از نظر ژنتیکی، همه انسان‌ها ۹۹.۹٪ شبیه به هم هستن.
همه از عناصر یکسانی تشکیل شدیم.
اکسیژن. کربن. هیدروژن. نیتروژن.
کلسیم. فسفر.
ولی جامعه موانعی ایجاد می‌کنه که ما رو از هم جدا می‌کنه.
ما رو از هم قطع می‌کنه.
گاهی از کسانی که متفاوت‌اند می‌ترسیم.
اونا رو نادیده می‌گیریم. ازشون دوری می‌کنیم.
یا به سادگی رو برمی‌گردونیم.
چی می‌شد اگه یه لحظه صبر می‌کردیم؟
نگاه می‌کردیم؟ گوش می‌دادیم؟
یه قدم از خودمون می‌رفتیم بیرون و جای اون‌ها می‌ایستادیم؟
شاید راهی پیدا می‌کردیم که به هم وصل بشیم.
سلام، چطوری؟ ام
اسم من اولیور ولفه. آه، من دکترم.
حالت خوبه؟ همه دارن راه میرن،
انگار همه چی عادیه.
منظورم اینه که فکر نمی‌کنم هیچ راه استانداردی برای
بودن یا درک کردن وجود داشته باشه.
تو هم اونو می‌بینی؟ آه، آره.
فقط، ام
فقط یک بار دیگه به من بگو، دقیقا چی داریم می‌بینیم؟
اژدها.
این پیت هست.
او در حال تجربه یک توهم بسیار زنده و مداوم از یک اژدهاست.
اوه، جالب.
یعنی، نه برای اون. از نظر پزشکی می‌گم.
داریم درباره اژدهای پوکمون حرف می‌زنیم یا گیم آو ترونز؟
دراگونایت خیلی نازه. من بهش علاقه دارم.
من نمی‌دونم هیچ کدوم از اینا یعنی چی،
ولی می‌گم هر کدوم که ترسناک‌تره.
پروفایلش رو پیدا کردم. بذار حدس بزنم.
پسری از دانشگاه فوردهم؟
درست گفتی. چطور اینو فهمیدی؟
ما حداقل دوبار در هفته یکی مثل اون داریم.
دانشجوهایی که در شهر بزرگ زیاده‌روی می‌کنن.
احتمالا سرش رو به بشکه زده.
و حالا نیاز به کمک ما داره.
باشه. آزمایش‌ها و یو‌توکس رو انجام می‌دیم.
هی، هی. از کجا اومده؟
من نجاتش دادم.
از یه اژدها.
البته که نجات دادی.
باشه، خب، مطمئن شو که به طور رسمی بستری بشه.
می‌دونی، روال معمول بیمارستانی.
ممکنه شنیده باشی.
رئیس می‌خواد فوراً ما رو ببینه.
و لطفاً جوک بانوی اژدها رو نگیا.
حرفای توئه، نه من.
اریکا، مراقب پیت باش. نه فقط آزمایش‌ها.
می‌خوام دقیقاً بدونم چی می‌بینه و چرا.
آه.
صبح با یکی از بیمارانم مشکل دارم.
برنامه‌ریزی شده برای لاپ کول برای کللیتاز مزمن.
چرا رئیس پزشکی داره کیسه صفرا رو برمی‌داره؟
جراحی‌های زیاد، جراحان کم.
به هر حال، همونطور که می‌گفتم،
بیمارم صبح امروز جراحی‌شو کنسل کرد
چون یه خواب نگران‌کننده دیده بود.
بیدار شده و حس کرده موقتا نمی‌تونه حرکت کنه.
فلج خواب، اضطراب پیش از عمل؟
همین رو گفتم. ولی اون خیلی هیستریک شده.
گفته احساس می‌کنه کسی به حرفاش گوش نمی‌ده
یا اینکه کسی جدی نمی‌گیره.
و همگی می‌دونیم اگه اینو تو شبکه‌های اجتماعی بذاره
چه مشکلی پیش میاد.
پس ما رو صدا کردی چون نگران تصویری؟
نه. من ارزیابی‌های عصبی و روانی می‌خوام.
مطمئن شیم برای جراحی امن هست.
داریم وظیفه‌مونو انجام می‌دیم.
آره. گوش دادن بهش و جدی گرفتنش
به نظر یه جای خوب برای شروع میاد.
ما در خدمتیم، رئیس.
ممنون.
صبر کن.
بیمارت جسیکا ویلیامزه؟
هوم. همون جسی از محله؟
بله. جسی از کدوم محله؟
محله بوگیدان برانکس، عزیز.
ستاره دبلیو‌ان‌بی‌ای، رهبر همه‌وقته ارسال پاس،
و در کل آدم خوبی.
