با شمام، گوش کنین
حتی اگه سرشون هوار شین هم ترمز نمی‌کنن
با این سرعت دیگه نمی‌شه جلوشونو گرفت
نه می‌میرن، نه خفه می‌شن، نه عقب می‌کشن
تسخیری
سرگردون که بیرون خزیدم، مــــــه بالا اومد
عناصر ناهمگون خیلی خوب باهم جفت و جور شدن
دردام روی هم مماس شدن
قلب، بدن و ذهنم،حال و هوای طغیان دارن ‫اگه رو پشتمون پر و بال داشتیم، همین الان... با این تاریکی لعنتی خداحافظی می‌کردیم
پر می‌کشیدیم و خیلی دور می‌شدیم
قلب، بدن و ذهنم،حال و هوای طغیان دارن، یه گرمای نوستالژیک دارن ‫اگه همین الان زیر پاهامون گل سبز می‌شد و غنچه ‌می‌کرد... با این تاریکی لعنتی خداحافظی می‌کردیم
پر می‌کشیدیم و خیلی دور می‌شدیم
‫هرچند بار هم که می‌شد... درون تو یا درون اون زندگی می‌کردم پشت اون پلکاتون، توی اون گوشاتون میون ریتم و ملودیهاتون و اونجا موندگار می‌شدم
ها؟
‫گفتم که... اگه نمی‌تونی بهم پول قرض بدی...
‫پس قرار امروزمون کنسله.
‫البته... پول اتاق با خودته.
‫اینو بخور!
‫عوضی...
‫گمشو!
‫چی فکر کردی با خودت؟ عوضی!
‫تموم شد! ریدم بهت! دختری که نه پول داره، نه ادب داره به چه کارم میاد؟!
‫گه نخور، آشغال! هشت‌پا! اختاپوس! تن ماهی!
‫خاک تو سرت.
و عشق اینگونه شد آغاز، می‌دونی؟ مگه آبزیان فحش محسوب می‌شن؟ ‫دلداری بدین! اون یارو اولین ‫دوست‌پسر تاریخ من بود!
‫گفتم که بیخیالش شو، مگه نه؟ ‫اصلاً چی دیدی تو اون گولاخ؟
‫آخه شکل تاکاکورا کن بود.
‫شروع کرد.
‫عجب گیریه.
‫چتونه شما؟ من عاشق مردای زمختم، مثل تاکاکورا کن!
‫«وصله‌ی ناجورم، آخه».
‫نسل اون مردا ورافتاده.
یعنی چی آخه؟ یعنی راه نداره که من یه کن-سان تو زندگیم ببینم؟
‫بابا بیخیال... یعنی کسی نیست به من دلداری بده؟ ‫این چه دنیای نامردیه آخه؟
شخماتیک... خطا زدم؟
‫ریدی بابا!
‫نگاه نکن! ریدنم گرفت!
‫اینو نگاه...
‫آهنربا رو بذار وسط کاغذ.
‫دهنش سرویس می‌شه!
این چیه می‌خونی؟
بله؟
‫چـ ــ چیزه... ‫تولد نیروی دفاع شخصی هوافضا ‫ نگهبانی از فضای بیرونی!!
‫بدبختا...
یعنی اینقدر دنیا رو گه گرفته؟
‫وای... می‌خوام بالا بیارم... ‫حالا چطوری از این نابودی در بیام؟
‫عشق تو وجودت فریاد می‌زنه!
ها؟
‫عشق تو وجودت فریاد می‌زنه!
سوزنت گیر کرده، عوضی؟
‫وقتی آدمی مثل آیاسه-سان میاد با یکی مثل من ‫حرف می‌زنه، فقط یه دلیل می‌تونه داشته باشه!
‫به نظرت اشتباه برداشت نکردی؟ ‫اینجوری نبود که بخوام با تو دوست شم، آخه.
‫این قضیه رو فراموش کن.
‫خودمو نگفتم... اینو گفتم!
‫رئیس‌جمهور آمریکا رفته مریخ! ‫جزئیات کامل پروژه‌ی پگاسوس!
ها؟ چی شده؟
‫تو عشق فراطبیعی داری، نه؟!
‫آها... اگه یوفو و فضایی و اینا رو می‌گی... اعتقاد ندارم.
‫یوفو که نه! یو.ای.پی! پدیده‌های ناهنجار ناشناخته! پو ‫هی... داری می‌ری رو مخما...
