روپرت، یه لقمه میل داری؟ اه، این اشتباهه.
آقای کمپبل-بلک، می‌تونم شمارو به یه دسر دعوت کنم؟
- بله، می‌تونی.
اوه، لعنتی.
اوه، داشتم میومدم دنبالت.
فکر می‌کردم داری میری خونه‌ی مادربزرگت.
- مادربزرگم تو ایرلند زندگی می‌کنه.
اوه، یه سری باقی‌مونده از یه کار داشتم.
یه رول‌پلی مرباست.
می‌تونم بهت یه لقمه تعارف کنم؟
یه تیکه‌ش؟
یکی می‌گیرم.
سلام، بس. با ریواس درستش کردم.
آره.
اوه. خدای من.
این عالیه. تو نمی‌خوری؟
نه، من خوبم. برگردیم؟
باشه پس.
خداحافظ عزیزم.
- خداحافظ. - خوشمزه بود.
خب، یکی یه کراش بزرگ روی یکی داره.
مسخره نباش. اون فقط داره ادب نشون میده.
من درباره‌ی تو حرف می‌زدم.
تو خیلی خوش‌شانسی.
اصلاً خوش‌شانس نیستم.
به دکلان قول دادم که فاصله‌م رو حفظ کنم.
خوشحالم می‌بینم به قولت عمل کردی.
Rule the World playing]
و حالا، گزینه‌ی تلویزیونی هفته ما،
دکلان اوهارا صفحه اول روزنامه‌ها رو در اختیار داشته،
در حال بازدید از خیابان داونینگ شماره ۱۰ با وزیر ورزش،
روپرت کمپبل-بلک.
این هفته، خانم تاچر دعوت رو پس می‌ده،
و خودش رو برای سوالات سخت اوهارا آماده می‌کنه.
هم‌زمان با اوج گرفتن ستاره‌ی دکلان در کورینیوم بیشتر از بی‌بی‌سی،
ما از خودمون می‌پرسیم،
آیا این قدرتمندترین مرد در تلویزیونه؟
آقای اوهارا، اینید اسپینک.
- خیلی طرفدارتم. پنج‌شنبه نگاه می‌کنم. - اوهوم.
اون شیردزد رو به چالش بکش.
به این راحتی نمی‌ذارم بره.
قول می‌دم.
بانو اینید، می‌تونم شمارو به استودیوی دو ببرم؟
ما نمی‌تونیم آقای وریکرو منتظر بذاریم.
حالا، جیمز، امروز یه سورپرایز واقعی داریم، نه؟
بله، سارا. یکی از برترین آهنگسازان معاصر انگلیس.
- و اون ساکن راتشایره. - اوه.
پس یه خوش‌آمد گرم از کاتسولد راند-آپ برای مهمان ویژه‌مون،
بانو ادنا اسپینک.
اه. خب، اون ورود خیلی جالبی بود، بانو ادنا.
می‌تونم بهت بگم ادنا؟
تا وقتی که ازم نخوای یه کلاه‌گیس یاسی بپوشم
- و جوراب گلدار بپوشم.
- معذرت می‌خوام، بانو اینید.
تو واقعاً یه بلوند احمق هستی، مگه نه عزیزم؟
- خب، خیلی ممنون.
- پس، اوه، میز داوران اینجاست. - اوهوم.
زاویه دوربین عالیه دخترها توی صف اون پشت.
- اوه، مسابقه‌ی زیبایی. - تنها نمایشی نیست که من تهیه می‌کنم.
میس کورینیوم دقیقاً همون چیزیه که آی‌بی‌ای می‌خواد ببینه.
- یه سرگرمی سالم منطقه‌ای. - اوهوم. ایده‌ی دایسی بود.
دایسی مغز داره؟
کی می‌دونست؟
- اوه، دکلان؟ - آره.
