‫نوموخوام! عمراً شدنی نیست!
‫نمی‌فهمم چی می‌گی.
‫شدنی باشه یا نه، من تاکاکورا کن‌‌ام.
‫د... دست شما درد نکنه...
‫بذار یه قانونی بذاریم.
‫حق نداری از اسمت استفاده کنی.
‫چشم...
‫از چیزای اوکالتی خوشت میاد، پس می‌شی «اوکارون».
‫ا... اوکارون؟
‫اگه از اون اسم استفاده کنی، خونتو می‌ریزم.
‫اون اسم؟ اسم خودمه‌ها ولی...
‫ خب، چاره‌ای نیست، پس همینم خوبه.
‫انگار بدت نیومده‌ها... اوکارون!
‫ها؟
‫مگه من خواستم؟
‫وایسا...! روتو اینور کن بینم!
‫چه خرکیف شدی... اوکارون!
زارت ‫چندش! تو روی من می‌گوزی!
‫خیلی خزی!
‫از بس بهم فشار میاری، آیاسه-سان!
‫وایسا بینم! به این زودی صبح شد؟
‫الان که دیگه ننه‌توربو بیرون نمیاد، میاد؟
‫ها؟ جدی می‌گی؟
‫روح‌ها شب‌کارن بابا.
‫در هر صورت... چطوره فعلاً بیای خونه‌ی ما؟
‫با این ریخت و قیافه...
‫از ارواح هم ناجورتر شدی.
با شمام، گوش کنین
حتی اگه سرشون هوار شین هم ترمز نمی‌کنن
تسخیری
سرگردون که بیرون خزیدم، مــــــه بالا اومد
عناصر ناهمگون خیلی خوب باهم جفت و جور شدن
دردام روی هم مماس شدن
اون یارو آدم فضاییه، مگه نه؟ ‫حواستو جمع کن که مامان‌بزرگم با پسرا چپه. ‫دوست‌پسر آخرمو نزدیک بود بکشه.
‫ها؟ اینو الان باید بگی؟
‫این دیگه چه کوفتیه؟!
‫اوکارون! میزونی؟
محافظ خانه در برابر شر و بدبختی کار اینه؟
‫شرمنده اوکارون! یه حصار انرژی این‌جا بود!
‫گفتم الانه که بمیرم.
‫خب! الان بیا تو.
‫واقعاً چیزی نمی‌شه؟
‫اگه دوباره آتیش بگیری شوتت می‌کنم تو رودخونه، رواله.
‫وای! ریــــدم تو خودم.
‫امنــــــــــه!
‫حالت چطوره؟ همه‌چی سر جاشه؟
‫کل بدنم گزگز می‌کنه...
‫وای اینجا رو گیسات چرا اینطوری شده؟
‫مردم از خنده! خاله‌ فرفری.
‫خلی!؟ چرا می‌خندی؟ من نزدیک بود سقط بشما!
‫مامان‌بزرگ!
‫عه؟ مامان‌بزرگم نیست. خب بیا تو.
‫بـ ـ با اجازه.
‫یکم وایسا.
‫می‌خوام لباس عوض کنم، پس درو ببند.
‫چشم.
‫مـ ــ معذرت می‌خوام...
‫ای بابا... چه رو مخ!
‫بیا.
‫اوکارون، اینو بپوش.
‫زنونه‌ست ولی گمونم اوکیه.
‫ها؟ چی؟ این دیگه یعنی چی؟
‫وای! ببخشید! نگاه نمی‌کردم!
‫الان دیگه اوکیه.
‫هی می‌گم.
‫نیست!
‫عـــــــــه؟ جان من؟ بذار خاله هم ببینه!
‫عمراً نشون نمی‌دم! خل تشریف داری؟
‫چرا خب؟ الان که دیگه چیزی نداری. ‫مسئله بود و نبودش نیست!
‫ای بابا، چرا اینقدر خسیسی؟
‫بدبخت شدم! حالا چیکار کنم؟ غیب شدن!
‫هـــا؟ من از اولش هم علاقه‌ای به این چرت و پرتای اوکالتیت نداشتم!
‫تو بودی که هر هات و پورت کردی ‫و تهش هم باهام دعوا گرفتی.
‫نمی‌خواستم این فرصت رو از دست بدم.
‫من همیشه یه دوست می‌خواستم.
‫با خودم گفتم دوست ندارم این فرصتو از دست بدم.
‫برای همین اینقدر دلم میخواست باهات حرف بزنم.
‫اما آخرشم... تو دنیات خیلی فرق داره، آیاسه-سان.
‫تو آدمی نیستی که پسری مثل من بتونه باهاش حرف بزنه.
