‫- یادته؟ ‫از کدوم خاطره قدیمی؟
‫چی یادته؟
‫چیزی فوق‌العاده‌ای ‫که دیدی بود؟
‫یه بوی خاص؟ یه صدا؟
‫یا یه حس بود؟
‫خوشحالی؟ ناراحتی؟
‫ترس؟
‫بابا؟
‫کجا رفتی؟
‫وقتی چیزی رو تجربه می‌کنیم،
‫نورون‌های مغزمون ‫فعال می‌شن.
‫خاطره ثبت می‌شه.
‫ولی اگه اون خاطره رو دوباره ‫فعال نکنیم،
‫سیناپس‌ها کم‌کم ضعیف می‌شن.
‫با گذشت زمان، خاطرات کم‌رنگ می‌شن.
‫همون‌طور که مغز به راحتی خاطرات رو یاد می‌گیره،
‫همین‌طور هم فراموش می‌کنه.
‫اگه وقت نذاریم ‫تا خاطراتمون رو مرور کنیم،
‫بنویسیمشون، ‫ازشون مراقبت کنیم،
‫ممکنه یه روز بیدار شیم ‫و ببینیم که محو شدن.
‫- باز کن.
‫وایات تیر خورده.
‫خوشحالم که دیدمت، دکتر.
‫خب. ام... سلام.
‫خب، فقط یه خراشه.
‫پس، ام، اه، چندتا بخیه،
‫و بعدش همه‌تون می‌تونید برید.
‫- کاربراتور جدید ‫موتورت چطوره؟
‫چوکه موتور رو ‫به اندازه کافی سریع گرم می‌کنه؟
‫- آره. اه، دیگه لازم نیست ‫برای روشن کردنش تلاش کنم.
‫- خوبه، خوبه.
‫و تنظیم بعدیت ‫با من.
‫باشه؟ ‫فقط موتورت رو بیار.
‫حتی یه تعلیق جدید هم ‫روی موتورت میندازم.
‫آخرین باری که چک کردم، ‫وقت تعویضش رسیده بود.
‫- قدردانم، وایات. ‫واقعاً قدردانم.
‫می‌ترسم بپرسم... ‫اون یکی چطور؟
‫- اون چیزی نیست که فکر می‌کنی.
‫داشتم اسلحه‌ام رو تمیز می‌کردم.
‫گاهی اوقات یه لرزش دارم
‫و اشتباهی ماشه رو کشیدم.
‫- از این لرزش برام بگو. ‫- چیز مهمی نیست.
‫احتمالاً ‫از رانندگی طولانی‌مدت.
‫من کاملاً سالمم.
‫- درسته.
‫منظورم اینه که احتمالاً چیز مهمی نیست،
‫ولی همین الان گلوله خودت رو از بدنت درآوردم.
‫پس چرا نمیای ‫بیمارستان برانکس؟
‫یه سری آزمایش انجام می‌دیم.
‫بهش میگیم احتیاط بیش از حد.
‫- نه. من خوبم.
‫تو بیمارستان بگی گلوله، ‫پلیس‌ها مثل لاشخور میریزن.
‫یه دلیلی داره که مستقیم میایم پیش تو.
‫- چه گلوله؟ ‫ببین، وقتی موتورم
‫خراب شد، تو یه بررسی کامل انجام دادی.
‫یه قطعه سفارش دادی ‫و تو چند روز درستش کردی.
‫یه آزمایش عصبی همون بررسی منه.
‫کمکمون می‌کنه بفهمیم که آیا چیزی ‫اتفاق افتاده یا نه.
‫هیچ پلیسی نیست.
‫- این چای خوبیه. ‫بگونیا؟
‫- اه، نه، گل رز، ‫ولی طعمش شبیهه.
‫- ون. ‫- اوه، سلام. صبح بخیر، اریکا.
‫- خبر بد. ‫- چی؟
‫- امیلی برگشته. ‫- امیلی کیه؟
‫امیلی. سلام. من دکتر ولف هستم.
‫- چرا یه گیاه دستته؟
‫- اوه، اه، این گرتروده. ‫اون یه سرخس احیاست.
‫- به نظرم مرده.
‫- مرده نیست.
‫فقط... یه کم مریضه.
‫- داری منو درمان می‌کنی ‫یا گرترودو؟
‫- خب، اه، خوشبختانه، ‫من چند کار همزمان رو می‌تونم انجام بدم.
‫و با توجه ‫به وزن تو،
‫به نظرم کاملاً سالمی.
‫- خب، بیشتر وقت‌ها همینطوره.
‫ولی امروز صبح، ‫داشت با آی‌پدش کار می‌کرد،
‫و یهو دیدیم که ‫روی زمین افتاده و نفس نمی‌کشه.
‫- آره. ‫از چیزی که فهمیدیم،
‫به نظر میاد ‫وقتی خیلی هیجان‌زده می‌شه،
‫تشنج می‌گیره. ‫- ولی همیشه نه.
‫بردیمش به کنسرت تیلور سوئیفت ‫و حالش خوب بود.
‫- اه، تیلور؟ ‫- Love Story.
‫- Bad Blood. ‫- Shake It Off.
‫- اه، شما باید آروم باشین.
‫- اونم یکی از آهنگاشه.
‫مطمئنی که ‫یه سوئیفتی مخفی نیستی؟
‫- نمی‌دونم اون چیه.
‫ولی مطمئنم ‫که یکی از اون‌ها نیستم.
‫اه، اگه اجازه بدین. ‫یه لحظه.
‫- ما امیلی رو ‫چندین بار درمان کردیم.
‫حملاتش مکرره. ‫اون غش می‌کنه...
‫- نوار مغزی، ام‌آر‌آی، ‫هر آزمایشی که فکرش رو بکنی.
‫همه چیز نرماله. ‫- ما امتحان کردیم
‫اکسکاربازپین، کاربامازپین، ‫توپیرامات. هیچ‌کدوم اثر نکرد.
‫- خب. حملاتش رو ‫با جزئیات برام توصیف کن.
‫- ام... ‫- خب...
‫- ما واقعاً هیچ‌وقت ‫یکی از حملات امیلی رو ندیدیم.
‫- و با این حال بهش دارو دادین؟
‫- خب، دکتر پورتر پیشنهاد داد ... ‫- کی؟ اوه، بله.
