عجب چیزیه! این کُیِ؟
نه بابا، گربه ماهیه.
ایول! یه باس سیاه!
مزه سی باس میده، خیلی خوشمزه‌اس.
ولی...
امروز روزِ ماهی نیست.
شام امشب یاکیتوری داریم!
هورااا!
تور بعد از آخرالزمان
#08 کاسومیگائورا، پیست موتوجی
من تونستم.
یاکیتوری، یاکیتوری
یوکو! من یه اردک پیدا کردم!
هی، این چیه؟
شالاپ!
چرا؟
چون فقط تو داشتی خوش میگذروندی.
هی...
من اینو تو کتابخونه پناهگاه دیدم!
داریم آخرالزمان بازی درمیاریم...
هان؟ یه چیزی اینجاست.
چی هست؟
لجن مال یه چوب ماهیگیری!
اینجا هم یکی هست! مال یه نفر بوده خیلی وقت پیش.
آها. پس حدس میزنم قبلا مردم اینجا ماهی میگرفتن.
هی، شاید باید به جای یاکیتوری ماهی می خوردیم؟
نه! هنوزم امروز یاکیتوری میخوریم!
یاکیتوری!
لطفا در آرامش بخواب.
ممنون که بهمون غذا دادی.
خب، حالا...
الان شروع میکنیم به سلاخی کردن اردک.
راهنمای مبتدیانه یوکو و ایری برای سلاخی کردن
راهنمای مبتدیانه یوکو و ایری برای سلاخی کردن!
اول پرهاشو میکنیم تا بعدا راحت تر بتونیم فرآوری‌اش کنیم.
سه، دو...
ووش چه همه پر... بگیرش!
بعد از کندن پرها، سر، نوک بالها و پاهاشو میبریم!
مور مورم شد.
آشغال‌ها رو میکشیم بیرون.
سنگدان و قلبش خوردنیه، پس حتما نگهشون دار!
در آخر، به صورت تکه ای به قسمت های کوچکتر تقسیمش میکنیم.
و اینم از این - گوشت اردک!
حالا فقط باید به بهترین نحو بپزیمش.
وقتی اینجوری تیکه‌تیکه‌اش میکنیم، حس میکنیم گوشتی‌تر شده، مگه نه؟
گوشت! گوشت!
چجوری مزه‌دارش کنیم؟
نمک...
فقط نمک داریم.
درسته.
همه‌چی با نمک خوشمزه میشه، ولی دلم برای اون طعم‌های دیگه هم تنگ شده.
همین کافیه!
لحظه شماری میکنم.
تا وقتی داره میپزه...
حالا میتونید از قابلیت رالی تمبر آفلاین استفاده کنید.
چرا نریم دنبال تمبر؟
باشه.
کجا؟
اونجا!
وای!
حالا که نزدیک شدیم، از چیزی که فکر میکردم بلندتره، نه؟
ها؟
آماده!
- برو! - ها؟
زدی زیرش که! تقلب کار!
هر کی زودتر برسه، مال خودشه!
هر کی ببره حق داره اول شام بخوره!
نمیتونی منو ببری!
ایول، عجب سرعتی!
نمی بازم، فهمیدی؟
صبر کن... وقت استراحت!
صبر کن... وقت استراحته! بیخیالش!
مسابقه رو بیخیال، باشه؟ مسابقه رو بیخیال، باشه؟ هی! وایسا!
آیری، منو جا نذار!
دارم خفه میشم...
هنوز نرسیدم؟
م-منو کول کن!
بوم!
هی! سنگینه. ف-فکر میکردم پایین تره.
قبل اینکه تموم شه، غروب آفتابو دیدیم
چه منظره ای! چه منظره ای! خیلی انرژی هدر دادم. گرسنه ام. ها؟ وای!
منظره فوق العاده ایه.
چه نمای بزرگی!
اوه...
کوه تسوکوبا.
و همینطور...
کوه فوجی!
پس میشه از استان ایباراکی هم دیدش!
ما از اون طرف اومدیم.
وقتی اینجوری میبینیش، واقعاً پهناوره.
معلومه که هست.
از اونجایی که کاسومیگورا دومین دریاچه بزرگ ژاپن بود.
ها؟
اگه همه دریاچه ها رو با هم جمع کنی—
نیشیورا، کیتائورا، سوتوناساکائورا، و هیتاچی-تونگاوا—
۲۲۰ کیلومتر مربع رو پوشش میده.
انگار ماهی فراوون بوده اون موقع ها،
و ماهیگیری هم یه صنعت توپ بوده واسه خودش.
ولی...
گویا یه سری گونه مهاجم زیاد شدن یهو،
و کیفیت آب هم که داغون بود، یه مشکل دیگه.
چی؟
یعنی این دریاچه قبلا کثیف بوده؟
ولی الان رو ببین، چه شفاف و تمیزه.
