‫لعنتی، این چه وضع‌شه؟
‫سیاهِ سیاه شده.
‫شکر سوخته‌ست.
‫خوب گیرمون انداختن.
‫هواپیما رو درست می‌کنیم.
‫و می‌ریم دنبال این جوونک‌های دانشمند.
‫برودی از پشت بی‌سیم نحوه‌ی ‫تعمیرش رو بهمون می‌گه.
‫ایـــول!
‫دورکاری! اونم توی این دنیای سنگی!
‫گذاشتن ارتباط رادیویی‌شون بدون ‫رمزنگاری ادامه پیدا کنه، هان؟
‫چون می‌دونن دیگه چیزی توی چنته نداریم.
‫چطوره بزنیم و ما هم یه ‫نبرد دورکاری داشته باشیم؟
‫یه ماموریت بزرگ برای تیم ‫منطقه‌ی امن دارم.
‫تا وقتی ما به نقطه صفر می‌رسیم...
‫...فرصت دارین، تا از طرز کار مدوسا سر دربیارین.
‫قراره اینجا در شهر ذرت، یک میلیون ‫نفر رو احیا کنیم.
‫قاعدتاً برخی از اون‌ها زخمی و بیمار خواهند بود.
‫اگر بتونیم سر از کار مدوسا دربیاریم،
‫دکتر استونی خواهیم داشت که ‫می‌تونه مواقع نیاز کمکمون کنه.
‫دنبال همینی، نه سنکو؟
‫همین که دلیلش رو نگفتی،
‫یعنی اینکه می‌خوای حقیقت رو ‫بگیم و هر کاری از دستمون برمیاد، انجام بدیم.
‫با عقل جور درمیاد.
‫دلیلی ندارم که مخالفت کنم.
‫فقط نمی‌دونم باید با این زمان‌بندی ‫شک کنم یا نه؟
‫حالا فهمیدم!
‫نه آمریکایی‌ها، و نه نیکی‌اینا...
‫...هیچ‌کدوم خبر ندارن که ما داریم ‫به سمت نقطه‌ی صفر سنگ‌شدگی می‌ریم.
‫آره، درسته.
‫به سمت نقطه‌ی صفر سنگ‌شدگی می‌ریم تا ‫مدوسای اصلی که کل سیاره رو سنگ کرد به‌دست بیاریم.
‫این خوش‌بینانه‌ترین حالت ممکنه.
‫شاید باتری‌ش تموم شده باشه.
‫اما اگر چیزی باشه که بتونیم باهاش...
‫...مقابل مسلسل‌ها و هواپیمای استنلی وایسیم،
‫اون فقط مدوساست و بس.
‫آره.
‫چه شارژ داشته باشه، چه نداشته باشه، ‫باید یه‌جوری راهش بندازیم.
‫از راه دور دستور باز کردنش رو بهتون می‌دیم،
‫و شما دل و روده‌ش رو می‌ریزید بیرون ‫تا از طرز کارش سر دربیارین.
‫باشه، مشکلی نیست.
‫اما نگهداری از اون با ماست.
‫شما صرفاً زیر نظر ما باهاش ور می‌رین.
‫این شرط منه.
‫موافقم که باید سر از کارش دربیاریم، ‫فقط نمی‌دونم می‌تونیم بازش کنیم یا نه؟
‫اصلاً شدنی‌ـه؟
‫گلوله‌ی آقای استنلی ‫یه خراش روش انداخته.
‫هی... خانوم روزنامه‌نگار، ‫تو مهندس خبره‌ای چیزی نمی‌شناسی؟
‫آمریکا پر از ساعت‌ساز و جواهرساز ‫مشهور وخبره‌ست؛ اما...
‫ساعت‌های لوکس؟
‫آره، خب.
‫کمی دوره، ولی یادمه ‫دفتر رودکس نزدیک فرودگاه بود.
‫همه می‌شناسنش.
‫نـــخـــــیرم!
‫هر ساعت جدیدی که وارد بازار بشه...
