‫ببین، داری چیکار می‌کنی؟ ‫مگه خل شدی؟
‫مغزت تاب برداشته؟
‫خدا رو شکر حداقل خونریزی نداری.
‫یه بار یه نفر رو تو تاکسی داشتم، ‫یه زخم باز رو سرش داشت.
‫اصلا متوجهش نشده بود. ‫چطوری همچین چیزی رو آدم متوجه نمیشه؟
‫یواش‌تر.
‫لعنتی!
‫کمک!
‫هی، وایستا! آروم باش، آروم.
‫یا خدا، بن! بازم که همون آش و همون کاسه.
کرانک برلین
‫بالاخره پیداتون شد.
‫- آره، ببخشید. پایین یه کم... ‫- قهوه؟
‫چند روزه داره میره رو مخم.
‫اگه تا هفته بعد چیزی تحویل ندم،
‫نه، تنها من کارم رو از دست میدم، ‫بهت گفتم که.
‫فکر می‌کنی الان حوصله حرف زدن ‫راجع به پرینتر خراب رو دارم؟
‫تا اول ماه مه این قضیه تموم نشه، ‫دیگه به این چرت و پرت‌ها کاری ندارم.
‫نه، فقط نذار بیاد اینجا.
‫هر چقدر هم به نظافتچی‌ها پول بدیم،
‫بازم نمی‌تونن این بخش رو ‫به حالت اولش برگردونن.
‫به دستیار دکتر راتس بگو:
‫ما یه رئیس جدید ‫برای بخش اورژانس پیدا کردیم.
‫این دفعه یه متخصص داخلی درست و حسابی.
‫راستی، همین الان اومد پیشم،
‫می‌خوام همه جا رو بهش نشون بدم.
‫نمی‌خوام اونم مثل بقیه فرار کنه.
‫فقط این قضیه رو حلش کن.
‫فکر نمی‌کردم بعد از آخرین تماس ویدیویی‌مون ‫شما رو اینجا ببینم.
‫بیمارستان ما ۶۱۸ تخت و حدود ‫۳۰ هزار بیمار بستری در سال داره.
‫تقریباً ۳۰۰ پزشک و... اممم... حدود ۶۰۰ پرستار.
‫اسم‌هاشون رو ازم نپرس.
‫- یه امضا می‌خواستم. ‫- وقت ندارم. دارم یه گشت می‌زنم.
‫وقتی اوضاع خرابه، ‫بخش اورژانس ۲۵۰ تا بیمار داره.
‫وقتی خیلی خرابه، بیشتر از ۳۰۰ تا.
‫اگه دست من بود، ‫اصلا بخش اورژانس نداشتیم.
‫فایده‌ای نداره، فقط خرج داره.
‫بخش زنان، بخش اطفال.
‫همه این‌ها نرخ‌های پرداختی خیلی پایینی دارن.
‫اگه تمرکزمون رو بذاریم ‫روی جراحی قلب،
‫روی بخش مراقبت‌های ویژه، روی رادیولوژی،
‫اون وقت می‌تونیم ‫تا حدودی هزینه‌ها رو کنترل کنیم.
‫واقعاً فکر می‌کردم ‫زخم معده بگیرم
‫تا اینکه یه رئیس جدید ‫برای بخش اورژانس پیدا کنم.
‫بعد شما یه ایمیل می‌فرستید.
‫هنوز یه کم جوون هستید.
‫ولی... با رئیس قبلی‌تون، ‫دکتر روبن ووگل، صحبت کردم.
‫آهان؟
‫می‌گفت شما از پسش برمی‌آیید.
‫سلام علیکم.
‫صبح بخیر، دکتر بک، آبی.
‫شما با روبن صحبت کردید؟
‫آره، آره. معلومه.
‫چی بهتون گفت؟
‫گفت بخش سالمندان شما خیلی خوب کار می‌کرد.
‫بخش سالمندان از هر نظر پیشرفت کرده بود.
‫تعداد بیمارا ۲۵ درصد افزایش پیدا کرده بود،
‫نرخ مرگ و میر هم خیلی پایین اومده بود.
‫خب، می‌دونید اینجا چه جور جاییه دیگه؟
‫بیمارستان "کرانک" یه شهرتی داره، آره. ولی من نمی‌ترسم.
‫چرا از مونیخ اومدید؟
‫فقط دنبال یه چالش جدید بودم.
‫وقتش بود یه چیز جدید رو تجربه کنم.
