‫اوکارون!
‫مگه تو یوکای نیستی؟
‫چرا به انسان‌ها کمک می‌کنی؟
‫نمی‌ذارم قسر در بری، اُسگل.
‫[ قسمت پانزدهم: «نمی‌ذارم قسر در بری» ]
‫خدا خیرت بده، اوکارون!
‫اوضاع خیتـه، موموچان.
‫اون دیگه چیـه؟
‫کرم صحرای گُبی همیشه
‫دشمنش رو با شوک برقی ‫یا سَم ضعیف می‌کنه.
‫عوضی.
‫قایم شده تا با سَم ‫بهمون حمله کنه، ها؟
‫باید سریع از اینجا بریم!
‫آخه...
‫چجوری فرار کنیم؟
‫چرا خروجی این‌قدر بالاست؟
‫این کرم خاکی نقطه‌ضعف نداره؟
‫نور خورشید!
‫انسان‌ها و موجودات ‫زیرزمینی مثل کرم گُبی
‫با باکتری‌ها هم‌زیستی دارن.
‫برای همین تحمل امواج ‫فرابنفش خورشید رو ندارن!
‫آخه چطوری این ‫گنده‌بک رو ببریم بیرون؟
‫حالا چی‌کار کنیم؟ ‫نمی‌شه جی‌جی رو تنها بذاریم.
‫اگه کاری نکنیم...
‫یه راه هست، ولی فقط ‫شما رو نجات می‌ده، آیاسه‌سان.
‫عمراً!
‫تنهایی فرار نمی‌کنم!
‫چاره‌ی دیگه‌ای نداریم.
‫وقت هم نداریم.
‫وقتی بری بالا، می‌تونی ‫با طنابی چیزی ما رو بِکشی بالا.
‫پس جی‌جی چی می‌شه؟
‫الان اصلاً توی حال خودش نیست!
‫جی‌جی‌سان رو بسپر به من!
‫لطفاً بهم گوش کن!
‫اول باید شما فرار کنی، ‫تا ما هم بتونیم!
‫قول می‌دم نجات‌تون بدم.
‫هوای جی‌جی رو داشته باش.
‫چَشم!
‫خب، موموچان...
‫آماده‌ای؟
‫مثل پرتاب دومرحله‌ای موشکـه.
‫مثال هم می‌زنی؟
‫پاهات له نشه؟
‫یه‌بار امتحان می‌کنم.
‫ایول! رسید!
‫پیدات کردم.
‫مشتاق دیدار.
‫اولین کسی که می‌کُشم، تویـی.
‫یادتـه بهت چی گفتم؟
‫نمی‌ذارم قسر در بری.
‫وای.
‫اومدم بیرون!
‫طنابم آرزوست!
‫یه چیز بلند می‌خوام...
‫یه چیز بلند...
‫خودشـه!
‫زود باش! عجله کن! زود باش! عجله کن!
‫زود باش دیگه!
‫این هم یه طناب بلند!
‫اِوا، کوتاهـه!
‫ای خدا! ‫حالا چی‌کار کنم؟
‫آروم باش، دختر. فکر کن. ‫چه راه دیگه‌ای هست؟
‫جلوی سَم رو بگیر...
‫کرم خاکی رو بُکش...
‫نه، شدنی نیست.
‫خودکُشی.
‫گوشی‌م...
‫نیست!
‫تُف به این شانس!
‫همین خوبـه!
‫آتیش!
‫زنگ بزنین آتش‌نشانی! ‫اینجا آتیش گرفته!
‫آهـای!
‫اومدن!
‫یه‌کم دیگه تحمل کن، اوکارون.
‫نجاتت می‌دم.
‫[ دان‌دادان ]
‫مثل موش این‌ور اون‌ور می‌دویی.
‫داری عصبانیم می‌کنی.
‫ولی همین رو می‌خوام.
‫می‌خوام بازی‌هام جدی باشن.
‫می‌خوام از بدنم ‫نهایت استفاده رو ببرم.
‫لعنت به سَم این کرم خاکی.
‫داره به این بدن فشار می‌آره.
‫حیف شد.
‫باید همین‌جا تمومش کنم.
‫هیچ‌وقت نمی‌تونی ‫از خونه‌ی نفرین‌شده فرار کنی.
‫من هم اومدم.
‫عالیـه!
‫بعداز تو می‌رم سراغ دختره!
‫اون خوراک شکنجه‌ست! ‫اون‌قدر عذابش می‌دم که...
‫یه‌سری خط قرمزها بود ‫که ازشون رد شدی.
‫سه تا خط قرمز بود، عوضی.
‫اول این‌که موموچان رو اذیت کردی.
‫دوم.
‫به رفیقم حمله کردی.
‫جی‌جی هیچ‌وقت ‫به موموچان آسیب نمی‌زنه.
‫رفیقم رو برگردون!
‫وقتشـه زورم رو بزنم!
‫یک!
‫دو، سه، چهار، پنج، شیش، هفت، هشت، نُه
‫۱۰-۱۱-۱۲-۱۳-۱۴-۱۵-۱۶-۱۷-۱۸-۱۹-۲۰!
‫یک! ‫دو، سه، چهار
‫۵-۶-۷-۸-۹-۱۰-۱۱-۱۲-۱۳-۱۴ ‫۱۵-۱۶-۱۷-۱۸-۱۹-۲۰!
‫۱-۲-۳-۴-۵-۶-۷-۸-۹-۱۰-۱۱-۱۲ ‫۱۳-۱۴-۱۵-۱۶-۱۷-۱۸-۱۹-۲۰!
