‫. . . . .
‫. . . . 3
‫ . .
‫وای!
‫کمکم کنین! بجنبین! تور رو بگیرین!
‫جاشوا! جاشوا! جاشوا!
‫جاشوا! بجنب! شنا کن! زود باش!
‫طوری نیست.
‫«افعی اسکس»
‫بیداری؟
‫قیافه‌ت می‌گه زیاد نخوابیدی.
‫یکی از اون شب‌ها بود که صبح نمی‌‌شد.
‫اون بچه‌‌ها هیچی ندارن که ‫خودشون رو باهاش سرگرم کنن.
‫نباید می‌رفتم اونجا.
‫فقط داشتی بهشون فسیل نشون می‌‌‌دادی.
‫فکر نمی‌کردم این‌جوری...
‫یکی از همکلاسی‌هاشون مرده. ‫طبیعیه که نارا‌‌حت باشن.
‫بیشتر از ناراحتی بود. ‫وحشت‌زده شده بودن‌.
‫و تقصیر من بود.
‫صبح بخیر.
‫بهتر شدی؟
‫جو، یه چیزی بگو.
‫اشکال نداره، جو. ‫هر وقت آمادگیش رو داشته باشی، حرف می‌‌زنی.
‫افعی صداش رو ازش گرفته.
‫جان رنسام.
‫2 روزه که هیچی نگفته.
‫شاید کسی که باید ‫با‌‌هاش حرف بزنیم کوراست.
‫می‌تونه بهمون بگه واقعاً چه اتفاقی افتاده.
‫از لوک خبری نیست؟
‫هنوز نه.
‫می‌‌ری از کراکنل برامون شیر بگیری؟
‫راه رو یادته؟
‫معلومه که یادمه.
‫نزدیک آ‌‌ب نشو.
‫اومد.
‫- کورا، چطوری؟ ‫- لوک، خیلی خوشحالم می‌‌بینمت.
‫می‌خوام مدرسه رو ببینی.
‫- ایراد نداره مستقیم بریم اونجا؟ ‫- اصلاً.
‫ممنون که انقدر زود اومدی.
‫خواهش ‌می‌‌کنم. ‫تا نامه‌ت رو گرفتم راه افتادم.
‫از وقتی این اتفاق افتاده خیلی کم خوابیدم.
‫اصلاً خوب نیست.
‫خب دقیقاً چی شد؟
‫اگه واسه شیر خریدن اومدی، ‫باید خودت شیر رو بدوشی.
‫بیا اینجا.
‫ترس نداره. ‫اگه بترسی، اونم می‌ترسونی.
‫می‌‌بینی؟
‫سلام. سلام.
‫انگار یه چیز واگیردار بود. ‫انگار همه‌شون رو شیطان تسخیر کرده باشه.
‫ولی تو که به چیزهای ماوراءالطبیعه ‫اعتقاد نداری، کورا.
‫یه اتفاقی افتاد. ‫از اون بازی‌های‌ بچه‌گونه نبود.
‫خیلی خب، ولی شاید ‫توضیح منطقی‌ای داشته باشه، نه؟
‫مثلاً؟
‫الان به این باور رسیدیم دخترهایی ‫که در محاکمات جادوگری در سِیلِم بودن...
‫سمی ‌خورده بودن که ‫شیمی ‌مغزشون رو دستکاری کرده بوده.
‫«پورپوره کلاویپس». یه نوع کپکه. ‫روی چاودار و غلات دیگه رشد می‌کنه.
‫‌اون سم می‌تونه باعث ‫توهم و تشنج بشه‌؟
‫بله، کاملاً. ولی در انگلیس اصلاً عادی نیست.
‫هیچ چیزِ اتفاقی که اینجا افتاد عادی نبود.
‫کاملاً معلومه چه خبر بوده.
‫به‌‌‌نظر میاد بهشون حمله شده.
‫فکر کردم اگه برگردم...
