‫خیلی‌خب، همه صفحه‌ی 44
‫کتاب‌هاشون رو باز کنن, آماده‌این؟
‫استاد یوکوتا، ببخشید بازم دیر کردم,,,
‫کاتایاما، کمرت چی شده؟
‫آره, یهویی نمی‌دونم چرا ‫شروع کرد به باد کردن
‫با اجازه,,,
‫- این دیگه چیه؟ ‫- شبیه صدف حلزونه
‫- خیلی ترسناکه,,, ‫- خیلی حال‌ بهم‌زنه,,,
‫مارپیچه,,,
‫« مــارپــیــچ »
‫توام صداشو شنیدی؟
‫دو تا مارن! دور هم پیچیدن!
‫عجیبه، چقدر چندشه
‫دارن می‌جنگن، مگه نه؟
‫مثل والدین‌مون,,, به جون همدیگه افتادن
‫نمی‌جنگن,,,
‫دارن جفت‌گیری می‌کنن
‫« بر اساس رمان مصور مارپیچ » ‫« نوشته‌ی جونجی ایتو »
‫شنیدم هنوز نمی‌دونن آزامی کجاست
‫حتماً برات خیلی سخت بوده، گیریه
‫پلیس ازت بازجویی کرد، مگه نه؟
‫- آره,,, ‫- راستی گیریه,,,
‫می‌دونستی دوباره دارن مردم رو خاک می‌کنن؟
‫- چی؟ ‫- به جای سوزوندن اجساد، دفن‌شون می‌کنن
‫اون مارپیچ‌هایی که این اواخر ‫بالای سر مرده‌سوزخانه می‌چرخیدن رو دیدی؟
‫آره
‫میگن یه اتفاق تصادفی غیرعادی بوده
‫بخاطر ترکیبی از خرابی کوره ‫و شرایط آب‌و‌هوایی خاص بوده
‫شنیدم بالای مرده‌سوزخانه‌های شهرهای دیگه هم ‫مارپیچ جمع می‌شده
‫ولی فقط وقت‌هایی که کسی از مردم ‫کوروزو رو می‌سوزوندن, باورنکردنیه!
‫حالا دیگه دفن‌شون می‌کنن، تا اجازه ندن ‫دود سوزوندن اجساد تبدیل به مارپیچ بشه
‫ولی فکر اینکه توی راه مدرسه‌مون ‫اجساد آدما دفن شده خیلی عجیبه
‫مو به تنم سیخ می‌کنه
‫بیا بریم,,,
‫گیریه! دوستت دارم
‫اینطوری بقیه رو نترسون، یاماگوچی!
‫ترسوندمتون؟
‫اصلاً چرا وقتتو تلف می‌کنی؟ ‫گیریه دوست‌پسر داره
‫آره، می‌دونم! ولی آخه می‌دونی,,,
‫می‌خوام یه دوست‌دختر خوشگلی مثل تو جور کنم
‫و بقیه رو انگشت به دهن بذارم
‫بیخیال بابا, برای همینه همه بهت ‫میگن علی ورجه، پسره‌ی خل‌ و ‌چل!
‫عادت دارم بقیه رو بترسونم
‫نه حوصله‌ی تو رو دارم ‫ نه حوصله‌ی شوخی‌های خرکیت
‫لطفاً اینقدر مزاحمم نشو ‫بیا بریم، شیهو
‫گیریه! باشه ولی تسلیم نمیشم!
‫این خط این نشون، بالاخره عاشقم میشی!
‫- با این شوخی‌های مسخره‌ش ‫- بهت هشدار دادیم نزدیکش نشی
‫بیا بریم، یوریکو!
‫نه! ولم کن، بابا!
‫یوریکو!
‫پسره‌ی پررو!
‫کازونوری!
‫- بیا بریم! ‫- نه! کازونوری!