سال گذشته بازنشسته شد،
و حالا مربی تیم ورزش دختران محلیه.
اون یه قهرمان محلیه.
من و همسرم و دخترم، هیچ بازی‌شو از دست نمی‌دیم.
اولیور، می‌شه چند لحظه صحبت کنیم؟
کارول، اگه اشکالی نداری
نه.
بفرما بشین.
من که مشکلی ندارم؟
فقط می‌خواستم تکرار کنم
چقدر خوشحالم که توی تیم هستی.
هیچ‌کس به اندازه تو به بیمارانش اهمیت نمی‌ده.
و همه تو نیویورک اینو می‌دونن.
یه بوی "ولی" میاد.
خب، جایی که تو به مشکل می‌خوری
اینه که با تشکیلات به مشکل می‌خوری. بی‌احترامی به قوانین.
فقط وقتی جلوی چیزی که به نفع بیمارانم باشه رو بگیرن.
لطفاً بگو که خاطرات ننوشتی.
این یه دفترچه راهنماست که پروتکل‌های بیمارستان ما رو توضیح می‌ده.
خیلی هیجان‌انگیزه.
موجوامپ،
خیلی بیمارستان تو این شهر نمونده
که حاضر باشن روی تو ریسک کنن.
شاید این آخرین شانست باشه.
خوش به حالم.
سوابق بیمارستان‌های دیگه برای بیمار تخت ۴.
ممنون.
صبح بخیر، دکتر ولف.
شما دکتر مغزید؟
گفتن که بیام شما رو ببینم.
جسی. ام
آره، می‌تونی منو ولف یا الیور صدا کنی.
بهت گفتن من دیوونه‌ام؟
کلمه‌ای که استفاده کردن هیسْتِریک بوده،
که، راستی، نسل ما دیگه اینو نمی‌گه.
دیگه نمی‌گه.
تا حالا خوابی دیدی
که خیلی واقعی باشه، نتونی ازش در بیای؟
تمام روز دنبالت بکنه؟ همیشه.
این صد برابر بدتره.
هنوز تو بدنم حسش می‌کنم، مثل اینکه یه چیزی اشتباهه.
می‌تونی خواب رو برام توصیف کنی؟
تو تختم بودم.
ولی داشتم از بالا شناور بودم،
به خودم نگاه می‌کردم.
و وقتی سعی کردم حرکت کنم، نمی‌تونستم.
نمی‌تونستم.
احساس می‌کردم بدون بدنم.
این یه سنگ عقیق هست.
جوان‌ترینش تقریباً ۱۳ میلیون سال سن داره.
اون تیکه‌ای که دستته هزاران سال طول کشیده تا شکل بگیره،
خیلی معذرت می‌خوام. نه، نه، نه.
نیازی به عذرخواهی نیست.
اون فقط یه سنگ احمقانه‌ست
که اتفاقاً خیلی نادره.
بازیکن‌های بسکتبال باید با دستاشون بهتر باشن.
می‌دونی، ذهن بدون دلیل کابوس ایجاد نمی‌کنه،
مثل اینکه یه سنگ عقیق نمی‌تونه بدون یه سنگ قبلی شکل بگیره.
حرفم واضح بود؟
به طور شوکه‌کننده‌ای، آره.
خوبه. از تشبیه بسکتبال استفاده می‌کردم،
ولی می‌ترسم خراب کنم.
هیچ، ام، علائم فیزیکی‌ای، جسی؟
یه کم دستام می‌لرزه، مشخصه.
نمی‌دونم این فیزیکیه یا فقط تو ذهنمه.
خب، وقتی خواب بد می‌بینیم،
منطقه منطقی مغزمون، قشر پیش‌پیشانی،
آفلاین می‌شه. تبدیل به فیزیکی می‌شه.
ضربان قلب می‌ره بالا. تنفس سریع‌تر می‌شه.
پس فکر نمی‌کنی فقط روان‌تنی باشه؟
نه. چیزی که احساس می‌کنی خیلی واقعیه.
حالا، وظیفه منه مطمئن بشم که چیز جدی‌ای نیست.
پس بیایم چند تا آزمایش بگیریم، و بعد همکارم
دکتر پیرس، ام، میاد و یه مدت وقت باهات می‌گذرونه.
یه هشدار طرفدارت هم هست.
ممنون که گفتی.
جسی، دستای خوبی داری. قراره ازت مراقبت کنیم.
اون فلس‌های سبز و درخشانی داره.
این پنجه‌های بزرگ و تیز و قرمز.
و چشم‌هاش مثل چراغای کوچیک و کم‌نور شادقیم به من خیره می‌شدن.
پیت. یه چیزی مثل این؟
لعنتی، جیکوب. خیلی خوبه.
