‫عه، پرستار باگت...
‫شما سردخانه رو با چی تمیز کردین؟
‫طبق گفته خودتون با اسید کربولیک تمیز کردم.
‫مشکلی پیش اومده خانم؟
‫نه.
‫اتفاقا برعکس.
‫«عیار زبردست»
‫اینجا هم نیست.
‫پس کجاست؟
‫حتی لحظه‌ای چشم روی هم نذاشتم عیار جان.
‫توی سن تو این مسائل طبیعیه.
‫دیگه اونقدر هم که پیر نیستم.
‫آره، کمی پیرتر بشی...
‫رو به زوال می‌ری.
‫مدام ذهنم درگیر این بود...
‫که کی سربازها رو اجیر کرده.
‫کار نگهبان‌ها که امکان نداره باشه.
‫اون‌ها داشتن جیگر خودشون رو تمیز می‌کردن.
‫کار خانم‌های داریوش و گینز هم نیست.
‫مشغول میوه‌دزدی خودشون بودن.
‫دیگه دارم دیوانه می‌شم.
‫جز ما که کس دیگه‌ای اونجا نبوده.
‫نه، یکی دیگه هم بود.
‫کی رو می‌گی؟
‫همون که چکمه‌های قرمز داشت.
‫«همون که چکمه‌های قرمز داشت»؟
‫واسه خودت چی می‌گی؟
‫همون که پشت پرده بود.
‫پس چرا من ندیدمش؟
‫چون پیر و فرتوت شدی فگین خان.
‫دیدی؟ درستش هم همینه.
‫از اول باید همکاری می‌کردیم.
‫باید چشم‌های تیز تو رو ‫با ذکاوت من ترکیب می‌کردیم.
‫اگه با همدیگه باشیم، ‫چیزی جلودارمون نیست.
‫نه، باید جای خودت رو پیدا کنی فگین جان.
‫همین‌جا بود.
‫تحت نظارت جنابعالی پنج هزار ‫سکه طلای پادشاهی گم شده،
‫خیلی هم حق دارم شاکی باشم!
‫آخه چرا حواست نبود گینز؟
‫قربان، چون مأموریت دیگه‌ای ‫بهم محول کرده بودین.
‫بعد از نگهبانان...
‫بله قربان، همه رو تفتیش و بازجویی کردیم.
‫هنوز فرد خاطی پیدا نشده، ولی...
‫پیداشون کنین! همه رو شلاق بزنین.
‫این لکه ننگ رو پاک کنین.
‫نمی‌شه که پونصد سکه ‫پادشاهی رو نادیده بگیریم.
‫اگه نتونم دستمزد سربازان رو بدم،
‫شورش به پا می‌شه.
‫بله قربان، کاملا متوجهم.
‫بهتون اطمینان می‌دم در دست انجامه.
‫- با اجازه‌تون برم. ‫- مرخصی.
‫عه.
‫عمو دیکی درگیر قلمروی دوک شده.
‫ناراحت نباش. ‫شاید همراهش برات مالاریا بیاره.
‫باید امیدوار بود دیگه.
‫لنستم کجاست؟
‫چی‌چیت؟
‫هفته‌نامه پزشکیم رو می‌گم.
‫فنی چند کتاب از اینجا قرض گرفته بود.
‫مگه کتابخونه من چشه؟
‫تو که اصلا کتاب نمی‌خونی!
‫- نگهبانان! ‫- هیس. منم.
‫- می‌دونم. نگهبانان! ‫- دیشب کلا اینجا بودی؟
‫فقط که تو دل نداری بل.
‫این‌ها مال خودته!
‫من سه ماه واسه این منتظر بودم،
‫جنابعالی هم خرابش کردی!
‫وای!
‫لوسین، جلوشون رو بگیر!
‫جلوشون رو بگیرم؟
‫به دستور خودم اومدن.
‫فرماندار می‌خواد تا فردا...
‫شخصی خاطی اعدام بشه.
‫[کتاب مقدس]
‫- عیار؟ ‫- چیه؟
‫این نان کرامپت یه خرده سوخته.
‫محض اطلاعت گفتم.
‫نمی‌خواد بگی.
‫چون کرامپت مسخره‌ات برام پشیزی ارزش نداره.
‫بابت همین باید کلاهت هم هوا بندازی.
‫صرفا اگه سوخته نبود...
‫بیشتر شاکر بودم.
