وقتی یه دکتر به یه بیمار نگاه میکنه، چی میبینه؟
بیماری رو یا آدم رو؟
من فکر میکنم نمیشه یه بیمار رو درمان کرد
بدون اینکه بفهمی اون واقعا کیه.
و بعضی وقتا تنها راه درمان
شکستن قوانینه.
هارولد، تشنه‌ای؟ آب می‌خوای؟
فکر نکنم.
هارولد، منم، دکتر ولف.
زود اینو بپوش.
ببخشید، دکتر ولف.
هارولد رو کجا می‌برید؟
آه، فقط یه گردش کوچیک.
یه موقعیت خیلی خاصه.
بیماران آلزایمری بدون مجوز از طبقه من بیرون نمی‌رن.
بدون مجوز.
ببخشید، مارسی. زود برمی‌گردیم.
هی! هی! هی! هی!
آه، باید باشی
چرا لعنتی منو مارسی صدا می‌کنه؟
موهامو ببند، منم مارسی‌ام.
مردم میگن نمیتونه چهره‌ها رو تشخیص بده.
من فقط فکر می‌کنم آدم عوضیه.
جی‌راد، یه فراری داریم.
آماده‌ای؟
این یکی رو دوست داری، هارولد؟
آره.
ولی نه اونجوری که تو می‌نوازی.
باشه.
قبوله. ام
خب، نشونم بده چجوری نواخته میشه.
یه بیمار آلزایمری رو از بیمارستان بردی
روی موتور سیکلت.
خانواده‌اش دارن تهدید به شکایت می‌کنن.
برای چی، دادن بهترین شب زندگی‌اش به هارولد؟
شبی که حتی قادر به یادآوری‌اش نیست.
این به این معنی نیست که نباید شادی رو تجربه کنه.
تو بال‌دستش نیستی. تو دکترشی.
بله، دقیقا. من دکترشم.
و وضعیتش قابل درمان نیست.
دنیای اون هر روز تاریک‌تر میشه،
و اون روزها هم شمارش داره.
و در حالی که تو میخوای فراموشش کنم، بذارم بپوسه،
من انتخاب می‌کنم که باهاش برم، راهی پیدا کنم،
چون هیچ‌کس دیگه این کار رو نمی‌کنه، حتی خانواده‌ش.
بله، درسته، هارولد نمیتونه برای خاطرات زندگی کنه.
اون فقط همین لحظه رو داره، پس من کمکش می‌کنم
و بیماران مثل اون، که اون لحظه رو بگیرن،
مهم نیست چقدر کوتاه باشه.
این مسئولیت منه. این کار منه.
یکی از سخنرانی‌های بهترت بود.
فهمیدیم. تو یه قهرمانی.
تو میخوای تغییر بدی که بیمارات چجوری دنیا رو ببینن.
من می‌خوام تغییر بدم که دنیا بیماران من رو چجوری ببینه.
تو اینجا رو به خطر انداختی!
دکتر کوهن، تو نمی‌فهمی.
ببخشید، دکتر ولف، ولی اخراجی.
ولف؟
ولف!
ولف؟
لباس پوشیدی؟
کارول. می‌خواستم زنگ بزنم یا پیام بدم.
ولی تو از تکنولوژی بدت میاد.
یه خط ثابت دارم. که هیچ‌وقت جواب نمیدی.
شنیدم اخراجت کردن.
و اومدی اینجا که چی؟
کمکم کنی غم‌هامو با قهوه فراموش کنم؟
حتما. دوست‌ها همین کار رو می‌کنن، نه؟
شاید دوستای عادی.
نه ما.
باشه، میخوای خودت رو دور کنی از من.
مسئول نورولوژی ما همین الان استعفا داد.
ما به یه جایگزین فوری نیاز داریم.
این یه بخش کوچیکه، پس می‌تونی دست‌به‌کار بشی.
و می‌تونی با من کار کنی.
کارول، من نمی‌تونم تو بیمارستان برانکس جنرال کار کنم.
تو می‌دونی چرا.
می‌دونم.
شاید باید یه پیشنهاد دیگه رو قبول کنی، هان؟
باید کلی پیشنهادات در راه باشه.