‫یادمه. اون دکتری که ‫رفت کار کنه توی بیگ فارما.
‫به نظر می‌رسید که ‫خیلی به بیمارانش اهمیت می‌داد.
‫فکر کنم روشنه که من ‫یه کمی متفاوت کار می‌کنم.
‫پس با امیلی وقت بگذرون، ‫باعث شو که حالتش بد بشه،
‫ارزیابی کن، تشخیص بده، ‫بعد درمان کن ...
‫به همین ترتیب.
‫- بله، قربان. ‫- بله، قربان.
‫- صبح بخیر، دکتر. ‫- اوه. دکتر.
‫- یه گروهی از مردای ‫خیلی ترسناک اینجا هستن
‫که کاپشن چرمی پوشیدن و توی ‫اتاق انتظار دنبال شما می‌گردن.
‫- حتما وایته. ‫- دوستتونه؟
‫- نه. بیمارمه. ‫و مکانیکم.
‫- عضو یه گروه خلافکاره؟ ‫- اگه منظورت از گروه خلافکار،
‫یه گروهی از آقایون محترمه ‫که شور و شوق زیادی
‫به موتور سواری دارن، ‫آره، عضو یه گروه خلافکاره.
‫به اسم هادسون رایدِرز.
‫می‌دونی چیه؟ ‫نگران نباش.
‫- سعی کن یه کمی آب بزنی روش. ‫معمولاً کارسازه.
‫- می‌دونم. امروز صبح ‫بردمش حموم با خودم.
‫نکته‌ی بابا.
‫همین و یه کم وقت با کیفیت.
‫- صحبت از همین شد،
‫واقعاً دوست دارم ‫بیرون از کار باهات حرف بزنم.
‫نظرت درباره یه نهار خوب چیه؟
‫- اوه، هفته‌ی شلوغیه.
‫بیمارای زیاد. ‫- بیا دیگه.
‫چند ماهی می‌شه که ‫وقت نکردیم تنها باشیم.
‫برات بیگل و پنیر خامه‌ای میارم...
‫- راس اند داوترز؟
‫- فقط بگو کی وقت داری.
‫چند وقته که لرزش رو متوجه شدی؟
‫- لرزش؟ ‫این چیزی بود که بهت گفت؟
‫نه.
‫وایت خودش رو ‫به خاطر لرزش نکشت.
‫خودش رو کشت چون ‫فراموش کرد که تفنگش پره.
‫آره. حدود یک ماه پیش،
‫شروع کرد به تکرار داستان‌ها، ‫می‌دونی، جوک‌ها.
‫بعد توی دو هفته‌ی اخیر ‫بدتر شد.
‫- خب که چی؟ ‫چند تا چیز رو فراموش کردم.
‫- منظورت از چند تا چیز چیه؟
‫- خب، بزار اینجوری بگم که ‫ما توی زیرزمینمون نه تا ایر فرایر داریم
‫چون هی فراموش می‌کنه ‫که یکی سفارش داده.
‫- دوست دارم ناگت مرغ درست کنم.
‫- وقتی سومی ایر فرایر رسید،
‫می‌دونی، ‫فهمیدم یه چیزی درست نیست.
‫- باشه. چیز دیگه‌ای غیر عادی؟
‫- باشه، گاهی سردرد می‌گیرم.
‫بیشتر از حد معمول خسته‌ام.
‫چیزایی که برای همه اتفاق می‌افته.
‫عزیزم، نمی‌فهمم ‫چرا انقدر ترسیدی.
‫- چون اون نگرانته، وایت.
‫و می‌خواد مطمئن بشه ‫که حالت خوبه.
‫مطمئنم تو هم ‫همین کار رو برای رزی می‌کنی.
‫خب، بیا، ‫یه ام‌آرآی مغز بگیریم
‫ببینیم چی نشون می‌ده.
‫امیدی هست که بدون وقت قبلی بیای؟
‫ام، مایا کیف فوتبالش رو جا گذاشت. ‫- هم.
‫هنوز داری می‌بریش ‫به تمرین، یادته؟
‫- آره، یادمه.
‫- فکر کنم این وقت خوبی نیست ‫برای ادامه‌ی صحبتمون.
‫- بستگی داره. کدوم صحبت؟
‫- اون یکی که ازش فرار می‌کنی.
‫تصمیمی گرفتی؟
‫- موریس...
‫- اوه. سلام، ولف. ‫اینه، ام...
‫- موریس. هر جا صدات رو بشنوم ‫میشناسمت.
‫آزمایش‌های ژنومی چطوره؟ ‫- آره. خوبه.
‫آره، تازه بودجه گرفتیم ‫برای آزمایش روی موش‌ها در اروینگ.
‫- عالیه.
‫خب، اگه تونستی زنت رو ‫با موفقیت کلون کنی، بهم بگو،
‫چون دنیا قطعاً ‫به چند تا کارول نیاز داره.
‫- ببخشید. ‫این قابل تکرار نیست.
‫- آره، اون یه دونه‌ست.
‫می‌زارم شماها ‫به کارتون برسید.
‫- خب، دیدن موریس خوبه.
‫هنوز دیدن موریس خوب نیست؟
‫- این برای من ناراحت کننده‌ست.
‫مشاوره زوج‌ها ‫کمکی نمی‌کنه؟
‫- اوه، روانپزشکا بدترین ‫بیمارا هستن.
‫- پانزده ساله که ازدواج کردید،
‫بیست ساله که همو میشناسید، درسته؟
‫این باید بیشتر از ‫یه اشتباه معنی داشته باشه.
‫- نه. نمی‌خوام نصیحتت رو بشنوم
‫از کسی که یه گیاه خشکیده دستشه. ‫- باشه، خشکیده نیست و ...
‫- کد قرمز. ام‌آرآی. طبقه سوم. ‫کد قرمز. ام‌آرآی. طبقه سوم.
‫- صبر کن! صبر کن! صبر کن! صبر کن!
‫- به من نزدیک نشو! ‫- هی، هی!
‫- وای! وای! وایت، وایت، هی. ‫هی، وایت، این دکترته.
‫این دکتر نشه. ‫هی، هی، هی، به من نگاه کن.
‫به من نگاه کن. حالت خوبه. ‫نفس بکش.
‫- بعد از ام‌آرآی چی شد؟
‫- نمی‌دونم. ‫گیج شدم.
