‫هنوز ‌23 ثانیه برام مونده!
‫یه لحظه سایمون!
‫ایول
‫- باشه ‫- یه دقیقه!
‫پنج دقیقه تموم شد. بفرما
‫وایسا. وایسا
‫خیلی‌خب. صبر کن
‫وای خدا. خب حله
‫بیا. بذار... کثیف شده
‫زود. بدو بدو
‫- امروز دوباره میرم اون خونهه رو ببینم عزیزم ‫- خب
‫همونی که پنج تا دستشویی داره
‫یکی برای تک تک اعضای این خانواده
‫باورت میشه؟
‫نمی‌دونستم همچین چیزی هم هست. ‫مثل عمارت می‌مونه
‫انقدر دستشویی داره که نمی‌دونیم ‫دیگه باهاشون چیکار کنیم
‫تو که برات مهم نیست. ‫سرکار می‌رینی
‫- نباید «ریدن» رو به کار ببریم ‫- راست میگی، ببخشید
‫- نمی‌تونی ببندیش چون... ‫- خب الان تجدید میشم!
‫- اینو بیار بیرون ‫- خیلی‌خب رفیق
‫- نگهش می‌دارم. می‌خوامش! ‫- باشه. ولی نمی‌تونی کیفت رو ببندی
‫خب، شبت با ویل چطور بود؟
‫تا 30 ثانیه خوش گذشت
‫بعدش دوباره شد همون آش و همون کاسه
‫به معنای واقعی داشتیم ‫نبش یه خیابون
‫ساعت یک شب سر همدیگه داد می‌زدیم
‫ای خدا. همین شنیدنش هم
‫باعث میشه از این بیست سال اخیر ‫احساس سرزندگی بیشتری کنم
‫باید بیشتر داد بزنم
‫- داد زدن خیلی اولیه‌ست ‫- می‌دونم
‫غر زدن اولیه نیست
‫نه، واقعا... دروغ نمیگم، ‫شب خیلی خوبی بود
‫ولی نمی‌تونم... ‫حقیقتاً...
‫اونقدر تو زندگیم وقت ندارم ‫که مشکلات من‌درآوردی هم توش جا بشن
‫به قدر کافی مشکلات واقعی دارم. ‫مثل اون
‫سومین باره که قراره اون خونه‌ی ‫تو انسینو رو ببینم
‫به خدا قسم اگه نخرمش، ‫اخراجم می‌کنه
‫بهت گفتم دایان رو بعنوان مشاور املاکیت...
‫- استخدام نکن ‫- می‌دونم
‫یه مامان اداریه. ‫از سر ما زیادیه
‫لامصب کت تنشه
‫- فهمیدیم. تو توی اداره کار می‌کنی ‫- آره
‫ولی ما معمولیا تو خونه کار می‌کنیم
‫فقط چون شلوار راحتی می‌پوشم
‫دلیل نمیشه شغل واقعی نداشته باشم
‫- زیادی برام باکلاسه. می‌دونم ‫- آره
‫خودم می‌دونم. ‫اگه جفتمون بچه‌دار نبودیم
‫از اولش هم امکان نداشت ‫با من کار کنه
‫- هیچوقت ‫- سلام!
‫- دایان! ‫- ادای قیافه اونو درنیار
‫- سلام سیلویا ‫- سلام
‫چه روز هیجان‌انگیزی. ‫قراره امروز پیشنهاد ارائه بدیم
‫بله. امروز فقط قراره بریم ‫با پول خونه بخریم!
‫چون ایشون من رو سرویس کرده
‫- اقرار می‌کنم! ‫- امسال حدود...
‫40 تا خونه رو سر زدیم
‫- نه ‫- من خونه الن و پورشا رو...
‫تو یه روز بهشون فروختم
‫- تعریف الن رو زیاد شنیدم ‫- منم!