ما به تو نیاز داریم، ولف.
مشغولم.
معلومه که هستی.
ورزشات، باخ، گیاهات.
اون‌ها سرخس هستن. اون‌ها یه مکانیزم مقابله‌ای هستن.
رییس روان‌پزشکی بیماران واقعی برای روان‌کاوی نداره؟
دارم. اما تو بیشتر سرگرم‌کننده هستی.
به‌علاوه، می‌دونم بدون بیمارات گم شدی.
بله، خب، کارول، این اتفاق نمی‌افته.
خب، این بدشانسیه، چون یه پرونده بعد از عمل دارم
که واقعاً به کمکت نیاز دارم.
هانا پیترز، مادر تنها، دو تا پسر.
عمل لوبکتومی زمانی راست انجام داده
تا صرعش رو درمان کنه، و موفق بود.
مگر اینکه وقتی برا پیگیری اومد،
من یه تغییر قابل توجه در رفتاراش دیدم.
چه نوع تغییری؟
محرمانگی دکتربیمار.
تنها چیزی که می‌تونم بگم اینه که این یه اتفاق نادره.
تا حالا چیزی مثل این ندیدم.
در همین حین، بودجه‌هامون در حال کاهش هستن،
و من بیمارانی دارم که به شدت نیاز به مراقبت دارن
که باید ردشون کنم.
اگه فقط یه متخصص مغز و اعصاب باهوش بود
که از هیچ تلاشی برای کمک بهشون دریغ نمی‌کرد.
کارول.
می‌ذارم باهات و سرخسهات.
و تا ساعت ۰۰ بهت وقت می‌دم که تصمیمتو عوض کنی.
صبر کن. فکر می‌کنی بین الان و ساعت ۰۰ چی میشه؟
نمی‌دونم.
شاید در مورد اینکه چرا اولش دکتر شدی فکر کنی.
واقعیت رو قبول کن جیکوب. اون واقعا نمی‌خواد باهات باشه.
بچه‌ها، یه خبر بزرگ دارم.
چی، داروهای ضد افسردگیتو عوض کردی؟
آره، در واقع. و یه داروی جدید گرفتم.
ولی نه. یه پزشک جدید داریم.
دکتر الیور ولف.
ولف؟ ظاهراً نابغه‌ست.
شاید واقعاً یه چیز جدید یاد بگیریم.
جدی؟ چون شنیدم خیلی آدم بدیه.
راستی
سلام.
بببخشید دکتر.
من اریکام. و و
ام، ون. جیکوب.
دانا. خیلی خوشحالم از آشناییتون دکتر.
ولم کن! من دیوونه نیستم!
خانم پیترز، لطفاً آروم باشین. نه، نه. مشکلی نیست.
خانم پیترز، ما داریم کمک می‌کنیم.
من دیوونه نیستم. گاس!
یه دکتر لازم داریم همین الان! الیس!
بچه‌هام کجان؟
آروم باش. نه، نه!
از من دور شو! دور شو!
بیمار منو ول کن. هی، هی.
بیمار منو ول کن. هی.
اشکالی نداره. اشکالی نداره.
چی شد؟ حالت خوبه؟
نه. بچه‌هامو بردن، و نمی‌خوان پسشون بدن.
بچه‌هاشو بردین؟
نه، دکتر، ما بچه‌هاشو نبردیم.
اونا دارن اونجا تو راهرو وایمیستن.
فکر نمی‌کنی بچه‌های خودمو بشناسم؟
اون‌ها بچه‌های من نیستن. باشه، باشه.
اونا کی هستن؟
نمی‌دونم.
وقتی برای عمل رفتم پسرام،
گاس و الیس، باهام بودن.
و وقتی برگشتم، اون
اون دوتا اونجا بودن.
اون‌ها
اون‌ها شبیه‌سازی‌ها.
یکی اونا رو عوض کرده.
شما باید اونا رو برگردونین.
قول بدین که می‌تونین برشون گردونین.
باشه. باشه. اون چیزی که می‌تونم قول بدم
اینه که ما می‌خوایم این موضوع رو حل کنیم.
با هم.