‫طبقه همکف
‫- بخش اورژانس. ‫- پس جای درستی اومدید.
‫درد دارید؟
‫اینجا درد دارم.
‫خانوم کراوزه، این رئیس جدیدمون، ‫دکتر سوزانا پارکر هستن.
‫- سلام. ‫- روز بخیر.
‫تنها دلیلی که این بیمارستان هنوز سرپاست، پرستارها هستن.
‫تو هشت ساعت گذشته حتی یه بار هم نتونستم برم دستشویی.
‫آره. و مسئول خنده و شوخی هم... دکتر ارتان هستن.
‫خب. و مسئول خنده و شوخی هم... دکتر ارتان هستن.
‫خانوم کراوزه، یه نگاهی بندازید ببینید،
‫کسی رو پیدا می‌کنید که همه جا رو به دکتر پارکر نشون بده.
‫- گوش کنید، دکتر پارکر. ‫- بله.
‫همه جا رو اینجا ببینید و... زندگی رو برام راحت‌تر کنید، باشه؟
‫- ببخشید. آره؟ ‫- مشکلی نیست.
‫نه، من اینجا دارم گشت می‌زنم. آره.
‫می‌خواید همه رو دور هم جمع کنیم؟
‫دوست دارم خودم رو تو یه جمع بزرگ معرفی کنم.
‫موفق باشید.
‫قبلاً کجا بودید؟
‫رئیس بخش سالمندان بیمارستان دانشگاهی لِهل بودم.
‫امینا؟ می‌تونی همه جا رو به دکتر پارکر نشون بدی؟
‫من باید تحویل شیفت رو با بن انجام بدم.
‫اگه اصلاً پیداش کنم.
‫این تلفن مخصوص رئیس بخش هست.
‫ممنون.
‫رختکن رو از کجا پیدا کنم؟
‫بخش اورژانس، خانم کراوزه، سرپرستار.
‫چی، ببخشید؟ الو؟
‫میشه صدا موزیک رو کم کنید، ‫وگرنه صداتون رو نمی‌شنوم.
‫نه اونطوری، احمق.
‫امروز یه چیز خوب برات ردیف کردم، می‌دونی؟
‫یه خوش‌طعم‌کننده از کلرید سدیم
‫با یه ذره اندانسترون،
‫پانتوپرازول تازه، یه کم تیامین...
‫...و در آخر هم با کلاسیک پاراستامول تکمیلش کردم.
‫بگو ببینم، داری چیکار می‌کنی؟ ‫داری خودتو میزنی یا چی؟
‫آره. بابا، پسر مریض آی سی پی‌م خیلی جذابه.
‫نشون بده.
‫برخلاف تو. تو خیلی داغونی.
‫ممنون از همدردیت، عوضی.
‫نباید بقیه کتا رو تو کلاب پیش تو می‌ذاشتم.
‫- لعنتی. ‫- چی؟
‫- لعنتی. من... ‫- چی شده؟
‫باید الان برم عمل لگن شکسته رو انجام بدم.
‫نه!
‫به عنوان دکترت
‫و کلا کسی که چشم داره، ‫بهت توصیه نمی‌کنم.
‫باید برم پیش مریض قبل از عملم.
‫باشه. نگهش دار. اونم اینطوری.
‫زود تموم میشه. زنده می‌مونی.
‫که البته بدبخته، چون یه خماری حسابی در انتظارت هست.
‫و امم...
‫اینکه همدیگه رو اینطوری تیکه پاره می‌کنید بین دوستاتون براتون عادیه؟
‫آه. تو نمی‌فهمی، دختر جون.
‫اِ، منظورم اینه که می‌فهمم،
‫که نمی‌دونی با زندگیت چیکار کنی، ولی...
‫نمی‌دونم. یه کار درست و حسابی پیدا کن، مگه نه؟
‫- حتماً یه چیزی پیدا میشه که خوشت بیاد. ‫- اورژانس. سلام؟
‫- اینم عادیه. ‫- اورژانس.
‫منم نمی‌دونستم می‌خوام چیکار کنم.
‫بعدش هم... یه کم فکر کردم، برم پزشکی بخونم،
‫ولی... اون معدل قبولی، مگه نه؟
‫فعلاً دارم اینجا یه دوره کارآموزی می‌گذرونم.
‫هی، داداش. می‌تونی اینو خاموش کنی؟
‫از خیلی چیزا هم بدتره.