برام امضایی گرفتی؟
- خانم تاچر؟
خیلی معذرت می‌خوام، دایسی. کاملاً یادم رفت. وقتی اومد می‌گیرم، باشه؟
خب، جلسه چطور بود؟
تو و روپرت تو اون عکس‌ها خیلی صمیمی به نظر می‌رسیدید.
- تاچر دوستانه بود؟ - دوستانه رو تعریف کن.
دو بوکسور که قبل از مسابقه بزرگ دور هم می‌چرخن.
تاچر؟
اون ورزشگاه ومبلی منه.
فکر می‌کنی باید ایرلند شمالی رو بذارم برای قسمت دوم؟
بعد از لایحه خرید روز یکشنبه؟
این برات خیلی مهمه.
از وقتی که با کیفش وارد شماره ده شد، می‌خواستم باهاش مصاحبه کنم.
ولی بی‌بی‌سی هیچ‌وقت نمی‌ذاشت بهش نزدیک بشم،
به همه نشون بدم که واقعاً کیه.
هر کاری که می‌کنه، مردم بیشتر ازش می‌خوان.
اون داره کشور رو به بالاترین قیمت می‌فروشه.
حالا این کشور رو به سرزمین داراها و ندارها تبدیل کرده، کامرون.
و تو یکی از داراها هستی.
آره. خب، منظورم اینه... ...همیشه که نبودم.
- دکلان، ببخشید مزاحم شدم.
- لرد بی همین الان می‌خواد ببینتت.
ببخشید، جویس.
یه دوستی تو وست‌مینستر یه چیزی بهم داده.
باورت نمیشه.
این پیش‌نویس یه وایت پیپره.
این محرمانه‌ست، درسته؟
- دکلان. - آره، آره. ببخشید، جویس.
هیچ مقام محلی نباید تحصیل رو در هیچ مدرسه‌ خصوصی‌ای برای افراد فقیر ترویج بده.
منظورم اینه که، این غیرانسانیه.
این کار زندگی افراد فقیر رو از اون چیزی که هست هم سخت‌تر می‌کنه.
مهمونی چای گرفتن؟
دسترسی به سیاست جدید دولت. خیلی جالبه.
چی می‌خوای؟
دفتر نخست‌وزیر لیستی از سوالات رو فکس کرده که می‌خوان تو بپرسی.
چطور می‌تونی مادری و کارت پرفشارت رو بالانس کنی؟
برای ویلبرفورس دلت تنگ شده حالا که بازنشسته شده؟
شوخی می‌کنی؟
خب، اگه موافقت نکنی، اون مصاحبه رو انجام نمی‌ده.
فقط بهشون بگو که موافقیم.
و بعد که بیارمش تو برنامه، می‌تونم سوالای خودم رو بپرسم.
برات مهم نیست که خراب کردن دولت شاید به برند آسیب بزنه؟
برام مهمه که تسلیم شدن به این چرندیات اعتبار من، اعتبار ما رو به خطر میندازه.
تونی، حق با اونه.
وقتی زنده‌ایم، نمی‌تونه وسط برنامه بلند شه بره، می‌تونه؟
به من قول دادی که آزادی تحریریه داشته باشم، تونی.
هر چی بخوام می‌پرسم.
- این مصاحبه منه. - این شرکت منه.
و من درباره گربه‌ها سوال نمی‌پرسم.
همین الان جیمز ورکر رو بیار اینجا.
تونی، من--
روی کارت‌ها نوشته بود ادنا.
اگه کسی باید اینجا سرش بره، اون دیردره.
بشین.
هیچ دلخوری‌ای نیست.
نخست‌وزیر؟
دکلن دیگه قدیمیه.
افتخار می‌کنم که با تو رو اجرا دارم.
خب، بعد از مصاحبه‌ام با تاچر،
احتمال زیادی هست که تنها اجرا داشته باشی.
نمی‌تونم برنامه عصر رو ضبط کنم وقتی که توی بازه طلایی برنامه دارم.