خب، خیلی تیزه. یعنی، حافظه‌ش سالمه.
نشونه‌های روان‌پریشی نداره.
تنها نقطه کورش،
یا توهمش، مربوط به بچه‌هاشه.
از وقتی عمل کرده، فکر می‌کنه اونا قلابی‌ان.
پس هانا هنوز پسرهاشو می‌شناسه.
ولی یه چیزی تو مغزش نمی‌ذاره دوستشون داشته باشه؟
خب، این همون چیزیه که باید بفهمم.
پیرس، چرا بیمار من داره ام‌آر‌آی می‌شه؟
نیکولز، این دکتر ولفه، پزشک جدید نورولوژی ما.
البته. خیلی چیزها درباره‌تون شنیدم.
اوه، من چیزی درباره‌تون نشنیدم.
نیکولز رئیس بخش جراحی مغز و اعصاب ماست.
اون عمل هانا رو انجام داده.
کسی که از وقتی عمل کردم یه بارم تشنج نکرده،
پس چرا بله، ولی شما اونو تبدیل کردی
به زنی که بچه‌هاشو نمی‌پذیره.
این انتظار می‌ره به خاطر ورم مغزی بعد از عمل باشه.
یه هفته دیگه به حالت عادی برمی‌گرده.
بعید به نظر می‌رسه. اون دچار جدایی عاطفی شدیده
انتخابیه. وظیفه من نبود
که اون رو مادر خوبی کنم. وظیفه من درمان صرع بود.
و موفق شدم.
ولی، به هر حال، به هدر دادن وقتتون ادامه بدین.
اوه، جاش و منابع بیمارستان.
اه. دیگه هیچ وقت باید باهاش حرف بزنم؟
بله. متأسفانه، شغلتون جدیدتون ایجاب می‌کنه که با کسایی کار کنی
که همیشه نبوغت رو درک نمی‌کنن.
داری به چی فکر می‌کنی؟ بعد از اینکه این تموم شد،
می‌خوام هانا رو خونه با بچه‌هاش ببینم.
فکر خوبیه. و کارآموزها رو ببر.
کارآموزها کجان؟
اونا باید همه اینارو ببینن.
اینخوب پیش نمی‌ره.
بهشون درباره کوری چهره‌ت نگفتی.
نه نگفتم، و قصد هم ندارم.
تو هیچ وقت تو گفتن اینجور چیزا خوب نبودی.
مشکل این نیست. مشکل
اینه که من ازشون خوشم نمیاد. تو از هیچکی خوشت نمیاد.
این درست نیست. من از مردم خوشم میاد.
کی؟ از کی خوشت میاد؟ یکی که بیمار نیست رو بگو.
تو. باشه.
از تو خوشم میاد. کارآموزها رو بیار.
دکتر ولف!
صبر کن.
دکتر پیرس گفت باید دنبال شما بیایم.
بقیه هم دارن میان.
درباره پرونده هانا پیترز؟
اریکا.
بله. البته.
خب ون، اون سمت چپ،
خیلی مهربون و یه ذره عجیبه.
و این دانا هست. اون یه نابغه‌ست.
و خیلی رک و راست در مورد اضطرابش حرف میزنه، آنلاین و آفلاین.
جیکوب، سمت راست، فوتبال بازی می‌کرد تو نوتردام
تا اینکه مصدوم شد و به دکتر شدن راضی شد.
فکر می‌کنه خودش کاپیتان کارآموزاست.
و تو چی؟
من اونیم که همیشه بیشتر از همه کار می‌کنه.
اون کسی که می‌خوای کنارت باشه.
من کاپیتان واقعی‌ام.
دانا. دانا. ددانا، دانا! من جلو می‌شینم. دانا!
نه، نه، نه، نه. من ماشین‌گرفته می‌شم. من جلو می‌شینم.
پس یه درامامین بخور چون این پاها
پشت جا نمی‌شن.
مرسی.
اون واسه تو گرفتم. آبروتو بردی.
بعد از شما. شوالیه‌گری نمرده، اریکا.
اوه.
ببخشید. اشکالی نداره.
وای. می‌دونستم باید مترو رو می‌گرفتیم.