‫بریم؟
‫- خانم سیبورن. ‫- فقط دارم وسایلم رو جمع می‌کنم.
‫باید قبل از اومدن بچه‌‌ها اینجا رو مرتب کنم.
‫نگران نباشین. داریم می‌ریم.
‫- و شما؟ ‫- لوک گرت.
‫دکتره.
‫بله. اتفاقی که برای بچه‌‌ها ‫افتاده برام جالب توجهه.
‫‌ تب نداشتن؟ صورت‌هاشون ورم نکرده؟ ‫استفراغ چطور؟
‫نه. چرا یاد این‌جوری می‌شدن؟
‫- قصدم فقط اینه که توضیح... ‫- فقط می‌تونم بگم حال شاگردهام خوب بود...
‫تا اینکه شما عقاید کفر‌آمیزتون رو آوردین اینجا.
‫بریم.
‫جو.
‫نمی‌دونم جمعه چه اتفاقی افتاد.
‫ولی می‌دونم که اگه باهام ‫حرف نزنی کمکی ازم برنمیاد.
‫عصبانی نمی‌‌‌‌شم.
‫بیا.
‫بله. بله. متوجه هستم. ‫خب، اگه ضروری می‌دونین...
‫بیا.
‫طوریت نمی‎شه.
‫بعداً می‌بینمت.
‫بهت گفتن چه اتفاقی افتاده؟
‫البته. از اون روز جو خیلی ناراحته.
‫سعی کردم بهت هشدار بدم.
‫بچه‌ها اطمینان لازم دارن. ‫نه ایده‌های جدید.
‫حال و روزشون خوب می‌شه.
‫حتی پدر و مادرهاشون هم می‌ترسن.
‫فکر می‌کنن بچه‌‌ها می‌تونن ‫حضور اون رو حس کنن.
‫حضور؟ ‫امیدوارم بهشون گفتی باشی این‌طوری نیست.
‫متیو، قبول کردن داستان‌های مسخره‌ای که ‫توی یه میخونه ساخته شده اوضاع رو خراب‌تر می‌کنه.
‫پس نشنیدی؟
‫صبح به ماهی‌‌گیرها و قایق‌هاشون حمله شده. ‫تورهاشون پاره‌پوره شده.
‫نائومی. برو خونه! ‫امروز نمی‌‌شه بیای.
‫- متیو. ‫- تو کلاس راهش نمی‌دم. مشکل‌سازه.
‫نائومی. نائومی.‌ وایستا.
‫به کلاس احتیاج داره. ‫تازه خواهرش رو از دست داده.
‫مدرسۀ منه. متأ‌‌‌‌‌سفم.
‫چقدر احمق بودم.
‫نه.
‫فکر می‌کردم بهشون آرامش می‌ده.
‫که این‌جوری بتونن ببینن ممکنه ‫یه توضیح منطقی درمورد افعی وجود داشته باشه.
‫اینکه یه موجودی وجود داره رو واقعاً باور داری؟
‫آره، فکر می‌کنم.
‫می‌تونم یه سؤال خصوصی بپرسم؟
‫تو خواب‌هات پیداش می‌شه؟
‫فکرش رو می‌کردم.
‫فکر می‌کنی همش ساختۀ ذهنمه؟
‫فکر می‌‌کنم داری عزاداری می‌کنی.
‫این‌ها نظریه‌های دانمشمندهای پیشگامی ‫مثل داروین و لایل‌ـه.
‫و بیشتر از 200 ساله که مردم محلی...
‫- این موجود رو می‌‌بینن. ‫- خوبه.
‫آره.
‫خودشه.
‫- چی؟ ‫- شور و اشتیاقت.
‫پس حرفم رو باور می‌کنی؟
‫مهم نیست من چی فکر می‌کنم.
‫می‌دونم بدون تقلا، نمی‌شه حقیقت رو پیدا کرد.
‫باید خودت رو باور داشته باشی ‫و برگردی سر کارت.
‫ویل.