‫طبقه پایین کمک می‌خوایم جک.
‫چارلی داره هیاهو به پا می‌کنه. ‫حالش خوب نیست.
‫باشه، الان میام.
‫مشتاقم ببینم کرامپت فردا چطوریه.
‫آخه کرامپت‌خوردن یکی از ‫بهترین بخش‌های روزمه.
‫اوهوم.
‫جدا؟
‫وقتی هم کرامپتم سوخته باشه،
‫باقی ساعات روزم رو سخت می‌گذرونم.
‫نباید رو به موت باشه.
‫شاهدخت عجوزه‌نما هم اومد.
‫دکتر، می‌شه توی سردخانه صحبت کنیم؟
‫پارچه روی زخمش بود ‫و عفونتش خوب شده بود.
‫نگاه کنین.
‫ایناهاش.
‫- چی بود؟ ‫- روش پارچه بود.
‫آغشته به اسید کاربولیک بود.
‫نگاه کنین، عفونتی نمونده.
‫فهمیدم، خب...
‫خلاصه کمی مطالعه کردم.
‫در واقع کل شب مشغول بودم.
‫با اسم «پاستور»ای برخوردم.
‫- پاستا؟ ‫- پاستور.
‫عین پاستای فرانسویه؟
‫ایشون عبارت «جرم» رو ابداع کردن.
‫میکروب‌هایی که باعث تخمیر می‌شن.
‫- آره. ولی ما چیزی تخمیر نمی‌کنیم... ‫- ولی لیستر...
‫- کی؟ ‫- لیستر توی ادینبورگ رویال...
‫میکروب‌ها رو به عفونت ربط داده.
‫از همین رو اگه تخمیر و عفونت...
‫جای اینکه خودبه‌خود شکل بگیره...
‫یا اثر میاسما باشه...
‫علتش مواد آلیه...
‫این جملاتی که می‌گی ترجمه هم داره؟
‫خلاصه درمان عفونت، اسید کاربولیکه.
‫شاید بشه جون چارلی رو نجات داد.
‫همون اسیدی که برای ‫تصفیه فاضلاب استفاده می‌کنیم؟
‫دقیقا.
‫خودتون رد پارچه رو ببینین.
‫هوم...
‫پس باید بازش کنیم.
‫تا ببینیم پارچه‌ای که می‌گی باعث...
‫جلوگیری از عفونت زیرش شده یا نه.
‫طبیعتا باید بکنیم.
‫[سردخانه]
‫من تا حالا بدن کسی رو باز نکردم.
‫دیگه بیشتر از این که اذیت نمی‌شه.
‫پس اینطوری می‌شه.
‫تمام افکار، احساسات و علایقمون...
‫توی بخشی درونی از جسممون نهفته.
‫مرگ هم همینطور.
‫صرفا پمپاژ خون در بدن انجام نمی‌شه.
‫احتمالا همین اطراف باشه.
‫لوسین!
‫افرادت دارن منزل نازنینم رو خراب می‌کنن.
‫دارم ناراحت می‌شم!
‫گاهی وقت‌ها درد می‌تونه درمانگر باشه.
‫خداوند از بندگان می‌خواد ‫سفره دلشون رو باز کرده...
‫و با اعتراف‌نامه‌ای ‫توبه‌آمیز از گناهانشون...
‫و به کردار قبیح خودشون...
‫اقرار و اعتراف کنن.
‫افرادم دارن به وظایفی که خداوند ‫بهشون محول کرده می‌رسن.
‫به دنبال هر نشانه‌ای...
‫از خطاکاری هستن.
‫بدین ترتیب الان از تو می‌پرسم:
‫شبی که اینجا نبودم کی اومده بود؟
‫«خداوند داغ بر لبانی می‌گذارد...»
‫«که سخن دروغ تلاوت کنند.»
‫کی اینجا بود پگی؟
‫داریوش اومده بود...
‫تا ازم مواظبت کنه.
‫می‌دونست از اینکه تنهام گذاشتی...
‫خیلی احساس نگرانی داری.
‫خدایا شکرت.
‫- دستش درد نکنه. ‫- هوم.
‫واقعا رفاقت...
‫و تعهد رو در حقم ادا کرده.
‫تو بیا!
‫ملحفه‌ها رو جمع کن.
‫اسمت چیه؟
‫بنده فرانسیس اسکرابزم.