اوه. وای، پرستار جکی.
چیزی که می‌خواستی پیدا کردی؟ بگو دکتر،
و بس کن با این مسخره‌کردن پزشکی. این‌ها نسخه‌ان.
باشه.
کسی می‌خواد یه کلونوپین تقسیم کنه؟
شکر خدا. بله لطفا.
هدفمون از بودن با هانا چیه؟
اوه، ام، اینکه باهاش خونه وقت بگذرونیم
که ببینیم هنوز احساسات برای بچه‌هاش داره یا نه.
دوست داشتن بچه‌هاش. باشه، ولی دکتر،
نمی‌شد این کارو تو بیمارستان انجام بدیم؟
بپرس چه بیماری شخص داره،
بلکه بپرس چه شخصی بیماری داره.
اوسلر.
خرخون.
منم اون رو خوندم.
سلیقه‌ات خوبه.
ببخشید که خونه بهم‌ریخته‌ست. یکی دو ماهی وقت بده.
کی اسباب‌کشی کردی؟
بلافاصله بعد از عمل. حالت چطوره؟
با توجه به اینکه می‌تونم روزمو بگذرونم
بدون حمله صرعی مرگبار، می‌گم خوبم.
و گاس و الیس چی؟
وقتی پیششونم، من
نمی‌تونی باهاشون ارتباط برقرار کنی.
بیا یه چیزی امتحان کنیم. چشاتو ببند.
یکی از ویژگی‌های مشخصه‌شون رو برام توصیف کن
یکی برای گاس، یکی برای الیس.
گاهی وقتی نمی‌تونی ارتباط برقرار کنی، احساس سنگینی می‌کنی.
تمرکز روی جزئیات بهت کمک می‌کنه.
می‌تونی این کارو بکنی؟
گاس یه چال خوشگل روی گونه راستش داره،
و الیس یه فاصله بین دندونای جلوش داره.
احساسی شدی.
ببخشید. نه، نه.
این خوبه.
مشکل این نیست که دوستشون ندارم.
دارم.
وقتی مدرسه‌ان و بهشون فکر می‌کنم، دلم می‌خواد بترکه.
احساس نرمال بودن می‌کنم، مثل قبل از عمل.
تکلیف شبت
به اون چال فکر کن، به اون فاصله فکر کن.
این‌ها بهت یادآوری می‌کنن کی‌ان و چقدر دوستشون داری.
و صبح دوباره با هم صحبت می‌کنیم.
سلام.
بیا بریم. وقتشه بریم. مامان! فقط بیا بیرون.
چرا این کارو می‌کنی؟! خواهش می‌کنم! مامان!
سلام، من دکتر هانا هستم. چی شده؟
داره سعی می‌کنه ما رو از مامانمون جدا کنه.
خدمات محافظت از کودکان. مامان!
همسایه‌ها گزارش دادند که جیغ می‌شنیدن،
و پسرها رو دیدن که تو بارون ایستاده بودن.
خانم پیترز اون‌ها رو بیرون کرده
و داره جلوی ورودشون رو می‌گیره.
می‌تونم حداقل باهاش حرف بزنم قبل اینکه بچه‌ها رو ببرید؟
سعی کردم، ولی فکر نمی‌کنه اون‌ها بچه‌هاش باشن
و اون‌ها رو به خطر انداخته. باید پروتکل رو رعایت کنم.
من فقط میگم این نوع جدایی
برای بچه‌ها آسیب‌زاست،
همینطور ندادن سرپناه بهشون. بهش میگن غفلت.
پس گاس و الیس کجا می‌مونن؟
تو یه خونه موقت
تا وقتی که بتونیم با پدرشون در شمال ایالت تماس بگیریم.
آیا بچه‌هاش رو ازش می‌گرفتید
اگه پاش شکسته بود؟
این خیلی فرق داره، دکتر.
از یه جهت، بله،
اما در اصل، هر دوشون جراحتن.
جراحت هانا فقط تو مغزشه،
که درکش رو برای شما سخت‌تر می‌کنه.
پرونده‌ش نیاز به صبر، زمان،
و همدلی بیشتر از حد معمول داره.
