‫[کشتی اعلیحضرت سیمپسون]
‫گل‌های بنفش.
‫اوه.
‫پس اینجا بودی.
‫[دفترچه خاطرات دکتر جیمز ثکر ‫۱۹۱۱]
‫«شیرینی‌خــور» ‫[فصل دوم / قسمت اول]
‫مَرد گُنده.
‫جپ!
‫مَرد گُنده؟
‫جپرد!
‫مَرد گُنده!
‫این یه داستانه.
‫داستانی درمورد آخرین انسان‌ها.
‫[باغ‌وحش اسکس کونتی]
‫اونایی که خواستن بهمون آسیب بزنن،
‫و اونایی که خواستن کمک‌مون کنن.
‫[غذای خشک‌شده مخصوص حیوانات]
‫آره، ‫ردیفه.
‫داریم فضا رو ‫ برای انسان‌های اولیه آماده می‌کنیم!
‫آمادش کنین دیگه. ‫بدویین. چی‌کار می‌کنین؟ بجنبین.
‫تکون بخور!
‫بهمون خبر رسیده ‫که جمعیت داره کاهش پیدا می‌کنه.
‫تا آخر هفته ‫اینجا باید حسابی خوشگل شده باشه‌ها!
‫هی جانی، ‫کلیدهای لونه حیوونا پیشته؟
‫- هی وایسا. وایسا سر جات. ‫- بجنب!
‫[پناه‌گاه ما]
‫خیلی‌خب، ‫بشینین رو زانوهاتون...
‫[خطر: وارد نشوید]
‫وقت صبحونه‌اس، ‫موجودات زشت ریزه میزه.
‫اوه، اوه.
‫نباید غذای حیوونا رو بخوریم.
‫اما گشنمه.
‫منم گشنمه، ‫اما غذای سگ نمی‌خوریم.
‫پس ارل چی میشه؟
‫ارل چیش میشه؟
‫گشنمه.
‫خیلی‌خب.
‫شروع کنین.
‫برو بخور.
‫گشنم نیست.
‫شکلات تخته‌ای خوردم.
‫چرا دستاتون رو اینطوری می‌کنین؟
‫اشاره می‌کنیم.
‫اشاره؟
‫بیشتر دورگه‌ها ‫نمی‌تونن مثل من و تو حرف بزنن.
‫یعنی هیشکی بهشون یاد نداده؟
‫یا اینی که میگی، ‫یا این که نمی‌تونن چیزی بگن
‫چون تار صوتی ندارن.
‫پس واسه برقراری ارتباط ‫کارای دیگه‌ای می‌‌کنیم.
‫این هیلیه.
‫این صداها یعنی داره فحش میده.
‫چقدر هم فحش میده.
‫همم؟
‫می‌خواد بدونه ‫کی بهت یاد داده اینطوری حرف بزنی.
‫اوه. ‫هیشکی.
‫وایسا ببینم، ‫پس پدر و مادرت چی؟
‫راستش من پدر و مادری نداشتم.
‫پس... ‫مَرد گُنده کیه؟
‫تو خواب حرف می‌زنی.
‫خیلی هم زیاد.
‫اون... ‫بابام نبود.
‫یه آدم معمولی بود.
‫یه آدم خیلی خیلی خوب.
‫اما حالا رفته. ‫دیگه رو پای خودمم.
‫اینجا کجاس؟
‫پمپاژ خونه.
‫بدترین جای باغ‌وحشه.
‫از کجا می‌دونی؟
‫چون قبلاً اون بالا بودیم.
‫تا همین دیروز.
‫خب... ‫باید یه راهی واسه فرار باشه.
‫اینجا باغ‌وحشه گاس.
‫واسه این ساخته شده ‫که حیوونا رو داخلش نگه داره.
‫ما که حیوون نیستیم.
‫حداقل به‌طور کامل حیوون نیستیم.