خب، فکر می‌کنی به اندازه کافی خوبم که تنهایی اجرا کنم؟
پل اصلا برنامه‌مون رو نگاه نمی‌کنه. ام... لیزی نگاه می‌کنه؟
اوه، لیزی؟ نه، همیشه مشغوله به نوشتن.
نمی‌دونم چرا زحمت می‌کشه. مثل دفعه قبل رد می‌شه.
خب، اگه من زنت بودم، نمی‌تونستم یه لحظه چشم ازت بردارم.
اوه؟
داری چه غلطی می‌کنی؟
هیچ‌کس نمی‌خواد ببینه ورکر با نخست‌وزیر مصاحبه کنه.
بهتر از اینه که تو رو ببینن با یه صندلی خالی مصاحبه می‌کنی.
باید روپرت رو برگردونی برای یه مصاحبه دوستانه‌ی دیگه.
- اوه، باشه.
این به خاطر اینه که روپرت رو اونجوری که می‌خواستی نابود نکردم؟
نه، به خاطر اینه که اونجوری که بهت می‌گم گوش نمی‌کنی.
من هر هفته ۲۰ میلیون بیننده میارم به شبکه‌ات.
اگه از شیوه کارم خوشت نمیاد، پس من استعفا می‌دم.
تو ممکنه صاحب کورینیوم باشی، تونی، ولی صاحب من نیستی.
هممم. اتفاقا، یه جورایی من صاحبتم.
اول از همه، اون قبض مالیاتی که برات صاف کردم.
دوم هم، خب، به من گفتن که کنترل کردن تو سخته.
خوشبختانه، یه بیمه کوچولو گرفتم.
زنت واقعا اینجا رو دوست نداره.
تو هیچی نمی‌دونی.
من و مود هیچ رازی نداریم.
باشه.
ولی نمی‌دونم تگی عزیز هم همین نظر رو راجع بهش داره یا نه
باید خوشحال بشه.
مطمئن شو برنامه‌های جمعه‌شبت رو کنسل کنی.
اون ۲۰ میلیون بیننده‌ات می‌خوان ببینن تو مسابقه زیبایی رو قضاوت می‌کنی.
بله.
لعنت!
- لعنت!
- زود اومدی خونه. - یه هفته مرخصی گرفتم.
بالاخره می‌تونم سقف رو درست کنم.
و چمن‌ها رو بزنم.
خب، تاچر چی شد؟
- تونی مصاحبه رو داده به ورکر. - چرا؟ چی کار کردی؟
هیچ کاری نکردم.
خب، تعجب می‌کنم که سر جاش استعفا ندادی.
می‌خواستم، ولی طبق معمول، نمی‌تونستم.
نخست‌وزیر.
بله، آقای ورکر.
چطور می‌تونید زن کامل باشید،
مادری و کشورمون رو با چنین ظرافتی بالانس می‌کنید؟
خب، هر زنی که مشکلات اداره یک خونه رو بفهمه
بیشتر مشکلات اداره یک کشور رو می‌فهمه.
و بعد، اون یکی درباره ارتباطش با ریگان؟
نه، به نظرم بهتره یه سوال شخصی‌تر بپرسی،
وقتی حالش خوبه.
اوه، آره. شاید حق با تو باشه.
- این جالبه، نه؟
مثل روزای توی بریستول پست که با هم تمرین می‌کردیم.
- یکی دیگه دارم. آماده‌ای؟ - آره.
- خوب. ام...
مردای کابینه چطور به اقتدارتون واکنش نشون می‌دن، نخست‌وزیر؟
خب، آقای ورکر-- یا می‌تونم بهت بگم جیمز؟
قطار الان روی سکوی دو می‌رسه.
اینه قطار ۳۶ به لندن پدینگتون.
چشم‌های لتی از بی‌خوابی قرمز شده بود
وقتی بعد از یک هفته فردی رو سالم دید
بالاخره راه تنفسش باز شد.