بچه‌هاش رو ازش گرفتن کمکی نمی‌کنه.
خب، متاسفانه، ما وقت نداریم.
تا وقتی که ثابت کنی اون مادر مناسبیه
و خونه‌ش برای بچه‌ها امنه،
فقط ملاقات‌های تحت نظارت از این به بعد داریم.
قبل از اینکه یادم بره،
مدیر ارشد پزشکی می‌خواد ببینتت.
خب، به مدیر ارشد پزشکی بگو
که دارم تلاش میکنم بچه‌های مریض‌هام رو برگردونم.
باشه؟
سلام بچه‌ها، می‌دونم خیلی چیزا داره می‌گذره،
ولی می‌خواستیم ببینیم حالتون چطوره
اگه سوالی دارین.
روی لباست چیه؟
اوه، اوه.
این، الیس، جدول تناوبیه.
اون چیه؟
خب
این هر چیزی که می‌بینیم و درک می‌کنیم رو نشون می‌ده،
مثل اون صندلی یا دندونات،
کوه‌ها، سیارات، ستاره‌ها.
تمام جهان اینجا هست
در میکروکاسم روی لباسم.
خیلی باحاله.
منم همین‌طور فکر می‌کنم.
مامانت از وقتی جراحی کرده فرق کرده، نه؟
ازمون متنفره. نه.
فقط وقتی دور و برتون هست.
این یه مشکل عصبیه.
ولی دوستتون داره. این رو بهم گفته.
میشه مثل قبل بشه؟
نمی‌دونم.
ولی کمکش می‌کنم.
باشه بچه‌ها، وقت رفتنه.
اون نمیاد، مگوامپ.
ولی قول داده بود. می‌دونم.
ولی حال پدرت خوب نیست.
شاید بتونی کمکش کنی. من اون نوع دکتر نیستم.
الان خودش نیست.
پس قراره بهش حریم خصوصی بدیم.
و قرار نیست تو مدرسه راجع بهش حرف بزنیم.
یعنی یه رازه؟
می‌دونی همیشه چی می‌گیم راجع به متفاوت بودن؟
گاهی برای بقیه سخته که بفهمن.
درسته.
پس قوی می‌مونیم،
و همه چیز رو برای خودمون نگه می‌داریم.
خانه کودکی.
هی، تو. آره، بقیه رو هم صدا بزن.
به کمکت تو یه چیزی نیاز دارم.
ولی این یه اورژانس پزشکیه.
پس کسی دیگه هست که بتونم باهاش حرف بزنم؟
باشه، منتظر می‌مونم. باشه، مرسی به هر حال.
باشه. باشه. خداحافظ.
نمی‌فهمم. اگه ولف می‌خواد بدونه
هانا کجا بزرگ شده، چرا از خودش نمی‌پرسیم؟
چون نمی‌خواد جوابش رو از قبل آماده کنه.
پس برای اینکه آزمایش کار کنه، باید غافلگیرش کنیم.
هی، صبر کن. ولف همه اینا رو بهت گفته؟
آره. جدی؟
ولف امروز حتی یه بار هم منو تحویل نگرفته.
اون خیلی به هم ریختس. نه، کل قضیه به هم ریختس.
باشه، واقعیت رو قبول کنیم، اون بچه‌ها پیش پدرشون بهترن
و من چهار سال تو دانشکده پزشکی نبودم
که کار دفتری کنم برای یه قضیه بی‌نتیجه.
و من چهار سال تو دانشکده پزشکی نبودم
که حرفای تو رو بشنوم. آره، ولف عجیبه.
آره، وضعیت هانا ناامیدکننده به نظر میاد.
ولی ما تو کار فهمیدن مغز انسان هستیم،
به‌خصوص وقتی عجیبن،
به‌خصوص وقتی ناامیدکننده هستن.
پس قضاوت کردن رو بذار کنار و شروع کن به انجام دادن کار.
اوه. تلفن رو روم قطع کردن.
و اشکالی نداره، چون
پیداش کردم.
نمی‌تونم باور کنم قبول کرد که بیاد ببرتشون.