‫خیلی معذرت می‌خوام...
‫که تو رو درگیر همچین چیز خطرناکی کردم.
‫وقتی موضوع حل و فصل شد، بازم می‌تونی نادیده‌م بگیری.
‫از این حرفای «می‌تونی نادیده‌م بگیری» نگو.
‫بیا کلی در مورد این اوکالت و اینا اختلاط کنیم.
‫ای بابا، یه چیزی بگو دیگه.
‫بیب بیب.
‫بیریخت!
نکنه مادربزرگت برگشته خونه؟
‫هیس! یه لحظه ساکت باش!
‫تا حالا هیچوقت این مدل زنگ‌زدنو نشنیدم.
یعنی چه خبر شده؟
‫مامان‌بزرگم قبلاً گفته بود که خونه‌مون دو نوع زنگ داره.
‫یکی برای آدماست.
‫اون یکی هم... واسه ارواح شیطانی.
‫لعنتی! به‌خاطر اینه که طلسمو کندم! محافظ خانه در برابر شر و بدبختی
‫یکم که چیزی نمی‌شه.
‫یه چیزی اینجاست.
‫طلسم رو میذارم سر جاش! ‫اگه یه روح شیطانی باشه عین تو جزغاله می‌شه.
‫می‌خوای منم جزغاله کنی؟!
‫می‌تونی بری بیرون خب.
‫تا وقتی من می‌رم بیرون، منتظر وایسا جان من!
‫این‌جا نیست... کجا رفتش؟
‫آیاسه-سان! اونو...
‫عه؟ وای وای!
‫در هر صورت باید بریم بیرون!!
‫از اون‌وری برو! یالا! ‫آ-آیاسه-سان!
‫نمی‌تونیم بریم بیرون...
‫یه دیوار راهمونو بسته!
‫دروازه‌ی معبد.
‫انگار می‌تونم طلسمو بذارم اون‌جا!
‫صبر کن لطفاً! نمی‌تونی بذاریش اون‌جا!
‫چرا آخه؟
‫دروازه توی در دفن شده.
‫اینطوری نمی‌تونیم بریم بیرون!
‫چه غلطی کنیم؟ این‌طوری که دیگه واقعاً...
‫اوضاع خیلی پسه ولی...!
‫آیاسه-سان...!
‫پیدا... تون... کردم...
‫شما آدمای بدی هستین.... زدین زیر قولتون...
‫بانانا رو...
‫مرحمت کن بیاد!
‫وایسا بینم! شیلنگ و تخته داری بازم؟
‫مگه می‌شه همچین چیزی؟ ‫اون هیولا فضاییه!
‫هـــا؟
‫اشتباه نمی‌کنم! اون...چین‌چینا... هیولای فلت‌وودزه!
‫اولین بار توی فلت‌وودز توی آمریکا دیده شده. توی ژاپن ‫توی استان یاماناشی دیده شده و به «آدم فضایی سه‌متری» معروفه!
‫پس اون زنگ در چی؟ یعنی می‌گی که اون زنگِ روحی به خاطر یه فضایی به صدا در اومده؟
‫مطالعاتی بر این مبنی هست که کسی که می‌تونه پدیده‌های ‫روحی رو ببینه، اغلب می‌تونه یه یوفو رو هم ببینه!
‫به عبارتی، یعنی ممکنه یه‌طور ارتباط بین روح‌ها و آدم‌فضایی‌ها باشه!
‫پس یعنی، اینم یار آدم‌فضاییای دیروزیه؟ چقدرم آویزونه!
‫اگه هر چه سریع‌تر یه فکری به حالش ‫نکنیم، این مه دخلمونو میاره!
‫ولی اگه قرار باشه تو رو کنترل کنم ‫نمی‌تونم از قدرت معنویم استفاده کنم.
‫آیاسه-سان!
‫وای بی‌خیال دیگه!
‫آیاسه-سان...
‫چته باز!؟
‫خودم مبارزه می‌کنم.
‫لطفاً نفرینو آزاد کن!
‫یهویی چت شد؟
‫اگه یه آدم فضاییه ازش نمی‌ترسم!
‫می‌تونی نفرین بدنمو آزاد کنی ولی ذهنمو تحت کنترل بگیری؟
‫یه‌طوری می‌گی انگاری خاله‌بازیه! ‫من که هنوز چم و خم این قدرته دستم نیومده!
‫اگه شانس باهام یار باشه، شاید بتونم ننه رو کنترل کنم.
‫من از شدن و نشدنش مطمئن نیستما!
‫یه کاریش بکن!
‫مرحمتش کن! ‫داره میاد!! ‫جان مادرت زود باش!