به دنبال او به ورودی باغ رفت.
و با صدایی آرام اسم فردی رو زمزمه کرد.
فردی محو او شده بود.
لتی با اضطراب به او نگاه می‌کرد
و نگران بود هر لحظه او از جلوی چشمانش غیب شود.
اشک‌هایش ناخودآگاه از چشمانش بر روی گونه‌هایش می‌ریخت
و فردی با ملایمت به سوی او رفت.
- تو یه نابغه‌ای.
- عزیزم، هردومون می‌دونیم که این جیمز نیست.
تو باید بپذیری که داری عاشق شدی.
اوه، من-- من خیلی مشغول نوشتن بودم، کارول.
می‌دونی که چی می‌گن. دراما رو تو صفحه نگه دار.
من هیچ‌وقت چنین چرت و پرت‌هایی نشنیدم.
حالا به من بگو. این مرد تو، قهرمان ما،
اون خیلی خوبه که واقعی باشه.
- فردی جونز.
اینجا چیکار می‌کنی؟
یه روز طولانی و سخت تو معدن. دیدمت که تو سکو می‌دویدی.
اوه، ناهار طولانی شد.
با غذای خوب پذیرایی شدم و کاملاً از زمان غافل شدم.
اونا باید بدونن که این، کمتر از چیزی که لایقشی نیست.
امروز خوب بود.
در واقع داشتم با کارگزارم جشن می‌گرفتم.
اون سه فصل اول کتابم رو دوست داشت.
خب، چرا جشن رو تو وی ای پی ادامه نمی‌دیم؟
من فقط بلیط معمولی دارم.
اگه مسئول بلیط بیاد، اختلاف قیمت رو می‌دم.
بیا.
نمی‌تونم تصور کنم چقدر باهوش باید باشی که یه کتاب بنویسی.
فکر نمی‌کنم هیچ‌کدوم از اینا رو بدون کمک تو می‌تونستم انجام بدم.
- منظورم، پردازشگر کلماتت بود.
اوه. آه.
- مم. - نه، نه. والری منو می‌کشه.
اون منو تو رژیم اسکارزدیل گذاشته.
امروز فقط دو تا تخم مرغ آب‌پز خوردم.
خب، پس باید چیزی بخوری.
کیک میوه‌ایه؟
- من درستش کردم. - به به.
شخصاً، من فکر می‌کنم رژیم‌ها اثر معکوس دارن.
فقط من رو چاق‌تر می‌کنن.
- اوه، واو.
بلیط‌ها لطفاً. خانم‌ها و آقایون، بلیط‌هاتون رو آماده کنید.
به نظر می‌رسه بالاخره نمی‌تونیم ازش در بریم.
نه، نمی‌تونی. کاملاً پول هدر دادن.
بیا. تقریباً به ایستگاهمون رسیدیم.
- ممنون که ۲.۵۰ پوندم رو نجات دادی.
ممنون که منو نجات دادی از خوابیدن
و بیدار شدن تو گلاستر.
قطار الان سکو یک رو ترک می‌کنه...
فصل‌های من.
اوه، جا گذاشتمشون.
لعنت.
نه.
اوه.
- مشغولی، چارلز؟ - صبح بخیر، تونی.
صبح بخیر، دخترا.
هیجان زده‌ای که خانم آهنی رو ببینی؟
باید باشی. اون تنها زنیه که من تا حالا دیدم
که از تو هم بدتره.
امیدوارم هنوز قهر نباشی.
کشور می‌خواد ببینه که تاچر با دکلن شاخ به شاخ بشه،
نه اون احمق، جیمز ورکر.
این خودتخریبیه، تونی.
به دکلن زنگ بزن. اون می‌تونه نیم ساعته اینجا باشه.
دکلن رو فراموش کن. یه چیز دارم که خوشحالت کنه.