‫می‌خوام!
‫بقیه نمی‌خوان؟
‫معلومه که نه!
‫ظاهراً تو تنها کسی هستی که ‫این‌قدر ساعت‌شناسه.
‫هر چند نمی‌دونم الآن چجوری ‫می‌شه به اونجا رسید!
‫بسپرش به من!
‫کافیه یه سرنخ بهم بدی، تا نقشه‌ش رو بکشم.
‫حالا فقط باید این رو بفرستیم واسه ‫یوزوریها‌اینا توی شهر ذرت، هان؟
‫بفرستیم...؟!
‫حق دارین.
‫بعد این همه مدت، هنوز دست از ‫عادات متمدنانه‌ی قرن 21 دست نکشیدیم.
‫ای بابا.
‫برای دورکاری لازمش داریم، پس...
‫...بریم دستگاه فکس بسازیم.
‫جــــــان؟!
‫فکس؟!
‫باهاش می‌شه برای بقیه عکس بفرستی.
‫مگه میـــشه؟
‫تموم شد. اینم از دستگاه فکس.
‫به این سرعت؟!
‫نمودار؟
‫کاغذ شطرنجی؟
‫نکنه...
‫حدس می‌زدم!
‫X-1, Y-3, AX-1, AY-1: سفید.
‫گمونم قراره سفید و مشکی هر خونه رو ‫به صورت کد مورس ارسال کنیم.
‫X-2, Y-3, AX-2, AY-1: سفید.
‫فکس دستی...
‫X-2, Y-3, AX-3, AY-1: مشکی.
‫هر چی سنگه، مال پای لنگه.
‫مانگاکای کبیر، تزوکا اوسامو هم زمانی که ‫خارج از کشور بود، برای یه چپتر تقریباً همین کار رو کرد.
‫فکس (دستی) ‫به‌دست آمد!!
‫پیش از اینکه سنگ بشیم، قبلاً ‫یه‌بار با مدیرعامل رودکس مصاحبه کردم.
‫چهره‌ش رو یادمه.
‫شک ندارم که خودشه.
‫خلاصه ماجرا از این قراره.
‫آهان.
‫یکی رو می‌شناسم کارش همینه.
‫بهترین کارمندمون.
‫هان... چیه...؟ چه‌خبره...؟ ‫لباس‌هام کو...؟
‫چه خبر شده...؟!
‫بالاخره یکی درست واکنش نشون داد!
‫نگاه نکنین!
‫تا الآن هر کی رو بیدار کرده بودیم، ‫یه‌جورایی مخش تاب داشت.
‫می‌دونم تازه احیا شدی، ولی...
‫نیکی داره با تو حرف می‌زنه ها. ‫گوش می‌دی، جغله؟
‫«جغله»؟
‫بهت یاد ندادن وقتی از کسی چیزی ‫می‌خوای، چجوری حرف بزنی؟
‫اسم من «جوئل»‌ـه.
‫نکنه مخت نمی‌کشه؟
‫اوکی. ببخشید.
‫دستگاه سنگ‌شدگی رو باز کن، ‫و سر از طرز کارش در بیار.
‫ما روی ساعت‌سازمون حساب کردیم ها، جوئل خان.
‫حالا خوب شد؟
‫این هم از دستگاه.
‫یه خراش ریز هم روش داره.
‫آهان. پس نه که نشنوه.
‫اون‌قدر غرق کارش بوده که بلد ‫نیست چطور با دخترها حرف بزنه.
‫اون...
‫...ساعته؟
‫فوق‌العاده‌ست! نکنه خودت ساختیش؟
‫دست‌سازه؟
‫ایــول!
‫از راه نرسیده، ساعت ساختی؟
‫باید بگم بله، از کارگاه و ‫ابزارهای شما استفاده کردم.
‫ساعت مچی نشون می‌ده یه مرد ‫چقدر وقت‌شناسه.
‫البته دقیق نیست؛ اما از هیچی بهتره.