‫من دارم کاری می‌کنم که همه خونت از بدنت نره بیرون.
‫- لطفاً بلندش کن. ‫- اگه ساکت بشی، بیست تومن میدم.
‫آره، نه تو. اون. تو باید دراز بکشی.
‫تمرکز کن.
‫همه اینا رو برات از بین می‌برم.
‫چه دوستای خوبی.
‫چرا همه اینطوری زل زدن؟
‫امروز از اینا زیاد داریم. می‌تونی روش حساب کنی.
‫ولی اینا خیلی پیش داوریه.
‫چهل سال سابقه کار.
‫شرط می‌بندی؟ بیست تومن؟
‫- نه. ‫- همین فکر رو می‌کردم.
‫لعنتی، اون بندها رو یادم رفت.
‫امم. بندها رو یادم رفت. باید برم سریع بیارمشون، باشه؟
‫باید همش من رو نوازش کنی؟
‫همین رو دیشب خواب دیدم.
‫دست زدن به بدن جوش‌دار تو.
‫هی، یه روز با این زن، خودمو می‌کشم.
‫مراقب باش، باشه؟ اون هنوز همکار منه.
‫حتی اگه بعضی وقتا رو اعصاب باشه.
‫منتظرم بیمارا رو تحویل بدم.
‫میشه یه کم با من مهربون‌تر باشی؟
‫اگه با خماری نمی‌تونی کار کنی، جراح اورژانس نشو.
‫امینا؟
‫بعدش چیکار می‌کنی؟
‫می‌خوای منو به یه قرار دعوت کنی؟
‫می‌دونی، باید ساعت 12 عمل لگن شکسته دیروز رو انجام بدم.
‫- و... ‫- خوش بگذره.
‫لطفاً، امینا...
‫پیر شدم، من الان یه شیفت 20 ساعته رو تموم کردم.
‫منم همینطور.
یالا، شیفت 24 ساعته هفته بعدت رو من برم، باشه؟
‫و شیفت‌های شب آخر هفته‌ام رو هم.
‫- آخر هفته؟ ‫- آخر هفته.
‫آره، باشه.
‫- خداحافظ، باشه؟ می‌بینمت. ‫- نه، نه، نه. من انجامش می‌دم.
‫آره؟
‫- توافق. ‫- باشه.
‫یه تصادف ماشین و مشکوک به آسیب طحال داریم.
‫چرا خودت انجامش نمیدی؟
‫"باید ساعت 12 عمل لگن شکسته دیروز رو انجام بدم."
‫- وای سرم! وای سرم. ‫- اینطوری؟ آره؟ آره؟
‫ممنون.
‫هی، هی. بچه پررو. برو بیرون، بیا.
‫آه، بن.
‫هی، بن. بالاخره اومدی.
‫میشه یه لطفی کنی و بخش رو به دکتر پارکر نشون بدی؟
‫به کی؟
‫بقیه همه سرشون شلوغه.
‫- اِ... ‫- آها؟
‫ما همدیگه رو می‌شناسیم؟
‫خب، مهم نیست.
‫رختکن رو که پیدا کردی. عالیه.
‫خب... اینو بگیر و فقط با من بیا، باشه؟ بیا بریم.
‫میشه اون منگنه رو از اون ماشینه برام بیاری؟
‫- منگنه رو؟ ‫- اِ...
‫اوه، ببخشید.
‫شما رو برمی‌گردونم تا بهتر ببینمتون. اینطوری.
‫- عالیه. ‫- سلام.
‫یه کم نیروی کمکی آوردم.
‫- میشه تامپون‌ها رو برام آماده کنی؟ ‫- حله.
‫همکارم تازه اومده اینجا. یکم طول می‌کشه.
‫خب. هنوز چیزی حس می‌کنید؟
‫عالیه.
‫خیلی ممنون. کافیه.
‫باشه.
‫شیفت شب بودید؟
‫شیفت شب؟
‫آره، آره.
‫خب. روی سه.
‫یک...
‫بیا دختر جون.
‫میشه از من یه عکس بگیری، لطفاً؟
‫خیلی به یه عکس نیاز دارم.
‫لطفاً. برای مادرمه.
چطوری؟
‫همینطوری بابا. چته؟
‫عالیه.
‫ممنون، دختر جون.
‫اولاف! اینجا پشت سر هم مریض میاد.
‫اولاف!
‫ها؟
‫اولاف! پیر شدم!