‫آمریکا رسماً اعلام کرده که یو.ای.پی‌ـا واقعیت دارن! ‫برای همینم نیروی فضایی تأسیس کردن!
‫ژاپنم که نیروی هوا-فضا داره! ‫شک نکن که دارن برای جنگ فضایی آماده می‌شن!
می‌شه برم دیگه؟
عه؟
‫آه، نه، یه لحظه... این مقاله عکس هیولای لوچ نسو داره! ببین!
‫اینجا در مورد سرهنگ‌دوم جیم چنون و مزرعه‌ی اسکین‌واکر نوشته!
‫می‌شه خفه شی؟!
‫شکست عشقی خوردم! حال و حوصله ندارم بابا!
‫وقتی شما اوتاکوـا با علایقتون، اینجوری سه‌پیچ می‌شین خیلی رو مخه!
‫برای همینم هست که دوست پیدا نمی‌کنین!
‫پسرخاله نشو با من.
‫شرمنده... زیاده‌روی کردم.
‫قدرت‌ها و استعدادهای واقعی شما هنوز بیدار نشده...
‫بیا.
‫من به فضاییا اعتقاد ندارم ولی به ارواح اعتقاد دارم.
‫چی داری می‌گی؟! ارواح که وجود ندارن!
‫حالا که من دارم باهات راه میام، تو داری منو انکار می‌کنی؟!
‫بحث فراطبیعیو اینقدر سطحی نگیر!
‫محض اطلاعات... مامان‌بزرگم واسطه‌ی ارواحه!
تو اصلاً مراسم احضار ارواحو دیدی؟
‫خیلی خوفه! اونی که تسخیر می‌شه، ‫شروع می‌کنه به لرزیدن و منقبض‌شدن!
‫لرزش و انقباض به خاطر مسائل فیزیکی و پزشکیه، ‫این ثابت نمی‌کنه که روح وجود داره، می‌دونی؟!
‫پس داری می‌گی که با چشمای خودت ‫بشقاب‌پرنده یا فضایی دیدی؟!
‫به نظرت این یه فرار رو به جلوی ‫مسخره نیست؟ خل تشریف داری؟!
‫عه‌وا... انگار از تاکاکورا کن کشیده بیرون و رفته سراغ یه اوتاکو.
‫حتماً خیلی خیلی بهم ریخته.
‫ولی بدم نیست.
‫اگه جرئت داری بیا شرط ببندیم!
‫اگه ارواح واقعی بودن، باید نوکریمو بکنی!
‫خواهیم دید! یهت یه یوفو نشون می‌دم! نه، یو.ای.پی!
‫و ا-اگه بهت ثابت شد! این آیاسه-سانه که باید نوکر من بشه، قبوله؟!
بیمارستان ناگی
اوکالت-کون فراطبیعی
‫چه خوفه اینجا! دارم می‌رینم به خودم! ‫مگه اینجا جای رصدِ بشقاب‌پرنده‌ست؟!
‫بیمارستان ناگی رو به عنوان کعبه‌ی رصدِ بشقاب‌پرنده می‌شناسن! ‫اگه بری رو پشت بوم و به بشقاب‌پرنده فراخوان بدی، ابداکشن می‌شی!
‫ابداکشن دیگه چیه؟!
‫یعنی فضاییا می‌دزدنت و روت آزمایش انجام می‌دن!
‫نخواستم، چی؟ مگه رو تو آزمایش انجام دادن؟!
‫احتمالش وجود داره، بله!
‫اینو می‌گم، چون بعد از آزمایش حافظه رو پاک می‌کنن.
اوی... تو اصلاً بشقاب‌پرنده ندیدی، مگه نه؟
با مقوله‌ی «پسرفت هیپنوتیزمی» آشنایی؟
‫سؤال منو نپیچونا...
‫اینکه من دیدم یا نه که مهم نیست! ‫اصل، اینه که دلیل منطقی براش وجود داره یا نه!
ببند بابا! راستی، طرفِ تو اوضاع چطوره؟
ورود ممنوع ورود ممنوع ‫... به محل تسخیرشده!
‫بسیار خب! می‌رم داخل و اثبات می‌شه که...
‫... هیچ‌چیزی به اسم روح وجود نداره!
