‫آدم واسه پول باید هرکاری بکنه.
‫- داداش کوچولوی خودم... ‫- می‌خوام وقتی پیداش کردی خودم باشم.
‫اینجوری بزرگترین اشتباه ‫کل زندگیت رو می‌کنی.
‫مستقیم می‌برمت پیش خودش.
‫می‌دونم خونه‌ش کجاست.
‫- انقدر خر فرضم نکن. ‫- کمکت رو می‌خوام.
‫پیداش کردم. ‫زیر مزرعه استیوه.
‫مزرعه خودمونه. فقط مال خودمونه.
‫فردا روز جدیدیه.
‫که شیاطین دور هم جمع می‌شن.
‫که توش تاریکی، چشمان ‫نابینایان رو باز می‌کنه.
‫چرا که همه‌مون گناهکاریم.
‫نُهصد تا.
‫گیرت آوردم.
‫هوم. هفتصد تا.
‫خیلی‌خب.
‫مقصد بعدی نیو اورلینزه.
‫مشکل اینه باید واسه...
‫رسیدن به مقصد از منطقه قرمز رد بشیم.
‫یعنی چی؟
‫یعنی منطقه‌ای که پر شده...
‫از تمام راهزن‌ها و فاسدهای اون حوالی.
‫کلی آدم عوضی که ‫مثل آب خوردن با تیر می‌زننت.
‫خب، از اینجا به بعد...
‫ازت می‌خوام حسابی ‫چشم‌هاتو باز کنی.
‫می‌گیری چی می‌گم؟
‫- آره. ‫- مطمئنی گرفتی؟
‫آره.
‫خب دیگه. ‫می‌تونی واسه خودت لم بدی.
‫البته نه که تا الآن ‫خیلی حواست جمع بوده‌ها.
‫می‌دونی سیب‌زمینی...
‫به ایتالیایی یعنی چی؟
‫نه.
‫به سر خوک می‌گن.
‫اصلا هم این‌جوری نیست.
‫جون تو قسم.
‫تا حالا امتحان کردی؟
‫نه.
‫خب...
‫گمونم به مذاق هرکسی خوش نمیاد.
لعنت بهت.
‫زحمت حمل سرهاشون ‫از بدن‌هاشون کمتره.
‫تا حالا بهش فکر کرده بودی؟
‫من بی‌خیال نمی‌شم اندرسون.
‫هیچ‌وقت.
‫احساسش می‌کنی بابا؟
‫راست می‌گفتی.
‫هنوز تو این شهر طلا هست.
‫الآن دیگه می‌تونی ‫بهم افتخار کنی بابا.
‫چون این شهر نفرین شده قراره...
‫تبدیل به جایی بشه که رویاش رو داشتیم.
‫می‌شه شهری که ‫اسم ما رو به دوش می‌کشه.
‫بهمون گفتن دیوانه...
‫گفتن قاتل.
‫ولی گذر زمان حقانیت ما رو اثبات کرد.
‫از کجا یاد گرفتی ‫اون‌جوری آدم بکشی؟
‫چه‌جوری؟
‫با تبر توماهاک دیگه.
‫بومی‌ها من رو بزرگ کرده بودن،
‫ولی یه جایزه‌بگیر بهم آموزش داد.
‫«جایزه‌بگیر آموزشت داده بود.»
‫آره، یه یارویی که سیب‌زمینی ‫خام می‌خورد و خونه‌ش توی گاری بود.
‫خودت چی؟
‫ها؟
‫- خودت چطوری شد که... ‫- ما عین همیم، رد.
‫دقیقا عین همیم.
‫البته هنوزم این رو توجیه نمی‌کنه.
‫اینو می‌گی؟
‫این کل علت وجود منه.
‫بستگی داره چقدر کارت خوب باشه.
‫می‌دونستی بچه که بودم ‫از این‌ها جمع می‌کردم؟
‫البته اندازه اینا جزئیات نداشتن.
‫یعنی پیستون‌ها و ‫کوپلینگ‌هاش این‌طوری نبودن.
‫از خونه من برو بیرون.
‫برو خانمت رو بیار استیو.
‫گفتم برو خانمت رو بیار.
‫- این کیفه چقدر میارزه؟ ‫- ها؟
‫کیفه رو می‌گم. چقدر میارزه؟
‫- خیلی. ‫- حالا مثلا چقدر؟
‫انقدری هست که باهاش ‫تا کالیفرنیا برم.