فکر نمی‌کردم تو گروه هنرمند باشی.
خب، دانا، من مرد با استعدادهای زیادی هستم.
یکی از اون استعدادها می‌تونه چک کردن نتایج آزمایش ادرار پیت باشه؟
از قبل چک کردم. آزمایشگاه شلوغه، ولی پورشیا داره برام سریع انجام می‌ده.
پورشیا کیه؟ نگرانش نباش.
پیت، اینا به نظرت درسته؟
پیت، چی شده؟
داری یکی رو الان می‌بینی؟ اژدها؟
فکر کنم می‌خواد بالا بیاره.
خوب گرفتی. پیت چطوره؟ خیلی گیجه.
یه لیتر LR بهش بده. تیامین و فولیک اسید اضافه کن.
دو نفر داوطلب می‌خوام کمک کنن برای یه کار روی جسی.
اه، شما دو تا، بریم.
چرا من همیشه باید حواسم به برادرهایی باشه
که با قارچ اوردوز می‌کنن و خونه اژدها رو تماشا می‌کنن؟
داری منو توصیف می‌کنی. هر یکشنبه.
تو به حرفم گوش نمی‌دی. خانم، نیاز دارم آروم باشید.
گفتم که نمی‌خوام اینو انجام بدم.
وقتی داروی بیهوشی اثر کنه، خیلی آرومتر می‌شی.
من نمی‌خوام چطور می‌خوای بس کن! هی.
جسی، چی شده؟
داشتم اینجا دراز می‌کشیدم و آماده جراحی می‌شدم،
و یه چیزی تغییر کرد.
بدنم، انگار توش نیستم.
مثل کابوست؟
داره واقعی میشه.
جسی به جراحی رضایت داده بود.
چی باعث شد دخالت کنی؟
نظرش رو عوض کرد. دوباره؟
جسی گفت بدنش احساس نمی‌کنه که مال خودشه.
ادامه دادن جراحی
می‌تونه آسیب روانی جبران‌ناپذیری ایجاد کنه،
چه برسه به آسیب فیزیکی
که ممکنه از جراحی روی کسی که
یه وضعیت پیش‌رونده و هنوز تشخیص داده نشده داره، ایجاد بشه.
چی پیدا کردی؟ ببین. اینجا.
همون امضا، کمتر از دو ساعت فاصله.
این نشون‌دهنده کاهش قابل توجه در عمل‌کرد ظریف حرکتیه.
دلایل زیرین؟ هنوز نمی‌دونیم.
شادقیماً می‌بریمش به MRI،
سکته، تومور، و سایر ناهنجاری‌ها رو رد می‌کنیم،
و یه چیز قاطع‌تر براتون میاریم.
باید این رو حل کنیم. سریع، قبل از اینکه بدتر بشه.
الیور، سعی کن خیلی وابسته نشی.
هر دوی ما می‌دونیم که این کار تو گذشته بهت خوب خدمت نکرده.
خوبه که با حضورت ما رو سرافراز کردی، الیور.
کنار بندیکت بشین.
امروز، الیور.
اون بندیکت نیست.
شاید اگه یکم کمتر تو ابرها بودی،
الان اسامی همکلاسی‌هاتو می‌دونستی.
مشکلش چیه؟
ادامه بدیم. شیشه‌هاتون رو باز کنید.
توپ پنبه رو داخلش بذارید
تا نمونه رو از بین ببرید.
هی، رفیق کوچولو.
الیور؟
الیور، فکر می‌کنی کجا داری میری؟
خب، این یه معاینه رسمی پزشکیه؟
می‌تونی اینطور بگی.
MRI مغزت نرمال بود، ولی یه چیزی در جریانه.
می‌خواستم تو حالت طبیعی مشاهده‌ت کنم.
چه پستی بازی می‌کردی؟
گارد راس. حمله رو راه می‌انداختم، بازی‌ها رو صدا می‌کردم،
مطمئن می‌شدم همه‌مون به عنوان یه واحد کار می‌کنیم.
یه تیم خیلی خوب مثل یه بدن واحد حرکت می‌کنه.
الان دارم اینو به دخترا یاد می‌دم.
حدس می‌زنم بازی نمی‌کنی؟ بسکتبال؟ نه.
به طور کلی ورزش تیمی،
واقعاً چیز من نیست. PTSD از اینکه بچه بودم
همیشه آخر از همه تو کلاس ورزش انتخاب می‌شدم.
اوهوم.
چی شده؟ فقط
احساس درستی نداره. چه جوری؟
انگار بیرون از بدنم هستم،
انگار دارم از خودم یه ویدئو می‌بینم،
ولی نمی‌تونم کنترلش کنم.
قبلاً این حس رو داشتی؟ تو خوابم،
و بعدش وقتی برای جراحی آماده می‌شدم.