‫فکر کردم پلیسا ‫دارن ازم باج می‌گیرن
‫با اون چراغ قوه توی چشمم.
‫هی، بچه چطوره؟ ‫- اوه، فقط یه غرور زخم خورده‌ست.
‫دکتر نش حالش خوبه. ‫- درسته، آقای جیمز.
‫الان شما ‫بزرگترین نگرانی ما هستید.
‫چیزی که اینجا تشخیص دادیم ‫یه تومور هست که به...
‫و راه سوم مغزت رو مسدود می‌کنه،
‫باعث میشه مایع مغزی- نخاعی جمع بشه
‫و به ساختارهای حیاتی دیگه رشد کنه.
‫خوشبختانه، این نوع تومورها
‫احتمالاً خوش‌خیم‌اند، سرطانی نیستند.
‫می‌تونم برش دارم. ‫- پس حالش خوب میشه؟
‫دیگه فراموش نمی‌کنه؟
‫- متاسفانه، موضوع پیچیده‌تر از این حرفاست.
‫- درسته.
‫تومور به بخش‌هایی از مغزت نفوذ کرده
‫که خاطرات اونجا ساخته می‌شن.
‫واسه همینه که اینقدر فراموش‌کار شدی.
‫برداشتن تومور زندگیت رو نجات میده،
‫اگه بتونم همه‌شو بردارم.
‫ولی ممکنه به اون نواحی آسیب بیشتری بزنه.
‫- احتمالاً توانایی ساخت خاطرات جدید رو از دست میدی.
‫- این جراحی ریسک بالایی داره.
‫آمنزیا پیشرفته بهترین حالت ممکنه.
‫- خب، آیا هنوز منو به یاد میاره؟
‫- بله. خاطراتی که الان داره،
‫همون‌هایی که اون رو به کسی که الان هست تبدیل کردن ...
‫اون‌ها باید محفوظ باشن.
‫- و اگه نخوام جراحی کنم،
‫چقدر وقت دارم؟ ‫- همینطور که تومور رشد می‌کنه
‫و فشار از مایع بیشتر میشه...
‫ممکنه چند هفته.
‫چند ماه، اگه شانس بیاریم.
‫- چقدر زود می‌تونه برداشته بشه؟ ‫- هر وقت آماده باشی، وایات.
‫- فوراً ‫توصیه منه.
‫- وایات...
‫می‌دونم این یه شوک کامل براتونه،
‫و می‌دونم که ‫روزی‌روتون رو تحت تأثیر قرار میده،
‫و زندگی‌تون رو،
‫ولی نباید کل زندگی‌تون رو نابود کنه.
‫- هنوزم می‌تونی دوچرخه‌ها رو تعمیر کنی.
‫و من می‌تونم توی مغازه کمکت کنم.
‫آیا صدای دکترا رو نمی‌شنوی؟ ‫- اوهوم.
‫- حالت خوب میشه. ‫می‌تونی زندگی کنی.
‫هنوزم می‌تونیم همه کارهایی که می‌خواستیم انجام بدیم رو بکنیم.
‫بریم گراند کانیون. ‫شفق‌های شمالی.
‫توسکانی. ‫- اوه، عزیزم.
‫چرا بریم این جاها اگه حتی نمی‌تونم یادشون بیارم؟
‫- کمکت می‌کنم. ‫یادآوریت میشم.
‫- اوه، و آخرش ازم متنفر بشی؟ ‫نه، مرسی.
‫نمی‌خوام یکی بخواد هر ثانیه از هر روز
‫بقیه عمرم مراقبم باشه.
‫هیچ علاقه‌ای به زندگی‌ای که نتونم به یاد بیارمش ندارم.
‫- داره جراحی رو رد می‌کنه. ‫برای وایات،
‫از دست دادن توانایی ساخت خاطرات جدید
‫بدتر از مرگه.
‫- خب، باید هضمش کنه.
‫- نگرانم که تومورش داره مانع میشه
‫تصمیم پزشکی درستی بگیره.
‫- خب، بیشتر حرف نزن. ‫یه ارزیابی روانی انجام میدم،
‫مطمئن بشم ظرفیتش رو داره. ‫- ممنونم.
‫- دکتر ولف. ‫پدر و مادر امیلی می‌خوان ببیننت.
‫- واقعاً داریم تلاش می‌کنیم به تهش برسیم.
‫- سلام. ‫می‌خواستید منو ببینید؟
‫- کارآموزهاتون دارن سعی می‌کنن دخترمون رو اذیت کنن
‫تا ساعت‌ها تشنج کنه.
‫هر کاری از نور انداختن توی صورتش،
‫تا پشتک زدن جلوش انجام دادن.
‫- پشتک زدن‌هاشون عالی بود. ‫- ممنون.
‫- بله، هیچ‌کدومش جواب نمی‌ده.
‫- درسته. این چیزا خیلی پیچیده‌اند.
‫وقت می‌برن.
‫- بله، ‫ولی این اپیزودها ترسناک‌اند
‫و منتظر موندن در حالی که شما سعی می‌کنید یکی رو ایجاد کنید،
‫خیلی تروماتیکه. ‫- می‌فهمم.
‫ام، هیچ‌کس نمی‌خواد شما رو ترسونده ببینه،
‫ولی برای اینکه بتونیم بهتر بفهمیم شرایطش چیه،
‫دیدن فعالیت الکتریکی کنترل‌نشده مغزش
‫در حالی که اتفاق می‌افته،
‫این به ما بیشترین بینش رو میده
‫که چطور می‌تونیم تشنج‌های بیشتر رو مدیریت یا جلوگیری کنیم.
‫خواهش می‌کنم به ما اعتماد کنید
‫تا بتونیم به تهش برسیم و ...
‫و دخترتون رو بهتر کنیم.
‫- می‌تونید دوباره دقیقاً بگید که چه چیزی منجر به آخرین اپیزودش شد؟
‫- ام، صبح زود بود. ‫حدود 15 دقیقه صبح؟
‫- بله. امیلی توی اتاقش بود
‫توی آیپدش داشت تکالیف ریاضی انجام می‌داد.
‫- اوهوم.
‫- واقعاً؟ امیلی، تو...
‫واقعا صبح زود بیدار بودی و داشتی تکالیف انجام می‌دادی؟
‫- من تکالیف انجام نمی‌دادم.