‫حالت خوبه؟
‫کازونوری,,,
‫- خیلی پریشونن,,, ‫- کیا؟
‫یادته؟ وقتی دبستان بودم ‫والدینم اسباب‌کشی کردن اومدن اینجا
‫توی اون خونه‌ی قدیمی و متروکه ساکن شدیم
‫همونی که همه بهش میگن "گداخونه"
‫آره، من و شویچی گاهی اوقات می‌رفتیم اونجا
‫خانواده‌ی یوریکو توی همون ساختمون ‫ همسایه‌مون هستن
‫ولی همه‌مون از همدیگه متنفریم
‫همونطور که گفتم، خیلی پریشون احوالن
‫فکر کنم بخاطر اینه که ‫نمی‌تونن با زندگی فقیرانه‌شون کنار بیان
‫برای همین می‌پیچن تو فکر و خیال,,,
‫فقط اینطوری می‌تونن درمقابل واقعیت ‫ از خودشون محافظت کنن
‫وقتی دو تا آدم درهم پیچیده به هم می‌پیچن
‫و اوضاع اونقدر پیچیده میشه که از کنترل ‫خارج میشه، دیگه نمیشه ازش دراومد
‫واقعاً اینقدر پریشون احوالن؟
‫ولی شخصیت تو اصلاً مثل اونا ‫ پریشون نیست، کازونوری
‫ممنون, لطف داری، گیریه
‫دلم می‌خواد اینطور فکر کنم که من و یوریکو ‫هنوز مثل اونا شخصیت پریشونی پیدا نکردیم
‫راستش برنامه داریم با هم فرار کنیم
‫- چی؟ ‫- با قطار، پس‌فردا
‫- قول بده به کسی نمیگی! ‫- نمیگم
‫« بیمارستان کوروزو »
‫« یوکیه سایتو »
‫واقعاً امیدوارم کازونوری و یوریکو ‫بتونن راهی برای خوشبخت شدن پیدا کنن
‫آره, تعجبی نداره که خانواده‌هاشون ‫از همدیگه متنفرن
‫می‌تونم نفرین مارپیچ رو ‫روی اون خونه حس کنم
‫منظورت چیه؟
‫مارپیچ داره وجودشون رو پریشون می‌کنه ‫و روحشون رو درهم می‌پیچه,,,
‫البته ممکنه اشتباه کنم
‫ولی بطور خاص نفرین اونجا ‫ بنظر خیلی قدرتمند میاد
‫اخیراً، مارپیچ داره ‌کم‌کم ‫به تمام شهر سرایت می‌کنه
‫اینو ببین
‫وقتی مارپیچ لمسشون می‌کنه
‫که بطور واضح قدرت اینو داره ‫که همه‌چی رو به سمت مرکز بکشونه
‫یهویی میل پیدا می‌کنن ‫توجه همه و هرکسی رو جلب کنن
‫راستی، گیریه,,, انگاری موهات بلندتر شده
‫چی؟
‫حالا که فکرشو می‌کنم ‫موهام واقعاً بلندتر بنظر میاد
‫« دبیرستان کوروزو »
‫میگما، گیریه ‫موهات چرا اینجوری شده؟
‫چی؟
‫روحمم خبر نداره ‫موهام چرا اینطوری فر خورده
‫خب چرا نمی‌بافیشون؟
‫- اگر خواستی خودم برات می‌بافم ‫- باشه, ممنون، کیوکو
‫ساختار دی‌ان‌ای به اسم ‫مارپیچ دورشته‌ای شناخته میشه
‫دو تا رشته رو تصور کنین که یه نردبان رو تشکیل میدن و بعد دور همدیگه می‌پیچن
‫هر رشته ستون خاص خودش رو داره
‫که از قند-فسفات تشکیل شده,,,
‫بیخیال بابا!
‫جفت‌بازها به سمت درون مارپیچ میرن ‫و در مرکز مارپیچ به هم متصل میشن
‫- این دیگه چه کوفتیه؟! ‫- چقدر حال بهم‌زنه!
‫- کاتایاماست,,, ‫- امکان نداره
‫- واقعاً؟ ‫- شوخیت گرفته؟
‫قطعاً کاتایاماست! ‫می‌بینی؟ صورتشو ببین!
‫چشم‌هاش از کاسه دراومدن!
‫« سالن آرایشگاه مرمر »
‫لطفاً کوتاهش کن ‫همه‌شو بچین بره
‫- مطمئنی؟ ‫- آره، ترسناکه، و ازش متنفرم
‫خیلی‌خب، پس کوتاهش می‌کنم
‫تو یه هیولایی!
‫چی شده؟ بیاین ببریمش بیمارستان!
‫- نه، آبجی! ‫- گیریه!
‫موهاش عصبانی شده! ‫برای همین داره خفه‌ش می‌کنه!
‫چون سعی کرد کوتاهش کنه ‫داره بهش صدمه می‌زنه!
‫- دلش نمی‌خواد بره بیمارستان! ‫- بس کن، این حرفای مسخره دیگه چیه!
‫خودشو خفه نمی‌کنه!
‫عزیزم، ممکنه حق با میتسو باشه
‫شماها چتون شده؟
‫چیه؟
‫نگاش کن
‫هی تو! این چیه روی سرت؟
‫گیریه,,,
‫بشین و تماشا کن ‫حتی از توام بیشتر جلب توجه می‌کنم
‫عمراً باورتون بشه ‫حلزونک امروز صبحونه چی خورده!
‫رفت از لونه‌ی مرغ ‫یه مشت علف خورد!
‫بیخیال بابا، "حلزونک"؟
‫همچین حرف بی‌رحمانه‌ای ‫ حتی از توام بعیده، سومورا!