‫تاحالا به فکرتون رسیده ‫که زمین رو بِکَنین؟
‫آره. ‫اسم من بابیه.
‫کل روز دارم زمین رو می‌کَنم.
‫اما نمی‌تونه پاش رو بذاره اونور دیوارها.
‫تا عمق خیلی زیادی بِتونیه.
‫اوه.
‫اون هم...
‫مثل ماس؟
‫شرمنده، ‫همدیگه رو معرفی نکردیم.
‫همه به گاس سلام کنن.
‫- سلام. ‫- با جوجو راکونه قبلاً‌ آشنا شدی.
‫بلده حرف بزنه.
‫[اما زبون اشاره رو ترجیح میدم]
‫جونیور دوست داره از رو قایق ‫نگهبانی بده.
‫و هیلی هم همونیه که...
‫- خیلی فحش میده. ‫- خیلی فحش میده.
‫و ادا در بیاره.
‫آنا و هانا هم ‫همه کارهاشون رو با هم می‌کنن.
‫[‌همه‌چی رو هم می‌شنویم]
‫این هم ارله.
‫چندتا خانم محترم مراقبش بودن.
‫و بهم حرف زدن یاد دادن.
‫این هم مایاس.
‫مواظب دمش باش.
‫اوه.
‫فین هم مثل تو، ‫جدیدترین عضومونه.
‫یکم سختی کشیده.
‫اون هم می‌تونه حرف بزنه، ‫اما...
‫فقط وقتایی که حسش باشه.
‫امم... ‫خیلی‌خب.
‫چشمای آتو خیلی ضعیفه.
‫و هرجا میره ‫با خودش خار به جا می‌ذاره.
‫این هم مکسه.
‫تو باید...
‫- ...راسو باشی. ‫- آره.
‫وای.
لاکپشته؟
‫تدیه.
‫شدیداً خجالتیه.
‫مامان داشت واسش استخر می‌ساخت ‫تا نزدیک آب باشه، اما...
‫خیلی دلش براش تنگ شده. ‫دل همه‌مون تنگ شده.
‫یکم طول می‌کشه بهش عادت کنی.
‫کسی رو جا ننداختی؟
‫روی.
‫روی کیه؟
‫پسر آفتاب‌پرستی.
‫دیشب که تو رو آوردن ‫با خودشون بردنش.
‫نمی‌دونم جوجو.
‫نمی‌دونم کِی برمی‌گرده.
‫روی.
‫[خانه]
‫حالا بهتر شد.
‫جون شما ‫این روزا همه کارا رو باید خودم بکنم.
‫چرا بهترین تعمیرکارای مَرد ‫زودتر از همه مُردن؟
‫گفتین خونوادتون چندنفره‌اس؟
.همین دو نفریم
‫جلوی خودمون رو می‌گرفتیم بچه‌دار نشیم ‫اما...
‫به گمونم طبیعت برامون تصمیم گرفت.
‫اصلاً نمی‌تونستیم حیوونا رو تحمل کنیم.
.هیچ نگران نباشین ‫سیاست راک‌بریج اجازه نمیده «بچه‌های حیوانی» وارد شن.
‫البته الان انگار بهشون میگن ‫«دورگه‌ها».
‫بهتون قول میدم عاشق اینجا میشین.
‫حراست اینجا فوق‌العادس.
‫مدیرت باغ به عهده‌ی توایلاس.
‫تو روزهای اول ‫نوشیدنیای زیادی انبار کردیم.
‫دو هفته یک‌بار نوشیدنی می‌خوریم.
‫- همسایه‌ها این رو براتون آماده کردن. ‫- وای!
‫خیلی خوشحالیم که یه دکتر دیگه ‫به جمع‌مون اضافه شده.
‫راستش دیگه طبابت نمی‌کنه.
‫اما مگه می‌تونه فراموشش کنه؟
‫وای! ‫داشت یادم می‌رفت.
‫اینجا همونجاییه که اسب‌تون تریکسی ‫من رو کشت.