‫داشتم سه کله‌پوک رو نگاه می‌کردم.
‫ولی چی می‌تونم بگم؟ ‫من عاشق کمدی‌های لوده بازی‌ام.
‫- منم. ‫- سه کی؟
‫- لری، کرلی، مو. همون...
‫هیچی؟ ببین کی الان فرهنگ پاپ رو نمی‌شناسه.
‫امیلی، چی میگی ‫این غیرحرفه‌ای‌ها رو یه چیزی
‫در مورد کمدی کلاسیک یاد بدیم، ها؟
‫کله‌پوک مورد علاقت کیه؟ ‫من خودم کرلی رو دوست دارم.
‫- بدون شک. هیچ‌کس کمدی جسمی رو بهتر از اون نمی‌کنه.
‫فقط بهش نگاه کن.
‫- پنبه!
‫- امیلی؟ امیلی.
‫امیلی؟ ‫- ون!
‫- اوه، داره نفس نمی‌کشه.
‫- نه ون هم همینطور. ‫ولی نبض احساس می‌کنم.
‫- نبض نیست.
‫- پدها رو میارم. ‫- صبر کن، صبر کن. فقط صبر کن.
‫پنج ثانیه صبر کن. ‫این خودش حل می‌شه.
‫قبلاً هم همینطور بوده.
‫- باید کد بزنیم.
‫- امیلی؟
‫- ون. ‫- باشه.
‫- داره برمی‌گرده.
‫آروم. خوبی؟
‫- آره.
‫- وضعیتت چطوره؟ ‫- خوبه. فقط ...
‫امروز هیچی نخورده بودم، ‫برای همین سرم سبک بود.
‫- هنوز حرفمون تموم نشده ‫راجب این موضوع.
‫اوه، آقای و خانم مدن.
‫اوه، من باید به جای ‫پیشینیانم عذرخواهی کنم،
‫دکتر پورتر. ‫اون تشخیص اشتباه داد.
‫در واقع امیلی ‫حملات عصبی نداره
‫یا صرع بازتابی.
‫ولی وقتی چیزی خیلی ‫اونو بخندونه،
‫قلبش کند می‌شه ‫تا جایی که کاملاً متوقف می‌شه.
‫- اصلاً عصبی نبوده.
‫اون بلوک قلبی ناشی از خنده داره.
‫- خبر خوب اینه که این ‫به ما یه ایده واضح‌تر می‌ده
‫درباره اینکه چی داره باعث ‫حملاتش می‌شه،
‫و می‌تونیم اقداماتی انجام بدیم ‫تا جلوی یک فروپاشی رو بگیریم،
‫یا بدتر، ‫یک آریتمی بدخیم.
‫حالا می‌تونیم روی یک دوره ‫درمانی تمرکز کنیم.
‫می‌خوام شما ‫یکم اینجا بمونید.
‫امیلی رو اینجا نگه می‌داریم ‫برای مشاهده
‫تا بتونیم با یک راه حل قابل اعتماد بیایم.
‫- ممنون. ‫- خواهش می‌کنم.
‫زود برمی‌گردم پیشتون.
‫نمی‌خوام به والدین امیلی بگم ‫که نباید دیگه هیچوقت بخنده.
‫پس بیایید زودتر یه راه حل دائمی پیدا کنیم.
‫- پسر، اون تو چی شد ‫مگه؟
‫- هوم.
‫- مفهوم حافظه گیاهان ‫رو می‌شناسی؟
‫آره، فکر کردم ‫هرگز نمی‌پرسی.
‫این مکانیزمیه که ‫یه گیاه می‌تونه اطلاعات رو حفظ کنه
‫از طریق تجربیات محرک ...
‫از طریق ریشه‌هاش، ‫برگ‌هاش، گل‌هاش.
‫بهشون کمک می‌کنه تا به ‫محیط‌های جدید سازگار بشن و زنده بمونن.
‫فکر می‌کنی یه دختر 12 ساله ‫می‌تونه همین کار رو بکنه؟
‫- می‌بینم که جان دو رو به گلت ‫معرفی کردی.
‫- ممنون.
‫- من ارزیابی روانی ‫وایت جیمز رو انجام دادم.
‫نمی‌دونستم با یه باند موتورسواری ‫در ارتباطی.
‫- در ارتباط نیستم. ‫فقط...
‫اونا موتورسیکلت منو تعمیر می‌کنن ‫در عوض درمان پزشکی.
‫معاوضه می‌کنیم. ‫- معاوضه؟
‫خوب، اون مرد کاملاً از ‫خطرات رد کردن جراحی آگاهه.
‫هیچ نشانه‌ای از گیجی نیست.
‫ولف، اون توانایی تصمیم‌گیری ‫رو داره.
‫باید مرخصش می‌کردم.
‫- ولی ما می‌تونیم جانش رو نجات بدیم.
‫- خوب، شاید اون نمی‌خواد
‫اون نوع زندگی رو که ما می‌تونیم ‫بهش بدیم، داشته باشه.
‫فرض کن هر روز صبح بیدار شی،
‫و ندونی چه اتفاقی ‫روز قبل افتاده،
‫چه برسه به 10 دقیقه قبل.
‫این به نظرت زندگیه؟
‫- بستگی به روزش داره.
‫- اگه تو جای وایت بودی،
‫دوست داشتی آخرین خاطرت چی باشه؟
‫- اوه. آسونه.
‫من، موریس، و مایا.
‫یک عالمه غذای ایتالیایی.
نوشیدنی خوب، خنده‌های خوب.
‫- خوب، این به نظر میاد ‫یه خاطره‌ای که ارزش جنگیدن داره.
‫- می‌دونی، به همون اندازه که ‫دردناک می‌شه
‫که دیگه هیچ خاطره‌ای ‫با اونا نسازم،
‫حداقل اونا می‌تونن با من ‫خاطرات جدید بسازن.
‫- اوه، نگات کن،
‫مثل دکترهای قدیمی ‫ملاقات‌های خونه‌ای داری می‌کنی.
‫- خوب، بجز اینکه با موتور می‌رم.
‫نه با اسب.
‫دارم خالی می‌کنم.
‫کارها رو برای رزی راحت‌تر می‌کنم ‫بعد از اینکه رفتم.