‫چطوری؟ جو چطوره؟
‫مزاحم‌تون نشده باشم؟
‫نه، اصلاً. میای تو؟
‫- یه قایق؟ چه‌جور قایقی؟ ‫- خب، چقدر فاصله‌‌ست؟
‫دوست‌مونه، لوک گرت، ‫از لندن اومده سر بزنه. بیا باهاش آشنا شو.
‫نه، نه، من... باید واسه شام برگردم.
‫فقط می‌خواستم ببینم چطوری.
‫بچه‌‌ها بهم گفتن ‫تو مدرسه چه اتفاقی افتاده.
‫ممنون. خوبم. ولی جو چطوره؟
‫- اون... ‫- کورا؟ لازمت داریم.
‫مزاحم‌تون شدم. ‫شاید بتونیم فردا صحبت کنیم؟
‫آره. خداحافظ.
‫صبر کن.
‫کی بود؟
‫ویل رنسام.
‫کشیش پیر و قدیمی اینه؟
‫بایدم بخوای بفهمی چه اتفاقی افتاده.
‫- منظورم این نیست که تو... ‫- نه، اشتباه من بود. ترسوندم‌شون.
‫این‌ جریانات رو تو شروع نکردی.
‫کل شب با فکر اینکه ‫من باعثش بودم، بیدار بودم.
‫نصفه‌شب بعضی‌وقتا بهمون دروغ می‌گه.
‫آره.
‫نظر استلا این بود که ممکنه تو فکری ‫واسه اینکه چه‌جوری به جو کمک کنیم داشته باشی.
‫خیلی عجیبه، کورا.
‫نمی‌تونه حرف بزنه.
‫چی؟
‫ترسیده.
‫دوستم لوک دکتره. ‫می‌تونه بیاد با جو صحبت کنه.
‫ممنون. آره. ‫واقعاً ممکنه کمکش کنه.
‫خب، فکر کنم بهتره برگردی پیش مهمونت.
‫آره.
‫کت نیاوردی؟
‫ممنون.
‫خداحافظ.
‫نوشیدنی؟
‫مارتا گفت این شیشه رو واسه ‫شنبه که تولدته نگه داشتین.
‫چرا بهم نگفتی؟
‫- کی تولد از خوشش میاد؟ ‫- همه تولد و مهمونی رو دوست دارن...
‫من هیچ‌‌‌وقت مهمونی نگرفتم.
‫دروغ می‌گی.
‫مایکل مهمونی می‌‌گرفت.
‫مردم نوشیدنی می‌خوردن، پز می‌دادن. ‫و البته مایکل هم پز من رو به دیگران می‌داد.
‫خب، پس وقتشه که ‫مهمونی مخصوص خودت رو داشته باشی.
‫این شنبه به مناسبت تولدت، مهمو‌‌نی می‌گیرم.
‫ویل خیلی دلواپس جوئه.
‫گفتم می‌ری ببینیش. ‫امیدوارم برات زحمتی نباشه.
‫معلومه که نه. ‫می‌تونم هیپنوتیزم رو امتحان کنم.
‫می‌خوای جو رو مسحور کنی؟ ‫خطرناک نیست؟
‫نه. مدتیه کار یه دکتر اتریشی رو دنبال می‌کنم.
‫برای هیپنوتیزم رویکرد پزشکی داره.
‫فقط کاری می‌کنه که بیمارها ‫به ناخودآگاه خودشون دسترسی پیدا کنن.
‫تا عمیق‌‌ترین ترس‌‌ها ‫و علایق پنهانی‌شون رو پیدا کنن.
‫خطر نداره؟
‫اصلاً. می‌تونم نشونت بدم.
‫مطمئنی می‌خوای ببینی تو ذهن من چه خبره؟
‫فقط یه فکر بود.
‫خب، باید چی کار کنم؟
‫هیچی. واقعاً. ‫فقط... همون‌جا که هستی دراز بکش.