‫یه چیزی هم واسم بمونه.
‫از اون دختره واسم بگو.
‫- کدوم دختره؟ ‫- همونی که باهوش‌ترین دختر گرین‌ویل بود.
‫اونی که لیاقتش بهتر از اینا بود.
‫بهترین آدمی بود که ‫توی اون شهر بود.
‫فکرش هم نمی‌کردم چنین حرفی بزنم،
‫ولی گمونم تو بودی که ‫باعث می‌شد اون شهر سرپا باشه.
‫خجالتم نده دیگه رد.
‫خودت واسه چی برگشتی؟
‫چون بلایی که سر تو اومد، ‫سر مادر خودمم اومد.
‫خیلی وقت پیش بود.
‫- قیافه طرف رو یادته؟ ‫- معلومه که یادمه.
‫[رُم]
‫«ولش کن!»
‫«کارلو زودباش بریم!»
‫«بسه! بسه!»
‫«زودباش بیا!»
‫«بدو کارلو!»
‫«ولمون کن بابا!»
‫«نه کره داره، نه گوشت.»
‫«کِی می‌خوای بری؟»
‫«خیلی بد شد داداش کوچولو.»
‫«اگه بیفتی تو دریا، درجا غرق می‌شی.»
‫«یعنی چی این حرف؟»
‫«شوخی می‌کنی دیگه؟»
‫«قول بده به مامان چیزی نگی.»
‫«تو چشمام نگاه کن مارکو.»
‫«به مامان چیزی نگو. ‫چون نمی‌خواد تو رو با خودم ببرم.»
‫«ببین، اگه من اونیم که قوی‌تره...»
‫«تو می‌شی اونی که ‫ما رو از مشکلات نجات می‌ده.»
‫«مثل همین امروز.»
‫«مثل همیشه که نجات دادی.»
‫«که دیگه گرسنگی نکشیم.»
‫«نه؟»
‫«قول بده دیگه.»
‫«من و تو تا ابد کنار هم می‌مونیم.»
‫«قول می‌دم.»
‫منو ببین.
‫قول می‌دم همه چی رو درست کنم. ‫قول می‌دم.
‫دوریان جان، بابات اصلا نمی‌دونه...
‫اوضاع درست‌بشو هست یا نه.
‫ببین بچه‌جون، دو تا احتمال وجود داره،
‫که یکی‌شون... احتمال خوبه‌ست.
‫اون یکی خیلی ناجوره.
‫خیلی‌خب، پس بیا صحبت کنیم. ‫خودم و خودت، باشه؟
‫نه، دیگه حوصله مذاکره ندارم.
‫امضاء کن.
‫زمینت رو می‌دی به من،
‫در ازاش هم هیچی نمی‌گیری.
‫نه پولی بهت می‌رسه، نه سهمی. ‫فقط زندگی پسرت.
‫- تکون نخور میشل. ‫- چارلز، خواهشا ولش کن.
‫من که می‌دونم نمی‌خوای ‫ به پسرم آسیب بزنی.
‫من صرفا این زمین رو می‌خوام.
‫- امضاء کن. ‫- استیو خواهشا.
‫مطمئنم اگه حرف بزنیم ‫می‌تونیم به نتیجه‌ای برسیم.
‫دیگه واسه این کارها دیر شده.
‫- اصلا، اصلا دیر نشده. ‫- آروم باش!
‫هوی، هوی.
‫ما قبلا قرارمون رو گذاشتیم.
‫مگه نه؟ هوم؟
‫چرا به خودش نگفتی؟
‫بهش بگو.
‫- آره. ‫- آره.
‫دیدی؟
‫تو هم اون زمان خیلی خوشگل بودی.
‫اصلا تا حالا عاشق این زن بودی؟
‫حالا خودت بهش بگو.
‫بگو امضاء کنه.
‫زودباش!
‫عمرا اگه بذاریم بریم.
‫ای میشل...
‫وایستا، صبر کن! ‫تامپسون وایستا!
‫امضاء می‌کنم، خب؟
‫لطف کردی.
‫ممنون بابت این هدیه محشرت.
‫می‌خوای ببینیش؟
‫چی رو؟
‫- خیال می‌کردم بیشتر باشن. ‫- نه.
‫کل نگرانی‌مون همین دو نفرن.