‫هی، می‌خوای نسخه منو
‫از ذن و هنر ‫نگهداری موتورسیکلت؟
‫- نه. ‫دلت براش تنگ می‌شه.
‫- دکتر، نمی‌ذارم سرمو باز کنی.
‫اگه فردا بیدار شم ‫و هیچی رو به یاد نیارم،
‫به خاطر اینه که شب قبلش ‫خیلی خوش گذروندم.
‫نیومدم تا قانعت کنم، ‫وایت.
‫فقط اومدم تا باهات حرف بزنم.
‫- مامانم زوال عقل داشت.
‫همه رو فراموش کرده بود، ‫حتی بچه‌هاش رو.
‫- یه بیماری خیلی وحشتناکه.
‫ولی این اون نیست.
‫- خب، بعضی روزا حس میکنم ‫که همینه.
‫این چند ماه گذشته، ‫حس میکنم دارم زندگی میکنم
‫توی یه بازی «ضربه زدن به موشک».
‫چیزا یه لحظه هستن ‫و لحظه بعد غیب میشن.
‫میرم تو یه اتاق ‫و اصلا نمیدونم
‫از کجا اومدم ‫یا حتی چرا اونجام.
‫برای من خیلی راحت نیست،
‫ولی برای رزی خیلی سخت‌تره.
‫مثل اینه که یه مه غلیظ شب میاد.
‫نمیتونم واضح فکر کنم.
‫حس میکنم ممکنه همه چیزو از دست بدم...
‫... و تنها بمونم توی یه حالت تعلیق.
‫برای چند ثانیه، گرفتارم.
‫نمیخوام بقیه عمرم گیر بیفتم.
‫- منم دلم نمیخواد.
‫- پس فک کنم حرفمون رو زدیم.
‫- اشکالی نداره بپرسم ‫این چه معنی‌ای داره؟
‫- تاریخه تولد ‫دخترمه ... هیلی.
‫بهترین روز زندگی‌ام بود.
‫سال‌هاست ندیدمش.
‫تقصیر منه، نه اون.
‫جدایی بدی با مادرش داشتم.
‫خدایا، کاش میتونستم زمانو برگردونم.
‫- همه‌مون اینو میخوایم.
‫ولی نمیتونیم برگردیم عقب.
‫نمیتونیم هر اشتباهی رو درست کنیم.
‫فقط میتونیم رو به جلو حرکت کنیم.
‫وایات، این جراحی باعث میشه ‫کسانی که دوستت دارن،
‫شاید حتی هیلی یه روزی،
‫هنوز بتونن با تو خاطره بسازن.
‫- الیور. ‫یه لحظه وقت داری؟
‫جلسه کارکنان رو از دست دادی.
‫- با یه بیمار بودم.
‫- وایات جیمز، درسته؟
‫دیدم قرار جراحی داره.
‫نظریه‌شو تغییر دادی. ‫- خودش نظرشو تغییر داد.
‫- و تو همینطوری تو خونش بودی؟
‫- میخوای یه سخنرانی بزرگ الان برام بکنی
‫که ویزیت خونه‌ای برخلاف پروتکل بیمارستانه؟
‫- یکی آماده نکرده بودم، ‫ولی خوشحالم بداهه بگم.
‫یا فقط دندونامو رو زبونم میذارم ‫و میگم
‫که خوشحالم مکانیکت ‫تصمیم درستی گرفت.
‫- آره.
‫- مگه نه؟
‫- برداشتن تومور ‫باعث میشه وایات
‫دیگه نتونه خاطرات جدید بسازه.
‫یه نقشه کشیدم ‫تا بهش کمک کنم تطبیق بده.
‫اما اگه این ‫خیلی بی‌رحمانه باشه چی؟
‫- اگه یه هدیه باشه چی؟
‫- الان وقتشه که خوشبین باشی؟
‫- همه خاطرات ‫ارزش تجدید نظر ندارن.
‫- اوه، الی، ببین اینو.
‫یه سرخس زنده شدنه.
‫اوه! ببین؟
‫خشکه. لمسش کن.
‫بدون آب، ‫میتونه به حالت خواب بره
‫تا زمانی که بارون برگرده،
‫و بعد از قبر رسوبی کوچیکش ‫برمی‌خیزه.
‫اونا بازمانده‌ان.
‫- مثل ما.
‫- میدونی، تو فرهنگ ژاپنی، ‫سرخس‌ها نماد خانواده‌ان.
‫برگ‌ها با هم قوی‌ترن،
‫همدیگه رو محافظت ‫و حمایت میکنن.
‫دانا، چقدر سریع میتونی ‫کسی رو تو اینترنت پیدا کنی؟
‫- چقدر سریع میتونی ‫اسمشو بگی؟
‫- عصر بخیر، جنی. ‫یه تیم آماده برای کرانیوتومی؟
‫- به رندال بگو او.آر رو آماده کنه. ‫بیست دقیقه دیگه آماده میشیم.
‫- دکتر، بیمار نیست ... ‫- آقای جیمز، چطورین؟
‫- نمیتونم هیچ جا پیداش کنم.
‫- وقتی گفتی، بیا یه ‫خاطره آخر بسازیم،
‫نگفتی قرار بود سرخوش بشیم.
‫بهترین دکتری که تا حالا داشتم. ‫- خیلی هیجان‌زده نشو.
‫دخترت اینجا بار میچرخونه.
‫- جدی میگی؟ ‫یه هشدار کوچیک میدادی خوب بود.
‫- لحظه آخری تصمیم گرفتم، وایات.
‫فکر کردم قبل از اینکه ‫توانایی ساختن خاطرات جدیدو از دست بدی،
‫شاید بخوای یادت بیاد ‫که دوباره با هیلی دیدار کردی.
‫- آره؟
‫برای توئه.
‫- سلام؟
‫- بهتره یه توضیح خوب ‫برام داشته باشی
‫چرا تو فاصله نزدیکی ‫با یه بیمار پیش‌عملیاتی هستی
‫که بیمارستان رو ترک کرده ‫برخلاف توصیه‌های پزشکی
‫و بدون مجوز. ‫- من مجوز دادم.
‫وایات یه چیزایی داره
‫که باید قبل از جراحی انجام بده.
‫- پس اون رو بردی ‫بدون اینکه به کسی اطلاع بدی؟
‫کجایی؟!