گاس و الیس نمی‌تونن با پدرشون زندگی کنن.
اون خیلی کم می‌شناسدشون.
حدس می‌زنم دوستش نداری.
میدونی، اون فکر می‌کرد صرعم منو مادر بدی می‌کنه.
چیز عجیبی هم نیست.
با تشنج‌هام، نمی‌تونستم حتی رانندگی کنم.
هر آخر هفته، پسرام رو به صخره‌ها می‌بردم.
با اتوبوس می‌رفتیم. یک مایل راه می‌رفتیم.
همیشه کل راه رو شکایت می‌کردن.
ولی وقتی اونجا می‌رسیدیم خیلی خوشحال بودن.
اونجا جای ما بود.
حالا می‌تونم بلاخره اونجا ببرمشون،
و از دستشون دادم.
اون موقع مادر خوبی بودی، و الان هم هستی.
به همین خاطر دوباره به دستشون میاری.
اینجا چیکار می‌کنیم؟
این جا برات آشناست؟
و چی یادت میاد؟
یادم میاد
پله‌ها زانوم رو زخمی کردم،
زیر سایبان مونوپولی بازی می‌کردم.
ولی این خونه من نیست.
انگار قلابیه.
انگار انگار یه دکور؟
یا یه کپی؟ چرا این کارو با من می‌کنی؟
وقتی به این خونه نگاه می‌کنی، احساست شبیه
وقتیه که به گاس و الیس نگاه می‌کنی؟
دقیقا همینطوره.
ولی وقتی به خونه جدیدت نگاه می‌کنی،
اونی کی که بعد جراحی رفتی توش
به نظر عادی میاد.
سنسورها چی میگن؟
هیچ جوابی نیست، دکتر.
ما دوستت داریم.
دکتر ولف، چطوری میشه کسی این ویدیو رو ببینه
و هیچ حسی نداشته باشه؟
سندروم کپگراس.
همه چیزهایی که هانا باهاشون ارتباط عاطفی قوی داشت
قبل از جراحی، مثل پسرهاش، خونه کودکی‌ش،
دیگه مثل قبل بهشون حس نداره وقتی بهشون نگاه می‌کنه.
ولی بذار ببینیم وقتی جزء بصری رو حذف کنیم چی میشه.
داشتم بازی می‌کردم خونه لویس.
منم اون یکی رو می‌خوام. آره.
گاس، امروز تولد منه.
الیس، اگه کمک خواستی، من توپ‌گیر خوبی‌ام.
مطمئنی؟ چون
جواب داد. داره واکنش نشون میده.
هانا.
این صداها رو می‌شناسی؟
هانا؟
وای، خدای من!
به پهلوی چپش. بذارینش روی پهلوی چپش.
نمی‌فهمم.
فکر می‌کردم جراحیم صرع رو برداشته.
اون قسمت مغزی که باعث صرع می‌شد رو برداشتیم، ولی
باقی مغزت هنوز یادشه چطوری تشنج کنه.
این حافظه عصبیه. این اتفاقا می‌افته.
ما دوباره تو رو به مسیر درست برمی‌گردونیم.
دکتر ولف، میشه یه لحظه حرف بزنیم؟
باشه. باهاش چیکار کردی؟
چیکار کردم؟ چی
ما داشتیم یه آزمایش واکنش احساسی انجام می‌دادیم.
باید از استرس دوری کنه.
و تو داری یادش میاری
وقتی که تشنج‌هاش بدترین حالت بودن؟
ام، داشتم سعی می‌کردم بفهمم
چه آسیبی به مغزش زدی.
من چی کار کردم؟ ما به یه کشف نزدیکیم.
واقعا؟ اون توهم داره،
بچه‌هاش رو از دست داده، و تشنج کرده.
تو می‌دونی چیه؟ تو
تو تموم شدی. تو از این پرونده کنار گذاشتی.
نمیتونی این کارو بکنی. در واقع میتونم.
و اگه خوشت نمیاد، برو پیش رئیس.
چطور فهمیدی من اینجام؟
خب، گفتی این جای توئه.
قبلاً به این فکر کرده بودم.
تشجام اونقدر بد شده بود.