‫حا‌‌لا.‌‌.‌.
‫شاید نتونم انجامش بدم.
‫خب، قشنگیه هیپنوتیزم همینه. ‫لازم نیست سعی کنی.
‫فقط هر کاری می‌گم بکن.
‫بهت اعتماد دارم.
‫نفس‌های عمیق و پشت‌سر‌هم.
‫خودت رو رها کن.
‫اعضای بدنت سنگین‌‌‌‌ان.
‫آرامش.
‫ترس‌‌ها‌ت رو رها کن.
‫تسلیم خواسته‌هات شو.
‫وقتی گفتم برگرد سر کار، ‫منظورم این نبود که از منم کار بکشی.
‫چقدر مونده؟
‫حتماً اینجا چیزهایی هست که ‫هزاران سال یا حتی میلیون‌ها سال شده...
‫که دیگه زنده نیستن.
‫اگه دوروبَرِش خون در جریان نباشه‌، ‫میزان علاقه‌م یه‌مقدار کم می‌شه.
‫قبلاً فسیل می‌خریدم و با پست برام میاوردن.
‫روشون برچسب‌های خوشگل می‌زدم ‫و می‌‌ذاشتم تو ویترین.
‫قطعاً نسبت‌به اون زنی که تو اون ‫خونۀ بزرگ دیدمش خیلی فرق کردی.
‫لوک.
‫چیه؟
‫شبیه ستون‌فقراتیه که ‫مری آنینگ در دورسِت پیدا کرد.
‫اینجا چه اتفاقی افتاده؟
‫تورها رو پاره کرده.
‫- چیزی نمونده بوده مردها رو بندازه تو آب. ‫- چی باعثش بوده؟
‫‏- ممکن بود همه‌شون رو بکشه.‏ ‫‏- یه موجودی توی آبه؟
‫دیدینش؟ چه شکلی بود؟
‫چطوره خودت بهمون بگی؟ ‫انگار همه‌چی رو راجع بهش می‌دونی.‏
‫چی؟ نه، من...‏
‫دخترهام از وقتی اومدن به کلاست ‫شب‌ها کابوس می‌بینن.‏
‫قصد خانم سیبورن فقط کمک کردن بود.‏
‫ببخشید اگه ترسوندم‌شون.‏
‫‏- ترسوندی؟ باهاشون چی‌کار کردی؟ ‫‏- بهتره بریم.‏
‫نمی‌دونیم چرا اینجایی،‏ ‫و برامون مهم هم نیست.‏
‫ولی اگه داری کاری می‌کنی،‏ ‫هرچی که هست، خواهش می‌کنم، بس کن.‏
‫«کاری از بهادر و صاحب» ‫«30nama.com»
‫بابا؟
‫‏- بابای منو ندیدی؟ ‫‏- چرا، همین الان رفت.‏
‫یه آبجو می‌خوام.‏
‫خیلی خب.‏
‫‏- نائومی.‏ ‫‏- ساموئل.‏
‫قضیۀ تورها رو شنیدی؟
‫آره.‏
‫بخور. بخور.‏
‫بازم می‌گیرم برات.‏
‫کار افعی‌ـه. اعمال شیطانی انجام می‌ده.‏
‫برای ما دعا کن، پدر.‏
‫دعا کافی نیست، باید یه کاری بکنیم.
‫کورا. خیلی خوشحالم که اومدی.‏
‫‏- سلام، مارتا.‏ ‫‏- سلام.‏
‫استلا، ایشون لوک گرت هستن.‏
‫لوک، استلا رنسام.‏
‫دکتر گرت، از دیدن‌تون خیلی خوشحالم.‏
‫بفرمایین.‏
‫ببخشین خونه بهم‌ریخته‌ست.‏
‫به زور به کارهای خونه می‌رسم.‏
‫ویل توی اتاقشه؟
‫رفته دیدن اهالی کلیسا، متأسفانه.‏ ‫ناراحت می‌شه بفهمه شما اومدین و نبوده.