‫بهش گفتم «هیچ میان‌بری وجود نداره
‫نمی‌تونی هم متراژ، ‫هم نوساز بودن
‫و هم مکان رو تو یه قیمت خاص داشته باشی»
‫می‌دونم. حق با تو بود. ‫من اشتباه کردم
‫و یه خونه بهسازی‌لازمِ معرکه بهش رسید
‫البته خب قطعا پروژه زمان‌بریه
‫ولی الان که کوچولوشون رفته
‫مهدکودک، دیگه پروژه رویاها میشه
‫بالاخره براش وقت دارم
‫بگذریم. ببینین خانوما. ‫من داره دیرم میشه
‫باید برم مالیبو ‫که یه مجتمع ساحلی نشون مشتری بدم
‫نمی‌تونم بگم برای کی، ‫ولی اسمش با اشمین لیزل هم‌قافیه‌ست
‫ولی بعدش برمی‌گردم که شما رو ببینم
‫- ممنون دایان. حرف نداری ‫- خدافظ
‫ممنون بابت تلاش بی‌وقفه و صبوریت
‫- موفق باشی ‫- می‌دونی چیش عجیبه؟
‫وای خدا
‫اشمین لیزل اتفاقا اسم واقعی
‫پدر پدربزرگم تو استونی‌ـه
‫- نه. نه ‫- بهش میگیم پاپی اشمین
‫فکر می‌کردم اشمین لیزل بچه پنجم ‫خانواده فان‌ترپ‌ـه
‫- شنیدم. آره ‫- اشمینی
‫ای خدا
‫خب، دیگه چی؟ ‫امروز برنامه هیجان‌انگیزی داریم؟
‫- خدای من. از اون گنده‌هاست ‫- بگو ببینم
‫میرم برای سم سوابق واکسیناسیون بگیرم
‫اولین شب دور از خونه‌ست. ‫آره، خیلی هیجان‌انگیزه
‫- واقعا همچین روزایی رو دوست دارم ‫- منظورت هرروزه؟
‫آره
‫سلام سیلویا. ویل هستم. ‫کارم خیلی اورژانسیه
‫حتما بهم زنگ بزن
‫چی شده؟
‫کار اورژانسی‌ای در کار نیست. ‫شوخی کردم
‫حالت چطوره؟
‫خیلی‌خب. چی می‌خوای؟
‫بیا گپ بزنیم. ‫برنامه‌ت چیه؟
‫داستان چیه؟
‫خیلی‌خب، باشه. ‫میگم بهت
‫کارت اعتباریت رو تو بار من جا گذاشتی
‫- سگ توش ‫- اگه می‌خواستی بازم باهام بیای بیرون
‫لازم نبود این ماسماسک رو جا بذاری
‫می‌تونستی دعوتم کنی به ناهار
‫واقعا برای این حرفا وقت ندارم
‫- پس شد ناهار؟ ‫- نه
‫- برانچ؟ ‫- نه
‫دیم سام چطوره؟ ‫پیشنهاد نهاییم همینه. دیم سام بخور، لاغر شو
‫خیلی‌خب. خدافظ ویل
‫وایسا بابا. ‫کارت اعتباریت رو نمی‌خوای؟
‫تو دیشب نصف شب، وسط خیابون ‫سرم داد زدی
‫هیچکس تو زندگیم اینجوری باهام
‫رفتار نمی‌کنه، به جز ‫هر سه تا بچه‌ام
‫تو هم سرم داد زدی. ‫داد می‌زنیم دیگه. آدما داد می‌زنن
‫بعدش به هم پیام دادیم. ‫اوکیه. چیزی نشده
‫من فراموش کردم. تو هم بکن
‫خودت بکن
‫خب، آب داره میاد بالا، ‫ولی می‌ترسم دوباره سیفون بکشم
‫نمی‌دونم. لوله‌بازکن بزنی ‫شاید درست شه، شاید بدتر شه
‫جدی؟ برو برنامه تعمیرات خونه راه بنداز ‫تو تلوزیون
‫به شدت آماده ترک این خونه‌ام
‫- تو می‌تونی ‫- وای خدا. داره سرریز می‌کنه!
‫- چیکار کردی؟ ‫- هیچی. فقط بهش نگاه می‌کردم
‫وای نه! همه‌جا رو گرفت. ‫این چه زندگی‌ایه من دارم؟
‫می‌خوای من بیام خونه؟
‫- خدافظ ‫- خدافظ. دوستت دارم عزیزم
‫توالت!
‫گندش بزنن. تف توش. نه!
‫لعنتی
‫اومدم!
‫تو اینجا چیکار می‌کنی؟
‫- بهش میگن قهرمان بودن ‫- برای این چیزا وقت ندارم
‫من مرد بزرگی‌ام. ‫در مدح من ترانه‌ها خواهند گفت
‫- چیکار می‌کنی؟ ‫- کمک می‌خوام. میشه بیای اینجا؟
‫میشه از این آووکادوها بردارم؟
‫ای خدا
‫باور کن فقط آبه
‫- جدی؟ باشه ‫- جلوشو بگیر
‫نمی‌دونم چیکارش کنم
‫چه وضعی شده
‫این کار توئه؟ ‫تو اینجوریش کردی؟
‫- میشه فقط درستش کنی؟ ‫- آره
‫بفرما
‫- ممنون. خیلی ممنون ‫- بفرما. تِی‌ات کو؟
‫تو آشپزخونه‌ست. ‫ولی خودتو به زحمت ننداز
‫اوکیه. حدود 60 درصد ‫از متصدی بار بودن تِی کشیدنه
‫ممنون. زحمت نکش
‫خونه‌ات خیلی قشنگه. ‫خیلی خونه‌طوره
‫منظورت کوچیکه
‫نه، منظورم اینه که خیلی خونه‌طوره
‫خدایا. آی‌پدش اینجاست
‫آی‌پد مخفی. انگار یکی فیلم نگاه می‌کنه؟
‫- هشت سالشه ‫- خب؟
‫من هشت سالم که بود، ‫چندش بودم
‫- نریزش اون تو. خیلی چندشه ‫- چرا؟
‫- چرا چندشه؟ ‫- چون مردم اون تو دراز می‌کشن
‫چندش نیست. میشه آب توالت رو خورد حتی
‫میشه خیلی کارا کرد
‫- دقیقا. تشنته؟ ‫- لطفا نیارش جلو...