‫اسم واقعیته؟
‫چنین اسمی روم گذاشتن.
‫داکینز!
‫الان یادم افتاد نگهبان جوانه گفته بود...
‫که دکتر داکینز و همکارانش اینجا بودن...
‫تا به نگهبانان رسیدگی کنن.
‫جدی؟
‫برمول!
‫بیمارستان رو ببندین.
‫باید از دکتر بازجویی کنیم.
‫عفونت نداره.
‫پس بریم روی چارلی امتحان کنیم.
‫نه، وایستا. این‌ها...
‫اسمشون چی بود؟
‫میکروبن.
‫از کجا بدونیم واقعیه؟
‫فرض منطقی می‌کنیم.
‫با توجه به علائم عارضه...
‫ساده. ساده صحبت کن.
‫به چشم ما دیده نمی‌شن، ‫ولی می‌دونیم که وجود دارن.
‫پس می‌خوای حشراتی نامرئی رو...
‫با اسیدی نابود کنی ‫که برای تصفیه فاضلابه؟
‫دقیقا.
‫تنها مدرکی که براش ‫وجود هم داری...
‫صرفا کتاب و این جنازه است...
‫که هیچ دردی حس نمی‌کنه؟
‫همه‌جوره در موردش تحقیق کردم. ‫بهم اعتما کن.
‫نه، آخه اعتماد ندارم.
‫اگه بیشتر وقت بذاریم و...
‫مدرک جمع کنیم اعتماد می‌کنم.
‫ولی اونچه که من الان دیدم...
‫روشی درمانی بود که هر دانشجوی پزشکی‌ای...
‫با چشمان بسته ‫و نیمه هوشیار می‌تونن انجام بدن.
‫پسره داره می‌میره دکتر.
‫آره، ولی شوک سوختگی اسید...
‫ممکنه به مرگش سرعت هم بده.
‫اصلا نجات جونش براتون مهمه؟
‫عمیقا برام اهمیت داره.
‫راهی پیدا کن که بدون آسیب‌زدن...
‫بشه از اسید کاربولیک استفاده کرد...
‫بعدش می‌تونی روی چارلی استفاده‌اش کنی.
‫تا اون موقع واکنشم به این روش ‫«بزن به چاک» می‌مونه.
‫این چه طرز صحبت کردنه؟
‫آخ، عذرخواهی بنده رو بپذیرین.
‫منظورم «بزنین به چاک بانوی عزیز» بود.
‫ضمنا با همه اینطوری حرف می‌زنم.
‫[اطلاعیه: ورود ممنوع]
‫می‌خوام مدرک موثق مجرمانه ‫علیه داکینز پیدا بشه، فهمیدین؟
‫اگه مزدتون رو می‌خواین...
‫گوشه و کنار بیمارستان رو بگردین.
‫قویه. زیادی قویه.
‫یخ نارگیلمون کجاست؟
‫گمون می‌کنم زیر خوک باشه.
‫می‌شه دستی بهم برسونین؟
‫عیار! عیار خان!
‫یکی داره میاد.
‫گینز توی راهه.
‫- ای کثافت. ‫- آروم باش.
‫اگه فرار کنیم عین گربه‌ای که سرش...
‫توی دیگ مونده گناهکار جلوه می‌کنیم،
‫این بار واقعا هیچ گناهی نکردیم. ‫پولشون رو ندزدیدیم.
‫ولی فکر کنم متوجه شدم ‫که پولشون دست کیه.
‫گمونم بهتره اعتراف‌هامون رو هماهنگ کنیم.
‫فگین.
‫فگین!
‫سلام آقای داکینز.
‫دکتر داکینز هستم.
‫می‌شه خصوصی صحبت کنیم؟
‫مشکل معده‌تون عود کرده؟
‫بفرما بشین دکتر.
‫زمانی که بنده با جناب فرماندار ‫در آفریقا بودم،
‫پیاده‌نظامی بابت منشی بودنم ‫من رو مسخره کرد.
‫«فقط قلم دست می‌گیری، ‫شمشیر بهت نمیاد».
‫ولی وقتی موقع دزدیدن آذوقه ‫مچش رو گرفتم،
‫با همین قلم بود که حکم ‫مرگش رو امضا کردم.
‫عجب حکایت دلپذیری.
‫گفته شده وقتی سکه‌ها دزدیده شدن ‫شما در منزل بنده بودین.