‫- امم، تو یه مکان کنار جاده‌ای
‫به نام کافه شبانه راک پایل.
‫- بردیش کافه؟
‫- آره، خب، ببین، یه روش تو دیوونگی من هست، کارول.
‫- وولف، ‫الان وایات رو برگردون اینجا!
‫- برمیگردونم، به محض اینکه ‫این کارو انجام بدیم.
‫باشه؟ دوستت دارم. خدافظ.
‫- وولف؟ ‫- کجاست؟
‫- جدی میخواید یه بچه ۱۲ ساله رو ‫تا آخر عمرش بتا بلاکر بدین؟
‫- غیر تهاجمی هستن.
‫ثابت شده که تو موارد مشابه جواب دادن،
‫با کاهش واکنش ‫نورکاردیوژنیک غیرطبیعی.
‫من برای اضطراب استفاده می‌کنم ‫و خیلی راضیم.
‫همراه با افزایش ‫مصرف مایعات و نمک،
‫ممکنه جواب بده. ‫- ونز درست میگه.
‫والدین فقط می‌خوان ‫بچه‌هاشون خوشحال باشن.
‫یعنی، تصور کن ‫اگه امیلی دخترت بود.
‫می‌خوای بقیه عمرشو ‫بی‌صدا بگذرونه؟
‫- اگه بین این ‫یا اصلاً زندگی نکردن باشه؟
‫از هر پدر و مادری بپرسی، ‫میگن "قطعاً بله".
‫- می‌فهمم. ‫باشه؟ می‌فهمم.
‫ولی از کسی که
‫تا جایی که می‌تونه ‫از دنیا فاصله می‌گیره
‫چون حق با توئه، جیکوب ... ‫من دور بیماران خراب می‌شم،
‫ولی خودم می‌دونم که ‫این راه زندگی نیست، باشه؟
‫به‌خصوص برای یه بچه.
‫- ولف نمی‌خواست تنها گزینه امیلی ‫کاهش شادی باشه
‫فقط به خاطر اینکه مغزش فرق داره.
‫- از نظر فنی، سینکوپ نورکاردیوژنیک ‫یه مشکل مغزی به نظر می‌رسه.
‫باشه، ولی همه ما الان می‌دونیم
‫که این بیشتر یه مشکل ‫قلبی برای امیلیه.
‫- نیازی نیست مغزشو سرکوب کنیم.
‫- باید قلبشو حمایت کنیم.
‫- اوه، اوه، اوه، اوه، اوه. ‫هیچ نوشیدنی‌ای قبل از عمل برات نیست.
‫- می‌خوای من اینو هوشیار انجام بدم؟ ‫- آره.
‫داری شوخی می‌کنی.
‫اینجا چی کار می‌کنی؟
‫- هیلی.
‫- اه، من متخصص مغز و اعصاب وایتم. ‫من دکتر ولف هستم.
‫ببین، می‌دونم که اومدن ما ‫ممکنه یه کمی شوکه‌کننده باشه،
‫ولی پدرت امروز عمل جراحی ‫مغز نجات‌دهنده‌ای داره،
‫و لازم بود تو رو ببینه ‫قبل از اینکه ...
‫- من چیزی برای گفتن بهش ندارم،
‫جز اینکه موفق باشی با لوبوتومی.
‫- می‌تونم ... می‌تونم من حرف بزنم، پس؟
‫حداقل اینو بهت بدهکارم.
‫هیلی، من سال‌های زیادی رو ‫از دست دادم،
‫و، اه، من ترسیدم...
‫که اوضاع رو درست کنم.
‫ولی، هیلی، می‌خوام بدونی ‫که تنها پشیمونی من در زندگی
‫اینه که خیلی از زندگیتو از دست دادم.
‫و تنها چیزی که می‌تونم بگم ‫اینه که تقصیر تو نیست.
‫من خودخواه بودم.
‫تو لایق بهتر از این بودی.
‫تو لایق یه پدر بهتر بودی.
‫و برای هر چی که ارزش داره،
‫دوستت دارم و معذرت می‌خوام.
‫- خب، ‫حدود ۱۰ سال دیر کردی.
‫منم باهاتم. باید زودتر ‫این کارو می‌کرد.
‫ولی اون جراحی ‫که گفتم،
‫باعث می‌شه که حافظه دائمی‌اش دچار مشکل بشه.
‫پدرت بعد از عمل ‫نمی‌تونه هیچ خاطره جدیدی بسازه.
‫بنابراین اون داره سلامتیش، زندگیش،
‫همه چیزشو به خطر میندازه که اینجا باشه برای تو.
‫این آخرین خاطره وایته.
‫همین جا، همین حالا.
‫- خب، در این صورت...
‫من بدون تو بزرگ شدم ‫تو هیچ‌کدوم از خاطراتم ...
‫اه، کنسرت‌ها، تولد‌ها،
‫تعطیلات، مهمونی پرام، فارغ‌التحصیلی.
‫تمام عمرمو صرف کردم که ‫فراموش کنم تو وجود داشتی.
‫پس اینم از این.
‫آخرین خاطره‌ات از من ‫همینه ...
‫من هیچ‌وقت، هیچ‌وقت نمی‌بخشمت.
‫- حالت خوبه؟ ‫می‌خوای بشینی؟
‫- نه، چیزی نیست. ‫فقط یه لحظه بهم بده.
‫- ببخشید بابت این.
‫معمولاً تو مراسم خانوادگی ‫بهتر عمل می‌کنم.
‫- اون گفت ‫چیزی که باید می‌گفت.
‫من باید می‌شنیدم. ‫باید یادم بمونه.
‫- وایت. هی. بیا بشین. ‫بهتره معاینت کنم.
‫باشه؟ بیا اینجا.
‫بگو، چی کار می‌کنی ... ‫الان چی حس می‌کنی؟
‫چی شده؟ ‫- نمیدونم. یه چیزی درست نیست.
‫سرم داره می‌ترکه، ‫و حس می‌کنم
‫مثل اینه که سرگیجه دارم.
‫- باورنکردنیه.
‫مگه می‌شه مشکل قهرمان‌بازی برعکس داشته باشی؟
‫نمی‌تونی با بیمار من بری گردش!
‫- نه الان. آتاکسی داره.
‫سردرد و بی‌حالی‌اش بدتر شده. بیا.