‫۱-۲-۳-۴-۵-۶-۷-۸-۹-۱۰-۱۱-۱۲ ‫۱۳-۱۴-۱۵-۱۶-۱۷-۱۸-۱۹...
‫بیست!
‫سومین خط قرمز هم این بود که...
‫رفتی رو اعصابم.
‫دیگه حالش نیست.
‫آیاسه‌سان...
‫کمک...
‫نه...
‫وقت برای استراحت نیست.
‫آیا‌سه‌سان منتظرمـه!
‫باید تا جایی که می‌تونم، برم بالا!
‫آشغال‌ها! برین بمیرین!
‫نفرین بر شما!
‫این چرا کنده نمی‌شه؟
‫ولم کن، عوضی!
‫چقدر کنه‌ای!
‫خودم حسابت رو می‌رسم، کرم خاکی!
‫کله‌ت رو می‌کَنم!
‫یعنی قراره تا آخر عمر اینجا باشم؟
‫نـومـوخـوام!
‫به دادم برسین!
‫پس واقعاً خودتـی، ننه‌توربو!
‫مگه با آیاسه‌سان نبودی؟
‫صبر کن! الان نجاتت می‌دم!
‫دست بجنبون!
‫بذار ببینم...
‫آها. این خوبـه.
‫زود باش دیگه، گوساله!
‫عجله کن!
‫هولم نکن، وگرنه می‌افتم.
‫چهارچشم بی‌عرضه!
‫نیُفتی‌ها!
‫بیُفتی، می‌کُشمت!
‫قـودا!
‫پسره‌ی خر! ‫چرا این‌قدر بی‌عرضه‌ای، گوسفند؟
‫کیمیک کینین!
‫از قدرتت استفاده کن، ابله!
‫اصلاً اینجا چه غلطی می‌کنی ‫با اون قیافه‌ت؟
‫دوبار زر زدم! ‫دیگی نمی‌تینم!
‫پس با زندگی خدافظی کن، اُسگل!
‫- مومو! ‫- آیاسه‌سان!
‫کـمـک!
‫تو آتیش راه انداختی؟
‫بله؟
‫آره، ولی این رو بیخیال.
‫مهم‌تر اینـه که
‫یه گروه به نام «خاندان کیتو» ‫داشتن اینجا آدم می‌کُشتن!
‫اینجا خونه‌ی ‫خونواده‌ی اِنجوجی‌ـه، درستـه؟
‫نکنه باهاشون دشمنی داری؟
‫ها؟
‫من چی می‌گم، شما چی می‌گین؟
‫بریم اداره تا بفهمی چی می‌گم.
‫فعلاً سوار ماشین شو.
‫مامان‌بابات خونه‌ان؟
‫ای وای.
‫الان‌هاست که آفتاب غروب کنه.
‫کف زمین آب بریزین!
‫عقب وایستا، دخترجون!
‫- خونه مهم نیست! ‫- ساکت باش!
‫زلزله!
‫این یکی شدیده!
‫- داره بیشتر می‌شه! ‫- همگی آروم باشین!
‫تا زلزله تموم نشده، تکون نخورین!
‫اومد!
‫این دیگه چیـه؟
‫فرار کنین!
‫بنازم! به‌موقع رسیدم‌ها!
‫نقطه‌ضعف موجودات ‫زیرزمینی نور خورشیده.
‫وقتی نمی‌تونیم بیاریمش بیرون
‫باید مجبورش کنیم خودش بیاد!
‫عع، کرم خاکی!
‫مومو، می‌دونی چرا کرم‌های ‫خاکی از خاک می‌آن بیرون؟
‫چی؟ نه، نمی‌دونم.
‫کرم‌های خاکی از پوست‌شون نفس می‌کشن.
‫وقتی بارون می‌آد
‫خاک مرطوب می‌شه ‫و کرم خاکی نمی‌تونه نفس بِکشه.
‫برای همین از خاک می‌زنن بیرون.
‫ولی چون توی تابستون هوا گرمـه، ‫خشک می‌شن و می‌میرن.
‫آها. ‫تو چقدر باهوشـی، جی‌جی.
‫بهش می‌گن خودکُشی کِرمی.
‫هوی، هوی، هوی! ‫پشت خونه قایم می‌شی؟
‫این خونه‌ی لعنتی
‫همه‌چی‌ش نحسـه!
‫تموم شد؟
‫مردی؟
‫اُسگل!
‫تکون خورد!
‫من زنده‌ام، ننه! ‫من زنده‌ام!
‫شماها چقدر خوش‌شانسـین!
‫چرا این کار رو کردی، دختره‌ی احمق؟
‫کرمه خوردتون‌ها.
‫ابله!
‫می‌گم چرا ارباب رو کُشتی؟
‫ناسلامتی نجات‌تون دادم.
‫یا خدا! این شدیدتره!
‫همه‌ش تقصیر توئـه، می‌فهمی؟
‫تو این کار رو کردی!
‫چی می‌گی؟
‫آیاسه‌سان، آیا می‌دانید ‫چرا کرم‌ها بعداز باران بیرون می‌آیند؟
‫چت شده؟
‫کرم‌های خاکی ‫از پوست خود تنفس می‌کنند.
‫در نتیجه، وقتی خاک مرطوب می‌شود، ‫بیرون می‌آیند تا نفس بِکشند. ‫بله، می‌دونم. جی‌جی بهم گفته.
‫همچنین، وقتی تعدادشان زیاد می‌شود