‫دیگه تحمل این وضعو ندارم
‫دو روزه نیومده خونه
حالا داری میگی ‫تمام این مدت اینجا بوده؟
‫این پسرتونه
‫چرت نگو بابا! چطور می‌تونی بگی ‫این پسر ماست؟
‫شوخیت گرفته؟! بجنب، بیا بریم!
‫باشه!
‫کاتایامای بیچاره,,,
‫هی!
‫وایسا منم بیام
‫« ایستگاه کوروزو »
‫شویچی,,,
‫گیریه! اینو به عنوان نماد عشقم بپذیر
‫معذرت می‌خوام، ولی نمی‌تونم قبولش کنم
‫خب، حداقل بازش کن ببین چی توشه
‫نه، خودم دوست‌پسر دارم ‫دست از این کارات بردار
‫چیکار می‌تونم بکنم که عشق حقیقی ‫که نسبت بهت دارم رو حس کنی؟
‫آها فهمیدم! اینو ببین، گیریه!
‫با قدرت عشقم جلوی اون ماشین رو می‌گیرم!
‫یاماگوچی!
‫عاشقتم,,,
‫شنیدم علی ورجه ‫توی تصادف با ماشین مرده
‫آره، باورت میشه؟
‫شنیدم بدنش دور چرخ جلویی پیچیده ‫و له و لورده شده
‫نه! دوباره!
‫ای بابا! کاتایاما از قفسش دراومده!
‫وایسا ببینم,,,
‫امکان نداره! این که,,, سوموراست!
‫سلام گیریه!
‫خب، نظرت چیه؟ ‫حالا یکم بیشتر تو چشم میام؟
‫حاضر نیستم نفر دوم باشم ‫من بهترم
‫بجنب، نشون بده ببینم ‫ چند مرده حلاجی گیریه!
‫فقط یکی‌مون می‌تونه کانون توجه باشه
‫حتی دیدنت هم حالمو بهم می‌زنه!
‫گیریه!
‫گیریه! وایسا، الان می‌چینمش!
‫حالا دیگه من کانون توجه اینجام!
‫منو ببینین! ‫یه نگاه خوب بهم بندازین، بچه‌ها!
‫خیلی خسته‌م,,, ولی نیاز به,,,
‫توجه بیشتر دارم,,, توجه بیشتر,,,
‫گیریه!
‫شویچی,,,
‫اوضاع خرابه! کاتایاما و سومورا اومدن بیرون!
‫اگر فوراً پیداشون نکنیم و از شرشون ‫خلاص نشیم، مردم وحشت می‌کنن
‫استاد! استاد! لطفاً اونا رو نکش!
‫این‌ها تخم‌هاییه که بعد از جفت‌گیری گذاشتن!
‫چی؟ جفت‌گیری؟ ‫ولی اونا که جفتشون نر هستن!
‫حلزون‌ها نه نر هستن نه ماده ‫نرماده هستن
‫اگر هرکدوم اینا از تخم دربیان ‫کل شهر رو بهم می‌ریزه!
‫نه، لطفاً این‌کارو نکن! ‫تخم‌هاشون رو نشکن!
‫چاره‌ای نیست! اونا دیگه انسان نیستن!
‫تبدیل به انسان شکم‌پا شدن! ‫آدم حلزونی هستن!
‫- باورم نمیشه,,, ‫- وایسا ببینم! کازونوری,,,
‫کجا داری میری؟ حالت اصلاً خوب نیست,,,
‫ایستگاه! ‫کازونوری و یوریکا دارن فرار می‌کنن!
‫- دارن الان فرار می‌کنن؟ ‫- آره
‫دارن از این شهر میرن ‫می‌خوام حداقل اونا از اینجا فرار کنن
‫با همدیگه فرار کردن انتخاب عاقلانه‌ایه
‫ولی مطمئنی قراره بیان؟
‫دیگه باید هرلحظه برسن ‫گفت قراره با قطار 6 و نیم برن
‫چی شده؟ دارین از چی فرار می‌کنین؟
‫موقع بیرون اومدن از خونه ما رو دیدن
‫پدرهامون افتادن دنبالمون! ‫ایستگاه قطار رو زیر نظر دارن!
‫- چه کاری ازمون برمیاد؟ ‫- بیاین از ساحل بریم!
‫- بهتون کمک می‌کنیم! ‫- خیلی ممنونم، شویچی!
‫پیداتون کردیم!
‫از این طرف!
‫کازونوری! این مسخره‌بازی‌ها رو بس کن! ‫بیا برگردیم خونه!
‫نه، بابا! از سر راهمون برو کنار!
‫اونجان!
‫یوریکو,,,
‫آشغال فسقلی!