‫می‌خوای نخ‌هاش رو میک بزنی؟
‫می‌خوای بعدش چیکار کنی؟ ‫می‌خوای بریم ساحل؟
‫یکم صدف بزنیم؟ بریم یه فیلم ببینیم؟
‫نمی‌تونم. سرم شلوغه. ‫می‌خوام برای یه خونه قیمت پیشنهاد بدم اتفاقا
‫آره. بعد از اینکه ملاقات نهایی رو ازش کردم
‫ایول. اینجا چشه مگه؟
‫دیگه برای پنج نفر کوچیکه
‫فقط هم یه دستشویی داره. ‫که همونم زیر آبه
‫- از خونه جدیده برام بگو ‫- عالیه!
‫یکم نوسازی و تغییر نیاز داره. ‫یکم کار داره
‫- میشه منم بیام ببینمش؟ لطفا ‫- نه
‫لطفا. اتفاقا توی نوسازی خیلی ماهرم
‫- از کی تا حالا؟ ‫- نوسازی بار رو بیشتر خودم انجام دادم
‫واقعا؟
‫آره. وقتی گرفتیمش کشتارگاه مرغ بود
‫- گمشو ‫- بله
‫- عجب ‫- هنوزم داریم پر و نوک مرغ پیدا می‌کنیم
‫بله. ولی جدی میشه بیام؟
‫خیلی بهت کمک می‌کنم. قول میدم
‫باشه. فقط حرف نزن
‫نمی‌زنم
‫فقط با من یا هیچکس حرف نزن
‫- حرف بی حرف. حله ‫- بله
‫خب، هر چند وقت آدری رو می‌بینی؟
‫نمی‌دونم. هر چند هفته یه بار
‫هنوز کلی وسیله اونجا دارم ‫که از خونه نیاوردم
‫برای همین هرازگاهی میرم اونجا ‫که خرت و پرتام رو بیارم
‫چی؟ چرا؟
‫خب اسباب‌کشی خیلی طول می‌کشه
‫میشه تو یه روز تمومش کرد
‫آخه فقط وسایلم نیست. ‫گندالف هم اونجاست
‫- گندالف دست آدری‌ـه؟ ‫- آره
‫ولی اول مال تو بود که. ‫تو عاشق اون مارمولکی
‫هنوز دوستش دارم. ‫فقط... اون اصرار داشت نگهش داره
‫چون بنظرش من به قدری مسئولیت‌پذیر نیستم ‫که ازش مراقبت کنم
‫خب، خیلی مسخره‌ست
‫اون مثل پسرته، در شکل مارمولک. ‫باید حضانت بگیری
‫حضانت مشترک دارم، ‫چون همیشه میرم می‌بینمش
‫چیه؟
‫- چیه؟ بگو بهم ‫- هیچی. آخه، نمی‌دونم
‫ریکاوری شدن بعد از طلاق سخته
‫اگه زندگی‌هاتون هنوز به هم پیچیده باشه
‫خب، طلاق چیز شلخته‌ایه. ‫اینجوری نیست که یه روز متأهل باشی
‫روز بعد بیدار شی و دیگه ‫هیچوقت همدیگه رو نبینین
‫تا حالا به این فکر کردی که ‫اینکه وسایلت رو گذاشتی اونجا
‫و اونم گندالف رو نگه داشته ‫بخاطر اینه که بتونین با هم در ارتباط بمونین
‫و این ماجرا یا هر چی که هست ‫رو زنده نگه دارین؟
‫حالا که گفتی، ‫بحث‌هامون خیلی مهیج‌ـه
‫اغلب هم به دعوا منجر میشه
‫بفرما. اینم از این
‫خیلی هیجان‌انگیزه
‫نه، ممنون
‫- دعواهامون پر از شور و احساسه ‫- نه، ممنون
‫- اصلا. نه ‫- بنظرت چندشه؟
‫- به بَه بَهِ من اه اه نکن ‫- بسه
‫خب، از این خونهه برام بگو. ‫داستانش چیه؟
‫- استخون‌بندی خیلی خوبی داره ‫- خب
‫بزرگتره از نظر متراژ. استخر داره
‫ایول. حالا قراره کلا خرابش کنی؟
‫یا فقط نوسازی و این داستانا داره؟
‫نه اولیه نه دومی
‫پس...