‫چی شده؟
‫داری مثل یه... دیوونه رانندگی می‌کنی، آره؟
‫داداش، چقدر دیگه راه داریم؟
‫اون پشت خفه شو. الان می‌رسیم.
‫- لک، چی؟ ‫- وگرنه جامون رو عوض می‌کنیم.
‫لک. الان میام اونجا. چته؟
‫این کله پوک.
‫حالمو بهم می‌زنه.
‫هی، نمیشه یه کم آروم‌تر باشی؟
‫می‌تونستم یه سری جاهای دیدنی رو هم بهت نشون بدم.
‫محکم بگیر، خفه شو.
‫خب، آماده‌ای؟
‫هی، در بسته‌ست.
‫- سلام. ‫- آره. خودم می‌بینم.
‫هنوزم بسته‌ست.
‫- می‌تونی راه هم بری، آره؟ ‫- بابا بسته‌ست! آی!
‫الان باز میشه دیگه.
‫چته تو؟ برو یه عینک بخر.
‫چیه؟
‫خودت چیه.
‫هنوز پنجاه تومن به من بدهکاری.
‫نه، تو تقلب کردی.
‫نه، نه، نه. تو گفتی یارو یه بطری تو بدنش داره.
‫من گفتم سبزیجات ریشه‌ای.
‫آره، و اتفاقی یادت رفت بگی،
‫که اون رو تو یه باغچه پیدا کردی.
‫آره. فقط از مزیت خونه خودمون استفاده کردم.
‫خیلی داغون به نظر می‌رسی. مگه دیشب شیفت نبودی؟
‫آره.
‫ولی الان باید جای اون موش پارتی‌مون رو پر کنم.
‫بازم که خماره.
‫همونقدر قابل پیش‌بینی که خسته‌کننده.
‫اون کیه اونجا؟
‫تو پشتش چاقو خورده.
‫نه، منظورم همکار جدیدته.
‫آهان، اون.
‫یه جفت چشم چرخون روی دو تا پا. هر چی بگم، چشماش رو می‌چرخونه.
‫آدم تندخویی به نظر میاد.
‫هی، این یارو خیلی رو اعصابه.
‫فکر می‌کنی یه چاقو تو پشت به آدم ادب یاد میده.
‫سلام.
‫- من اولیویا هستم. ‫- امینا.
‫خب، پس بریم بهش ادب یاد بدیم، نه؟
‫خب، سلام. دکتر ارتان. من یه نگاهی بندازم، باشه؟
‫بفرمایید. بدن خودتونه.
‫اوه.
‫یا خدا. خیلی خوشحالم که شما اینجایید، خانم دکتر ارتان. امم...
‫- آره، شما هم می‌بینید، درسته؟ ‫- آره.
‫من... نمی‌دونم چی بگم.
‫شاید یه کیسه کولوستومی یا یه همچین چیزی؟
‫آره. به نظر میاد زخم از عضله اسفنکتر خارجی رد شده.
‫این می‌تونه به معنی کیسه کولوستومی باشه.
‫یه لحظه صبر کن...
‫این... من نمی‌فهمم... چی می‌گید؟
‫یا خدا، یا خدا.
‫احتمالاً باید برای بقیه عمرتون
‫یه کیسه به بدنتون وصل کنید
‫که مدفوعتون رو جمع می‌کنه.
‫آره، مدفوع دیگه چیه؟
‫گُهتون.
‫کیسه گُه؟
‫نه بابا. نه، این قابل قبول نیست.
‫هی، باید یه کاری کنی. من که نمی‌تونم تو کیسه گُه کنم.
‫اولاً که برای شما هنوز "شما" هستم.
‫ضمناً باید برید جراحی، و برای اون یه لیست انتظار هست.
‫همکارم باید اسمتون رو توش بذاره،
‫- و اون می‌تونه... ‫- خیلی طولانیه.
‫- هیچ وقت اینقدر طولانی نبوده. ‫- ببین، این کل قضیه،
‫اصلاً مهم نبود. اصلاً شخصی نبود، می‌دونی؟
‫همکارت رانندگی می‌کرد، من "ضربه مغزی" شدم،
‫چون خیلی بد رانندگی می‌کرد، ربطی به تو نداره.
‫ببین، باید یه نوبت برام جور کنی، لطفاً.
‫پنج تا خواهر و برادر کوچیک دارم.
‫- من پیگیری می‌کنم. ‫- نمی‌خوام تو کیسه گُه کنم.