‫وای... قدرت داره ازم سرریز می‌کنه...
‫اما مولایی افسرده‌ام.
‫وای! شخصیتت له و لورده شد!
‫ذهنم شفاف شفافه‌یو، هرچند یکم مودم پایینه‌یو...
‫این دیگه چه طرز حرف‌زدنه؟!
‫یُخده شرمنده... خودمم می‌دونم یکم ناجورمیو.
‫خب با اجازه‌ت بریم تو کارش، هرچند احتمالاً جواب نمی‌ده‌یو...
اسکل! ‫جلوتو نگاه کن! جلوتو!
‫بدنم خود به خود واکنش نشون داد...
‫این قدرت ننه‌توربوـه‌یو؟
‫چه حیف!
‫چه سریع! از کی این‌طوری شد؟!
‫دست‌خوش! این‌‌طوری شاید بتونی!
وایسا! ‫یهویی چت شد؟
‫اوکارون!
‫مرحمت کن بیاد! ‫ای ددم وای!
‫اوکارون، میزونی؟
‫شرمنده، آیاسه-سان! بدنم نمی‌تونه قدرت نفرین رو تاب بیاره! ‫احساس می‌کنم بدنم الانه که تیکه‌تیکه بشه!
‫سرعتش جوری نیست که مناسب آدمیزاد باشه!
‫ولی فقط تونستم به پنج‌تا انگشتش آسیب بزنم... ‫چطوری قراره دخلو اینو بیاریم؟!!
‫از کجا بدونم! واسه من قاطی نکن! ‫اگه من می‌دونستم که الان اینقدر بیچاره نبودیم!
سوموکار نیست؟
‫اگه یه‌کاری کنیم یکی از دستاش بخوره زمین، اینطوری ما نمی‌بریم؟
‫آیاسه-سان... نابغه‌ای چیزی هستی؟
‫می‌دونستم.
‫یه بار دیگه بریم تو کارش!
‫اوکارون، تو برو سراغ پاهاش! من با قدرت معنویم نابودش می‌کنم!
‫آه... دوباره افسردگی...
‫باید تا میشه بهش نزدیک بشیم، پس هوامو داشته باش!
‫مکافات!
‫بانانا رو مرحمت کن!
‫دیگه بریدم!
‫نفرین رو با دست راستم کنترل می‌کنم، بعدش با دست چپم...
‫مکافات!!
‫اممم... یه لحظه...
‫شرمنده اوکارون!
‫ایول! دستش آب شد.
‫درست طبق نقشه!
‫آیاسه-سان، فرار کن!
‫ای وای... الانه که بدبخت شیم...
‫برگشتم!
‫ای خدا... چقدر تو رو مخی.
‫آدم‌فضایی سوموکار!
‫مگه دستت نخورد زمین...؟ نامردیه، عوضی کثافت!
‫آیاسه-سان! لطفاً نفرین رو آزاد کن! ‫مهم نیست چه بلایی سر بدن من میاد!
‫من کار اینو می‌سازم، اوکارون تو بشین و سیاحت کن!
‫جِرزنا عمراً تو کت من یکی نمی‌رن!
‫وایسا ببینم چی داری می‌گی؟!
‫دیگه منو عصبانی کردی، فضایی نکبت!
‫نکــــــــــــن!
‫فایده نداره!
‫لطفاً نفرین منو آزاد کن! آیاسه-سان! ‫جان مادرت! اینطور پیش بره می‌میری!
‫این دیگه... جوابه.
‫اینقدر دیگه خوبه.
‫برگشت به حالت عادی.
‫پسر، جدی جدی گفتم ریق رحمتو سر کشیدم!
‫آیاسه-سان، نفرین...
‫ای بابا! خیلی رو مخی! یه دقیقه امونم بده جریانو هضم کنم.
‫خب من چه گناهی دارم، دست من که نیست.
‫ها؟ مدل موهاتو عوض کردی؟
‫مگه وقت داشتم عوض کنم؟!
‫بگی نگی بدک نیست.
‫هرچند خاله‌فرفری رو هم دوست داشتم.
‫داری مسخره‌م می‌کنی؟!
‫ها؟ یه‌طورایی... سرم گیج می‌ره...
‫وای... خاک عالم...
‫آیاسه-سان! به خودت بیا! آیاسه-سان...
‫آیاسه... سا...
‫هیولای فلت‌وودز سال 1952 با چندتا پسر و ‫یه سرباز و سگش برخورد می‌کنه و در زمان حادثه- ‫آخرشم، خاله‌فرفری رو بیشتر دوست داشتم. ‫گوشت با منه؟
قســــمـــــــــت