‫سلام.‏
‫خب، می‌خوام شنبه همه‌تون ‫بیاین به خونۀ کورا.‏
‫تولدشه. می‌خوام براش جشن بگیرم.‏
‫خیلی دوست داریم بیایم.‏
‫می‌شه برامون چایی بیاری؟
‫چطوره؟
‫ساکت.‏
‫بدجور نگران‌مون کرده.‏
‫دختر بیچاره. خودش هم ترسیده.‏
‫لطفاً، بشینین.‏
‫نظر شما چیه، دکتر گرت؟
‫از ناخودآگاه چیزی شنیدین؟
‫نه.‏
‫افکار و ترس‌های درونیِ ماست.‏
‫ما نمی‌تونیم کنترل‌شون کنیم، ولی اونا ‫می‌تونن رفتار ما رو تحت تأثیر قرار بدن.‏
‫ظاهرش نگران کننده‌ست، ولی بهتون ‫اطمینان می‌دم کارکرد مغز همینه.‏
‫من فقط می‌خوام جو رو ‫وارد نوعی از آسودگی ذهنی کنم...‏
‫تا بتونه اون ناخودآگاه رو بازیابی کنه ‫و بهمون بگه مشکلش چیه.‏
‫بهش می‌‌گن هیپنوتیزم.‏
‫ممنون.‏
‫دکتر گرت می‌خواد یه تمرین جدید ‫باهات کار کنه، تا حالت بهتر بشه.‏
‫اسمش هست هیپنوتیزم.‏
‫دقیقاً.‏
‫عالیه. خب باید اتاق رو آماده کنیم ‫و پرده‌ها رو بکشیم.‏
‫به‌نظرت نباید وایستیم ویل بیاد؟ ‫اگه جو دختر من بود...‏
‫می‌خوای منتظر اجازۀ یه مرد بمونی؟ اونم تو؟
‫من باید برم منتظر فرنکی باشم.‏ می‌رم.‏
‫ببخشید، انگار نمی‌تونم از آنفولانزا خلاص شم.‏
‫خواهش می‌کنم، خدایا. از ما محافظت کن.‏
‫از ما محافظت کن.‏ ‫ما رو در امان نگه دار.‏
‫متیو.‏
‫ببخشید.‏
‫نمی‌دونستم داری...‏
‫کلیسای خودته.‏
‫متیو.‏
‫‏- ناراحتی.‏ ‫‏- ناراحت نیستم.‏
‫بشین پیش من.‏
‫راز و نیاز یه مرد با خدا به کسی ‫غیر از خودش مربوط نیست.‏
‫ولی ما باید هم دیگه اعتماد کنیم. ‫می‌تونه کمک ‌کنه.‏
‫‏- توی این کار خیلی ماهری. ‫‏- توی چی؟
‫همین. راحت حرف زدن...‏
‫کاری می‌کنی که بقیه فکر کنن ‫حرف‌شون مهمه...‏
‫اینکه تو جدی‌شون می‌گیری.‏
‫‏- فقط...‏ ‫‏- می‌دونم وقتی من حرف می‌زنم به چی فکر می‌کنی.‏
‫فکر می‌کنی گرفتار داستان‌های خرافی شدم.‏
‫‏- نه. من همچین فکری نمی‌کنم.‏ ‫‏- متوجه نیستی.‏
‫تو اونجا روی آب نیستی ‫که جونت به خطر بیفته.‏
‫بچه‌های تو توی تخت‌شون گریه نمی‌کنن...‏
‫‏- چونکه حس می‌کنن یه چیزی داره میاد.‏ ‫‏- بچه‌های من...‏
‫مرگ گریسی خیلی غم‌انگیز بود.‏
‫برای همه ناراحت کننده بود،‏ ‫ولی فکر نمی‌کنم کمکی بکنه...‏
‫‏- دعوت مردم به...‏ ‫‏- یالا. برام توجیحش کن.‏
‫زخم‌های روی بدن گریسی بنکس رو توجیح کن.‏