هی! پیداش کردم!
جمعشون کنین! رالی تمبر دیجیتال کاسومیگائورا رالی تمبر! پس واقعا یه همچین چیزی هست. فکر میکنی واقعا میشه اینو اسکن کرد بدون اینترنت؟
هی!
کار کرد. دمت گرم.
منم میتونم همون بازیایی رو بکنم که خواهرم و آدمای قدیم میکردن!
خیلی خوشحالم!
مرسی آبجی!
هی...
چی شده؟
شرط میبندم توی هاکونه و اومیهوتارو هم تمبر بوده، مگه نه؟
بیخیال...
بیخیالش شو دیگه.
اوه، خب، مهم نیست! الان دیگه کلا انگیزه گرفتم!
میخوایم بیشتر و بیشتر سفر کنیم و بیشتر و بیشتر تمبر جمع کنیم!
ایول! ایول!
خب، بعدی کجا؟
راستش رو بخوای، من از قبل تصمیم گرفتم!
یه جایی که همیشه دلم میخواست برم،
پیست موته‌گی! پیست موته‌گی! من امروز میخوام توی مسابقه موتورسواری شرکت کنم... میگه قدیما اینجا مسابقات موتورسواری بزرگ برگزار میکردن. شرط میبندم اونجا هم تمبر هست! فهمیدم.
و گوش کن، وقتی رسیدیم اونجا،
فکر میکنم دلم میخواد منم توی پیست مسابقه بدم. غر و لند
گوشت...
من کلا یادم رفت!
م-ما الان داریم با عجله برمیگردیم!
آره!
گوشت یه کوچولو که بسوزه خوشمزه تره، مگه نه؟
اگه بسوزه که تلخ میشه.
گوشت یه کوچولو که تلخ بشه خوشمزه تره، مگه نه؟ مگه نه؟
نمیدونم فقط یه ذره تلخ میشه یا نه.
نه وایسین دیگه گوشتیا!
گشت و گذار بعد از آخرالزمان
وییییییییژ!
غررررر...
وقتی وییییییییژ یا غررررر میکنه بیشتر حس یه موتور واقعی رو میده!
آره دیگه!
مثل موتورهای قدیمی بنزین مصرف نمیکنن،
خب دیگه، کاریش نمیشه کرد.
کاش میتونستم یه موتور با موتور بنزینی رو هم امتحان کنم!
غررر؟
غرررر، غرررر، غرررر!
هی!
یافتم! ورودی همینه!
خداروشکر! الان دقیقا وسط کوهستانیم،
نگران بودم نکنه واقعا وجود نداشته باشه!
نمیدونم ساختنش یه جایی که اگه خیلی هم صدا بده مهم نباشه؟
اون موقع ها کلی آدم دور و بر بودن، حتما خیلی شلوغ بوده!
یه بزرگسال و یه بچه دبستانی، لطفا!
چی؟ من دبستانی نیستم.
ولی اینجوری ارزون تر در میاد.
ورودیش ارزون تره!
خب، الان که رایگانه.
تو خیلی بیشتر از من بچه ای یوکو.
ولی من قد بلندترم.
"جسم یک بزرگسال و ذهن یه بچه دبستانی."
این چیه؟
یه جوک قدیمیه.
وای خدا!
پس این یه پیسته، ها؟
هیچ وقت فکر نمیکردم اینقدر بزرگ باشه!
تونل هم داره!
نمیدونم به کوه های اون طرف وصله یا نه؟
اون تلویزیونه؟
خیلی بزرگه!
کاش میتونستیم ببینیمش وقتی روشن بوده!
اون خط شروع مسابقه‌ست؟
اگه اینجوری دور بزنیم،
احتمالا میتونیم وارد پیست بشیم، درسته؟
یه تابلوی ورودی پادوک هم تو راه بود.
اینجا فقط برای مسابقه موتور و تفریح ساختنش، درسته؟
اون موقع ها مردم عجب چیزی بودن!
داشتن اون اطلاعات رو استفاده میکردن برای بهتر کردن ایمنی و این چیزا دیگه.
تازه، ماشینا هم قبلاً اینجا رانندگی میکردن.
اوکیه! منم دارم ازش رانندگی میکنم!
آره!
اوه اوه! باتری!
چه موقع بدتری!
میتونی باور کنی؟
فکر نکنم بتونیم الان شارژش کنیم.
همینجا شبو بمونیم و فردا دوباره امتحان کنیم؟
همین کارو کنیم.
خیله خب، بریم سراغ کار همیشگیمون...
آره.
بزن بریم اکتشاف!
ما از اون راه اومدیم ما از اونجا اومدیم، درسته؟
یاهوووووو یاهو!
یه چیز خفن پیدا کردم.
ببین چی پیدا کردم! یه عالمه دیگه هم پیدا کردم!