‫قبلا خانه سالمندان بوده
‫بعد از کرونا بستنش
‫- قطعا همینطوره ‫- گور پدرت. گوه نخور
‫آها
‫فقط یکم فرق داره. خب؟
‫جالبه. خیلی مشتاقم ببینمش
‫- سلام ‫- سلام
‫- اومدی. خیلی خوشحالم می‌بینمت ‫- سلام. خوشحالم از دیدنت
‫تو هم باید چارلی باشی. ‫بالاخره دیدیمت
‫- سلام ‫- خیلی خوشحالم بالاخره می‌بینمت
‫- نه ‫- سلام. نه
‫این ویل‌ـه. ‫پیمان‌کارمه
‫ویل هستم. آره. ‫پیمان‌کارم
‫- عالی. خوشحالم که اومدی اینجا رو ببینی ‫- پیمان‌کار حرفه‌ای‌ام
‫مجری یه برنامه تلوزیونی هم هست
‫توی شبکه نیکلودیون به اسم ‫«ما کارمون خیلی درسته»
‫- بله ‫- وای خدا
‫با استفاده از موسیقی رگِی به بچه‌ها ‫یاد میدیم که اعتماد به نفس داشته باشن
‫اصلا نشنیدم. باید برم ببینمش
‫چارلی امروز نتونست بیاد. ‫خیلی کار ریخته بود سرش
‫- پس... آره ‫- این خونه خیلی خوشگله
‫- باورنکردنیه ‫- آره
‫- «باترل»هاش. اون چیزاش ‫- آره
‫اون جزئیات رو میگم
‫قطعا مال 1926ـه دیگه؟
‫- 1986 ‫- می‌خواستم همینو بگم
‫- نزدیک بود ‫- یه چرخه پنجاه ساله داره
‫خب، داخل خونه...
‫- دو هزار متره، درسته؟ ‫- هزار متر مربعه
‫- اِی. فکر نکنم ‫- ولی...
‫- مطمئنی؟ ‫- آره
‫چطوره بریم چک کنیم؟ ‫من یه تخمین می‌زنم حالا
‫- آره. قواره زمینش دو هزار متره ‫- آره، تخمین می‌زنیم
‫پس میشه دو هزار متر مربع
‫بیاین ببینین. ‫بعد هم میریم ملاقات چهارم...
‫و ایشالا آخرمون از خونه رو داشته باشیم
‫- بفرمایین! ‫- خدا کنه
‫- اینو ببینین ‫- آره
‫هفت تا تخته شطرنج داره، ‫که پیدا کردنش اصلا آسون نیست. حتی الان
‫خب، ذهنتون رو خالی کنین، ‫اینجا قراره کلا عوض بشه. بله
‫عجب
‫بله. اینجا می‌تونه سرسرا باشه یا...
‫آره. سقف بلند و خوبی داره
‫خیلی بلند و جادار
‫- دستم به زور بهش می‌رسه ‫- آکوستیکش عالیه. آره
‫- آره، آکوستیکش عالیه ‫- آره
‫و تو یه سیستم مدرسه‌ای هم هست
‫کلی نرده و رمپ هم داره ‫اگه ایمنی خیلی برات مهمه
‫- اینو ببین. کار می‌کنه؟ ‫- آره، و...
‫آره. کار می‌کنه!
‫میشه لطفا برش گردونین سر جاش؟
‫ممنون. خیلی ممنون
‫این چیه؟
‫بهیار
‫بهیار. بهیار...
‫یا خدا
‫همه عاشق این کلیدن
‫ولی می‌دونی چیه؟ ‫خوبیش اینه که
‫با سیم‌کشی سقف
‫راحت می‌تونی یه سیستم صوتی ‫کار بذاری...
‫- آره ‫- در کلِ...
‫- فکر خوبیه ‫- نه...
‫بله
‫- باید همه اینا رو تخلیه کنیم ‫- کار می‌کنه
‫- آره، انگار. خدایا... ‫- بهت میاد
‫- واقعا... ‫- من جات بودم نمی‌نشستم روش
‫- اصلا... ‫- مراقب باش
‫وای نه. نکن، نکن
‫خوبم. مثل یه ننوی کوچیکه دیگه
‫- پس شما پیمان‌کارین؟ ‫- بعله
‫بله، الان بیشتر از یه ساله که «پیمان می‌کارم»
‫تو این همه مدت به همدیگه برنخوردیم
‫اتفاقا بنظرم برخورد کردیم. ‫فقط تو یادت نمیاد
‫- اگه دیده بودم یادم می‌موند ‫- نه
‫آره
‫خب، این اتاق موردعلاقمه
‫یه وایب ساحل شرقی‌طور به آدم میده
‫آره، مثل یه بیمارستان مستعمراتی ‫یا مرده‌شورخونه‌ی کیپ‌کاد
‫آره، اون دیوار رو خراب می‌کنم
‫و اینجا رو می‌کنم ‫اتاق بزرگ غذاخوری
‫- که توش پذیرایی کنیم و... ‫- ایول. خیلی خوبه
‫این حس رو نمی‌گیری که یه نفر ‫تو این اتاق مُرده؟
‫چون من حس می‌کنم یه نفر اینجا مرده
‫- ربطی نداره ‫- تو این اتاق نه. آره
‫خیلی‌خب. ‫این وسایل روی خونه‌ان؟
‫یا مالک‌ها می‌خوان با خودشون ‫ببرنش قلمروی بعدی؟
‫میشه بس کنی؟ فقط تمومش کن
‫لطفا. می‌دونم داره بهت خوش می‌گذره، ولی...