‫بعدش هم شما و ادی ‫روش سرپوش گذاشتین.
‫سرپوش گذاشتین...
‫چندوقته بی‌هوشم؟
‫از دیشب.
‫تاحالا نشده بود بدون دارو ‫ اینقدر دووم بیاری.
‫چطوری...
‫بهم آزمایشگاه مخصوص دادن.
‫از وقتی که اومدیم ‫یه‌سره روش کار می‌کردم.
‫اما... ‫سُس مخصوص.
‫همین رو بگم که ‫موادشون تازه بوده.
‫مجبور شدی تنهایی انجامش بدی؟
‫ممنون ادی.
‫فعلاً استراحت کن.
‫خیلی سختی کشیدی.
‫جفت‌مون کشیدیم.
‫هی.
‫کِی از اینجا میریم؟
‫خیلی طول نمی‌کشه.
‫و اگه خوش‌شانس باشیم، ‫با دارو از اینجا میریم.
‫دیگه وقت‌تون تموم شد ‫مرغای عشق.
‫یالا. ‫راه بیفت.
‫تکون بخور.
‫لازم نبود همه‌ی اینا رو بپوشم.
‫ده‌ساله که داریم تو یه اتاق می‌خوابیم.
‫ابوت دستور داده رفیق.
‫خیلی‌خب.
‫به افراد گناهکار ‫فرصتی برای استراحت داده نمیشه دکتر.
‫نظرت چیه؟
‫خیلی صورتیه.
‫فکر می‌کردم توافق کردیم که یه دارو بسازی، ‫نه این مزخرفای موقتی رو.
‫زنم در اولویته.
‫بعدش هم، ‫مگه اهرم فشاری‌تون روی من همین نیست؟
‫پس اگه بمیره، ‫هیچی دست‌تون رو نمی‌گیره.
‫خب، ‫اگه اون بمیره،
‫تو هم می‌میری،
برای چند روز آینده .باید یه مسافرت خیلی مهم برم
‫انتظار دارم هروقت برگشتیم ‫نتایج خوبی نشونم بدی.
‫با همه‌ی احترامی که براتون قائلم، ‫دیگه خسته شدم.
‫امروز صبح ‫سی و دو نفر بر اثر بیماری
‫توی جایی که قبلاً بهش می‌گفتیم البوکرکی، ‫مُردن.
‫سه روزه نخوابیدم.
‫می‌دونی الان جمعیت چقدر شده؟
‫- باید استراحت کنم. ‫- یه چند صدتا.
‫هیچوقت از البوکرکی خوشم نمی‌اومد.
‫همه‌جا هست.
‫موج جدید این شکلی شده.
‫و خب خیلی بده.
‫اما اگه نتونم درست فکر کنم ‫نمی‌تونم عملیش کنم.
همزمان که وانمود می‌کنی ‫با یه زن مُرده زندگی عادی‌ای داری،
‫این مریضی ‫که ۹۸ درصد نسل بشر رو از بین برده
‫و سریع‌تر از هرچیزی که قبلاً دیدیم ‫جهش پیدا کرده،
‫داره یه راست میاد سروقت خودمون.
‫تو و زنت اصلاً براش مهم نیستین.
‫و خب مطمئن باش ‫به چرت زدن هم نیازی نداره.
‫می‌دونی چرا؟
‫چون از تو باهوش‌تره.
‫وقتی مُردی استراحت می‌کنی.
‫اگه آمادش نکنی ‫دیگه بهش دارو نمیدم.
‫آره اما... ‫اون آمپول خیلی دوام نمیاره.
‫پس بهتره عجله کنی، ‫خب؟
‫چندهفته طول می‌کشه تا...
‫تا چندهفته... همه‌مون مُردیم.
‫سه روز وقت داری.
‫واسه خودمون برنامه‌های بزرگی چیدم.
‫من که نیستم کی مسئول اینجاس؟
‫من قربان.