احساس می‌کردم بدنم
مرده، یا مال خودم نیست.
اشکالی نداره، جسی.
ما همچنان آزمایش‌ها رو ادامه می‌دیم تا بفهمیم موضوع چیه.
و پیت بیمار توعه، پس نمیتونی همینجوری
ول کنی و به ولف ملحق شی تو پرونده اسرارآمیزش.
بیا. باید با من بیای.
خب، پیت، تا حالا تشخیص داده شده که
یه مشکل روانی داری؟ نه.
سابقه خانوادگی؟ تا جایی که میدونم نه،
مگر اینکه حساب کنی که پدربزرگ جورج به کل باشگاه گلفش گفته
که بیماری داشته. مرد دیوانه‌ایه، ولی هنوز میتونه.
خب. فهمیدم.
خب، بگو ببینم درباره این اژدها چی شنیدم.
الان میبینیش؟ آره.
ولی وقتی داشتم توهم میزدم، خیلی شدید بود.
و الان؟ هنوز میبینمش، ولی
میدونم واقعاً وجود نداره.
واقعی نیست. فهمیدم.
میخوام فقط یه لحظه با دکتر کینی صحبت کنم.
اون میدونه که اژدها یه توهمه.
یه بحران روانی در اصل با از دست دادن تماس با واقعیت
مشخص میشه.
اگه بتونه بین واقعیت و غیرواقعیت فرق بذاره
پس هنوز با واقعیت در تماسه.
که یعنی
این یه مورد عصبیه.
خوش بگذره، دکتر.
تیم خواهرم هفته بعد پلی‌آف داره.
دخترها دارن میپرسن حالش خوب میشه یا نه.
بهشون بگو داریم هر کاری بتونیم میکنیم
تا هر چه زودتر برگرده پیششون.
حالت چطوره، جسی؟
خب، خیلی از شنیدن پونکسیون نخاعی خوشم نمیاد،
ولی اگه یه توضیح پزشکی برای اون شوت هواکردنم بده،
حتماً دنبالش میرم.
دکتر مارکوس قراره یه نمونه بگیره
از مایع مغزینخاعی.
نتایج بهمون میگه
که عفونت یا التهابی داری که باعث علائمت شده یا نه.
اِ، میشه لطفاً
یه ذره به جلو خم شی؟ مرسی.
نفس عمیق بکش.
همه چی اوکیه اونجا، دکتر مارکوس؟
آره. فقط، اِه فقط فکر نمیکردم تماشاچی داشته باشم.
آره، ولفم.
الان میام.
خب، نتیجه پونکسیونش اوکی بود، دکتر ولف.
ولی من نمیفهمم چی شده.
خب، چی شده، جیکوب؟
خب، اینطور پیداش کردیم. من
من
جسی؟
جسی، میتونی میتونی دستاتو پایین بیاری؟
نمیتونم.
نمیتونم کنترلشون کنم.
اشکالی نداره. اشکالی نداره. کمکت میکنم.
باشه. اشکالی نداره. فقط نفس بکش.
باشه. اینجوری.
میخوایم فقط راه بریم، اوکی؟ پس
باشه، میتونی میتونی چند قدم برداری
به سمت دکتر نش؟
نمیتونم. حالا چی شده؟
بگو بگو، چی حس میکنی؟
مثل اینکه هیچ زمینی برای ایستادن نیست.
نمیتونم راه برم. نمیتونم حتی بایستم.
چه بلایی سرم داره میاد؟
باشه، اوضاع خیلی عجیب شد.
من میگم. ون خیلی خوب کار میکنه.
این تنبیه منه برای اون عمل ناموفق کمرم؟
نه. داری کمکم می‌کنی یه نکته رو توضیح بدم.
همه، ساکت.
خب، الان، وقتی ون به پایین نگاه می‌کنه،
اصلاً نمی‌فهمه بدنش کجا و چطوریه.
در واقع، نسبت به بدنش کامل کوره.
این حسیه که جسی تجربه می‌کنه
یه آسیب عصبی خاص
که باعث می‌شه کل بدنش حس نداشته باشه
از نوک پاهاش تا سرش.
میگن احساس عمقی حس ششم ماست.
یعنی مرده‌ها رو می‌بینه؟
نه. چی؟
اوه، ولی بدنش براش مثل یه مرده‌س،
مثل تو خوابش. مغزش قبل از اینکه بدنش علائمی نشون بده
متوجه شد یه چیزی اشتباهه.
واقعاً مثل یه فیلم ترسناک. خب، ون،
دستتو بگیر جلوی صورتت. درسته؟
خب، جسی می‌تونه دستشو تو این حالت ببینه،
ولی وقتی از میدان دیدش خارج بشه،
انگار دیگه دستی نداره.