‫اوی... نگو که ریدی به خودت؟ راستی، اونجا تو ‫اینترنتم معروفه، چون حتماً اونجا روح می‌بینی!
‫پسره‌ی خجالتی! خجالتیِ خجالتی! ‫حالا دیگه وقتشه...!
‫اونجا اگه بلند آواز بخونی، ارواح از شلوار دارت می‌زنن.
‫پسره‌ی خجالتی...
‫تو نت نوشته.
‫همه‌شو که از نت گفتی...
‫آیاسه-سان... خودت اصلاً روح دیدی؟!
‫عه؟!
‫اون موقع که منو استنطاق می‌کردی، خوب دور برداشته بودی!
‫قابل شما رو نداشت!
‫من دستِ بالا رو داشتم! ‫حالِ خوبمو پس بده!
‫وقتی روح ندیدی، چطوری به ارواح اعتقاد داری؟!
‫البته که دارم.
‫آخه مامان‌بزرگم واسطه‌ی ارواحه.
‫پیش مامان‌بزرگم زندگی می‌کنم... آخه پدر و مادر ندارم.
‫که... این طور... پس.
چته؟ چرا جدی شدی یهو؟
‫یه دقیقه گوش بگیر... بی‌شوخی، خانواده‌م عجیبه!
‫هرجا که می‌رفتم... همیشه باید یه افسون خاص اجرا می‌کردم.
‫باید تو کل مسیر مدرسه اون حالتو حفظ می‌کردم.
‫پسرا کلی بهم می‌خندیدن...
‫ولی اگه اون‌کارو نمی‌کردم، مامان‌بزرگم قاطی می‌کرد. خیلی ضایع بود.
‫ولی سخت‌ترین بخش اون کار...
‫این بود که پسری که دوستش داشتم، منو مسخره می‌کرد.
‫اون موقع حسابی از مامان‌بزرگم شاکی بودم.
‫می‌گفتم، «به‌ خاطر همین افسون مسخره‌ست که اون دوستم نداره».
‫فکر کنم حرفای خیلی ناجوری هم به مامان‌بزرگم زده باشم.
‫تا همین اواخر باهاش حرفم نمی‌زدم،
‫دیگه هم اون افسونو انجام ندادم.
‫ولی می‌دونی؟ وقتی یکی خانواده‌مو مسخره می‌کرد، بازم داغ می‌کردم.
‫تا اینکه بالاخره دوزاریم افتاد.
‫چیزی که واقعاً اذیتم می‌کرد، این نبود که کراشم از من خوشش نمیومد.
‫اینکه مامان‌بزرگمو مسخره می‌کردن، رو مخم بود.
‫راستشو بخوای، عاشق مامان‌بزرگم بودم، ‫خیلی هم دوست داشتم که اون واسطه‌ست، آخه کار خاصی بود.
خیلی هم قدردانم که منو برده پیش خودش
‫و تک و تنها مراقبم بوده و بزرگم کرده.
‫اون مامان‌بزرگمه و من بهش ایمان دارم.
‫برای همینم هست که... به ارواح اعتقاد دارم.
خب، حالا نوبت توـه که بگی چرا به فضاییا اعتقاد داری؟
‫خب اونکه... اهمیت چندانی نداره.
یعنی چی آخه؟ نکنه هیچ دلیلی نداری؟
مگه برای دوست داشتن یه چیزی، دلیل لازمه؟
‫خب... اینم حرفیه...
‫راستی، اوکالت-کون... ‫پشت گوشی خیلی گردن‌کلفت‌تریا...
عه؟ جـ ــ جدی می‌گی؟
‫آ-آیاسه-سان... آخه با تو هم راحت می‌شه حرف زد.
‫می‌ذارم عنمو میک‌ بزنی...
بدو بینم.
‫روووووووووووووووووح! ‫وایسا! اونجا نباید بدویی!
‫وایسا! اوکالت-کون!
‫دروغه! امکان نداره! اون فقط یه پیرزن زشت بود! ‫وایسا بهت می‌گم! ‫به خدا بود! فقط یه پیرزن معمولی بود! ‫تو نت نوشته بود اگه فرار کنی، کارت زاره!
‫احتمالاً اشتباه دیدم!
‫حتماً خوردم به پست یه پیرزن منحرف!!
‫به هیچ‌وجه نباید بذاری ازت جلو بزنه!
‫اگه تو مسابقه با ننه‌توربو ببازی، نفرین می‌شی!