‫- من پیگیری می‌کنم. ‫- واقعاً؟
‫معمولاً... من این چیزا رو زیر لباس نمی‌پوشم.
‫به خاطر درد نتونستم درش بیارم.
‫اشکالی نداره. بهتون میاد.
‫این اولین بار هم نبود که درش آورده.
‫- آره؟ ‫- دفعه قبل...
‫نه، نه. اگه می‌خواید خصوصی نگهش دارید، مشکلی نیست، باشه؟
‫روی سه، باشه؟
‫و یک...
‫- خوبه. ‫- خب. می‌تونید راحت
‫به عقب تکیه بدید.
‫- دقیقاً. ‫- لعنتی!
‫خب. چه حسی دارید؟
‫واقعاً حس می‌کنم...
‫- یه کم بهتره. ‫- خیلی خوبه.
‫آره. دفعه بعد یه کم آروم‌تر تکون بخورید.
‫شما معمولاً بدون پرستار هم درمان می‌کنید؟
‫آره، همیشه کمبود نیرو داریم.
‫آخر هفته‌ها کابوسه.
‫همینه خوبه؟
‫و اِ...
‫آره، فقط حواست باشه به موقع به برنامه شیفت‌ها تو درایو مشترک دسترسی پیدا کنی.
‫اونوقت می‌تونی یه کم شیفت‌هاتو دستکاری کنی،
‫جوری که رئیس نفهمه، باشه؟
‫- موفق باشی، باشه؟ ‫- عالیه.
‫آره...
‫موفق باشی، باشه؟
‫هی، نمی‌شه یه بار یه چیزی اینجا درست کار کنه؟
‫تیم اینجا چطوره؟
‫منظورم اینه که آدماش چطورن؟
‫خوبه. می لی، یه لحظه می‌تونی بیای؟ این باز کار نمی‌کنه.
‫دکتر ارتان زیاد از آدمای جدید خوشش نمیاد، درسته؟
‫امینا خوبه.
‫آره، ممنون.
‫با رئیس‌ها هم همینطوره؟
‫با چهار تای آخری که قطعاً. آره.
‫چطور، چهار تا؟
‫منظورم چهار تای امسال بود.
‫اشتفن همیشه یه احمق جدید پیدا می‌کنه که این کارو قبول کنه.
‫- راستی، آخریه چرا رفت؟ ‫- فروپاشی روانی.
‫اول ماه مه، نزدیک 300 تا مریض،
‫نشئه، مست، زخمی‌های دعواهای خیابونی و این چیزا.
‫اول ماه مه دیگه.
‫آشغال عوضی. پرینتر کار نمی‌کنه.
‫شما ریاست رو نمی‌خواید چون...
‫نه، ما از حاشیه داریم اینجا رو می‌چرخونیم.
‫رئیس‌ها هیچی بلد نیستن، ما خودمون کارو پیش می‌بریم.
‫- دیگه رئیسن دیگه. ‫- آره.
‫آره. بک چطوره؟
‫آه، بک رو بیخیال. از بخش اورژانس بدش میاد.
‫می‌گه ما پول درنمیاریم. خب، تور تموم شد.
‫دکتر وبر، من کل روز اینجام.
‫- خانم شولتز! ‫- به کمک نیاز دارم.
‫آره، الان یکی رسیدگی می‌کنه.
‫الان نمی‌تونم. پیجر اورژانسی‌م فعال شده، باشه؟
‫- صبر کنید، باشه؟ ‫- من از صبح اینجام.
‫آره آره، ولی الان یکی میاد، خانم شولتز.
‫- چرا مریض رو معاینه نمی‌کنید؟ ‫- داره فیلم بازی می‌کنه. همیشه اینجاست.
‫سلام.
‫- شما خانم... ‫- شولتز هستم.
‫خانم شولتز.
‫الان یه دکتر براتون می‌فرستم، باشه؟ یه لحظه صبر کنید، لطفاً.
‫بشینید. الان میایم.
‫فکر می‌کنید من دیوونه‌ام. ولی نمی‌تونید منو اینطوری نادیده بگیرید.
‫و ما هم این کارو نمی‌کنیم.
‫الان خدمتتون می‌رسیم. یه لحظه. الان یکی میاد، باشه؟
‫- زانا، سلام. ‫- سلام.
‫- حالت خوبه؟ ‫- آره.