‫یه بار دیگه بگو ‫فقط به صورت نظامی.
‫من قربان!
‫شنیدی؟
‫مو به تنم سیخ شد.
‫حالا هم یه لطفی بکنین ‫و یکم مرد باشین، با جفت‌تونم.
‫اتاق عمل رو حاضر کن جانی.
‫کلی کار داریم.
‫هی! ‫اینقدر صدا نکنین.
‫حیوونای کثیف.
‫حال‌مون ازش بهم می‌خوره.
‫منم همینطور. ‫جزو همون آدم ‌بدهایی بود که دستگیرم کردن.
‫چطوری گیرت انداختن؟
‫به اون رادیو زنگ زدم.
‫به‌گمونم دنبال...
‫نمی‌دونم دنبال چی بودم.
‫انگار فقط نمی‌خواستم تنها باشم.
‫رادیو چیشد؟
‫می‌تونیم به مامان زنگ بزنیم.
‫به مامان زنگ بزنیم.
‫چی میگن؟
‫اگه بتونیم با رادیو ‫با مامان تماس بگیریم...
‫شاید بتونه یه راهی ‫واسه بیرون آوردن‌مون پیدا کنه.
‫اما از کجا می‌دونین ‫اون رادیو داره؟
‫معلومه که تاحالا ندیدیش.
‫اما از کجا رادیو پیدا کنیم؟
‫اوه...
‫اتاق رادیو. ‫طبقه بالا.
‫رادیو واسه گوش کردنه. ‫نه حرف زدن.
‫اما من بلدم باهاش کار کنم.
‫بهش نگاه می‌کردم.
‫آره، ‫اما چطوری می‌خوای خودت رو برسونی اونجا؟
‫برو.
‫بجنب بابی.
‫بجنب.
‫این‌ها رو چیکار کنیم؟
‫رئیس گفت می‌تونیم نابودشون کنیم، ‫همین کار رو هم می‌کنیم.
‫هی، ‫باهاشون تمرین تیراندازی بکنیم؟
‫خب... ‫این کار هم میشه کرد.
‫یا می‌تونیم از ساختمون پرت‌شون کنیم پایین ‫تا بترکن.
‫برای همین بهت ترفیع داد دادن بابا. ‫عجب ایده‌های نابی داری.
‫ها!
‫بابی، ‫تونستی!
‫- برو! ‫- کلید‌ها رو بده من.
‫بجنب دیگه!
‫- برو کنار! ‫- خودت برو کنار!
‫- به مایا کمک کن. ‫- بجنب.
‫هیس!
‫بجنب.
‫- بدو. ‫- آینه بذار.
‫خیلی نزدیکی. ‫خیلی.
‫آخرشه.
‫- بیا، من کمک می‌کنم. ‫ - بدو.
‫- وای، باز شد! ‫- هول بدین...
‫هی، ‫کلیدها دست توئه؟
‫فکر کردم دست توئن.
‫احتمالاً دست جانیه.
‫هیپیه رو میگی؟ ‫اصلاً چطوری این یارو رو رئیس همه‌جا کردن؟
‫- می‌دونی اون یارو هیپیه کیه دیگه؟ ‫- نه، کیه مگه؟
.از اونا که مو رو به تنت سیخ می‌کنه
‫رفتن وندی. ‫برو.
‫وندی. ‫برو، همین حالا.
‫- اگه برگردن چی؟ ‫- چیزی نمیشه. تو می‌تونی.
‫اما اگه نتونستم چی؟
‫ببین دفعه پیش چیکارمون کردن.
‫دفعه من پیش‌تون نبودم، ‫خب؟
‫من هم باهات میام. ‫فقط بگو چیکار کنم.
‫خیلی‌خب.
‫کمک می‌خوام.
‫برو. ‫برو!
‫برو.
‫برو، ‫برو، برو!
‫گاس، ‫بجنب.
‫دور نشو.
‫همونجا.
‫تونستیم.