‫- کافیه ‫- باشه، ببخشید
‫راست میگی. زیادی بود. ‫حق با توئه
‫- ممنون. ممنون ‫- عذر می‌خوام. چوبش خیلی خوبه
‫- چوب واقعی نیست ‫- عالیه
‫این میشه اتاق سایمون
‫یه آشپزخونه کوچیک هم داره
‫رویای هر پسری
‫ممنون
‫- این مال فرانسیس‌ـه ‫- این یکی یه یخچال کامل داره
‫دندون و خون این داخل هست
‫ولی می‌تونم اینا رو با پیمان‌کاری ‫از اینجا خارج کنم. آب خوردنه
‫- آره، اون راحت حل میشه ‫- آره
‫- و این میشه اتاق میو ‫- اینم آشپزخونه کوچیک داره
‫این چه مزخرفی بود؟
‫- دیدی دیگه؟ شما هم دیدین؟ ‫- بخاطر جریان هواست فقط
‫قبلا هم اینجوری شده؟
‫بریم اتاق نشیمن رو ببینیم
‫جریان هوا نبود
‫بچه‌ها عاشقش میشن
‫عاشق چی؟
‫چی داری میگی؟
‫و این میشه اتاق خوابمون
‫اتاق اصلیه
‫آره و قطعا می‌دونی که،
‫یه دیوار می‌ذاریم بین توالت و اتاق خواب
‫و آشپزخانک و پایه سرم رو جابه‌جا می‌کنیم
‫و پرده لاستیکی و چوب پرده رو هم همینطور
‫و نرده‌ها و میله‌های ایمنی و...
‫بعدم یه چند تا پنجره می‌ذاریم اینجا
‫آره
‫این کاری نداره. فقط این دیوار ‫رو می‌ترکونی سوراخ میشه
‫این دیوار خارجی نیست
‫اینو ببین
‫- بهیار ‫- یا خدا! شرمنده
‫- بهیار. بهیار ‫- باید دو بار فشارش بدی
‫- بهیار. بهیار ‫- باید دو بار بزنیش
‫- با اون یکی کلید فرق داره ‫- آره
‫ایول
‫صندلی توالت هم داره
‫آره
‫- رو خونه می‌مونه. آره ‫- آره
‫- خیلی‌خب ‫- آره، فقط...
‫درستش می‌کنیم
‫- لطفا سوارش نشو ‫- واقعا دلم می‌خواد
‫- لطفا. التماست می‌کنم ‫- خیلی خیلی دلم می‌خواد
‫وای پسر
‫نظر چارلی راجع به اینجا چیه؟
‫- خیلی دوستش داره ‫- آره
‫ولی الان دیگه عاشق هر چیزی میشه ‫که بزرگتره
‫و می‌تونیم پولش رو بدیم
‫اگه می‌تونست می‌رفت تو یه فروشگاه ‫متروکه‌ی بلاک‌باستر زندگی می‌کرد
‫الان دیگه متأسفانه همه‌شون شدن جی‌ان‌سی
‫ولی میشه باهات روراست باشم؟
‫نه، لطفا مثل همیشه موقعیت‌شناسی و تدبیر به خرج بده
‫اینجا یه کابوسه
‫و پول خیلی زیادی می‌خواد
‫که تبدیلش کنی به چیزی غیر از افتضاح
‫چرا نمیرین تو یه خونه آماده؟
‫مگه چارلی وکیل نیست؟
‫چرا، ولی سه تا بچه داریم ‫و یه منبع درآمد
‫و تو دومین شهر پرخرج آمریکا زندگی می‌کنیم
‫پس انقدر ول نگرد و کار پیدا کن
‫الان 13 ساله که کار نمی‌کنم ‫و بچه‌هام رو بزرگ می‌کنم
‫نمی‌تونم یهو برم «کار پیدا کنم»
‫اسمت رو توی «زیپ‌ریکروتر» می‌نویسم، خب؟
‫بعضی از اسکل‌ترین آدمای زمین
‫کار دارن. تو می‌تونی کار پیدا کنی