‫طرز صحبتت با آقایون اصلاً خوب نیست!
‫بذارید...
‫...نگاهی بهش بندازم.
‫هان...؟
‫اصلاً شبیه چیزی نیست که ‫در قرن 21ام داشتیم.
‫آره.
‫بذارید تمرکز کنم.
‫می‌خواین نگاه کنین، عیبی نداره؛ ‫اما حرف بزنین...
‫...می‌کشم‌تون.
‫ماتسوکازه گفت همه‌ی مدوساهای ‫روی جزیره نابود شدن.
‫بفرما نگفتم؟
‫این یعنی با هر چی دم دستمون باشه ‫می‌تونیم بترکونیمش.
‫ترکوندن و باز کردن دو تا چیز جدان.
پیچیدگی قطعاتش حیرت‌آوره؛ ‫انگار با پرینتر سه‌بعدی ساخته شده.
‫کل مدار... شیشه‌ست؟
‫یا نوعی ماده‌ی معدنی‌ـه؟
‫محاله بتونم بفهمم چطور کار می‌کنه.
‫اما... درست مثل ساعت،
‫هر قطعه‌ش عملکرد خاص خودش رو داره.
‫این تیکه...
‫...سیاه شده.
‫هسته‌ای که همه چی بهش وصل شده، الماس‌ـه؟
‫اگر این تیکه مثل باتری با ‫گذر زمان فرسوده می‌شه،
‫پس درآوردن و جا زدن دوباره‌ش شاید...
‫شاید...
‫اگر دستگاه سنگ‌شدگی دوباره راه بیفته،
‫می‌شه با گفتن زمان و محدوده‌ی اثر ‫دوباره فعالش کرد.
‫فقط حواست باشه تنهایی امتحانش نکن.
‫یک متر،
‫یک ثانیه.
‫پس داخلش رو که دستکاری کنی، ‫یه‌ذره شارژ بهت می‌ده، هان؟
‫شاید.
‫دیگه چشمک نمی‌زنه، هان؟
‫پس عملاً قابل استفاده نیست.
‫صبر کن.
‫آدم‌های این دنیای سنگی عادت ‫دارن به همین زودی جا بزنن؟
‫حالا که اومدین سراغ متخصصش،
‫پس منم تا تهش می‌رم.
‫همین دو ثانیه پیش جلو دخترها ‫موش شده بود ها.
‫چقدر با ما مردها عوضی‌ای.
‫مهم نیست چقدر سخت باشه.
‫سر از کارش درمیارم.
‫هر قله‌ای فتح می‌شه.
‫بزنین بریم کوهنوردی!
‫رسیدیم به کوه تننوزان!
‫تننوزان؟
‫اینجا رشته‌کوه آند‌ـه.
‫یه‌جور اصطلاحه. به معنی نبردی سرنوشت‌ساز.
‫رشته‌کوه آند!
‫اسمش به گوشم آشناست!
‫وای. تا چشم کار می‌کنه، کوهه.
‫تموم نمی‌شه.
‫به‌نظر نمیاد بشه دورش زد.
‫بخوایم نخوایم باید ازش رد شیم.
‫تجزیه و تحلیل دستگاه سنگ‌شدگی ‫رو به بچه‌های شهر ذرت می‌سپریم.
‫در همین حین، با تمام سرعت به‌سوی ‫کانون سنگ‌شدگی بشریت پیش خواهیم رفت.
‫به‌دست آوردن و فعال کردن ‫سلاح سنگ شدگی...
‫...تنها شانس ما برای شکست دادن استنلی‌ـه.
‫سفر درازی در پیشه.
‫پس لطفاً خوب خودتون رو تغذیه کنید.
‫زمان زیادی برامون نمونده.
‫استنلی و افرادش تا الآن باید ‫هواپیماشون رو تعمیر کرده باشن.
‫کافیه به جنگل‌های بارانی آمازون برسیم،
‫تا درخت‌های بلندش عین ‫حصار طبیعی ازمون محافظت کنه.