‫تو تونستی.
‫- آماده‌ای؟ ‫- از وقتی به دنیا اومدم آماده بودم.
‫مامان، ‫ما زنده‌ایم.
‫ما تو پمپاژ خونه‌ایم. ‫زیر آغل فیل.
‫روی رو هم بردن.
‫نگاه نکن.
‫اون...
‫روی بود.
‫بهش بگو عجله کنه!
‫چیزی نمی‌شه.
‫خیلی‌خب...
‫هــوم...
‫ممنونم.
حالا دیگه مثل بچه آدم می‌شینی یه‌جا.
‫مادر چی گفت؟
‫نمی‌دونم، جواب نداد.
‫روی رو دیدین یا نه؟
‫روی دیگه برنمی‌گرده بچه‌ها.
‫آره! چون فرار کرد و رفت!
‫چی؟
‫آره! از دست‌شون فرار کرد، ‫شنیدیم دارن دنبالش می‌گردن.
‫الان دیگه آزاده!
‫روی فرار کرده!
«ورود به حوزه کوهستان»
‫داچ!
‫دوست عزیزم.
‫هربار میام اینجا قشنگ‌تر شده.
‫کاهش جمعیت چه تاثیرات مثبتی ‫که روی طبیعت نمی‌ذاره.
‫مگه ساعت رو هماهنگ نکرده بودیم؟ ‫ژانگ چرا هنوز نیومده؟
‫نمیاد نه؟
‫ولی سلام رسوند.
‫- تگزاس به‌فنا رفته، به‌خاطر... ‫- موج جدید. خبر دارم.
‫«گونه آخرالزمانی»
‫پس اسمش گونه آخرالزمانیه نه؟
‫والا ما هم واسه اینکه بیایم اینجا ‫یه‌چیزی مثل آخرالزمان رو پشت سر گذاشتیم.
‫ایشاالله یه وقت دیگه، داگ.
‫عزیزم مگه نمی‌دونی وقت طلاست؟
‫بگو ببینم، حتماً اون دوست اُسکلت ‫که سمت غرب زندگی می‌کرد هم نمیاد؟
‫دوتاشون از این بابت واقعاً متاسف‌اند.
‫من رو فرستادن تا هرمشکلی که ‫هست رو حل کنیم.
‫قرار بر این شد که پیشنهاد من رو عملی کنیم.
‫قرار نیست به حرف هرکسی از راه ‫می‌رسه گوش کنن.
‫من هرکسی نیستم!
‫ما تصمیم‌مون رو گرفتیم.
‫هرکاری که می‌خوای بکنی، ‫از دید ما چندان جالب نیست.
‫عجب.
‫ایشاالله یه وقت دیگه.
‫اگه وقت دیگه‌ای درکار نباشه چی؟
‫مردم مثل سگ ترسیدن!
‫توی چهره افرادم ترس رو می‌بینم.
‫همینطور توی چهره افراد تو.
‫آره. تو ترس رو می‌بینی، ‫من راه نجات‌مون رو می‌بینم!
‫من باهات حال نمی‌کنم؛ ‫تو با من حال نمی‌کنی. ولی باید هم‌کاری کنیم
‫یه چیزی می‌گم تو گوشت فرو کن.
‫برگرد خونه‌تون.
‫عمراً با تو یکی همکاری کنیم.
‫کافیه دستور بدی ژنرال.
‫ولش کن.
وقتی بفهمن برنامه‌مون چیه،
‫خودشون میان مثل سگ التماس می‌کنن.
بی‌فایده‌ست بابی. ‫بذار بعداً دوباره امتحان می‌کنیم.
‫چرا الکی گفتی روی فرار کرده؟
‫مجبور بودیم.
‫بعضی وقت‌ها اشکال نداره ‫حقیقت رو پنهان کنی.
‫- اگه به نفع‌مون باشه... ‫- کی گفته؟
‫مادرم هیچوقت به ما دروغ نگفته.