‫برای درمان افرادتون رفته بودم.
‫که بابتش دو سکه بهم بدهکارین.
‫خدمتکارتون آقای فگین هم اونجا بوده.
‫اگه اشتباه نکنم ایشون محکوم بودن.
‫اکثر خدمتکاران زندانیان محکوم هستن.
‫بدین ترتیب شبی که سرقت رخ داده،
‫شما مجرمی رو با خودتون...
‫به عنوان دستیار طبابتم آوردم.
‫آها، ایشون کی طبابت یاد گرفتن؟
‫خودم یادشون دادم.
‫آها، وردست فامیل یاد گرفتن.
‫آهای! بیا صحبت کنیم ببینم.
‫انتهای راهرو رو می‌گردیم...
‫ضمنا شایعاتی به گوش بنده رسیده...
‫که اگه اشتباهه بی‌زحمت تصحیحم کنین.
‫شنیدم آقای فگین فامیل شماست.
‫شوهرخاله‌ام هستن. ‫نسبت دوری داریم.
‫احیانا خانواده شما پرجمعیته؟
‫خواهر و برادران زیادی دارین؟
‫بنده تک‌فرزندم.
‫پدر مرحومم خواسته بود ‫از ایشون مراقبت کنم.
‫ایشون هم ناگهان سر و کله‌اش پیدا شد،
‫و طبیعیه که احساس کنم...
‫مسئولیت نگه داری از ایشون با بنده است.
‫ولی ایشون از لحاظ ذهنی مشکل دارن.
‫فایده‌ای نداره بخواین ازشون بازجویی کنین.
‫فایده‌اش رو من باید تشخیص بدم.
‫کمکم کن.
‫آها!
‫بیاین.
‫اون شب که شما تشریف آورده بودین...
‫مشغول درمان افرادم بودین.
‫آره، خیلی هم کار سختی بود.
‫همه‌جا بالا آورده بودن.
‫پس چطور حواستون به کارهای فگین بود؟
‫استعدادش رو دارم.
‫استعداد؟
‫جای تأسف داره.
‫این طاعون لعنت‌شده...
‫جان‌های بی‌گناه زیادی گرفته.
‫حالا می‌شه دفنش کنم تیم؟
‫بله.
‫خیلی سنگینه‌ها.
‫پس جنابعالی با استفاده از مجوزتون...
‫که جهت طبابت به شما داده شده...
‫گذاشتین درست در موقعی...
‫که سکه‌ها به سرقت رفتن...
‫محکومی سال‌خورده‌ای ‫که سابقه طبابت نداشته...
‫از نگهبانان منزل من رد بشه.
‫درست فهمیدم؟
‫صرفا بابت نوشتن گزارش فرماندار می‌پرسم.
‫شما هم در شبی که قرار بوده...
‫مرسوله‌ای ارزشمند به دستتون برسه،
‫نگهبانان مریض‌احوالتون رو تنها گذاشته،
‫و بدون اینکه مأمور مسئولی بذارین، ‫غیبتی غیرموجه داشتین،
‫درست می‌گم؟
‫صرفا بابت دفاعیه بیمارستان می‌پرسم.
‫دکتر جان، شغل جفتمون ایجاب می‌کنه ‫که حافظ جان آدم‌ها باشیم.
‫جدا؟
‫هر مجرمی که بنده برای فرماندار دستگیر کنم،
‫جان آدم بی‌گناهی رو ‫از محکوم‌شدن نجات می‌ده.
‫برای همین مهمه که شما رو...
‫از فهرست مظنونین خط بزنم دکتر.
‫چون محض اطلاعتون باید بگم،
‫جناب فرماندار دستور اعدام فرد خاطی رو دادن،
‫و بنده باید دستور فرماندار رو اجرایی کنم.
‫فعلا باهاتون کاری نداریم.
‫برمول.
‫شوهرخاله‌اش رو بیارین.
‫نوربرت فگین هستین؟
‫می‌شه صحبتی داشته باشیم؟
‫مشتاقانه حاضرم کمکتون کنم،
‫ولی باید در خدمت رئیسم باشم.
‫شما شوهرخاله دکتر هستین؟
‫بله. ایشون خواهرزاده مارجری هستن.
‫از روی کنجکاوی می‌پرسم: ‫باز خواهر زن شما باز هم بچه داره؟
‫یعنی داکینز خواهر و برادری داره؟
‫- راستش خاطرم نیست. ‫- سعی کنین به خاطر بیارین.