جمعشون کنین! رالی استامپ دیجیتال موتگی
یوکو، پیداش کردم.
خیله خب! دومین مهرمونم زدیم.
گرفتمش!
هورا!
ها؟
یوکو.
-یوکو. -اوه!
خوبی؟
ها؟ آره بابا.
صدای بادو شنیدم الان.
باد؟
ها؟
هیچی بیخیال.
هیچی نیست.
خورشید چه سریع غروب میکنه تو کوه ها، ها؟
خیلی سریعه، مثل دشت های کانتو نیست.
هی، ببین ایری!
اینا کرم شب تابن!
چه قشنگن!
ایناش.
داره میدرخشه!
می دونی، ایری؟
قدیما می گفتن نور کرم شب تاب، روح آدمیزاده.
روح...؟
آره. اونایی که رفتن روح می شن.
یوکو، روح دیگه چیه؟
ها؟ نمی دونم چطوری توضیح بدم.
توی بدن هر موجود زنده ای یه چیزی هست به اسم روح.
اِ... ها؟
آقا روح، روحه دیگه، فهمیدی؟
نفهمیدم.
اوم...
به جشن چهلمین سالگردمون خوش اومدید!
این پیست، که اولش اسمش "تویین رینگ موته‌گی" بود...
وای چه باحال! باورت میشه چقدر صداش زیاده، آبجی؟
چیزی گفتی؟
گفتم صداش خیلی خفنه!
و حالا همه ماشین های معروف قدیمی دارن دوباره زنده می شن!
این دور زدن تو پیست، رویای ماست!
اول از همه، ماشین قهرمان افسانه ای میاد!
وای خدا... خیلی گنگه! هوا از صدا و سرعت داره می لرزه!
موتورا هم که دیگه عالی!
برنده مسابقات جهانی سال ۱۹۸۹ تو کلاس WGP500cc، موتور NSR500!
اینجا داره می ترکه
از شور و شوق مردم، ماشینا و موتورا!
پس این یه پیسته!
ووی...؟ چی شد؟
من دارم تو پیست رانندگی می کنم؟
یه لحظه صبر کن.
چه خبره این سرعت دیوونه وار؟
بهت میگم، باور نکردنی بود!
منم میگم فهمیدم.
تو اون خوابی که همیشه می بینی، تو پیست رانندگی کردی، درسته؟
خب آره، درسته، ولی فقط رانندگی نکردم!
با سرعت نور داشتم می رفتم!
یهو گفتم: "پس این یه پیسته؟"
نگاه کن! آبجی یه زمانی تو این پیست رانندگی کرده!
می دونم یه خواب بود،
ولی خیلی ذوق زده ام که تونستم همون حس رو تجربه کنم!
خب...
شارژ شدم در حد بنز!
آماده ام!
یوهووو! میخوام واقعی رانندگی کنم، نه تو خواب! قفل نیست! یوکو، یه چیز خفن پیدا کردم.
یه چیز خفن؟
خدمت همکاران عزیز لطفا اجازه بدید اینو اینجا نگه دارم تا وقتی که دوباره بتونم تو این پیست رانندگی کنم من برمیگردم، به هر قیمتی! تاکاشی
کشیدن
تادا! خب؟ خب؟
خوشگل شدم؟
محشر محشره.
از اونجایی که قراره با سرعت نور رانندگی کنی، عالیه.
این حسابی میبرتت تو مود، نه؟
به جز مواقع اضطراری،
فکر کنم این اولین باره که با تمام قدرت گاز میدم.
لحظه شماری میکنم!
خیله خب، من رفتم دیگه!
تکون تکون تکون هوی، گل! خوش اومدی.
چه لاکپشتی!
خیلی سریعتر از همیشه بودی.
داشتی با تمام قدرت میرفتی، درسته؟
داشتم میرفتم،
ولی موتوری که تو خوابم سوار شدم سریعتر بود.
به عنوان یه موتور آفرود، برای مسابقات پیست ساخته نشده.
وقتی خواهر بزرگه تبدیلش کرد به موتور برقی،
شاید کُندتر هم شده باشه چون تمرکزش روی بُرد بود.
فهمیدم. ولی فکر کردم از اونجایی که ما اینجا تو این پیست هستیم...
اگه اون خواب رو نمیدیدم،
شاید فکر میکردم همین هم به اندازه کافی سریعه.
وای.
نامردیه که فقط تو قراره بازی کنی.
الان نوبت منه.
ها؟ تو بلدی رانندگی کنی، ایری؟
آویزون...
پام به زمین نمیرسه. آویزون آویزون آویزون من که نمیتونم رانندگی کنم اصلا. بیخیال.
افسرده
ها؟
نگران نباش. فقط بسپارش به من!
هوی.
غرومپ!
ایول!
ویییییژ! ویییییژ! ویییییژ!
ویییییژ!
ویییییژ! ویییییژ! ویییییژ!