‫- سمت راستی رو می‌بینی؟ ‫- آها؟
‫می‌تونه از یک کیلومتری ‫بزنه وسط مغزت.
‫باور کن.
‫حرف تو رو باور کنم؟
‫اون یکی چی؟
‫اون که پاک خُله.
‫فقط حواست جمع باشه.
‫نمی‌خواد نگران من باشی.
‫من همه‌جور آدمی کشتم.
‫خودت حواست جمع باشه.
‫ناسلامتی معامله کردیم کلانتر.
‫یعنی جنابعالی نباید بمیری.
‫خیلی خوشگلی.
‫گرسنه‌ای؟
‫هرچی بخوای واست درست می‌کنیم.
‫شکلات می‌خوام.
‫شکلات؟
‫چشم.
‫چه خوب شد سر زدی سیمون. ‫حالت چطوره؟
‫- گشنمه. ‫- همون غذای همیشگی؟
‫- آره. ‫- پول نمی‌خواد.
‫به حساب خودمونه.
‫خب، چی شد برگشتی عزیزم؟
‫بدون ایو و مک‌کوی، ‫این شهر عملا نابود شده.
‫خب...
‫می‌خواستم خودم اوضاع رو دست بگیرم تونی.
‫مرسی که توجه می‌کنین.
‫دنبال یکی می‌گردیم ‫ما رو تا کندور ببره.
‫راهزن هم نیستیم.
‫پس لازم نیست ازمون بترسین.
‫خیلی هم کارمون فوریه.
‫منم به کسی که حاضره ‫چنین لطفی بکنه...
‫صد دلار پرداخت می‌کنم.
‫صد برگ بی‌زبون.
‫تا حالا ندیده بودم گدا گشنه‌ها...
‫دست رد به چنین پولی بزنن.
‫منطقه‌شو بلدی؟
‫خودت بیا.
‫- نه، متأسفانه نمی‌تونم جناب. ‫- چرا می‌تونی.
‫نمی‌تونم میخونه رو ول کنم برم.
‫- چند روز اخیر خیلی اوضاع شهر بهم ریخته. ‫- جناب.
‫اگه کارتون واقعا فوریه...
‫پولی که می‌دین کمتر از ‫هزینه چکمه‌هاتونه.
‫کسی نظر تو رو نخواست بچه‌جان.
‫خودم می‌برمتون.
‫ولی دویست دلار می‌گیرم.
‫این زخم‌های روی صورتت ‫کار اون بنده‌خداییه که...
‫بهش پیشنهاد دوبرابر دادی؟
‫اونی که این بلا رو سرم آورد،
‫گلوش بیخ‌تا‌بیخ بریده شد.
‫دویست دلار هم واسه اینه که ‫کسی حاضر نیست تا اونجا ببرت.
‫همه‌شون وحشت کردن.
‫ولی تو نکردی.
‫تو می‌خوای بری کندور،
‫منم پولش رو لازم دارم.
‫بگو ببینم...
‫اولین بارته داری با...
‫یکی مثل من معامله می‌کنی؟
‫شک ندارم...
‫یه نفر دیگه هست که واسه ‫کشتنت قیمت تعیین می‌کنه.
‫خیلی‌خب بچه‌جان.
‫معامله قبوله.
‫پاشو بریم.
‫جان.
‫یه اسب واسه خانم جوان جور کن،
‫- خودت هم بمون محض اینکه برگرده. ‫- رو چشمم.
‫آروم باش پسرجون.
‫کلانترتون...
‫- مک‌کوی رو می‌گی؟ ‫- مک‌کوی.
‫چقدر می‌شناسیش؟
‫خوب می‌شناسمش.
‫خوبه.
‫پس توی راه می‌تونی ‫حسابی ازش تعریف کنی.
‫می‌خوای بکشیش؟
‫بکشمش؟
‫می‌دونستم حق با خودمه.
‫همیشه حق با من بود.
‫همین رو می‌خواستی؟
‫دوریان؟
‫دوریان.
‫آهای!
‫دوریان!
‫خیلی دیر کردی‌ها.
‫شرمنده دیگه.
‫یه کاری پیش اومد.
‫بلین کجاست؟
‫آها راستی، بلین...
‫خب...
‫دیگه بعد کلی بارون و سیل که اومد...
‫می‌دونین بلین هم شنا بلد نیست دیگه؟ ‫این‌طوریه که...