خب، اون یه ورزشکاره. می‌تونه از یه آسیب قدیمی به ستون فقرات
یا ضربه باشه؟
فکر خوبیه. بررسیش کن.
می‌تونیم چراغ‌ها رو روشن کنیم؟ بله.
یا یه تغییرات عروقی
تو ستون پشتی طناب نخاعیش.
باید دوباره اسکنش کنیم، این بار کل ستون فقرات.
اونارو سریع به من بده. تقریباً مطمئنم این اتفاق
برای یکی از دوستام افتاد که خیلی زیاد ویپت کشید.
این منو یاد اون پسری انداخت که اژدها می‌دید.
پیت؟ آره.
خب، سی‌تی اسکن مغزش، مایع مغزی نخاعی، و الکتروانسفالوگرامش چیزی نشون نداد.
هنوز منتظر چندتا آزمایشیم،
ولی اگه مواد مخدر یا روان‌پریشی نباشه
می‌دونیم که توهم پایدار
همینجوری از هیچ جا نمیاد.
درسته. باید یه ارتباطی باشه.
باید بیشتر بگردیم.
موگوامپ؟ یه کلمه؟
ببخشید.
موگوامپ؟ اون اصلاً چیه؟
نمی‌دونم، ولی خجالت آوره،
و مامانم منو لوبیای کره‌ای کوچولوش صدا می‌کنه.
صبر کن، دکتر ولف پسر رئیسه؟
داداش، معلومه.
جدی جدی رئیست رو گوگل نکردی؟
حالا، شاید برخلاف قضاوت بهترم، الان همکاریم.
پس دیگه اسم شادعار نگو. و دست از کنترل کردنم بردار.
کارتو انجام بده، و من مجبور نمی‌شم.
نمی‌خواستم قورباغه‌ها رو بکشم.
می‌خوام دکتر بشم. آسیب نزنم.
می‌دونم.
تو دردسر نیستی، عزیزم.
آوردمت اینجا تا یاد بگیری چطور درست
تشریح کنی.
اون کیه؟ بدنیه که یه نفر تصمیم گرفته
به مدرسه پزشکی اهدا کنه،
تا دکترای آینده یاد بگیرن
و یه روز به مردم کمک کنن.
خب.
پس، از استخوان ترقوه شروع کن.
وقتی از جناغ سینه رد شدی، قلب رو می‌بینی.
آسون نیست، موگوامپ.
باید عمیق‌تر از چیزی که فکر می‌کنی ببری.
دکتر ولف. هی. منو صدا کردی؟
آره، ۲۰ دقیقه پیش. خیلی وقته.
تو جراحی بودم. چیکار داری؟
آه، یه مشورت می‌خوام برای مریضم جسی.
کاهش حاد و شدید حس عمقی.
برای یه عمل اختیاری اومده بود، و الان نمی‌تونه راه بره.
خیلی سریع پیش می‌ره. من هیچی مثل این ندیدم.
اینطوریه که کار می‌کنی؟ تو، اه
فقط وقتی به من توجه می‌کنی که چیزی نیاز داری؟
بیا. همینجور از کنارم رد می‌شی بیرون.
چی؟ کی؟ امروز،
تو سه موقعیت جداگانه.
چرا می‌شمری؟ بی‌ادبیه، باشه؟
بی‌ادبیه. تو بی‌ادبی. نه.
من پروسوپاگنوزیا دارم.
یه مشکل عصبیه.
یعنی نمی‌تونم چهره‌ها رو تشخیص بدم.
خب، پس چطوری تشخیص می‌دی؟
چطور آدمارو می‌شناسی؟ خب، ویژگی‌های خاص.
استایل، نحوه راه رفتن مغزم رو تحریک می‌کنه، یا
چروک‌های عمیق، رنگ پوست خیلی سفید.
می‌خوای چک کنم نبض داری؟
برگردیم به اینکه به من توجه نمی‌کنی.
باشه. تو می‌تونی یه ام‌آرآی رو مثل من بخونی، دکتر ولف.
تو و من هر دو می‌دونیم اینجا چیزی نیست.
پس چرا منو صدا کردی؟ خب، بعضی وقتا
حتی بهترین دکترها نیاز به یه نظر دوم دارن.
نیکولز من نگرانشم.
خب، امیدوارم که این‌که چیزیو برای برداشتن وجود نداره
خبر خوبی باشه.
هی، مربی، می‌تونم ازت یه سوال شخصی بپرسم؟
باشه، ESPN. بپرس.
وقتی بازنشسته شدی، تو اوج بودی.
مصدومیت داشتی یا چیزی؟
نه، فقط آماده بودم.
خب، مطمئناً خیلی آسون نبوده.