‫حمله به قایق رو توجیح کن.‏ ‫لال شدن دخترت!‏
‫از قیافه‌ت می‌خونم ‫که تو هم حسش می‌کنی.‏
‫مثلاً باید به مردم یاد بدی چطور ‫از زیر سایۀ حمایت خداوند خارج نشن.‏
‫باید مردم رو در امان نگه داری.‏
‫‏«لذا ما نخواهیم ترسید، گرچه‌ آب‌ها ‫غرش کنند، و ما در طوفان باشیم.‏»‏
‫آروم باش.‏ ‫به صدای من گوش کن.‏
‫اعضای بدنت سنگین‌‌‌‌ان.‏
‫جو، به صدای من گوش کن.‏
‫یه‌ذره به من نزدیک شو. ‫نشونم بده صدای منو می‌شنوی.‏
‫جو. می‌تونی بهم بگی چطور...‏
‫افعی.‏
‫‏- می‌ترسم.‏ ‫‏- تو در امانی، جو.‏
‫جای هیچ ترس و نگرانی نیست.‏
‫ولی اتفاقی که توی کلاس افتاد ‫تو رو آشفته کرد، درسته؟
‫باید جلوش رو می‌گرفتم.‏
‫متوجهی که هیچ کار اشتباهی نکردی؟
‫ما طلسم رو انجام دادیم.‏
‫ما آوردیمش اینجا.‏
‫چی رو آوردین اینجا؟
‫چیزی نیست. عجله نکن.‏
‫قرار بود یه راز بمونه.‏
‫چی باید راز بمونه، جو؟
‫طلسم.‏
‫طلسمی که انجام دادیم.‏
‫لوک.‏
‫جو، به صدای من گوش کن.‏ ‫جای هیچ ترس و نگرانی نیست.‏
‫دیگه دیره. نائومی گذاشت وارد بشه.
‫من گذاشتم وارد بشه.
‫اون...‏
‫‏- درون ماست.‏ ‫‏- جو.‏
‫جو.‏
‫کافیه.‏
‫جو.‏
‫‏- قضیه چیه؟ ‫‏- ویل، این دوست منه...‏
‫‏- دکتر لوک گرت.‏ ‫‏- کشیش رنسام...‏
‫با دخترم چی‌کار می‌کنی؟
‫اشتباه برداشت کردین.‏ ‫من دارم کمک می‌کنم.‏
‫‏- همسرتون رضایت داد...‏ ‫‏- ویل، اون دوسته.‏
‫‏- دوست کورا. ولش کن.‏ ‫‏- اینجا خونۀ منه. چطور جرئت کردی!‏
‫داری اشتباه می‌کنی. همین الان ولش کن.‏
‫بهتون اطمینان می‌دم ‫یه تمرین پزشکی با پشتوانۀ علمیه.‏
‫خودت کمک خواسته بودی.‏
‫بابا...‏
‫من خوبم.‏
‫ما می‌ریم.‏
‫کورا، نرو. فقط یه سوءتفاهم بود.‏
‫ممنون، استلا.‏
‫ببخشید.‏
‫‏- صدمه دیدی؟ ‫‏- خوبم.‏
‫خیلی عذر می‌خوام.‏
‫باورم نمی‌شه این‌‌‌‌‌جوری بهت حمله کرد.‏
‫جواب داد. دختره دوباره حرف زد.‏
‫تا این شعله، تاریکی را از بین ببرد.
‫ما را از گناه در امان نگه دارد.‏
‫بله. آتیش رو روشن کنین.‏
‫نوشیدنی می‌خوام.‏
‫اوه، چی شد؟
‫ویل از راه رسید و اصلاً خوشحال نبود.‏ ‫بذار این‌جوری بگم.‏
‫‏- بهم حمله کرد.‏ ‫‏- چی؟
‫به کسی حمله نشد. اومد داخل...‏
‫لوک رو کنار دخترش دید ‫و واکنش‌اش بیش از حد بود.