‫پول‌ها؟ کو؟
‫پول هم شنا بلد نیست‌ها.
‫از در اشتباهی وارد شدی مک‌کوی.
‫عمرا اگه دو به یک بتونی برنده بشی.
‫آخه می‌دونی، درواقع دو به یک هم نیست.
‫دوستم رو با خودم آوردم.
‫البته نگران نباشین...
‫صرفا یه بچه‌ست که کیف همراهشه.
‫دوستته؟
‫دیروز که زندانی بود.
‫امروز هیچی نشده رفیق شدین؟
‫آقایون.
‫لازم نیست از این در وارد بشیم.
‫ازت سوال می‌پرسم، ‫همین یه بار هم می‌پرسم.
‫قبل اینکه دهن باز کنی ‫حسابی روی جوابت فکر کن.
‫برانسون دستور داده بود ‫پوله رو برگردونیم.
‫ولی نگفته بود برادرش رو نکشیم.
‫الآن دقیقا سوالت چیه؟
‫پول‌ها کجاست؟
‫به باد فنا رفت.
‫آها راستی.
‫به‌خاطر بارون.
‫پول‌ها کجاست؟
‫خب...
‫خداحافظ کلانترخان.
‫آخ.
‫آفرین، آخ گندش بزنن.
‫هنوز زنده‌ای؟
‫گمونم هستم.
‫پدرسگ یه‌جوری زد ‫از اون‌طرفم در اومد.
‫پس تو برادرشی؟
‫هیچی هم بهم نگفتی؟
‫سالیان سال زور زدم...
‫که یادم بره چنین برادری داشتم.
‫آخه می‌خواستی چی بگم؟
‫بگم دزدم؟
‫دزد بودنت رو که می‌دونستم.
‫بگم برادرم به روانی زنجیر گسیخته‌ست؟
‫بگی همونی که مادرم رو کشته.
‫می‌دونم اگه بگم باورت نمی‌شه،
‫ولی خودم بیشتر از تو ‫از اون کثافت بدم میاد.
‫جدی؟
‫الآنم وقتشه ثابت کنی.
‫ببینمت.
‫آره بابا، چیزیت نمی‌شه.
‫بیا ترتیب زخم‌هامون رو بدیم ‫فقط بزنیم به چاک.
‫یه‌ذره مونده بود ‫به کشتی تفریحیم برسیم.
‫یه‌ذره مونده بود بزنم به دل دریا...
‫از این خراب‌شده بزنم بیرون.
‫ولی تصمیم گرفتی بیفتی دنبالم.
‫ما همیشه داریم دنبال ‫یه چیزی می‌دویم مک‌کوی.
‫من نمیام.
‫- قرار گذاشته بودیم. ‫- آره گذاشته بودیم.
‫من که گفتم خونه‌ش کجاست.
‫بهت گفتم چطوری پیداش کنی.
‫قرارمون همین بود.
‫من چندرغاز تو جیبم ندارم.
‫حالا کیفه رو رد کن بیاد.
‫راه نداره.
‫آدم واسه پول باید ‫هرکاری بکنه، مگه نه رد؟
‫«آدم واسه پول باید هرکاری بکنه.»
‫چی گفتی؟
‫خودم اونجا بودم.
‫دیدم زیر تخت دراز کشیده بودی.
‫خیلی ترسیده بودی.
‫بچه بودی دیگه.
‫اون زمان جونت رو نجات دادم،
‫عین همون موقعی که ‫لنگ در هوا...
‫از سقف آویزون شده بودی.
‫حداقل یه لطفی بکن...
‫اون کیف سیاه مسخره‌تو بده من.
‫رد.
‫یه قولی بهم بده.
‫اگه اونی که قراره درنهایت ‫سرپا بمونه خودتی...
‫یه‌کاری کن سرنوشت داداشم ‫به همون کیف سیاه کثیفت ختم بشه.
‫بیلی.
‫مامان.
‫دوریان!
‫بیا بریم.
‫اینا به ما ربطی نداره.
‫کار درستی کردی.
‫طرف بچه‌مون رو تهدید کرده بود.
‫همین‌جا خاکش می‌کنیم.
‫اینجا رو هم با خاک یکسان می‌کنیم.
‫تا ابد.
‫موافقی؟
‫چی داری می‌خونی؟
‫«پایان فصل اول»