‫خب، مثلاً چی می‌خواستی بهشون بگی؟
‫حقیقت رو.
‫که اگه بگیرن‌مون، کارمون ساخته‌ست.
‫ماجرای روی تقصیر تو نیست.
‫نباید خودت رو سرزنش کنی.
‫تقصیر تو نیست که ‫گرفتار این اوضاع شدین.
‫منم رو هم گرفتن.
‫ولی من همراه یکی بودم که ‫خیلی خیلی گُنده بود.
‫چه بلایی سرش اومد؟
‫نمی‌دونم.
‫گمون کنم الان پیش بابامه.
‫اگه اینجا بود...
‫بهم می‌گفت اصلاً ناراحت نباشم.
‫و...
‫حتماً می‌گفت: ‫«از این ادا اطفارهای گوزنی در نیار»
‫بعدشم می‌گفت نترسم و شهامت داشته باشم.
‫چیکار کنی؟
‫نمی‌دونم؛ ‫هیچوقت معنیش رو نگفت.
‫اونم زیاد خودش رو سرزنش می‌کرد، ‫اما اونقدرها هم که می‌گفت مقصر نبود،
‫فکرکنم.
‫نظرت چیه...
‫اصلاً!
‫ما که نمی‌خوایم به سرنوشت ‫روی دچار بشیم.
‫از اینجا می‌ریم بیرون، وندی. ‫همه با هم.
‫از تاریکی می‌ترسه.
‫قبل از اینکه بیاد پیش ما، مامان‌باباش ‫توی زیرزمین قایمش می‌کردن.
‫مادر همیشه چراغ‌خواب رو می‌ذاشت ‫کنارش تا بتونه بخوابه.
‫واقعاً نمی‌دونم بدون «مادر» چطوری ‫باید مراقب‌شون باشم.
‫خب، منکه مطمئنم یه راهی پیدا می‌کنیم.
‫تازه من شنیدم که خوک‌ها خیلی باهوش‌ن!
‫پس گمون کنم تو نابغه‌ای چیزی باشی.
‫برو، برو، برو، برو!
‫نه.
‫کجایی؟
‫آهان...
‫خودشه.
‫زودباش. راه بیا گوزن کوچولو. زودباش.
‫بیا ببینم.
‫زود.
‫می‌تونی حرف بزنی؟
‫اسم داری؟
‫اهل کجایی؟
‫یه دقیقه گذشت‌ها.
‫چند دقیقه دیگه، چهارتا ‫مرد از اون در میان داخل.
‫تو رو میدم دست‌شون.
‫می‌بَندنت روی اون میز سردِ آهنی.
‫و یه آقای دیگه، با عینک قرمز
‫دل و روده‌ات رو می‌ریزه بیرون،
‫تا روی جسدت تحقیق کنیم و ‫دنبال جواب‌ سوال‌هامون بگردیم.
‫چهره من آخرین چیزیه که ‫قبل از مرگ می‌بینی.
‫مگه اینکه...
‫مگه اینکه عین بچه آدم ‫به سوال‌هام جواب بدی.
‫با روی هم همین‌کارها رو کردین؟
‫می‌دونستم می‌تونی حرف بزنی!
‫اسمت چیه؟
‫گاس.
‫چند سالته گاس؟
‫ده.
‫مطمئنی؟
‫ده سالمه!
‫من هم آدیتیا سینگ هستم.
‫جزو معدود دکترهایی که هنوز زنده‌ان.
‫کی بهت حرف زدن یاد داده؟
پاباـم. [برای گاس، پابا معنی پدر رو میده]
بابات یعنی؟
‫نه.
من بابا ندارم.
‫که اینطور.
‫چه بلایی سر روی آوردین؟
‫- نمی‌دونستم دوست‌تون اسم هم داره. ‫- جواب سوالم این نیست.