‫ببین، اگه خونه بزرگتری بخوایم، ‫پولمون به همین می‌رسه
‫پس آستینام رو می‌زنم بالا ‫و درستش می‌کنم
‫چند سال طول می‌کشه، ‫بعدم میایم اینجا
‫آره، چند سال، چند بار به صلیب کشیده میشی
‫ببین، ما زندگی‌هامون خیلی فرق داره ویل. ‫این حقیقته، خب؟
‫تو می‌تونی هر کاری می‌خوای بکنی ‫و هر جایی می‌خوای بری
‫با این کلاه‌های عجیب غریبت و حالا هر چی
‫مادر بودن در اصل یعنی انجام دادن ‫خیلی از کارایی که دلت نمی‌خواد
‫مثل ربات‌ها داری حرف می‌زنی، خب؟
‫اینا که وحی نازل نیست. ‫فقط بپیچون این عوضی رو
‫- چی؟ ‫- آره
‫چارلی می‌خواد اسباب‌کشی کنه
‫بچه‌ها هم دارن بزرگتر میشن، ‫و فضای بیشتری لازم دارن
‫تو می‌خوای اینجا زندگی کنی؟
‫معلومه که دلم نمی‌خواد ‫تو این خراب‌شده زندگی کنم
‫چی داری میگی؟
‫- نه ‫- نمی‌خوام. یه کابوس روح‌زده‌ست
‫خب پس چطوره از اینجا بزنیم بیرون
‫خودمون رو تو آب مقدس فرو ببریم
‫و به چارلی بگیم که قرار نیست بیای اینجا؟
‫به چارلی میگم اگه تو بری خونه آدری ‫و وسایلت رو برداری
‫که دیگه جدا شی بره
‫این اخاذی احساسیه
‫چون بهت اهمیت میدم ‫می‌خوای مجبورم کنی کاری کنم
‫- که نمی‌خوام بکنم؟ ‫- من بیشتر بهت اهمیت میدم
‫- فکر نکنم والا ‫- باید...
‫- از اون رابطه بیای بیرون ‫- من فکر نکنم
‫- باید وسایلت رو از خونه اون دختره برداری ‫- می‌دونی چیه؟
‫داری حق میگی. ‫کم نمیارم ازت
‫- واقعا؟ ‫- آره. بله
‫- حالا دوشاخه رو بکش. آره ‫- واقعا؟
‫به خانوم ترسناکه بگو نمی‌خوای ‫اینجا زندگی کنی
‫- پس الان مجبورم دیگه؟ ‫- همین الان. دارن میان
‫- تمومه. دیگه قرار گذاشتیم ‫- چجوری بگم...
‫- برو. بگو. برو دیگه ‫- خیلی می‌ترسم
‫- بگو بره ‫- میشه تو بگی؟
‫خیلی‌خب دوستان
‫وقت کاغذبازیاشه
‫می‌دونم، همه از کاغذبازی بدشون میاد. ‫ولی من تند و باحال انجامش میدم
‫فقط اسمت رو می‌نویسیم این...
‫خیلی ببخشید. فقط... نمی‌تونم
‫- حتما شوخی می‌کنی ‫- فقط...
‫اخراج میشم. قطعا الان اخراج میشم. می‌دونم
‫بیاین روراست باشیم. ‫این خونه افتضاحه، خب؟
‫خب، واقعا کوفتیه
‫مال بابام بود
‫خیلی متأسفم
‫خدایا!
‫خیلی حالم بهتره
‫من اون کارو نمی‌کنم. ‫من سر قرارمون نمی‌مونم. نمی‌خوام
‫- به جاش بریم بستنی بخوریم، باشه؟ ‫- نه
‫- برات بستنی می‌خرم ‫- باید کار تو رو هم انجام بدیم
‫- نمی‌خوام. نه! ‫- نه. فکرشم نکن
‫- بیخیال. لطفا ‫- فکرشم نکن
‫- داریم میریم ‫- همه‌چی تموم میشه!