‫حتماً ترسیده نکنه دخترش چیزیش بشه.‏ ‫براش توضیح دادین؟
‫‏- ازش عذرخواهی کردی؟ ‫‏- خب، من و استلا همونجا بودیم.‏
‫من محسور شدن آدم‌ها رو دیدم.‏ ‫ظاهرش عجیبه. عجیبه.‏
‫فقط یه هیپنوتیزم بود و جواب هم داد.‏
‫‏- نرو. پیش ما بمون.‏ ‫‏- باید اینو تموم کنم.‏
‫‏- به کی نامه می‌نویسی؟ ‫‏- اسپنسر.‏
‫داریم به مریضت، نِو،‏ و همسایه‌هاش ‫کمک می‌کنیم. اگه می‌خوای بدونی.‏
‫فرنکی، حالت چطوره؟ ‫امروز چطور بود؟
‫اینجا رو خیلی بیشتر از لندن دوست دارم.‏
‫می‌خوام تا ابد همینجا بمونم.‏
‫خب، انگار یه‌کم بیشتر ‫اینجا گیر کردیم، مارتا.‏
‫بیا ببینم. بوی بز می‌دی.‏
‫‏- نمی‌دم.‏ ‫‏- می‌دی.‏
‫ترک کردن لندن هیچ نکتۀ مثبتی نداشت، کورا.‏
‫تو هم از دستم عصبانی‌ای؟
‫اگه باشم برات مهمه؟
‫می‌دونی که مهمه.‏
‫خیلی خسته‌کننده‌ست.‏ ‫قصدم ناراحت کردن آدم‌ها نیست.
‫باید از ویل عذرخواهی کنی.‏
‫نمی‌شه از من انتظار داشت ‫هر دفعه که بدون اجازۀ یه مرد...‏
‫دست به کاری می‌زنم، عذرخواهی کنم.‏
‫فقط باید وقتی که کار اشتباهی ‫انجام دادی، عذرخواهی کنی.‏
‫کاش این حقیقت داشت.‏
‫اگه مطمئنی اشتباه نکردی،‏ ‫چرا انقدر ناراحتی؟
‫بگیر بخواب.‏
‫نمی‌خواستم کسی رو بیدار کنم.‏
‫صندوق نامه داریم.‏
‫می‌خواستم فقط برسه دست خودت.‏
‫مارتا گفت باید ازت عذرخواهی کنم.‏
‫کردی؟
‫نه.‏
‫وقتی می‌دونم کار اشتباهی نکردم ‫نمی‌تونم عذرخواهی کنم.‏
‫خب، چه نامه‌ای بشه این.‏
‫داری مسخره‌م می‌کنی؟
‫نه، کاملاً طبق همون چیزیه ‫که ازت انتظار داشتم.‏
‫کورا...‏
‫کورا!‏
‫خودت ازم کمک خواستی.‏
‫‏- نگفتم روی دخترم آزمایش انجام بدی.‏ ‫‏- استلا بهش اجازه داد.‏
‫چی؟ بهش اجازه داد ‫همه‌چی رو یادش بندازه و اونو بترسونه؟
‫تو هیچی از این روش نمی‌دونی.‏
‫به اندازۀ کافی می‌دونم.‏
‫با قضاوتت کاری ندارم ولی فقط واسه این ‫ناراحتی چون مستقیم ازت اجازه نگرفتم.‏
‫وقتی با دکتر گرت اومده بودی،‏ ‫چرا باید از من اجازه می‌گرفتی؟
‫تسلیم قضاوت اون که شدی.
‫به‌نظرم حق نداری انقدر ‫از دستم عصبانی باشی.‏
‫احتمالاً حق با توئه.‏
‫پس چرا عصبانی‌ای؟
‫. . . . . .
‫. . . .
‫. . .404
‫_