Cuatros Hombres Agrícolas نامزد یه جایزه شده.
چهار مرد رفتند برای کشاورزی.
باید اسپانیاییت رو تقویت کنی
اگه می‌خوای ماه بعد بری مالاگا و جایزه رو بگیری.
- یه جایزه؟ - ظاهراً ما تو اسپانیا مشهوریم.
- چی می‌گی باید بریم؟
روی فرش قرمز راه بریم.
و بدرخشیم.
هوم.
حالا بخشیده شدم؟
- به دکلن زنگ بزن. - نه.
خیلی خب، همگی. لبخندهای توری واقعی، لطفاً.
عکاس کجاست؟
بیا. بیا. جلو. درست اینجا.
همین که از ماشین پیاده شد عکس بگیر، باشه؟
یه عکس بزرگ برای دیوار دفتر.
اینه که-- قراره بیاد، درسته؟
- آره، قراره بیاد. دیر کرده. - اشکالی نداره.
اونجاست. بیاین، همگی، داریم تاریخ‌سازی می‌کنیم!
بیاین! تصور کنید جورج مایکل اومده.
خانم تاچر، به کورینیوم خوش اومدید.
و حالا یه قسمت خیلی ویژه از دکلن،
همراه با کسی نیست جز نخست‌وزیر ما، خانم تاچر.
خانم‌ها و آقایان،
لطفاً به مهمان امشب خوش‌آمد بگید، مجری برنامه، جیمز ورکر.
بس کنین. خیلی لطف دارین.
می‌دونم دارین به چی فکر می‌کنین.
کی دکلان اینقدر خوشتیپ شد؟
یه سری مواد برای بولونز گرفتم.
فکر کردم شاید بتونم بابا رو از مطالعه‌اش بیرون بیارم.
داره مصاحبه رو نگاه می‌کنه.
مامان، باید جلوشو می‌گرفتی.
خیلی وقته که دیگه حرفام اثری نداره.
برای من غذا درست نکن.
اشتها ندارم.
- بله؟ - ملحار.
آه، مزاحمت شدم؟
تو هیچوقت مزاحم نیستی، خانم اوهارا.
باید ببینمت یه کار مهم دارم.
چه بلایی سر پدرت اومده؟ میگن مریضه.
اون کجاست؟
دکلان؟
میگن مریضی.
- مریض به نظر نمی‌رسی، فقط داغونی. - گمشو، روپرت.
نخست‌وزیر می‌دونست که تو هیچ‌وقت روی مهربونیت رو نشون نمی‌دی، پس از دعوا در رفت.
می‌دونه داره چی کار می‌کنه.
و حالا، به لطف جیمز ورکر،
هممون می‌دونیم دنیس برای تولدش چی گرفته.
و اینکه دستور غذاهاشو با نانسی ریگان عوض می‌کنه.
تونی باید می‌ذاشت من باهاش حرف بزنم، روپرت.
- ولش کن. عیسی. - برو اونور.
- تگی. - بس کن.
- بیا دیگه.
بیا دیگه. بلند شو، مرد بزرگ.
- بلند شو، بلند شو، بلند شو، بلند شو.
متاسفم، تگ.
صبح که بیدار شه سردرد بدی داره.
اون هر روز صبح سردرد داره.
مامان دیگه بی‌خیال شده، پس همه چیز با منه و--
نمی‌دونم مردا چطور کار می‌کنن.
مردم رو نمی‌فهمم. نمی‌فهمم چطور کمکشون کنم.
چطور کمکشون کنم.
می‌تونی--
آره، فردا صبح اول وقت اینجام. اوضاع رو رو به راه می‌کنم. نگران نباش.
شام سرد شده.
می‌تونم دوباره گرمش کنم. اگه می‌خوای بمونی، بیشتر هم هست.
صبح می‌بینمت.
فردی.
می‌خواستم این رو برگردونم.
خیلی لطف کردی.
