کردم تو چه شکلی هستی.
چی می‌خواستی.
زندگیت بعد از همه چی چطوری می‌شه.
و این... این نبود.
آیا کاری هست که بتونیم انجام بدیم
تا توی این لحظات آخر کنارت باشیم؟
اون روز رو یادته که تو و دکتر نش منو بیرون بردید؟
نه خونه خونه. یه خونه.
باید قبل از فردا از بیمارستان بیرون بره برای...
برای وقتایی که دیگه پیش ما نیست.
نمی‌خواد توی بیمارستان بمیره.
مرسی که منو آوردی اینجا.
خیلی بهتر از بیمارستانه.
خیلی خونگیه.
اون موقعی که اولین بار دیدمش همین فکر رو کردم.
توی مسیر شنای من بود. منو یاد بچگی‌هام انداخت.
عاشق شنا بودم. وقتی بچه بودم،
با پدرم می‌رفتیم یه دریاچه کریستالی آبی کوهستانی
به اسم کزنوآم توی تابستونا.
هم. به نظر خیلی بهتر از هادسونه.
اونجا بود که پدرم بهم یاد داد.
پدرتو زیاد می‌بینی؟
منم همین‌طور.
حتی قبل از اینکه برم، روی هیچ‌چیزی توافق نداشتیم
جز عشقمون به همدیگه و شنا.
من فکر می‌کنم نظرات مخالف و احترام متقابل
یه تیم خوب درست می‌کنه.
می‌دونی کی یه تیم عالی درست می‌کنه؟
تو و اون دکتر قد بلنده.
کارول در واقع اون‌قدرها قد بلند نیست.
فقط خیلی کفش پاشنه بلند دوست داره.
-نه، اون جراحه. -دوستت داره.
-دکتر نیکولز؟ -آره.
نه. باشه.
منظورم اینه که، فکر کنم تو یه روز خوب ما رو دیدی.
از یه بیمار قفل شده بپذیر.
هیچ‌وقتی مثل حالا نیست.
داری کار درستی می‌کنی.
امیدوارم اینو بدونی.
۲۰۰ میلیارد تریلیون.
این تعداد ستاره‌هاییه که توی دنیا هست.
چه توی گروزنی باشی یا نیویورک،
هممون همون درخشندگی رو می‌بینیم.
برای فرهنگ‌های باستانی، این ستاره‌ها زنده بودن
و جاندار.
بدن‌های نوری آسمانی‌شون
همون‌قدر واقعی بودن که بدن‌های زمینی گوشتی ما.
به همین دلیل اسمشون رو گذاشتن.
و مورد علاقه من، وگا و آلتایر.
توی افسانه‌های چینی، نمایانگر عاشقانی ممنوعه هستن
که از همدیگه توسط کهکشان‌ها جدا شدن.
ولی با وجود فاصله زیادشون،
همیشه، همیشه با قلب‌هاشون به همدیگه وصل می‌مونن.
رومن.
یادت هست اون سرمایه‌گذارایی که قرار بود رومن رو ببینن،
همه مشتاق بودن که کاشت موفقیت‌آمیز دستگاهی که سرمایه‌گذاری کردن رو ببینن
- که بودجه‌شو دادن؟ - ببین، سایمون
تصور کن تعجبشون رو
وقتی مجبور شدم دیدار رو در آخرین لحظه لغو کنم
چون پرستارت همین الان بهم گفت که رومن مرده.
این دقیقاً همون دلیلیه که نمی‌خواستم با وولف کار کنم.
و حالا می‌بینم که تو هم به همون اندازه بی‌پروا هستی.
اون دستگاه برای نجات جان‌ها ساخته شده، نه برای پایان دادن بهشون.
این بهترین چیزی بود که برای بیمار می‌شد انجام داد.
مطمئناً نمی‌خواستی فقط برای پژوهش زنده بمونه.
مرگش به عنوان مرگ و میر توی اولین ۳۰ روز بعد از کاشت
ثبت شده. می‌دونی چقدر بد به نظر میاد؟
هدف ما اینه که زندگی‌های زیادی رو انقلابی کنیم، نه فقط یکی.
تو به رومن صدا دادی. به عنوان دکترهاش، ما بهش احترام گذاشتیم.
آیا این خودش یه انقلاب نیست؟
فکر می‌کردم این شروع
یه همکاری پرثمر با بیمارستان برانکس باشه.
کاملاً اشتباه می‌کردم.
اگه اینجایی چون من رومن رو از بیمارستان بیرون بردم،
لطفاً یه لطفی در حقم بکن و یه شکایت رسمی ثبت کن،
چون واقعاً حس و حال حرف زدن در موردش رو ندارم.
اومدم ببینم حالت خوبه یا نه.
چی؟ من... من خوبم.
باید برم دورم رو شروع کنم.
خب، قبل از اینکه بری، باید بگم که تعجب کردم.
با همه کاری که برای رومن کردی،
اینکه... به نظر میاد خیلی راحت تسلیم شدی.
هیچ چیز راحتی تو کاری که کردیم نبود.
این سخت‌ترین تصمیمی بود که تا حالا گرفتم.
خب، این شبیه تو نیست، الیور.
فکر می‌کردم بیشتر تلاش می‌کنی
که قانعش کنی زنده بمونه، یه فرصت بده.
فکر می‌کنی من تسلیم شدم؟
فکر می‌کنی به اندازه کافی تلاش نکردم؟
- بیا درباره تسلیم شدن حرف بزنیم. - الیور...
هر وقت بابا تو وضعیت بدی بود،
تو فقط بیشتر وقتت رو سر کار می‌گذروندی.
وقتی می‌دونستی که نمی‌شه درستش کرد،
فقط دست از تلاش برداشتی.
تو گذاشتی تبدیل به یه پوسته از یه مرد بشه و بعد ولش کردی.
ولی فکر می‌کنی من باید بیشتر تلاش کنم؟
بعد از این همه سال، هنوز داری سعی می‌کنی درستش کنی.
و مهم نیست چند تا بیمار درمان کنی، عزیزم.
این نمی‌تونه اونو برگردونه.
و هر چه زودتر این رو قبول کنی،
زودتر دست از تصمیم‌گیری‌هایی برمی‌داری
که در درجه اول فقط به نفع خودته.
کاری که کردم برای رومن بود.
انتخاب اون بود، نه من.
انتخابی که به این تکنولوژی آسیب زد،
بیماران دیگه‌ای که می‌تونستن از این بهره‌مند بشن.
همیشه تمرکزم روی بیمار جلوی روم خواهد بود.
هه.
خوشحالم که این امتیاز رو داری.
تو و من هیچ‌وقت با هم کنار نمیایم، مامان.
اگه می‌خوای به خاطر این منو اخراج کنی، بکن.
این به عهده توئه.
- چی شده؟ - هیچی.
فقط کاش می‌تونستم اون رو به تو
و الکس بدم.
تو دادی.
سوال من از تو اینه...
...منتظر چی هستی؟
گرگ، سرت رو بردار.