اوکالت-کون
‫هی... اوکالت-کون! صدامو داری؟!
‫الو الو؟ جواب بده!
‫الان خودمو می‌رسونم... طاقت بیار!
‫اونا چین؟ واقعاً دیگه جا ندارم...
‫درود بر تو، ای شخص مؤنث.
‫ما «سرپو» هستیم.
‫این نامیه که خودمون رو با اون صدا می‌زنیم، ‫چون اهل سیاره‌ی سرپو هستیم.
‫فضایی‌این؟!
‫هیچ نترس... ما اشخاص صمیمی‌ای هستیم.
‫بعدشم... می‌خوام برم خونه! ‫اینا رو می‌شه باز کنین؟!
‫نژاد ما تماماً از جنس مذکر شکل گرفته؛ ‫بنابراین جمعیتمون رو از طریق تکنولوژی کلون افزایش می‌دیم.
‫اصلاً گوش دادی چی گفتم؟!
‫اگرچه، انقلاب و تحول بیولوژیکی در درون یک شخصیت صِرف رخ نمی‌ده، ‫بنابراین ما هم طبیعتاً معضلات و احساسات مختلفی رو از دست دادیم.
‫به همین منظور برای دستیابی به عملکرد‌های شمت همچون انسان‌ها ‫تمایل داریم آزمایش کنیم.
ها؟
‫‫جهت آزمایش و تحقیق شمارو میخواییم.
چطوره؟ افزایش گرما و حرارت رو تو بدنت حس می‌کنی؟
‫گوشی؟ این نژاد، وقت سرشون نمی‌شه.
‫آیاسه-سان! منو ببخش!
‫ارواح وجود داشتن!
‫ننه‌توربو منو نفرین کرد!
‫اوکالت-کون! خدا رو شکر!
‫فعلاً منو نجات بده!
‫این چه کسیه که می‌تونه از طریق گوشی هوشمند جابجا بشه؟ ‫این تکنولوژی حتی برای ما هم غریبه.
‫نجاتم بده لطفاً!
‫نمی‌تونم خودمو کنترل کنم!
بیا دیگه.
‫باباناتو مرحمت کن.
‫شش‌ سنسور!
‫سریعه! نمی‌تونم با سایکوکینتیک نقطه‌زنی کنم!
‫جان عزیز ما رو گرفتی!
‫ای سارقِ بانانا!
‫سرپوسَنجی!
‫اوکالت-کون!
‫اولین باره که با چنین شخص متخاصمی روبرو می‌شیم.
‫مرحمت می‌کنم! هرچی می‌خواین از من بکنین!
‫چون آرزوم این بود که یه فضایی ببینم!
‫هیچ‌وقت دوستی نداشتم و با خودم می‌گفتم که شاید فضاییا باهام دوست شن. ‫برای همین از همون دوره‌ی دبستان به آسمون خیره می‌شدم و فراخوان یوف
‫ولی... نمیومدن!
‫مهم نبود که چقدر فراخوان می‌دم! ‫هیچ آدم‌فضایی‌ای جلوم ظاهر نشد!
‫بقیه فقط برای وقت‌گذرونی بهم زور می‌گفتن ‫و فضاییا هم هیچ اهمیتی به من نمی‌دادن!
‫هیچ‌کس، هیچ‌وقت منو به رسمیت نشناخت!
‫ولی آیاسه-سان... از همچون آدمی محافظت کرد!
‫واسه همین حق ندارین به دختره دست بزنین!
‫نمی‌بخشم اونی رو که به دختره آسیب بزنه!
‫حتی حاضرم به خاطر اون هیولا بشم!
‫فایت!
‫آیاسه-سان! فکر نکنم هیچ عنی باشم!
‫در مرام ما نیست که با اشخاص متخاصم دوست بشیم.
‫«کی» ـتو آزاد کن.
‫نوموخوام.
‫دوستام هرروز به خاطر اون مسخره‌م می‌کنن.
چی داری می‌گی؟
‫اگه کی‌ـتو آزاد کنی، دچار حادثه نمی‌شی و مریضم نمی‌شی. ‫هیچ شری به سراغت نمیاد.
‫حالا یکم قدرت به زیر شکمت بفرست.
‫و تصور کن که «کی» از بالای سرت شلیک می‌شه.
‫هاها! اینو ببین! دوباره همون‌کارو می‌کنه!