‫- هیدروسفالی‌اش بدتر شده.
‫باید سریع ببریمش اتاق عمل ... ‫خیلی زود!
‫- چقدر سریع می‌تونی رانندگی کنی؟
‫- چی شده؟
‫کجا می‌بریدش؟ ‫- بیمارستان عمومی برانکس.
‫- وایت. نفس بکش. ‫سریع‌تر نفس بکش.
‫- بیشتر صافش کن بشینه. ‫بذارید هیپروِنتیله کنه.
‫فشار مغزی‌اشو بیارید پایین. ‫- می‌دونم چجوری مدیریت کنم
‫فشار داخلی جمجمه بالا رو.
‫خیلی ممنون. ‫رادیو رو روشن کنید.
‫- چی؟ می‌خوای... ‫- آره. رادیو. موسیقی.
‫- این چیزیه که گوش می‌دی؟ ‫- لیست آهنگای ورزشی منه.
‫به علاوه، نیاز به چیزی سریع داریم ‫برای مدیریت فشار مغزی.
‫- وایت، هی، می‌خوام
‫به ضرب آهنگ موسیقی نفس بکشی.
‫تنها راهی که می‌تونیم ‫فشار مغزت رو کم کنیم همینه.
‫خوبه؟ وایت. ‫نفس بکش ... داخل، خارج.
‫- پیام جدید
‫از داستین کلاس ایبس ایکویناکس.
‫دیشب خیلی خوب بود. ‫امشب آزادی؟
‫- چی؟ ‫- می‌خوای جواب بدی؟
‫- وایت، بیدار شو! وایت، برام نفس بکش ‫باشه؟
‫اون بی‌هوشه. ‫نمی‌تونی سریع‌تر بری؟
‫- در این مرحله، فرقی نمی‌کنه. ‫مگر اینکه...
‫یه سوزن نخاعی بردار.
‫یه سوراخ‌کاری ‫از طریق چشم انجام می‌دیم.
‫- چی؟ ‫ما تو یه وسیله نقلیه در حال حرکتیم.
‫ممکنه تصادفی ‫چشمش رو سوراخ کنم.
‫چرا تو ماشینت ‫سوزن نخاعی داری؟
‫- چرا سوالایی می‌پرسی ‫که الان مهم نیست؟
‫ببین، اگه درست انجامش بدی،
‫می‌تونی از داخل ‫چشم بالای چشم‌خانه برسی
‫تا مایع مغزی نخاعی رو خارج کنی
‫و فشار داخل جمجمه رو کم کنی.
‫حالا، سوزنت رو بردار. ‫- شاید سعی کن از چاله‌ها دوری کنی.
‫- با دقت سوراخ کن ‫روی سقف چشم‌خانه
‫کمی به سمت داخل ‫از خط میانه مردمک
‫و به صورت افقی ‫۴۵ درجه هدف بگیر.
‫- هر کاری می‌کنی، منحرف نشو.
‫- اون ۱۵ دقیقه پیش ‫بی‌هوش شد. من با
‫یه سوراخ‌کاری از طریق چشم ‫فشار داخل جمجمه‌ش رو کم کردم.
‫اون قابل بیدار شدن هست، ‫ولی هوشیار نیست.
‫- اگه از دستش بدم، تقصیر توئه.
‫- ضربان‌ساز؟
‫- ما داشتیم در مورد درمان‌های ‫ممکن صحبت می‌کردیم،
‫و من به این فکر افتادم ... ‫به جای اینکه سعی کنیم
‫امیلی رو از خندیدن باز داریم،
‫یک ضربان‌ساز می‌تونه واکنش ‫نامناسب قلبش رو
‫به خنده کنترل کنه.
‫- و دکتر ولف چی فکر می‌کرد؟
‫اون سرپرستت هست.
‫- اون اصرار داشت که با شما ‫صحبت کنم.
‫و بهم گفت اینا رو به شما ‫نشون بدم.
‫- مرسی.
‫یه ضربان‌ساز برای بلوک قلبی ‫ناشی از خنده بی‌سابقه نیست.
‫ولی این یه روش غیرمعمول ‫برای کسی به سن اوست.
‫- بهتر از خوردن بتا بلاکرها ‫برای تمام عمرشه.
‫با تمام احترام، رئیس.
‫- با بخش قلب تماس می‌گیرم و ‫او رو توی برنامه کاتتر آزمایشگاه قرار می‌دم.
‫کار قوی، دکتر مارکوس.
‫- مرسی.
‫- یه چیز دیگه. دکتر ولف ‫اصرار داشت که من نظر بدم؟
‫لطفاً. دفعه بعد، ‫پوشش نده براش.
‫- اگه بمیره، هیچ‌وقت اون عوضی رو نمی‌بخشم.
‫- وایت ‫دستای خیلی قابلی داره.
‫دکتر نیکولز یکی از ...
‫اون جراح خیلی خوبیه.
‫- بابات هر روز در موردت ‫حرف می‌زنه.
‫خیلی براش مهمه که تو ‫اینجا هستی.
‫- باید امیدوار باشیم زنده بمونه که ببینه.
‫- تاخیر در جراحی باعث شد ‫کارمون پیچیده‌تر بشه،
‫ولی تونستیم تومور رو برداریم.
‫به خاطر آسیب‌هایی که ‫تومور به ساختارهای کلیدی مسئول
‫تشکیل حافظه وارد کرده،
‫پیش‌بینی‌های ما از دست دادن حافظه ‫احتمالاً درسته.
‫ولی زنده‌ست.
‫اون زنده‌ست و حالش خوبه.
‫الان داره از بیهوشی بیرون میاد...
‫- خاطرات پنجره‌های قدرتمندی به گذشته هستند.
‫ممکنه ما رو پر از شادی کنن ‫یا ما رو با غم غرق کنن.
‫لحظه‌ای در زمان که می‌خواهیم ‫ برای خودمون نگه داریم.
‫گاهی اوقات، تجربه‌های مشترک هستند.
‫و وقتی برای به یاد آوردنشون تلاش می‌کنیم،
‫یه جماعت لازمه تا فاصله‌ها رو پر کنه.
‫- هی، پسر سخت.
‫اگه داری اینو می‌بینی،
‫یعنی اون کله‌سختیت باعث شد بری جراحی.