منظورم اینه که، تو یه ستاره بودی. میانگینت مثل
آره، می‌ترسیدم که بازی رو ترک کنم.
ولی وقتی این کارو کردم، می‌دونستم که درسته.
وقتی مربیگری رو شروع کردم، یه چیزی تو ذهنم روشن شد.
می‌دونستم که این کاریه که باید تمام عمرم انجام بدم.
به کل زندگی‌ام.
می‌دونی، امم،
من قدیم‌ها کوارتربک بودم.
دیوژن یک بازی می‌کردم. وای!
چطور شد که با روپوش رسیدی اینجا؟
امم، یه کمی زیاد ضربه مغزی.
هوم. خب، همین الانم یه عقل درست و حسابی داری،
حتی اگه کمی آسیب دیده باشه.
اگه دیگه نتونم راه برم
نتونم حرکت کنم
نمی‌خوام دخترامو ناامید کنم.
اینجا جای سختیه برای بزرگ شدن.
و زمان سختیه برای بچه بودن.
من خوب می‌شم؟
هی، مربی ج،
تو هنوز کلی زمان کنار زمین برا بحث داری، باور کن،
باشه؟ و تا وقتی اینجایی، ما تیم تو هستیم.
و ما تا وقتی اینو درست نکنیم تسلیم نمی‌شیم.
قول می‌دم.
باید سعی کنی یه کمی استراحت کنی.
فکر کنم دلیلشو می‌دونم.
اسموتی‌ها. جسی همیشه اونا رو می‌خوره،
و اونا پر از مکمل هستن.
بعد آزمایش خونشو دوباره چک کردم،
و سطح B6ش بالاست.
پس مسمومیت پیریدوکسین از B6
ممکنه باعث آسیب حس عمقی شده باشه،
که یعنی
امیدی هست.
خیلی خوابیده.
یه ماهه سر کلاس نرفته.
پیته همیشگی.
نیازی نداره نگران نمرات باشه. اون یه ارثیه.
معلومه که هست.
یخچالو برای کپک چک می‌کنم.
مایکوتوکسین‌ها ممکنه مقصر باشن.
این بو چیه؟
بوی مواد میاد و قالیچه‌ای که خیس از نوشیدنی شده.
یاد روزای خوب، قدیمی می‌افتم.
آدم، خیلی وقته که یه قهوه نخوردم.
می‌دونی، مثل
آره.
وای، خدای من. تو تا حالا قهوه نخوردی.
ام
استند کگ، ادوارد ۴۰ دست، بی‌یر پنگ؟
تو دانشگاه خوش گذروندی؟ ببین، من عاشق این بودم
که به مهمونی‌ها برم.
عاشق این بودم که یه ارثیه باشم.
عاشق این بودم که کلاسو بیخیال شم
و تمام روز شاد باشم، ولی من مشغول بودم
تا وارد مدرسه پزشکی بشم در حالی که دو تا شغل داشتم
تا هزینه‌هاشو بدم.
اینجا خیلی بوی بدی می‌ده!
اژدها. اوه، اوه.
تو هم اونو می‌بینی؟
جسی؟
ما داریم سیستم تو رو پاکسازی می‌کنیم
تا ببینیم ایا بهت کمک میکنه علائم تو.
جسی؟ مربی ج؟
ما فقط داشتیم بهش مایعات می‌دادیم. چی شده؟
چند دقیقه پیش هوشیار بود.
ریه‌هاش پاکه، پس مشکل مایعات نیست.
سطح اکسیژن خونش داره میاد پایین،
و بی‌هوشه. کریش کارت رو بیارید.
بجنبید، بجنبید!
نفس نمی‌کشه!
بیا ون. بیا ون. بیا.
ضربان نداره. من فشردن رو شروع می‌کنم.
نمیتونیم برای همیشه کیسه بزنیم. باید الان لوله‌گذاری کنیم.
بیهوشی کجاست؟ دارن میان.
بجنبید، بجنبید.
بیا، مربی ج. بیا. بیا، مربی.
ما هواتو داریم.
ما سیستمشو پاکسازی کردیم، به این امید که
پیشرفت علائمشو کاهش بده یا معکوس کنه.
متاسفانه، اون هنوز خودش نفس نمی‌کشه،
که شاید یعنی B6 دلیلش نبوده.
ولی حتی اگه ما دلیلشو ندونیم،
ما هنوز دنبال یه راه‌حل می‌گردیم.
خواهر بزرگم همیشه
نابود نشدنی بوده.
چطور این اتفاق براش می‌افته؟ باید بفهمی که
چقدر مورد خواهرت نادره.
من مشابه‌هایی رو خوندم از این تضعیف‌ها،
ولی هیچ‌کدوم اینقدر سریع نبوده.