‫خیلی مسخره‌ست! هی، داری به فضاییا پیام می‌فرستی؟!
‫دیگه نوموخوام! دیگه این‌کارو نمی‌کنم!
‫مومو! صبر کن!
‫بدم میاد ازت مامان‌بزرگ! ‫واسطه‌ی قلابی!
‫و تصور کن که «کی» از بالای سرت شلیک می‌شه.
‫شوخی نکن!
‫عه؟!
‫آیاسه-سان! قدرت ذهنی داشتی و ما نمی‌دونستیم؟!
چطوری؟
‫نکنه که چاکرای این شخص مؤنث به دلیل ‫تحریکِ بیش‌ازحدِ امواجِ مغزیش باز شد؟ ‫وااااای!
‫اون قلابی نبود! مامان‌بزرگم واقعاً یه واسطه‌ی روحی بود!
‫خیلی ممنون، مامان‌بزرگ!
‫باید بزنیم بیرون!
‫دردم اومد! چیکار می‌کنی، احمق؟! ‫به خودت بیا دیگه!
‫عوضی!
‫ننه‌توربو؟!
‫تو دیگه چی هستی، آشغال؟!
‫اگه می‌خوای، ‫باید بیای به تونل.
‫اینجا از من خیلی دوره.
‫تا دلت بخواد توی تونل باهات بازی می‌کنم، عجوزه‌ی مارمولک!
‫به کی گفتی عجوزه‌ی مارمولک؟ عجوزه‌ی هرزه!
‫شیلنگ و تخته‌ی اینو پس بده!
‫لعنتی! باید بریم وگرنه می‌میریم!
‫به خودت بیا، نخاله! باید فرار کنیم!
‫عجب کابوسی بود.
‫دیگه به فضاییا اعتقاد دارم.
‫واقعاً منو دزدیدن.
‫منم به روح اعتقاد دارم. ‫آخه منو نفرین کرد.
خب... حالا چیکار کنیم؟
چه خاکی تو سرمون کنیم؟
چیکار کنم که این نفرینو بردارم؟
‫تنها راهش اینه که ننه‌توربو رو شکست بدی، ‫آخه اون بوده که نفرینت کرده.
‫فهمیدم... پس من برم سراغ خودش.
عه؟ همین الان؟
‫آیاسه-سان... لباسای منو بپوش و لطفاً برو خونه.
‫وایسا! بدون من که از کنترل خارج می‌شی!
‫این اتفاقا افتاد...
‫چون من اصرار کردم.
‫دیگه نمی‌تونم بیشتر از این آیاسه-سانو درگیر کنم.
‫هرجوری شده می‌رم تو اون تونل و وقتی رسیدم یه کاریش می‌کنم.
آخه چرا ازم نمی‌خوای که باهات بیام؟
‫با این اتفاقات که نمی‌تونم به امون خدا ولت کنم.
اگه من اونجا نبودم که الان نفله شده بودی، حالیته؟
مطمئنی... که می‌خوای به یکی مثل من کمک کنی؟
‫چرت و پرت نگو... خیلی رو مخه!
‫من... وصله‌ی ناجوریم.
‫آیاسه-سان، تو بپوش لطفاً.
‫وگرنه... نمی‌تونم عادی حرف بزنم.
شوخی نکن... چرا قلبم بوم‌بوم می‌زنه؟
‫توهم زدی...
‫اون همینجوری ناغافل یه جمله از تاکاکورا کن گفت، ‫برای همین جا خوردی.
‫خودتو جمع و جور کن، یالا.
هی... راستی، اسمت چی بود؟
‫اصلاً تو حفظ‌کردن اسما خوب نیستم.
‫تاکاکورا کن‌ام.
دانـ
داندادان
‫واقعاً فضاییا وجود دارن!
‫تازه روحم دیدیم!
‫حالا که وجود ارواح و فضاییا اثبات شده، پدیده‌های فراطبیعی یا یوما ‫و بقیه‌ی موجوداتی که قلابی و فیک شناخته می‌شن هم باید وجود... ‫باشه، فهمیدم! آماده؟ سه دو... قســـــــمـــــــــت ‫قسمت بعدی! «اون یه بیگانه‌ی فضاییه، مگه نه؟!» ‫قسمت بعدی! «اون یه بیگانه‌ی فضاییه، مگه نه؟!»