ولی نتونستم. پسرام به من نیاز داشتن.
هنوزم نیاز دارن. نه اگه من اینجوری باشم.
هانا
ذهن سیاه و سفید نیست.
درد رو به خاطر میاره، و می‌تونه اونو مثل یه زندان حس کنه.
ولی می‌تونه همون چیز باشه که درو باز می‌کنه،
که آزادت می‌کنه،
و تو رو به خودت برمی‌گردونه،
به بچه‌هات برمی‌گردونه.
راه خودتو پیدا می‌کنی از این وضعیت.
و اگه بذاری، قول میدم هر قدم همراهت باشم.
اون پسرها به اندازه کافی سختی کشیدن.
نمی‌خوام بیارمشون اینجا
که دوباره از طرف اون رد بشن.
اینطور نمیشه. فقط یه کم
ایمان داشته باش، باشه؟
این دیگه چیه؟ خواهی دید.
میتونی بیاریشون داخل.
اشکال نداره، هانا.
ولف. اگه این جواب نده،
اونا قراره امروز پیش باباشون زندگی کنن.
میدونم. این یه ریسکه.
مامان؟
چرا اینو پوشیدی؟
گاس؟
آره، مامان. منم.
مامان؟
الیس؟
بیا اینجا.
هر دوتاتون، بیاین اینجا.
این بچه‌های من هستن، میدونم.
باید به مامانم زنگ بزنم.
نمی‌فهمم. چی تغییر کرده؟
سوال خوبی بود.
مغز رو مثل یه شبکه پیچیده
از جاده‌ها و بزرگراه‌ها در نظر بگیر.
وقتی به یه شیء یا چهره نگاه می‌کنیم،
پیام‌ها از اون جاده‌ها به لوب‌های تمپورال می‌رن،
جایی که شناسایی میشه، بعد یه خروجی می‌گیره،
و میره به سیستم لیمبیک.
و بذار فکر کنیم که اینجا خونه‌ست.
حالا، اینجا جاییه که ما
پاسخ احساسی مناسب به هر چیزی که می‌بینیم رو تولید می‌کنیم.
ولی تو مورد هانا،
اون خروجی هنگام جراحی آسیب دیده،
واسه همین نمیتونه به خونه برسه.
برای مقابله با این مشکل، ذهنش
یه خیال پیچیده درست می‌کنه که پسرانش بدل هستن.
ولی مسیرهای دیگه‌ای هست که میتونه برای رسیدن به خونه استفاده کنه.
بخشی از مغز
که از قشر شنوایی به آمیگدال متصل می‌شه آسیب ندیده.
واسه همین وقتی هانا صدای گاس و الیس رو می‌شنوه،
اونا رو به عنوان پسرهاش شناسایی می‌کنه و اون ارتباط رو حس می‌کنه.
اونا رو دوست داره.
اون خونه‌ست.
دکتر، از همه اینا ممنونم،
ولی نمی‌تونم قبول کنم بچه‌هاشو بهش برگردونیم اگه قراره
تا آخر عمرش چشم‌بند بزنه.
ولی تو هم چیزی که من امروز دیدم رو دیدی.
هانا یه مادره که بچه‌هاشو بی‌قید و شرط دوست داره.
فقط یه فرصت بده که ثابت کنم می‌تونه ازشون مراقبت کنه.
بهش یه فرصت بده.
آه. صبح بخیر، مامان.
سلام، گاس. چطور خوابیدی؟ برادرت بیدار شده؟
مرحله اول هر صبح،
هانا از طریق صدا با بچه‌ها ارتباط برقرار می‌کنه
قبل از اینکه اونا رو ببینه،
برای ایجاد پیوند احساسی.
مرحله دوم ما لنزهایی ساختیم
که کمی دید هانا رو تغییر میدن.
این لنزها مغزشو بازآموزی می‌کنن تا به چیزی که می‌شنوه بیشتر توجه کنه
تا چیزی که می‌بینه.
مرحله سوم ارتباط.
هانا باید درباره وضعیتش باز باشه،
حضور تازه‌کار ما.
ممنون که بالاخره وقت گذاشتی، دکتر.
سلام، مامان.