و ممکنه هیچ‌وقت دلیلشو ندونیم.
داری میگی این دائمیه؟
هنوز نمیدونم.
ولی چیزی که میتونم بهت بگم اینه که همه شما
خانواده‌اش، تیمش بهش انگیزه میدن.
جسی الان به این نیاز داره.
یه دلیلی برای بهتر شدن.
اول ون، حالا تو.
شما اینترن‌ها واقعا وقت‌گیرهستید.
چی شده؟ هیچی. فقط
رفتم بیرون که چند تا یادداشت تموم کنم.
باشه، ولی ما برای نوشتن یادداشت از بیماران نمی‌زنیم بیرون.
فکر می‌کنی من الان به اندازه کافی حالم بده نیست؟
به جسی گفتم که بهتر میشه.
بهش توی چشم‌هاش نگاه کردم و بهش دروغ گفتم.
آره، این خوب نیست.
ولی برخلاف باور عمومی، دکترا هم آدم هستن.
بعضی وقتا ما هم به امید نیاز داریم تا کارمون رو بهتر انجام بدیم.
و بعضی وقتا باید بدونیم که امید کافی نیست.
و تو چی؟
تو امیدتو از دست دادی؟ نه. به خاطر جسی،
نمیتونم این کار رو بکنم. و تو هم نمیتونی.
پالینوپسی هذیانی. آره.
به محض اینکه اون اژدها رو بیرون خونه برادری پیت دیدیم،
فهمیدیم که این فقط یه هذیان تصادفی نیست.
این مثل یه خاطره‌ست،
یه تصویری که هر روز بیرون پنجره‌ش می‌دید
که قسمت حافظه بصری مغزش باعث میشه اونو ببینه،
حتی وقتی که شادقیماً جلوی چشمش نیست.
این فقط وقتی اتفاق می‌افته که یه ضایعه باشه.
همین جا. سی‌تی بدون کنتراست نمیتونست اینو نشون بده.
یه فیستول شریانیوریدی دورال در لوب اکسیپیتال،
که باعث تجمع خون و پرفشاری وریدی در لوب اکسیپیتال میشه.
و باعث اختلالات بینایی مثل پالینوپسی میشه.
ضایعه می‌تونه هر لحظه به مغزش خونریزی کنه، نه؟
من رفتم تا اتاق عمل رو آماده کنم.
من نتونستم انجامش بدم.
چاقو رو برداشتم، و یخ کردم. نتونستم تکون بخورم.
هی، عزیزم. اشکالی نداره.
نه، اشکال داره. حتی نتونستم برش اول رو بزنم.
همه اینا رو فراموش کن. نمی‌خوام.
می‌خوام دکتر بشم، مثل تو و مامان.
باشه.
دفعه بعد، اینو امتحان کن.
از خودت بیای بیرون.
نگران کل جسد جلوت نباش.
با کوچیک شروع کن.
فقط روی دستت تمرکز کن.
من بهت ایمان دارم.
به اندازه‌ی جفتمون.
داریم لوله‌ی تنفس جسی رو درمیاریم.
می‌خوایم داروی `پرسدکس` رو قطع کنیم،
تنظیمات ونتیلاتور رو به حداقل برسونیم،
لوله‌ی تنفس رو شل کنیم،
و آماده بشیم که کاف رو خالی کنیم.
دکتر وولف، ممکنه بمیره.
آره، نمی‌تونه خودش نفس بکشه.
جسی نمی‌تونه بدنش رو تکون بده
چون یهویی نسبت به اون نابینا شده. خیلی سنگینه.
ولی اگه اون از خودش بیرون بره چی؟
اگه از حس‌های دیگه‌اش استفاده کنه تا بدنش رو کنترل کنه چی؟
از کوچک شروع کنه، تمرکز روی یه قسمت بدن در هر زمان.
مشکل این نیست که عضلاتش ضعیفه.
مشکل این نیست که نمی‌تونه نفس بکشه. می‌تونه.
فقط هنوز نمی‌دونه، چون باید یاد بگیره
که به یه روش کاملاً جدید با بدنش ارتباط برقرار کنه.
و هرچی بیشتر صبر کنیم، ضعیف‌تر میشه،
و بیشتر امیدش رو از دست میده.
منظورم اینه، اگه ما بهش ایمان نداشته باشیم،
چطور اون باید به خودش ایمان داشته باشه؟
بیایید بریم تو.
بزن بریم.
حالا براش سخنرانی رختکن می‌ذاره؟
چشم‌های روشن، قلب‌های پر، نمی‌تونه نفس بکشه.
جسی؟
می‌خوای با من تمرین کنی؟ فقط دوتامون.