‫وقتی وسایلم رو بردارم، هیچوقت نمی‌تونم ‫پام رو بذارم تو اون خونه
‫- از فکر کردن بهش متنفرم ‫- ویل، داریم میریم
‫میریم اونجا. حالت هم بهتر میشه
‫- سگ توش ‫- بعدش بهتر میشی
‫خونه نیست. انگار قسمت نیست. بیا بریم
‫بیا از کنار بریم. یالا
‫آهای؟
‫وای خدا
‫گندالف‌ـه
‫- نگاش کن ‫- خیلی بدبخت بنظر میاد
‫- خیلی افسرده و غمگینه ‫- آره. داره می‌بیندت
‫- سلام ‫- آره. نگاه کن. سلام
‫- سلام ‫- شاد شد
‫رفتارش کلا عوض شد
‫- سلام ‫- چشماش برق زد اصن
‫- سلام رفیق کوچولو ‫- خونه نیست
‫فقط بهش زنگ بزن و یه تایم ‫رو هماهنگ کن که وسایلت رو برداری
‫- خب؟ بیا بریم ‫- نه. باید همین الان انجامش بدیم
‫بعداً جرئت نمی‌کنم. ‫نیاز دارم حمایتم کنی
‫- بیا همین الان بریم، خب؟ ‫- باشه، چجوری؟
‫باید چهاردست‌وپا بشینی ‫از در مخصوص سگ رد بشی
‫- چی؟ نه ‫- باید بری
‫- تنها راهش اینه ‫- خودت برو
‫- من جا نمیشم. سعی کردم. باور کن ‫- بیخیال
‫باید خیلی خیلی قلمی و رو فرم ‫و انعطاف‌پذیر باشی
‫باید در کل کوچیک باشی. ‫بالاتنه بلند، پاهای بلند
‫- می‌دونم داری چیکار می‌کنی ‫- خیلی باریک
‫- خوشم اومد. باشه ‫- خوبه. برو از در سگی رد شو
‫باشه. می‌تونم
‫زودباش
‫من رو دید نزن ‫مگه اینکه بخوای هیپنوتیزم بشی
‫با تمام احترام، نمی‌خوام
‫برو دیگه. یالا
‫- چه زیبا. ایول ‫- آره
‫- حال کن ‫- تونستی. ایول
‫ایول. در رو باز کن
‫- راضی‌ام. آفرین. بیا ‫- آره. بیا
‫این طرف
‫ویل، داری چیکار می‌کنی؟
‫آدری، خونه‌ای که
‫ویل، تو بهم گفتی اینجا خونه خودته. ‫داری چیکار می‌کنی؟
‫- خودت داری چیکار می‌کنی؟ ‫- سیلویـ...
‫- نخیر. چی داری... ‫- سیلویا، ادا در نیار
‫تو دوربین امنیتی دیدم که ‫از در سگی اومدی تو
‫بهم نگفتی دوربین گذاشتین اینجا
‫اگه می‌دونستی نمیومدی داخل
‫ببین، در دفاع ازش باید بگم ‫فقط می‌خواد بیاد وسایلش رو برداره
‫- و از نو شروع کنه. همین ‫- نمی‌تونی وسایلت رو برداری
‫- می‌خوامشون ‫- نمی‌تونی برشون داری
‫چون مطمئنم می‌تونی یه برس قدیمی
‫و یه شارژر گوشی رو ‫جای دیگه هم پیدا کنی
‫جای اینکه مثل بدبخت‌ها ‫اینا رو بهونه کنی
‫- که بیای من رو بپایی ‫- پس الان دیگه دارم می‌پامت؟
‫حتما
‫تو چته سیلویا؟ ‫اصلا چرا اومدی اینجا؟
‫مگه بچه و خانواده نداری؟
‫- دارم. آره، یادت بود ‫- بله، یادمه
‫خب اگه واقعا ویل رو دوست داری
‫نمی‌کشوندیش تو هر رابطه مزخرفی که
‫- از سالها پیش با هم دارین ‫- باشه
‫مثل دو تا دختر نوجوون می‌مونین ‫با اون لقب‌های مسخره
‫و تکیه کلام‌ها و جوک‌های بین‌خودتون
‫همیشه تا چهار صبح با همدیگه ‫تلفنی فک می‌زدین
‫بچه‌ام نمی‌خوابید منم نخوابیدم خب. ‫باید با کی حرف می‌زدم؟
‫- شوهرت ‫- اون خواب بود. یه سیستمی داشتیم
‫من شب‌ها رو به عهده می‌گرفتم، ‫اونم صبح‌ها رو
‫که بتونم شیرش رو...
واسم مهم نیست!
‫این رابطه‌تون انقدر عجیب و مخرب بود
‫که دعوتت می‌کرد سر قرارهامون
‫لباس‌هایی رو می‌پوشید ‫که تو براش انتخاب کرده بودی
‫من باید چیکار می‌کردم؟ ‫حد و مرز تعیین نمی‌کردم؟
‫براش خوب نبود
‫می‌دونی چیه؟ ‫الان که بهم زدیم
‫مجبور نیستم به این سخنرانی‌های
‫حق‌به‌جانب‌طورت گوش بدم، خب؟
‫اتفاقا یه جورایی مجبوری
‫چون وایسادی وسط اتاق پذیرایی من
‫بعد از اینکه مثل یه سگ ‫از اون در سگی خزیدین اومدین تو
‫- چیکار کنیم؟ ‫- گمشو برو بیرون!
‫بیرون!
‫میشه از توالتت استفاده کنم؟
‫- خیلی ببخشید ‫- آره، فقط برو بیرون
‫ممنون
‫خیلی عصبانیم می‌کنه
‫- خوب بودی ‫- واقعا؟
‫آره، جز اونجایی که التماس کردی ‫باهات باشه
‫آره، الان که فکر می‌کنم ‫واقعا یکم رقت‌انگیز بود
‫- آره ‫- کاش...