‫تا حالا شده یکی از عزیزانت به شدت مریض بشه؟
‫به لطف اون پسر، یکی از مهم‌ترین
‫اشخاص زندگی‌ام...
‫تونست بیماری‌ش رو شکست بده.
‫اذیت‌ش کردین؟
‫می‌خواین منم اذیت کنید؟
‫من آدم بدی نیستم گاس.
‫می‌خوام جلوی مریض شدن بقیه رو بگیرم.
‫ببین، روی به سوال‌هام جواب نداد ‫ولی تو می‌تونی.
‫تو کمکم کن گاس، ‫بابات دکتر بود؟
‫بهت که گفتم. من بابا ندارم.
‫خب پس مامانت!
‫مامان بابا ندارم. ‫حالا می‌تونم برم؟
‫گاس، برای آخرین بار ازت می‌پرسم.
‫- چند سالته؟ ‫- بهت که گفتم!
‫ده سالمه! ده تا زمستونه که به دنیا اومدم، ‫ده تا تابستون، ده تا تولد گرفتم!
‫آخه ممکن نیست گاس!
‫همچین چیزی غیرممکنه، ‫چون ویروس »اچ9جی5» کلاً...
‫نُه ساله که به‌وجود اومده.
‫اما باید یه‌چیز خاصی درمورد مامان‌بابات ‫باشه که بهم بگی.
‫می‌دونی چرا؟
‫وقتی اومدی اینجا افرادم ‫ متوجه یه‌چیز عجیب شدن.
‫ناف نداری.
‫- اون دیگه... ‫- می‌خوام همونی که می‌گی باباته رو ببینم.
‫دیگه اینجا نیست.
‫منظورت اینه مُرده؟
‫آره.
‫اما دوباره دیدمش.
‫وقتی توی دشت گل‌های بنفش بودم.
‫دیدمش. ‫حالا توی ذهنم یا شاید واقعاً اونجا بود.
‫نمی‌دونم، اما...
‫باهاش حرف زدم.
‫که اینطور.
‫می‌تونی دوباره بگی بیاد؟
‫تو دشت گل‌های بنفش؟
‫آماده‌ایم.
‫چیزی نیست، چیزی نیست.
‫ببین، ببین.
‫من می‌تونم نجاتت بدم گاس.
‫می‌تونم بهشون بگن برن پی کارشون.
‫اما باید بهم قول بدی همینطوری ‫باهام هم‌کاری می‌کنی.
‫باشه؟
‫ببین. بذار یه‌چیزی نشونت بدم
‫ببین، ببین، ببین.
‫من این‌ها رو نمی‌خوام.
‫این رو می‌خوام.
‫می‌تونم روت حساب کنم گاس؟
‫کافیه.
‫دیگه بقیه‌ دوستام رو اذیت نمی‌کنی؟
‫اگه کمکم کنی؛ دیگه با اون‌ها کاری نداریم.
‫قسم انگشتی؟
‫آره، آره...
‫قول میدم.
ولی یه‌چیز دیگه هم می‌خوام.
‫گاس، اومدی!
‫معلومه که آره. عمراً شما ها رو تنها بذارم.
‫تازه یه‌چیزی هم با خودم آوردم.
‫♪ مرسی که دوست خوبم هستی ♪
‫وای.
‫وقتی کوچیک بوده مامان‌باباش ‫براش آهنگ می‌ذاشتن.
‫این آهنگ رو بلد نیستم.
‫اسمش «دختران طلایی»ـه.
‫خب، در ازاش ازت چی خواستن؟
‫چیز خاصی نخواستن.
‫اما...فکرکنم یکم وقت خریدم.
‫ممنون.
تو کی هستی؟
‫اول تو بگو.
‫جودی کجاست؟
‫جودی حالش خوبه.
‫پس گوشی رو بده دستش.
‫وایسا ببینم؛ تو...
‫تو همونی هستی که فکرمی‌کنم؟
‫بستگی داره.
‫چطوری رفتی تو اتاق زیرشیروانی من؟
‫اوه! خودتی!