وقتی لوله‌ی تنفس رو در آوردیم،
می‌خوام نفس‌ت رو روی این سینی ببینم، باشه؟
حالا، برای این کار،
می‌خوام احساساتت نسبت به جداشدگی رو بپذیری.
از بیرون به خودت نگاه کن،
روی سینه‌ات در فضا تمرکز کن،
و بعد از چشمات استفاده کن تا تصور کنی که داره حرکت می‌کنه.
می‌تونی این کار رو برام بکنی؟
از خودت بیرون بیا.
کوچک شروع کن.
یه نفس.
می‌دونم که می‌تونی این کار رو بکنی، جسی.
می‌دونم که می‌تونی.
بیا.
من بهت ایمان دارم.
به اندازه‌ی جفتمون.
خدای من.
کارت عالی بود.
جسی خیلی سخت کار کرده.
پیشرفت زیادی کرده.
می‌خوام انتظاراتتون رو مدیریت کنم
وولف.
اشکالی نداره. بیایید فقط بهشون نشون بدیم.
وای، وای، وای، وای. جسی.
نکن. من دارم.
چطوره یه جمع بشیم؟
بله.
ممنون.
که از من ناامید نشدی.
منم همینطور، مربی.
وقتی جسی دوباره تونست خودش نفس بکشه،
باید دوباره یاد می‌گرفت که بقیه‌ی بدنش رو حرکت بده
با استفاده از دید و لمس به جای حس عمقی.
کوچک شروع کردیم
یه دست و یه تکه کاغذ.
نیاز به تمرین داره.
ولی مثل بسکتبال، با اصول اولیه شروع می‌کنی،
یاد دادن به قسمت‌های مختلف بدن که به عنوان یک واحد حرکت کنند،
مثل بازیکنان در یک تیم.
احتمالاً هیچوقت نمی‌فهمیم که چه چیزی باعث آسیب عصبی جسی شده.
ولی با صبر زیاد و اراده‌ی قوی،
جسی داره به یه روش کاملاً جدید با بدنش ارتباط برقرار می‌کنه.
یه گروه بازیکن نیاز به کار سخت دارن تا با هم هماهنگ بشن.
ممکنه حتی غیرممکن به نظر برسه، تا وقتی که امتحانش کنی.
می‌دونم که همکاری کردن آسون نخواهد بود.
با این حال، می‌خوام امتحان کنم.
باشه. حالا حس می‌کنم یه "اما" میاد.
هیچوقت سعی نکن بدون بحث با من یکی از بیمارانم رو منتقل کنی.
فقط این رو به کارول گفتم که تو رو به چالش بکشم.
برام مهم نیست. اینم آزاردهنده‌ست.
آه، و اون مریض بی‌نام توی ICU؟
چی در موردش؟ مال منه.
اون دیگه بیمار منه.
با پدرت صحبت کردم.
اون تو راهه. ممنون.
و دکتر نیکولز میگه که چند روز دیگه مرخص میشی.
تو منو نجات دادی.
به یه جورایی، اژدها تو رو نجات داد.
داشت علامت می‌داد که یه چیزی اشتباهه.
فقط باید دقیق‌تر نگاه می‌کردم.
خب، خوش‌شانس بودم که تو همه‌ی شب‌ها رو
توی کتابخونه می‌گذرونی. منظورم اینه
خوبه که هنوز برای هر دومون دیر نشده
که یه زندگی داشته باشیم.
خب، بعد از عمل باید زود بیدار بشه،
و باید هر دو ساعت یه بار چک‌های عصبی انجام بدیم.
ممنون.
اوه، هی، نیکولز.
شوخی کردم. کارت با پیت خوب بود.
ممنون. اوه، هی، آها،
حالا که بالاخره منو شناختی،
روی چه ویژگی‌ای به نتیجه رسیدی؟
خب، میدونی، آخرش،
اون دست‌های غیرعادی بزرگ بود.
راستش، چطور با اینا
جراحی مغز انجام میدی؟ این‌ها معضله.
اوه، یه سوال دیگه. آزمایشگاه آناتومی هنوز اینجاست؟
داریم چیکار می‌کنیم؟
خب، همدردی با یه جسد سخت‌تره.
اونا احساسات کمتری دارن.
برو جلو. ببینیم بهترین ضربه نخاعیت چیه.
من خیلی ازت ممنونم.
اولیور خونه است، این واقعا
خیلی برامون مهمه.
و اون هرگز قبول نمیکرد اینجا کار کنه
اگه تو قانعش نکرده بودی.
اون واقعا بهت اعتماد داره.
به همین خاطر ازت می‌خوام حواست بهش باشه.
موريل، من نمی‌خوام پرستارش باشم.
حدس زدم که اینو بگی.
اما چیزهایی هست در مورد گذشته پسرم
که حتی تو هم نمی‌دونی.