‫و بله، دیروز این ویدیو رو دیدی
‫و احتمالاً روز قبلش هم. هیچ شرمی تو کارت نیست.
‫اگه داری می‌پرسی دیگه چه خبره،
‫دفترچه کنار تختت رو چک کن.
‫اونجا همه
‫جزئیات هیجان‌انگیز روزت رو ضبط می‌کنی
‫تا بهت کمک کنه آینده‌تو به یاد بیاری.
‫مهم بود که خودش خاطراتش رو نگه داره.
‫ولی وایت هم باید کمک رو از جماعتش قبول می‌کرد.
‫- برای اینکه واقعاً بهبود پیدا کنه،
‫وایت باید با گذشته‌ش صلح می‌کرد...
‫- هی. ‫- هوم؟
‫- می‌خوام بدونی که دوستت دارم، بابا.
‫و می‌دونم که راحت نبوده، ‫ولی تو رو می‌بخشم.
‫- می‌تونی فردا دوباره بهم یادآوری کنی؟
‫- ... ولی از همه مهم‌تر، ‫در حالش شادی پیدا کنه.
‫- یکی رو بردار. انتخاب با توئه.
‫- خیلی خب، امیلی، ‫آماده‌ای؟
‫این دفعه، می‌خوایم ضربان قلبت رو مانیتور کنیم.
‫ضربان‌ساز باید قلبت رو تپنده نگه داره،
‫مهم نیست ‫چقدر کِرلی تو رو می‌خندونه.
‫- نه، شِنَپس.
‫اوه...
‫- مایا دوباره کیف فوتبالش رو فراموش کرده؟
‫- تو خونه سخت می‌شه پیدات کرد،
‫برای همین فکر کردم ‫در ساعات کاری باهات تماس بگیرم.
‫نتیجه چیه؟
‫- موریس...
‫... هرچقدر هم بخوام به خودم بگم
‫که می‌تونم از اتفاقی که افتاد بگذرم...
‫... فکر نمی‌کنم بتونم.
‫- کارول، اگه می‌تونستم همه چی رو ‫برگردونم ...
‫- نمی‌تونی.
‫و به خودم مدیونم که...
‫ما... ما به هم مدیونیم که
‫ببینیم زندگی‌هامون ‫جدا از هم چطوره.
‫فکر می‌کنم باید جدا بشیم.
‫- یک مدت آزمایشی چطوره؟
‫باشه. ‫چند ماه امتحانش می‌کنیم.
‫- کی به مایا بگیم؟
‫از من نخواه تصمیم بگیرم.
‫- دکتر ولف. شما پیغام دادید؟
‫- دکتر مارکوس، بیا تو.
‫- فکر کنم دارم اخراج می‌شم.
‫- چرا همچین فکری می‌کنی؟
‫- نتونستم عمل نخاع رو انجام بدم. ‫جلوی امیلی از حال رفتم.
‫- درسته، ‫چند بار اشتباه کردی،
‫ولی موفقیت‌هایی هم داشتی.
‫عمل پیس‌میکرت برای امیلی
‫بهش این فرصت رو داد ‫که دوباره زندگی کاملی داشته باشه.
‫و...
‫فکر می‌کنم یه دلیل عصبی وجود داره
‫که چرا وقتی امیلی نفس نمی‌کشید ‫تو هم نفس نمی‌کشیدی.
‫فکر می‌کنم ممکنه یه مشکل عصبی داشته باشی
‫به نام سینستزیا لمس‌آینه‌ای.
‫افرادی که سینستزیا لمس‌آینه‌ای دارن ‫واقعاً احساسی که فرد مقابله‌شون داره رو احساس می‌کنن.
‫- همین الان حس می‌کنم
‫که یکم زیادی ‫هیجان‌زده‌ای.
‫- نه. ببخشید. این... اینه...
‫هیجان‌انگیزه. ‫خیلی نادره.
‫آیا هیچکدوم از اینا برات ‫آشناست؟
‫- آره.
‫یعنی، من کسی رو توی مترو در حال گریه می‌بینم
‫و خودم از دست می‌رم.
‫کسی رو می‌بینم که داره ساندویچ می‌خوره
‫و انگار واقعاً داره غذا تو دهنم فرو می‌کنه.
‫- ولی چیزای خوب رو هم ‫احساس می‌کنی.
‫چیزی که به عنوان نفرین می‌بینی ‫می‌تونه یه دارایی واقعی باشه.
‫فقط باید بفهمیم چطور ازش به ‫ نفع خودمون استفاده کنیم.
‫- با وایت جیمز ریسک بزرگی کردی.
‫ممکن بود بمیره. ‫- درسته.
‫ولی نمرد. یه ریسک بود. ‫بعضی ریسک‌ها جواب می‌دن.
‫- بعضی وقتا خیلی منو یاد بابات می‌اندازی ...
‫لجوج، بی‌عذرخواهی، ‫آرمان‌گرا تا حد اشتباه.
‫- خب، تو که بهترین ویژگی‌هام رو گفتی، پس...
‫هوم.
‫سرخس‌های زندگی‌نو.
‫بدون آب،
‫خوابیده می‌مونن ‫تا بارون برگرده
‫و از قبرهای کوچیکشون برخیزن.
‫هی.
‫این یه سرخس زندگی‌نوه.
‫اون‌ها بازمانده‌ان.
‫- درست مثل ما.
‫تو بودی که...
‫منو اینجا آوردی.
‫نه بابا.
‫ولی با اینکه چند بار ‫این موضوع رو مطرح کردم،
‫چرا هیچ وقت چیزی نگفتی؟
‫- می‌خواستم اون روز رو ‫همون‌طور که می‌خوای یادت بمونه.
‫- ولی بابا کجا بود؟
‫- بیا گرترود رو آب بدیم
‫و بذاریم بابات استراحت کنه، مگ‌وامپ؟
‫- اون روز از رو کاناپه بلند نشد.
‫خیلی چیزا رو فراموش کردم.
‫- خاطره‌ها ذهنی‌ان.
‫- هیچ مکانیسمی ‫در مغز نیست
‫که حقیقتشون رو تضمین کنه.
‫ولی می‌تونم بهت بگم، اولیور...
‫محبتی که از پدرت به یاد داری...
‫... واقعی بود.
‫- خب...
‫... فکر کنم باید ‫به حرفت اعتماد کنم.