‫اونجا هیچ هواپیمایی نمی‌تونه ‫فرود بیاد یا بمبارون‌مون کنه.
‫که اینطور!
‫حالا چقدر مونده تا به این ‫جنگل حصارها برسیم؟
‫معلوم نیست.
‫طبیعت در طول این سال‌ها ‫خیلی تغییر کرده.
‫توی ژاپن هم همین‌طور بود.
‫غمتون نباشه!
‫اینجا دقیقاً کوه تننوزان‌ـه!
‫همین که از رشته‌کوه آند رد شیم،
‫حصار جنگل‌های انبوه ما رو ‫تا خود پیروزی در آغوش خواهد گرفت!
‫از کجا این‌قدر مطمئنی؟
‫حتی اینجا هم بعد این همه سال ‫تبدیل به صحرا شده.
‫شواهد خاصی به‌عنوان یک ‫جغرافی‌دان می‌بینی؟
‫کم‌وبیش.
‫بذارین حدس بزنم.
‫ژاپن نسبت به گذشته پربرف‌تر نشده؟
‫چرا... شده.
‫حقیقتش تا زمستون نگذشت، ‫نتونستیم با سنکو کون بجنگیم.
‫بدون اینکه خودت ببینی، ‫این‌ها رو از کجا می‌دونی؟
‫ما اون سر سیاره‌ایم.
‫به سادگی!
‫بشریت یک‌باره سنگ شد.
‫گرمایش جهانی کُند شد و جریان سرد اقیانوس ‫منجمد جنوبی رفته‌رفته بالا اومد.
‫آره. آب‌های اطراف استوا واقعاً سرد بود.
}دنیای سنگی کشفیات کوبنده!
‫پدیده لا نینا!
}دنیای سنگی کشفیات کوبنده! ‫زدی تو خال!
}دنیای سنگی کشفیات کوبنده! ‫تو کدوم خال؟ هیچ نمی‌فهمم از چی حرف می‌زنین.
}دنیای سنگی کشفیات کوبنده! ‫توضیح بده.
‫وقتی آب سرد می‌شه، گرما این سمتی میاد و هوا رو متلاطم می‌کنه.
‫مجموع این تحرکات هوای خنک رو از شمال می‌کشونه این ور.
‫چه سرد! عجب یخبندانیه!
‫به بیان ساده، زمانی که آب‌های آمریکای جنوبی سرد می‌شن،
‫طرف دیگر سیاره، در ژاپن بارش برف صورت می‌گیره.
‫گرفتم چی شد!
‫برگام...
‫انگاری کل سیاره، به هم مرتبطه!
‫اونم با علم!
‫دمای اقیانوس که بیاد پایین، تبخیر و در نتیجه بارش هم کاهش پیدا می‌کنه.
‫به همین خاطره که این ناحیه تبدیل به کویر شده.
‫ولی کوه‌ها کل اون اقلیم رو مجزا نگه می‌دارن.
‫پس دیگه مهم نیست تو اقیانوس چه خبره.
‫همین که از کوه‌ها رد بشیم دور تا دورمون می‌شه جنگل!
‫بنابراین...
‫بریم سروقت کوه‌پیمایی!
‫و البته تعویض جا!
‫تعویض جا؟
‫اول تو بگو ببینم، لونا، وزنت چنده؟
‫تند نرو چلسی چان!
‫منظورت چیه که تند نرو؟
‫فقط وزنش رو پرسید دیگه.
‫دور و بر... ۹۰ پوند.
‫لونا بانوی ماست!
‫فیگورشونم حرف نداره!
‫کیلوگرم ۴۰ حدود = پوند ۹۰ ‫(گرم ۴۵۳/۶ حدود = پوند ۱)
‫نه وایستا، این جوری که نی قلیون می‌شدی!
‫ها، باید بار موتور‌ها رو متوازن تقسیم کنیم.
‫درسته. اون موقع چون عجله داشتیم بهش فکر نکردیم...