‫تقریبا نه تا خواهر و برادر داره.
‫اسم‌هاشون رو بلدین؟
‫اِم، بسیارخب...
‫البته زیاد به ذهن پیرمردی ‫چون من اتکا نکنین.
‫اِم...
‫آلجرنون، بالتازار، مورتیمر...
‫هوراشیو که اسمش رو از روی ‫هوراشیوی کبیر گذاشتن،
‫کوئینتون، تادئوس، سیمئون، کلارنس،
‫با... اسم کوچیکه چی بود؟
‫آها، ویولت بود.
‫معذرت می‌خوام. خیلی تند گفتین.
‫اگه می‌شه دوباره بگین...
‫که بتونم ثبت کنم.
‫آلجرنون، بالتازار، مورتیمر...
‫هوراشیو که اسمش رو از روی ‫هوراشیوی کبیر گذاشتن،
‫کوئینتون، تادئوس، ‫سیمئون، کلارنس...
‫با... آها، ویولت کوچولوی نازنین.
‫متشکرم جناب فگین.
‫روایت شما مهر تأییدی بر حدسیاتم بود.
‫- به گینز چی گفتی؟ ‫- درست شد.
‫لازم نیست به من بگی ‫چطور باید با مأمور صحبت کنم.
‫خب می‌پرسم بهش چی گفتی.
‫بهش گفتم نه تا خواهر و برادر داری.
‫آلجرنون، بالتازار، مورتیمر...
‫من بهش گفتم تک‌فرزندم.
‫خب، پس بهمون شک کرده.
‫من هم بودم می‌کردم.
‫اگه روایاتمون رو هماهنگ کرده بودیم...
‫من خواستم هماهنگ بشیم، ‫ولی جنابعالی خراب کردی.
‫آره، دلیل خوبی هم براش داشتم. ‫پوله رو پیدا کردم.
‫پس دمت گرم.
‫پوله رو پس می‌دیم ‫و کل این قضیه رفع می‌شه.
‫پسش بدیم؟ ‫من به عمرم کلی چرندیات شنیدم،
‫ولی جنابعالی داری تخصص ‫چرت گفتن رو منقلب می‌کنی.
‫پوله کجاست فگین؟
‫مجبور شدم از دست سربازان قایمش کنم.
‫کجا قایم کردی؟
‫نزدیک تینکلر گذاشتم.
‫تینکلر که مرده.
‫توی تابوت قایمش کردی؟
‫به تابوتش هم نزدیکه.
‫پس کجا قایم کردی؟
‫- بهت که گفتم. نزدیک تینکلره. ‫- ولی کجاش؟
‫نزدیکشه دیگه.
‫دقیق‌تر بخوام بگم توی تینکلره. ‫درون تینکلر قایمش کردم.
‫ممکنه توی هر کدوم این گورها باشه.
‫آره، سر استاد هفته پیش خیلی شلوغ بود.
‫باید آپوتی رو پیدا کنیم.
‫یادشه کجا دفنش کرده.
‫کمک می‌کنه نبش قبرش کنیم.
‫کار درستی نیست عیار.
‫جان؟
‫اصول اخلاقیم اجازه نمی‌ده.
‫از کی تا حالا اصول اخلاقی داری؟
‫در این زمینه‌ها دارم.
‫زندگی ملت دشواره.
‫این آدم‌ها مصیبت‌های خودشون رو داشتن.
‫اوقات خوش و ناگوار داشتن،
‫الان به آرامش رسیدن،
‫پس بهتره مزاحمشون نشیم.
‫ولی دیگه آدم که نیستن، نه؟
‫- صرفا غذای کرم‌های زیر خاک شدن. ‫- اینطوری نگو عیار.
‫الان وقت نازک‌نارجی‌بازی نیست فگین.
‫گینز هیچی نمونده پوستمون رو بکنه.
‫بگو ببینم مشکلت چیه.
‫می‌دونم هیچ‌وقت برات پدر خوبی نبودم.
‫نه، چون اصلا پدرم نبودی.
‫یادت رفته ولم کردی و رفتی؟
‫کدوم پدری بچه‌اش رو ول می‌کنه؟
‫هم ولت کردم و هم نکردم.