‫- تو چطوری؟ چی... چیکار می‌کنی؟ ‫- تو چی به اشتفن بک گفتی؟
‫چی به اشتفن بک گفتی؟
من که هیچی بهش نگفتم. چرا می‌پرسی؟
‫آره، معلومه. حتماً یه چیزی گفتی دیگه.
‫- من فقط بهش گفتم تو متخصص داخلی خوبی هستی. ‫- و اینکه از رفتنت ناراحت شدم.
و اینکه از رفتنت ناراحت شدم.
که خب، حقیقت همینه.
احتمالاً تعجب هم کرده،
که چرا خودت داوطلبانه میری بدترین بیمارستان کشور.
باشه
به خاطر همینه زنگ زدی؟
‫- فکر نمی‌کنی هنوز... ‫- نه.
‫- ...چیزایی هست که باید در موردشون... ‫- آره. ولی نه، نه الان. واقعاً.
‫- زانا، الو؟ ‫- بذار الان این کارو نکنیم.
‫یه وقت دیگه انجامش می‌دیم. بهت زنگ می‌زنم.
‫- دست بردار. یعنی چی؟ ‫- باشه، عالیه.
‫- روزها، هفته‌ها؟ داری منو معطل می‌کنی... ‫- من بهت خبر می‌دم.
‫دکتر کِی میاد؟
‫متأسفانه اسپانیایی رو روان یاد نگرفتم.
‫لطفاً بشینید.
‫صبح بخیر، بهترین تیم اورژانس آلمان.
‫عزیزم، گل‌های گوشتی‌ات چطورن؟
‫باید برای آزمایش‌ها می‌اومدم.
‫صبر کنید،
‫الان یه دکتر میاد.
‫اینجا برای کی اومدی؟
‫مریضی که پرکاری تیروئید داره رو می‌برم بالا پیش خودمون.
‫رئیس جدید دارید؟ خانم دکتر ارتان، شما این پست رو نخواستید؟
‫اگه می‌خواستم یه سری دلقک رو مدیریت کنم، می‌رفتم سیرک.
‫- اینجا اصلاً آنتن نداره؟ ‫- نه. شما رئیس جدید هستید، درسته؟
‫آره.
‫اسم من دومینیک هست. ولی همه من رو دوم صدا می‌کنن.
‫من دستیار پزشک داخلی هستم و خیلی اینجا میام.
‫- سلام. سلام. ‫- به بیمارستان روانی خوش اومدید، خانم دکتر پارکر.
‫شما اولین چهره مهربونی هستید که امروز اینجا می‌بینم.
‫برای رعایت انصاف باید بگم،
‫بالا می‌تونیم استراحت کنیم و برای بیمارا وقت بذاریم.
‫کمک! اورژانس!
‫بهش شلیک کردن!
‫داره خونریزی می‌کنه!
‫یه مجروح گلوله خورده دیگه هم داره میاد.
‫یه عابر پیاده تو تیراندازی گیر کرده.
‫- باشه. ‫- دو دقیقه دیگه می‌رسیم.
‫جنی، الان برش می‌گردونیم.
‫داداش!
‫- جنی، یه دور به چپ. ‫- از سرش دور شید!
‫- مراقب باشید! ‫- کمکتون می‌کنم.
‫به کمک نیاز داره!
‫- جنی؟ ‫- هیچی. بذاریدش پایین.
‫هی، شما دو تا. شما دو تا پسر. از اتاق شوک برید بیرون!
‫تامپون‌ها رو بذارید روش! برید کنار.
‫الان یکی میاد، باشه؟
‫خب، چی داریم؟
‫گلوله به شونه‌اش خورده.
‫دارم. دارم.
‫- اسمت چیه؟ ‫- باسم.
‫باسم، من دکتر پارکر هستم.
‫این طرف به کمپرس‌های بیشتری نیاز داریم!
‫اومدم.
‫باشه.
‫باسم، گوش کن. می‌تونی دست منو فشار بدی؟
‫گلوله مستقیم رد شده. جراحی می‌تونه صبر کنه.
‫- زخم دیگه‌ای هم داری؟ ‫- نه، نه.
‫لعنتی.
‫- به حراست نیاز داریم. ‫- حراست نمی‌خواد.
‫اسم همکارت چیه؟
‫براء.
‫- براء؟ ‫- بله؟
‫الان یه عالمه پلیس اینجا میان، باشه؟
‫یه لطفی به جفتمون بکن و اسلحه‌اش رو ببر بیرون، باشه؟
‫باشه، حله.