- شبیه سوپرمن بودی...
...وقتی داشتی دنبال قطار می‌دویدی.
ببخشید، من، اه...
می‌خواستم ببینم ممکنه قبول کنی با من ناهار بخوری.
یعنی، نه الان.
- نه با این لباس خونگی‌ام.
فکر کردم شاید رستوران بلک هورس تو بیسلی، می‌دونی، خیلی، اه--
دنج.
دقیقاً.
نمی‌دونی چند بار تو این چند هفته اخیر
آرزو کردم ازم همچین سوالی بپرسی.
حالا که اینجایی...
می‌فهمم که نمی‌تونم.
خیلی متاسفم، فردی.
اه، من متاهلم.
ولی ممنون که پرسیدی...
و بابت دستنوشته‌ها.
امیدوارم اشکالی نداشته باشه...
چند بخشی از نوشته‌هات رو خوندم.
آه.
عالی بودن...
و زیبا...
مثل خودت.
ممنونم.
مامان، کجایی؟
مامان!
دارم میام.
ممنونم.
- اینم از این. - تگی.
اوه، خدای من. کیتلین، اخراج شدی؟
یه مرخصی گرفتم.
عادت دارم مامان و بابا منو فراموش کنن، ولی تو نه، تگ.
گرفتمش که از ایستگاه کاتچستر می‌اومد.
خیلی متاسفم. خوبی؟
- پدرت همونجاییه که ولش کردم؟ - اوهوم. آره.
می‌خوام ببرمش بیرون.
مرسی.
دکلن، داریم می‌ریم ناهار بعدش نظرت رو درباره یه اسب می‌خوام.
مامان هنوز تو تخته؟
نه، قبل از اینکه من بیدار بشم رفت.
همینجا؟
بقیه پول برای خودت، باشه؟ مرسی.
آه. چه افتخاری نصیبمون شد.
هنری همپشایر چند روز پیش اونو دید.
آلن نمی‌دونه که خط خونی‌اش چقدر خوبه.
پدربزرگش یه شگفتی بود.
ببین پاهاش چقدر بلند هستند.
این همونه که دنبالش هستی؟
تو این سن، می‌خوای اونا هنوز یه ذره دراز و ناجور باشند.
یه اسب زشت، ولی می‌تونی ببینی که چقدر قوی می‌شه.
بعضی وقت‌ها می‌تونی فقط از روی چشماش بفهمی.
خیلی چیزا می‌شه در مورد یه جفت چشم مهربون و صادق گفت.
اسمش چیه؟
هوم، ونچرر.
هوم.
آره، فروخته شد. آلن؟
می‌گیرمش از دستت، ببینم چیکار می‌تونم باهاش بکنم.
بگیم دو و نیم؟
ببخشید، آقای کمپبل-بلک.
تازه یه پیشنهادی دارم که نمی‌تونم ردش کنم.
چی کار می‌کنی، فردی؟
ببخشید، روپه، نمی‌دونستم تویی.
همپشایر بهم گفت. داشت ارزون می‌رفت.
دوست ندارم چیزا رو ارزون بخرم، پس پنج هزار پوند پیشنهاد دادم.
پنج--
همیشه دوست داشتم یه اسب مسابقه‌ای داشته باشم.
مگه اینکه دوست داشته باشی یه سندیکا داشته باشی.
- والری خیلی عصبانی بود.
می‌دونی، فکر می‌کنه تو آدم خیلی بدی هستی.
- آها، اون قاضی خوبی هست؟ - تمرین کرده.
از وقتی جوون بودیم داره شخصیتمو قضاوت می‌کنه.
- یا خدا - آره، دختر خوبیه.
تو هر شرایطی کنارم بوده.
می‌دونی، من-- من حتی هیچ وقت دوست دختر دیگه‌ای نداشتم بعدش هم که باهاش ازداج کردم.
- نمی‌دونه چی بگه. نگاه کن بهش.