‫ناسلامتی سیزده سالم بود ‫که توی سلول تنهام گذاشتی و رفتی.
‫می‌دونم. بابتش هم خیلی ناراحتم.
‫ولی قصد داشتم کمکت کنم.
‫واقعا حسن نیتت رو خوب نشون دادی.
‫ولی من الان ازت کمک می‌خوام.
‫من هم دارم بهت می‌گم...
‫که فقط حاضر به انجام این کار نخواهم بود.
‫ناسلامتی این‌ها هم آدم هستن.
‫این جماعت هم مادر و پدری داشتن...
‫که نمی‌خوان فکر کنن ‫فرزندشون الان چه ظاهری داره.
‫تو از کجا می‌دونی؟
‫چون من هم عزیزی از دست دادم.
‫اگنس کوچولوم رو از دست دادم.
‫نور چشم زندگیم بود. ‫حتی شش سالش هم نشده بود.
‫چرا من از این بابت خبر نداشتم؟
‫چون بعد که تو رفتی، ‫خیلی برام سخت بود که، ام...
‫هوم...
‫اگنس دختر سرکش و شیطونی بود.
‫توی کوچه پشت منزلمون بازی می‌کرد،
‫یادته کدوم می‌شد؟
‫وقتی خونه بودم یکهو از پشت...
‫رخت‌شور بیرون می‌پرید تا من رو بترسونه.
‫من هم کم زهره‌ترک نمی‌شدم.
‫عزیزترین چیزی بود که توی زندگیم داشتم.
‫اینکه حتی تصور کنم کسی بخواد...
‫به آرامشش لطمه‌ای بزنه، پس نیستم.
‫خود زندگی اندازه کافی دشواره عیار.
‫باشه.
‫خودم تنها انجام می‌دم.
‫بذار آپوتی رو پیدا کنم.
‫- بیا دعا کنیم. ‫- آها، آره.
‫پرودگارا، جسممان فاسد گشته است...
‫و به درجه شرارت فول کرده‌ایم.
‫به دوست عزیز و ارجمندم لوسین ‫دست یاری برسان.
‫دزدانی که در حقش خیانت کرده‌اند را پیدا کن،
‫و خشم انتقام خود را نثارشان کن.
‫- وای، آمین. ‫- آمین.
‫لوسین، انتظار نداشتم بیای.
‫خیلی نگرانت بودم.
‫متشکرم داریوش. ‫ممنون که به فکرمی.
‫احیانا کاری از دست من برمیاد؟
‫پگی جان، شما داخل باش.
‫مسائلی رو باید به دوستم بگم...
‫که بهتره تو چیزی ازشون ندونی.
‫به نظر آشفته میای.
‫این پرگنه محاکمه آتیشن منه.
‫سعی دارم میان دزدان این پرگنه ‫عدالت رو برقرار کنم.
‫اما فرماندار بچه‌ای بیش نیست.
‫زنش هم عفریته‌ای بیش نیست.
‫این داکینز که جراح جوانمونه هم...
‫مایه دردسریه که نمی‌تونم ازش حرف بکشم.
‫من هم همینطور.
‫میل شدیدی به قمار داره.
‫بدهی‌هایی داره که از پرداختشون عاجزه.
‫جدی؟ گمون کنم بیشتر از اونچه...
‫بروز می‌ده، اطلاع داره.
‫خب پسر جان. بیا بریم.
‫خانم‌ها و آقایون، جمع بشین.
‫آفرین، نزدیک‌تر بشین.
‫تعارف نکنین.
‫امروز بعد از غروب،
‫قهرمان بی‌همتای بندر ویکتوری...
‫با مبارزان جدیدی مبارزه خواهد کرد.
‫برای برنده‌ای که بتونه مغلوبش کنه،
‫جایزه پنج پوندی مشخص شده.
‫تا کنون هیچ‌کس شکستش نداده.
‫آیا کسی بین شما شهامتش رو داره؟
‫کسی جرئتش رو داره؟
‫آره! من می‌دم! ‫من شکستش می‌دم. من!
‫دکتر رو خبر کنین.
‫پیداتون کردم.
‫سلام بانو بل. ‫بذارین همراهیتون کنم.
‫قراره در مورد اون آقای گنده ‫که دنبالتونه صحبت کنیم؟
‫عه، نه. بهتره نکنیم.
‫باشه. توی جریان اسیده پیشرفت کردم.