‫ولی مسیر طولانی و طاقت‌فرسایی پیش روی این سه تا موتوره.
‫حداقلش باید وزنشون رو با هم تعدیل کنیم.
‫وگرنه گروه سنگین‌تر حین کوه‌نوردی جا می‌مونه.
‫تقسیم موتورها...
‫می‌خوام گازش رو بگیرم، لونا.
‫کل شب تو جاده‌ایم.
‫منظورم اینه که، می‌دونی، خب...
‫اعداد دقیقن که نقش نهایی رو ایفا می‌کنن... ولی همین‌جوری حسی،
‫به نظرم من و سنکو می‌تونیم تعادل خوبی برقرار کنیم، مگه نه؟
‫ولش کن شوخی کردم.
‫اوووه گرفتم!
‫لونا جون دلش برای سنکو رفته!
‫ای جان! می‌خوای باهاش قرار بذاری!
‫تعریف از خود نباشه، همین الانش هم تو رابطه‌ایم.
‫یه رابطه‌ی کامل و بالغ، می‌گیری چی می‌گم؟
‫جــــان؟!
‫واستا ببینم اون قضیه جدی بود؟
‫آره...
‫مال وقتیه که توی درمانگاه پرسئوس صحبت می‌کردیم.
‫اگه حالت بهتر شد...
‫می‌خوای نامزد من بشی؟
‫ها، گرفتم. مثل ازدواج سیاسی.
‫حالا که فکرش رو می‌کنم، حتماً کلی نوچه هم دور و برت داری.
‫خب، مـ- مشخصه.
‫من زن مستعدی هستم. طبیعیه همچین حرفی بزنی.
‫نمی‌دونم نیروهات در چه حدن، ولی خب هر چی بیشتر، بهتر.
‫کارت درسته، لونا.
‫صحیح. فکر نکنم این از اون رابطه‌ها باشه.
‫چلسی بی‌مقدمه
‫یعنی چی که نیست؟!
‫با شناختی که از سنکو دارم، اصلاً دور از ذهن نیست.
‫باید سخت‌تر تلاش کنم...
‫حالا می‌فهمم.
‫چلسی چان حتماً با کند و کاو روابط لونا می‌خواد سفره‌ی دلش رو باز کنه
‫تا همه حس راحتی و سبکی بیشتری داشته باشیم.
‫نه جون تو.
‫فقط فضولیم گل کرده بود.
‫برام مهم نیست فکر می‌کردین وزنتون چقدره.
‫چند سالی می‌شه که تو این دنیای سنگی داریم زندگی می‌کنیم.
‫قراره ده میلیارد درصد تغییر کرده باشیم.
‫بفرما، آماده‌ست.
‫این چیه؟
‫همین که از سنگ در اومدم،
‫یه خط‌کش بر اساس قد خودم که ۱۷۱ سانت بود ساختم.
‫یه بلوک آب به ابعاد ده سانتی‌متر، دقیقاً یک کیلوگرمه.
‫ترازو ‫به دست آمد!!
‫بریم که انجامش بدیم!
‫به نظر که این جا آخر خطه.
‫گمون نمی‌کنم وقت برای سبک سنگین کردن گزینه‌ها داشته باشیم.
‫استنلی به محض تعمیر هواپیماش میاد دنبالمون.
‫مجبوریم موتورها و وسایلمون رو کنار بذاریم و دست خالی بالا بریم.
‫اصلاً شدنی نیست!
‫شدنی هم باشه، جنازه‌مون می‌رسه اون بالا!
‫نچ. چیزی رو جا نمی‌ذاریم.
‫خیلی خب. آماده‌ی پریدن هستیم.
‫سلاحمون علیه هواپیما، وسیله‌ی نقلیه‌ی سه‌بعدی علمه:
‫تله‌کابین!
‫با کمکش کل آند رو فتح می‌کنیم!
‫می‌خوایم یکیشون رو بسازیم؟ الان؟!
‫این جا؟!
زیبا و در عین حال مشمئزکننده