‫درست میشه، باشه؟
‫به دکتر نیاز داریم!
‫آره، داریم.
‫گوش کن. دستت رو محکم نگه دار. الان یکی میاد، باشه؟
‫میشه لطفاً اینا رو ببرید بیرون؟
‫سلام، یه کم جا باز کنید، لطفاً. سلام، صدامو می‌شنوی؟
‫صدامو می‌شنوی، سلام؟
‫راه‌های هوایی بازه.
‫نبض دارم.
‫باشه، رو سینه‌اش چیزی نیست.
‫فکر کنم خون خودش نیست.
‫پشتش هم سالمه.
‫جای ورود گلوله نیست.
‫خون تو دهنش. اول یه راه وریدی باز می‌کنیم، بعد آنژیو سی‌تی.
‫تو شوکه. نمی‌تونم اینطوری راه وریدی باز کنم.
‫یه دستگاه سونوگرافی می‌خوام، لطفاً.
‫- نه، من راه داخل استخوانی باز می‌کنم. ‫- خیلی طول می‌کشه.
‫- راه داخل استخوانی مناسبه. ‫- راه وریدی با سونوگرافی جواب میده.
‫- اولین کارم نیست. ‫- آهان؟
‫الان کجا می‌رید؟
‫یه لحظه سر رو نگه دارید.
‫بیا، بیا، بیا. اینجا چه خبره؟
‫باتریش خرابه. باید بزنیدش به برق.
‫اون پشت یه پریز هست.
‫مراقب باشید، از سر راه برید کنار، لطفاً! یه لحظه از سر راه برید کنار.
‫یه قدم برید عقب، لطفاً. از سر راه برید کنار.
‫بچه‌ها، یه لطفی بکنید، یه قدم برید عقب.
‫شوخی... نمی‌کنید که.
‫- سیم رابط... پذیرش. ‫- می‌خواید منو مسخره کنید؟
‫اونجا یه سیم رابط هست.
‫سیم کوتاهه؟
‫- سرم، لطفاً. ‫- گلوله به قفسه سینه خورده.
‫مشکل اولیه راه‌های هوایی رو با لوله حل کردیم.
‫مریض رو با دستگاه تنفس میدیم. قبلاً خودش نفس می‌کشید.
‫حدود دو لیتر خون از دست داده.
‫ما تونستیم با سرم و پانسمان یه مقدار تثبیتش کنیم.
‫اطلاعات بیشتری از مریض نداریم.
‫ممنون از تحویل. ما منتقلش می‌کنیم.
‫یک، دو، سه! آره، ممنون!
‫عابر پیاده باید فوراً بره اتاق عمل.
‫لوله تنفسی گذاشتیم براش، ولی فشار خونش داره میاد پایین.
‫دقیقاً مثل فشار خون خودم.
‫خانم دکتر پارکر، فقط برای یک مریض جا دارید.
‫اون می‌ره بالا.
‫این اشتباهه.
‫یه عابر پیاده بی‌گناه اونجاست.
‫اون می‌ره بالا، خودم باهاشون صحبت می‌کنم. ماری، تو جاش رو پر می‌کنی؟
‫به جراحی بگو مریض من می‌ره بالا.
‫مگه حرف رئیس جدید رو نشنیدی؟
‫رئیس. هر روز یه رئیس جدیدِ آشغال.
‫- این رئیس جدیده؟ ‫- آره، بن. این رئیس جدیدته.
‫اگه مریض من بمیره، اون پسرا کل این خراب‌شده رو رو سرمون خراب می‌کنن.
‫و بعدش دیگه تا یه مدت نمی‌تونیم کسی رو درمان کنیم!
‫آشغاله، ولی حق با منه.
‫بگو مریض من اول بره بالا.
‫آره.
‫باشه. پس به محض اینکه اتاق عمل بعدی خالی شد، به من زنگ بزنید.
‫اگه جراحی خبر داد، آخرین مجروح گلوله می‌ره بالا.
‫دکتر ارتان؟
‫دکتر ارتان. چرا مریض شما اول می‌ره بالا؟
‫چون تصمیم درستیه.
‫من قبلاً تصمیمم رو گرفته بودم.
‫نمی‌دونم تو بخش سالمندان‌تون
با چند تا تیراندازی سر و کار داشتید،
‫ولی اینجا کارمون بیشتر از روماتیسم و شکستگی لگنه.