‫مشخصه. آخه لباستون رو داره می‌خوره.
‫وای.
‫زخمی هم شدین. ‫بیاین اینجا.
‫متوجه حرفت نیستی عیار. ‫دقیقا نقشه‌ات چیه؟
‫می‌خوام به اونجا برم دیگه.
‫به محل کار مردی بری...
‫که می‌خواست دست‌هات رو قطع کنه؟
‫آره، وقتی حواسش نبود...
‫یواشکی پیش آپوتی می‌رم.
‫آپوتی که سابقا آکج‌دار بوده ‫و لقبش نهنگ‌کش بوده،
‫برای کسی کار می‌کنه...
‫که می‌خواست دست‌هات رو قطع کنه.
‫قبول دارم، باید روی نقشه کار کنیم.
‫من دلقک تک‌پایی می‌شناختم...
‫که خیال می‌کرد می‌شه توی انگلستان،
‫با رقص موریس خیابانی پولی دربیاره.
‫موفق هم شد؟
‫نه، بعد از حمله گله‌ای سگ ‫توی پارک کلپهام کامن مرد.
‫خواستم بگم حتی نقشه اون دلقکه ‫از نقشه تو بهتره.
‫ترش شده.
‫- متشکرم. ‫- شبتون به خیر.
‫این صدف‌ها رو با هزار مشقت ‫می‌شه باز کرد، قبول داری؟
‫جک، از سر راهم برو کنار. ‫شب مبارزه منه.
‫بی‌خیال شو فلش‌بنگ خان.
‫طرف می‌زنه قیافه‌ات رو کج و کوله می‌کنه.
‫نه، اول خسته‌اش می‌کنم.
‫بعد هم تمام! ‫قهرمان بندر ویکتوری می‌شم!
‫دیدی؟ فلش‌بنگ حواسش رو پرت می‌کنه.
‫من هم قبر تینکلر رو پیدا می‌کنم.
‫بعد هم می‌زنیم به چاک. ‫مشکلی پیش نمیاد.
‫چرا همه دیوانه شدن؟
‫آقایون، آقایون...
‫مبارز جدیدما...
‫طبیب معروفمونه که می‌شناسیمش...
‫دکتر جک داکینزه.
‫دکتر جک! دکتر جک! دکتر جک!
‫نه، نه، نه، نه...
‫صرفا اومدم تماشا کنم.
‫بیا جلو دکتر جان.
‫انقدر خجالتی نباش.
‫نه، اصلا راه نداره.
‫اول من اسم‌نویسی کردم. نوبت منه.
‫مطابق قوانینه دیگه. ‫باید منصف باشیم.
‫راست می‌گه.
‫باشه. زود دخلش رو بیار،
‫بعد سراغ دکتره برو.
‫مبارزمون تا امروز منشی خط کشتیرانی بود،
‫امشب هم جنازه‌ای توی تابوت می‌شه.
‫فلش‌بنگ ریورا!
‫آپوتی. آپوتی.
‫آپوتی. آهای، آپوتی.
‫آپوتی، تینکلر رو کجا دفن کردی؟
‫یک...
‫- دو... ‫- خاک عالم. حالش خوبه؟
‫سه...
‫چهار...؟
‫باید فشار رو از روی مغزش برداریم.
‫اگه بمیره، ما هم می‌میریم فگین.
‫این رو بگیر، تا سالن نمایش ببرش.
‫اونجا می‌بینمتون.
‫مگه من نوکر جنابعالی‌ام؟
‫باید خرت رو برات جابه‌جا کنم؟
‫عجله نکن جک!
‫اگه درمانش هم نکردی من شخصا مشکلی ندارم!
‫ترسوندیم‌ها.
‫دوست داری توی ‫عمل جراحی مغز باشی؟
‫می‌خوای جمجمه کسی رو باز کنی؟
‫هیجان‌انگیزه.
‫تا حالا چنین عملی کردی؟
‫نه، ولی روشش رو بلدم.
‫باید با مته بزرگ جمجمه رو باز کرد...
‫ولی معمولا بیماران از عفونت می‌میرن.
‫پس چرا کمک من رو می‌خوای؟
‫چون نمی‌خوام طبق معمول ‫بیمار از عفونت بمیره.
‫باید جمجمه‌اش رو باز کنیم...
‫تا فشارش رو خالی کنیم.
‫خب، نشون بده ببینم این...