نگاه کن.
با این حال، شما دوتا عجیبید.
چطور اینقدر با هم صمیمی شدید؟
خب، بعد از اینکه اومدم اینجا همو دیدیم
و بعد از چند ماه شروع کردیم به حرف زدن،
و معلوم شد به یه چیز حساسیت داریم.
چرت و پرت؟
سلام. سلام. سلام به همگی. سلام.
- سلام خانم‌ها.
منتظرم که موقع اجرا ببینمتون.
چی کار کنم؟ نمی‌تونم برم.
- ولش کن. ارزششو نداره. - نه. ببین،
اگه وام فوق‌العاده بزرگی نداشتم، من--
بیخیال وام.
بهش می‌گفتم مسابقه زیبایی‌شو چیکار کنه.
خدایا، ساعت چنده؟
ساعت تازه ۰۰:۰۰ گذشته. چرا؟
- باید داور برنامه خانم شایسته کورینیوم باشم.
اون زمین. ام، فقط-- فقط جلوتر اونجا.
ام، همونجا بزن کنار.
به تهیه‌کننده‌م قول دادم تا جای ممکن سریع باشم. من--
همینجا. همینجا.
یه چشم‌انداز عالیه. باید ببینی.
آقا، اینجا خیلی قشنگه، ولی ما الان دیرمون شده.
باید بریم.
گفتی اسمت چیه، عزیزم؟
دِیسی، آقا.
دِیسی.
ایده کی بود که یه شماره بزرگ داشته باشیم؟
دِیسی بود.
- اصلاً هم بد نیست. - آفرین، دِیسی.
کامرون کوک. مدیر برنامه‌ها.
از یانکی‌ها دزدیدمش. با استعدادترین زنیه که تا حالا دیدم.
- شکی ندارم. - مطمئن شو که وسلی بهترین برخورد رو بگیره.
اون یکی از قهرمان‌های همیشگی کریکت منه.
- این طرف، عالیجناب.
کشیش. خیلی خوشحالم که اومدین.
امیدوارم کارکنانم خوب از شما پذیرایی کرده باشن.
اوه، بله، تونی.
و، اه، از اونچه که تا حالا دیدم...
...فرانچایز امنه.
اوه، خیلی خوشحالم که حمایتت رو دارم، فرگوس.
حالا باید یه برنامه رو شروع کنم. بعدش نوشیدنی‌ها با من، باشه؟
اوه، خوبه.
کی این کارو باهات کرد؟
باید به من بگی کی بود.
سکوت فقط از هیولایی که این کارو کرده محافظت می‌کنه.
قول می‌دم.
کاری می‌کنم تاوانش رو بده.
اگه گزارشش نکنی، عزیزم،
چی می‌شه اگه اون به بقیه دخترای بیگناه هم آسیب بزنه؟
پیشنهاد دادم که برای کمک به برنامه رانندگی کنم.
لطفاً از دستم عصبانی نباش.
تو کاری اشتباه نکردی.
هیچ‌کس از دستت عصبانی نمی‌شه.
اون کشیش پنی بود.
مطمئنی که بزرگش نمی‌کنی؟
شاید داری تو ذهنت بزرگش می‌کنی.
نه. من-- من--
مطمعنم.
می‌دونی کشیش پنی خیلی برامون مهمه، نه؟
می‌دونم که تو یه عضو تیمی.
عضو باارزش خانواده کورینیوم.
پس...
بیا تمام این قضیه رو فراموش کنیم که اتفاق افتاده. فکر نمی‌کنی؟
دختر خوبی هستی.
اینجا پیشرفت می‌کنی.
مطمئنم خانم مَدِن کمکت می‌کنه... آماده بشی.
ببخشید، این تنها چیزی بود که تو لباس‌ها داشتیم.
این همه حرف از حقوق برابر، ولی هیچی واقعاً تغییر نمی‌کنه.