‫این اولین تیراندازی من نیست.
‫دکتر پارکر؟
‫- بله! ‫- مریض شولتز ساعت‌هاست که اینجاست.
‫هر نیم ساعت یه بار میاد پیش من.
‫امروز چشه؟ طاعون؟ وبا؟ جذام؟
‫ما اینجا به همه رسیدگی می‌کنیم...
‫ببخشید.
‫میشه لطفاً بهش رسیدگی کنید؟
‫آره.
‫به لنا شولتز رسیدگی کنید.
‫آه، خانم شولتز. این دکتر پارکر هستن.
‫اِ، به خاطر این همه منتظر موندن، امروز درمان توسط رئیس بخش رو دریافت می‌کنید، باشه؟
‫می‌تونید همین الان بیاید.
‫فابیان، بیا.
‫یه لحظه کوچیک، باشه؟
‫- فقط پروندتون رو بیارم. ‫- فقط دنبال این خانم برید.
‫پرونده لنا شولتز رو می‌خوام، لطفاً.
‫- اتاق معاینه دو خالیه. ‫- باشه، ممنون.
‫میشه پرونده رو بهم بدید.
‫و اِ، میشه لطفاً این رو بندازید دور؟ ممنون.
‫مستقیم برید جلو، خانم شولتز.
‫- آره. ‫- پنجاه تومن؟
‫سه روز دووم میاره. نهایتاً.
‫خانم شولتز.
‫امم، شما این هفته... هر روز پیش ما بودید، درسته؟
‫پنج تا دکتر رو دیدید،
‫و همه‌شون جدا جدا بهتون تأیید کردن
‫که هیچ دلیل جسمی برای علائم شما وجود نداره.
‫پرستارها دیدن که من تشنج کردم.
‫پرستارها گفتن که واقعاً شبیه تشنج نبود.
‫من دیوونه نیستم.
‫نه، هیچ کس هم نمی‌خواد اینو بگه.
‫فقط مسئله اینه که... از نظر پزشکی...
‫دکتر دیروز هم خیلی بی‌ادب بود.
‫می‌گفت من همه چیز رو الکی می‌گم، بعد منو بیرون کرد،
‫ولی نمی‌دونم چطور برم وقتی نمی‌تونم راه برم.
‫ولی امروز بدون مشکل به این بخش اومدید...
‫میاد و می‌ره. بهتون گفتم دیگه! میاد و می‌ره.
‫گوش کنید. ما از سرتون سی‌تی اسکن گرفتیم. خونتون رو آزمایش کردیم.
‫پیش متخصص مغز و اعصاب رفتید. دیگه چیزی به ذهنم نمی‌رسه.
‫باید خجالت بکشید.
‫ببخشید چی؟
‫شما اصلاً به مریضاتون اهمیت نمی‌دید.
‫همه نتایج شما منفیه.
‫من از اینجا نمیرم.
‫پس دو تا راه داری.
‫یا خودت با بچه‌ات میری، یا با حراست.
‫فابیان، بیا بریم.
‫بیا.
‫بهت گفتم امروز یه اتفاقی میفته.
‫شرط رو بردم.
‫ایول، تو خیلی خفنی، اولاف.
‫شاید بالاخره یه چیزی از من یاد بگیری.
‫سه تا تیر خورده، همه‌شونم چاقو خوردن.
‫تبریک میگم. اون بیست تومن رو فردا می‌گیری، باشه؟
‫- من که دنیا رو نساختم. ‫- پلیکان 2611؟
توریست‌ها دوچرخه شون رو از پله‌های خیابون بوته پایین بردن.
چند تا جراحت سطحی.
‫این یکی دیگه جدیده.
‫پلیکان 2611. داریم میریم.
‫باشه؟
‫تمومش کنید. مرحله بعد.
‫اوه، نه.
‫کیف رو بده به من!
‫چی شده؟
‫خانم شولتز پرید جلوی آمبولانس.
‫ببخشید.
‫- مانیتورینگ؟ ‫- آره، دارم.
‫تو، اِ، تریکسی؟
‫بچه رو ببین.
‫دارن میبرنش سی‌تی اسکن.
‫خیلی خوبه.
‫حالت خوبه؟
‫- آره؟ ‫- آره.
‫من اونو...
‫چی شده؟ بیرونش کردی؟
‫آره، منم همین کارو کردم.
‫برگرد مونیخ.