‫اسید فاضلابی که داشتی کجاست.
‫باید به طریقی روی جمجمه‌ای...
‫که کاملا باز شده استفاده‌اش کنم.
‫- این چه کاریه؟ ‫- سوزش حس نکردی، نه؟
‫نه.
‫ولی کاربرد هم داره؟
‫نمی‌دونم. ولی شاید داشته باشه.
‫بالاخره پیدات شد. چرا معطل کردی؟
‫درگیر چارلی بودم.
‫هنوز نمرده؟
‫زدی بیهوشم کردی!
‫خب حالا، آروم باش.
‫سرت رو تکون نده.
‫الان درد زیادی حس نمی‌کنی؟
‫یه خرده سردرد دارم.
‫چون یه تکیه از جمجمه‌ات باز شده.
‫حس می‌کنم توش هوا رد می‌شه.
‫خداوند تو را نزد من فرستاده است.
‫«دشمنان خود را دوست بدارید ‫و به آنان که نفرت می‌ورزند نیکی کنید.»
‫انجیل متی، فصل پنجم، باب چهل و چهارم.
‫من و دیگه حسابمون صاف شده. ‫هر خواسته‌ای داری بهم بگو.
‫جای تینکلر رو می‌خوام.
‫تینکلر کجا دفن شده؟
‫بخش جنوبی گورستان، ‫سومین قبر از سمت چپ.
‫محافظ قبر داره.
‫آپوتی اصلا نگفته بود...
‫که محافظ قبر هم گذاشتن.
‫آخه با مته جمجمه‌اش رو سوراخ کرده بودی.
‫آخه چرا باید روی قبر کسی ‫قفس فلزی بذارن؟
‫چون نذارن کثافت‌هایی مثل ایشون...
‫به آرامش مردگان لطمه‌ای وارد کنن.
‫فلش‌بنگ، چاشنی بمب لازم دارم.
‫صرفا واسه منفجر کردن این میله‌هاست. ‫زیاد قوی نباشه.
‫دارم، دارم.
‫فقط همینه کوچیکه رو داری؟
‫بزرگه هم دارم.
‫ببخشید خانم پرستار.
‫می‌شه غذایی برام بیارین؟
‫خدایا شکرت.
‫عمل کرد!
‫خانم، اگه می‌شه تکه‌ای شیرینی بیارین.
‫من رو باید «بانوی عزیز» خطاب کنی.
‫باشه، می‌رم ببینم چی داریم.
‫عجله کن فلش‌بنگ. ‫الان همه بیدار می‌شن.
‫باشه دیگه. ‫باید مطمئن بشم کارسازه.
‫به نظرت بعدش چی می‌شه؟
‫منظورم بعد وقتیه که می‌میریم.
‫آخه توصیفاتی که از آخرت می‌شه...
‫چندان به نظرم جالب نیست.
‫نمی‌شه که بشینیم و چند تا...
‫موجود ریشو رو بپرستیم.
‫یعنی توی بهشتشون نوشیدنی ندارن؟
‫صدف خوراکی ندارن؟
‫به نظرم در اون صورت باید دنبال...
‫فهرست غذای جای دیگه‌ای باشی.
‫راستش...
‫اغلب اوقات از خودم می‌پرسم:
‫الان اگنس کوچولوم کجاست؟
‫جاش توی بهشته.
‫می‌دونی...
‫قبلا می‌اومد...
‫سرش رو روی...
‫پاهای باباش می‌ذاشت.
‫من هم موهاش رو نوازش می‌کردم.
‫واقعا خیلی...
‫موهای قرمز بلند و خوشگلی داشت.
‫چه حیف که هیچ‌وقت ‫تصویرش رو ثبت نکردی.
‫آها، اتفاقا کردم.
‫اون یارو توی خیابون بیکر رو یادته؟
‫همون که در ازای یک پنی...
‫نقاشی‌های کوچیک می‌کشید.
‫نقاشیش رو برام کشید.
‫همیشه هم دور گردنم می‌ندازمش.
‫خب، حاضر شد.
‫این که سگه.
‫اگنس سگت بود؟
‫چهار ساعتی که من داشتم قبر می‌کندم،
‫به خاطر یه سگ حاضر نشدی کمکم کنی؟
‫از اول هم نگفتم انسانه.
‫لباس‌هاتون رو دربیارین ‫و پول‌هاتون رو بدین.