‫چند بار باید کتک بخوری ‫تا بالاخره سر عقل بیای؟
‫کازونوری,,, قراره دوباره ‫از هم جدامون کنن، مگه نه؟
‫نه, دیگه هرگز از هم جدا نمیشیم
‫با همدیگه می‌پیچیم! این شکلی!
‫یوریکو!
‫- یوریکو! دستت رو بده! ‫- کازونوری!
‫این,,, این دیگه چیه؟
‫یوریکو! وایسا، الان آزادت می‌کنم!
‫خیلی سفته! عین سیم فولادی می‌مونه!
‫- بس کن، بابا! دست از سرمون بردار ‫- چی؟
‫نمی‌تونی رشته‌ی عشقمون رو باز کنی ‫دیگه هرگز از هم جدا نمیشیم
‫درسته, تا همیشه با همیم
‫ببخشید، همه‌چی مرتبه خانم؟
‫چرا فکر می‌کنی نیست؟ دارم میرم خونه
‫ولی جالبیش اینجاست,,, ‫ همینطور میرم و میرم,,,
‫ولی انگار به خونه نزدیک‌تر نمیشم
‫« ایستگاه کوروزو »
‫یکی یه کاری بکنه! ‫نمی‌تونم مستقیم راه برم!
‫شنیدین فانوس دریایی سیاه ‫یهویی دیشب روشن شده؟
‫ولی اون که سال‌هاست خرابه
‫نمی‌دونم کی درستش کردن
‫یه شایعه‌ای شنیدم ‫که اگر به نورش نگاه کنی دیوونه میشی!
‫واقعاً؟ چه ترسناک!
‫آقای یوکوتا!
‫باورم نمیشه استاد یوکوتا هم ‫تبدیل به آدم حلزونی شده,,,
‫عه آبجی، اومدی! زود باش بیا!
‫باز چی شده، میتسو؟
‫حتماً دیشب به گل نشسته
‫ولی دریا که خیلی آروم بود ‫و فانوس دریایی هم روشن بود
‫بر اساس چیزایی که شنیدم ‫وقتی به گل نشست
‫سه تا ملوانش داشتن روی عرشه‌ش ‫همینطوری دور خودشون می‌چرخیدن
‫بعد افتادن توی آب
‫تونستن یکیشون رو نجات بدن ‫ولی ملوان‌های دیگه هنوز مفقودن
‫حالا که حرف از مفقود شدن شد
‫شورای شهر دیشب 5 تا متخصص فرستاد ‫که یه نگاهی به فانوس دریایی بندازن
‫و از اونموقع کسی خبری ازشون نشنیده
‫میتسو؟
‫میتسو!
‫میتسو! بیا پایین ببینم!
‫- چه پله‌های باحالی! ‫- بیا بریم بالاتر، میتسو!
‫باشه!
‫گمونم منم باید برم بالا,,,
‫اصلاً با عقل جور درنمیاد
‫همینطوری دارم میرم ولی به بالا نمی‌رسم
‫انگار دارم توی یه دایره‌ی بی‌پایان ‫دور خودم می‌چرخم
‫و یه بویی هم میاد ‫انگار یه چیزی داره می‌سوزه,,,
‫سرم حس عجیبی پیدا کرده
‫کمکمون کن!
‫میتسو!
‫میتسو و دوست‌هاش رفتن بالاتر ‫می‌خواستن جلوتر رو بگردن
‫من میرم میارمشون ‫شماها برید پایین
‫- باشه ‫- سریع برید و توقف نکنین!
‫آبجی، نمی‌تونیم تکون بخوریم,,,
‫مارپیچ بهمون خیره شده!
‫این عدسی فانوس دریاییه
‫عدسی‌های فرسنل معمولاً ‫از دایره‌های متحد المرکز تشکیل میشن
‫ولی,,, نمی‌دونم چی شده که این شکلی شده
‫انگار کل عدسی آب شده و درهم پیچیده
‫و اون اجساد,,,
‫اوه نه!
‫زود باشید برید پایین! زود باشید!
‫فانوس دریایی با غروب آفتاب روشن میشه!
‫باید قبل از روشن شدنش از اینجا بریم!
‫منظورت چیه؟
‫حتماً نورش چنان بطرز غیرقابل تحملی داغه,,,
‫که تونسته شیشه رو آب کنه ‫و می‌تونه,,,
‫زود باشین! باید برید پایین!
‫قضیه چیه؟ چه بلایی سرمون میاد؟
‫بعداً برات توضیح میدم ‫تو فقط برو!
‫داره میاد,,, گرما داره میاد!
‫واینستین! همینطوری بدوین!
‫نه!
‫نور فانوس دریایی ‫که از خواب آرامش بیدار شده بود
‫به آرومی پخش شد و ما رو در بر گرفت
‫درحالیکه مارپیچ ما رو درسته بلعید
‫و شهرمون توانایی مقاومت ‫در مقابل اون رو نداشت