‫داشت سیگنال مثبت هم می‌داد، مگه نه؟
‫- من چیزی حس نکردم ‫- واقعا؟
‫- آره ‫- یعنی تو یه اتاق نبودیم الان؟
‫یه چیزی دارم که حالت رو بهتر می‌کنه
‫- گندالف‌ـه ‫- آره
‫سلام
‫- نجاتش دادی ‫- آره
‫- به همین زودی خوشحال‌تر شده. معلومه ‫- خیلی انگیزه گرفته
‫انگار ده سال جوون‌تر شده
‫ممنون. سلام عزیزم
‫- آره ‫- خیلی مهربونه
‫نکن. نه، نه
‫نیار جلو! خوشم نمیاد
‫- نگاش کن ‫- باید بریم از اینجا
‫باورت میشه گفت ما مخربیم؟
‫نه. ما دقیقا برعکس مخربیم
‫- ما سازنده‌ایم. می‌سازیم ‫- ما سازنده‌ایم
‫آخ، چی شد؟
‫- ایول! ‫- وای، چه بد شد
‫ببخشید آدری
‫گندالف خیلی سرحال شد با این حرکتت
‫اوه. جی‌داگ
‫خیلی‌خب
‫خیلی‌خب. همینجاست. عالیه
‫- پس اینجا زندگی می‌کنی؟ ‫- بله
‫- محله‌ات اینجاست. ایول ‫- خودشه
‫روزها خیلی محله خوبیه. ‫شب‌ها یکم یه جوری میشه
‫صدای واق واق سگ ‫و جیغ کشیدن آدم‌ها خیلی زیاد میشه
‫هرازگاهی هم یه صدای انفجار بلندی میاد
‫که به نفعته زیاد در موردش سوال نپرسی
‫- می‌دونی چی میگم؟ ‫- خب...
‫- ولی ازش خوشم میاد ‫- جالبه
‫- آره ‫- آره
‫خب، مرسی بابت امروز
‫فکر کنم اگه تو نظر نداده بودی ‫نمی‌تونستم به اون آشغال‌دونی
‫نه بگم. پس ممنون از این بابت
‫خب، ممنون از تو که مجبورم کردی ‫ارتباطم رو کامل با آدری قطع کنم
‫و این چسب زخم رو بکَنم
‫مشخصه که دیگه هیچوقت نباید ببینمش ‫پس ممنون
‫و...
‫- و؟ ‫- و...
‫- ممنون که گندالف رو نجات دادی... ‫- بله، خواهش می‌‌کنم
‫- ...از اون محیط افتضاح ‫- خواهش می‌کنم
‫خودشم ازت تشکر می‌کنه
‫ببین چقدر خوشحاله
‫آره. نگاش کن
‫- ازت ممنونم ‫- خواهش می‌کنم
‫موضوع اینه که راستش رو بخوای
‫واقعا نمی‌تونم از گندالف ‫مراقبت کنم
‫از یه مارمولک نمی‌تونی مراقبت کنی؟
‫در واقع نمی‌تونم از هیچ‌چیز،
‫از جمله خودم مراقبت کنم
‫یکی از دلایل مهم جدا شدن ‫من و آدری این بود
‫- تو می‌بریش؟ ‫- فکرشم نکن
‫- لطفا ببرش ‫- فکرشم نکن
‫تو یه غریزه ذاتی برای محافظت ازش داری. ‫تو وجودت دیدمش
‫تحت هیچ شرایطی این مارمولک رو نمی‌برم
‫پس داشتی میومدی خونه
‫و با خودت گفتی که یه اژدهای ریش‌دار لازم داریم؟
‫آره، از اون ایستگاه‌های به سرپرستی گرفتن ‫مارمولک‌ها بود
‫کنار جاده هم بود
‫منم دلم به درد اومد
‫واقعا؟ ‫چون هیچوقت حیوون خونگی نمی‌خواستی
‫برای بچه‌هاست
‫- بیشتر آدما سگ می‌گیرن ‫- سگ خیلی زحمت داره
‫در مورد خونه مطمئنی؟
‫نمی‌خوای یه بار دیگه بری سر بزنی؟
‫نه، اون خونه خیلی دردسره. ‫ویل هم تأیید کرد. اونم دید
‫ویل هم بود؟
‫آره، یه سر اومد. ‫گفتم یه نفر دیگه هم نظر بده
‫می‌خواین اسمش رو چی بذارین؟ ‫من میگم بذاریم...
‫- گندالف ‫- نه، خوشم نمیاد
‫- یه جوریه ‫- جدی؟
‫جسیپا چطوره؟
‫منظورت جسیکاـه؟
‫نه، جسیپا
‫- اون... ‫- اصلا مارمولک دوست داری؟
‫آره بابا، عاشق مارمولکم
‫عاشقشم
‫صورتش رو ببین
‫- معلومه اینجا رو دوست داره ‫- آره
‫جسیپا رو دوست دارم