‫گاس پیش منه.
‫گـاس؟
‫یعنی نه کاملاً پیش من. فرار کرد وقتی فهمید ‫تو واقعاً مادرش...
‫الـــو؟
‫تو کی‌ای؟ از کجا گاس رو می‌شناسی؟
‫من بکی‌ام،
‫و داستان گاس...
‫خیلی طولانیه.
‫ریچارد هم با شماست؟
‫نه، اون...
‫فوت شده.
الان یکی دیگه ازمون مراقبت می‌کنه.
‫جپرد.
‫وایسا ببینم.
‫چند ساعته این تلفن رو روشن کردی؟
‫نمی‌دونم، فکرکنم 2/3 ساعتی.
‫اگه جات بودم می‌رفتم یه‌جایی ‫خودم رو قایم می‌کردم.
‫نمی‌فهمم چی می‌گی، ‫تو خودت الان کجایی؟
‫نه. تلفن‌ها شنود می‌شه!
‫به محض اینکه تلفنت رو روشن می‌کنی ‫فعال می‌شه.
‫فقط بگو کجایی، ‫می‌تونیم بیایم پیش تو.
‫چقدرِ ماجرا رو می‌دونه؟
‫خیلی.
‫تقریباً همه‌چی رو.
‫نمی‌دونم.
‫چه شِکلیه؟
‫خودت باید ببینیش.
‫بزرگ شده.
‫نواری که گذشته بودم ‫رو پیدا کرد؟
‫کدوم نوار؟
‫نوار «شیدی گرو»
‫یکم حرف زدم و روی نوار کاست ضبط‌ش کردم، ‫یه‌جایی تو همون زیرشیروانیه.
‫نوار کاست دیگه چیه؟
‫مثل همون نوار عادیه.
‫- دستگاه پخش‌کننده نوار داری؟ ‫- نه.
‫باید عجله کنیم. خدا می‌دونه ‫تا الان کی رد تلفن‌مون رو زده.
‫وایسا ببینم؛ اینه؟
‫نه، نه. ولی داریم نزدیک می‌شیم.
‫- شبیه فِلشی چیزیه؟ ‫- یکم بزرگ‌تر.
‫فکرکنم...
‫پیداش کردم!
‫پیدامون کردن.
‫کی‌ها؟
‫«آخرین مردان»
‫وسایل‌ت رو جمع کن و ‫زود از اینجا برو.
‫عمراً. یه ثانیه هم ولت نمی‌کنم.
‫نـه!
‫اینکارو نکن.
‫در رو باز کن.
‫باز کن.
‫فقط یه‌نفرمون از اینجا جون سالم به‌در می‌بره.
‫و اون شخص باید تو باشی.
‫جودی! در رو باز کن.
‫اون نوار رو برسون به دست گاس.
‫زندگی کن.
‫جوانی کن. حقته!
‫از آشنایی‌ات خوشحال شدم بکی.
‫ممنون جودی.
‫می‌دونیم اون داخلی. در رو باز کن ‫ وگرنه خودمون دست‌به‌کار می‌شیم.
‫منم از آشنایی‌ات خوشحال شدم.
‫باید در می‌زدین!
‫گورتون رو گم کنید.
‫قربان داریم می‌ریم داخل.
‫زودباش. بیا این سمت.
‫تلاش خوبی بود.
‫نه، نه، نه.
‫این یکی درمورد «آخرین مردان»ـه
‫کسانی که مدت‌ها بی‌سر و صدا ‫در پِی مراقبت از ما بودند،
اما به این شکل ادامه نداشت...
‫همه‌جا رو بگردید.
‫- با دستور من. ‫- قربان.
‫وقت ناهاره احمق‌ها.
‫سَگه؟
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫مرد گنده!
‫اگه...
این هنوز زنده‌ست.
‫بوی «مادر» رو می‌ده!
‫دوتاشون با هم‌ن.