یه قانون برای اونا، یکی برای ما.
دی-من همه چیز رو خراب کردم؟
اصلاً.
اون بدون هیچ مجازاتی می‌ره.
اون فکر نمی‌کنه که کاری اشتباه کرده.
این چیز وحشتناکی که برات اتفاق افتاده، راز تو هست.
و همچنین سلاح تو.
ازش استفاده کن تا هر چی می‌خوای ازشون بگیری.
می‌شنوی؟
ناراحت نباش. عصبانی باش.
این به دردت می‌خوره، عزیزم.
خدای من. بیا بریم.
- اوه، سلام. فقط یکم.
- می‌تونی اسب رو به آب برسونی، سب... - دکلن، لطفاً.
هی، دِیسی. لباس قشنگی داری.
- دِیسی؟ دِیسی، چی شده؟
چی شده، جویس؟
- دِیسی. دِیسی، صبر کن.
- دِیسی.
از مرزهای ولز تا به دانشگاه‌های آکسفورد.
از ساوتهمپتون تا استراتفورد-آپون-اِیون.
و این هم میزبانان شما،
جیمز وِرِکر و سارا استراتون.
- خوب، بریم ببینیم چی می‌شه. وقت نمایشه.
کیتلین، شروع شد!
شب بخیر. شب بخیر.
- مرسی. - پاپ‌کورن آوردم.
عجب برنامه‌ای اینجا داریم، سارا،
و منظورم فقط خودمون نیست.
دخترهایی که امشب پشت صحنه منتظرن هم بی‌نظیرن، نه؟
قطعاً همینطوره، جیمز.
- من وقتی الماس می‌بینم می‌فهمم... - دو دقیقه مونده به معرفی.
- واقعاً همینطوره. - آماده باش، دوربینای تماشاچیا رو سه.
سارا، تو یه جورایی فوق‌العاده‌ای.
شوهر تو خیلی خوش‌شانسه.
سارا عالی به نظر میاد، موافقی؟
- آره. - البته همسر منه.
...اما همچنین یه تست بازیگری می‌بره که بشه دختر هواشناسی جدید ما.
- آماده باش، دوربینای داورا رو دو.
...قبل از اینکه با شرکت‌کننده‌هامون آشنا بشیم، بیاید با هیئت داوران آشنا بشیم.
و البته، دکلن اوهارا از خود کورینیوم.
امروز بعد از یه مدت کوتاه عدم حضور دوباره برگشته.
و اینجا هست تا مطمئن بشیم همه درست رفتار می‌کنن،
پیشوای سابق کلیسای انگلستان، کشیش فرگوس پنی.
لطفاً یه تشویق بزرگ برای هیئت داوران ما بکنید.
جمعه پیش، با راگبورو رقابت کردیم،
و یه سری از پسرا بچه‌های کلاس پنجمی رو بردیم
- ...عروسی آیندش.
ولی روپرت بهتره، نه؟
- خفه شو.
- هر کدوم از شرکت‌کننده‌های امشب ما... - خب، سه،
- دو تایی رو نگه دار. چهار... - ...یه استعداد ویژه هم دارن.
- ...نمای نزدیک‌ها رو بگیر. - داره خیلی خوب پیش می‌ره.
- ...با چرخیدن وارد می‌شه.
کیفیت‌هایی که من توی اولین خانم کورینیوم دنبال می‌کنم،
اه، شامل،
اخلاق درست حسابی‌ه.
تو خیلی آدم کثیف و ریاکاری هستی.
لعنت به همشون.
این دیگه چه غلطی می‌کنه؟ قطع کنین.
قطع کنین.
عیسی مسیح. فقط یه دقیقه از خونه رفتم بیرون.
- حالا دیگه شجاع نیستی، هان؟ - اوه، خدای من...
اون چیزی که حقته می‌رسه بهت.
همه‌چی رو خراب کرد.
تلفن لعنتی رو جواب بده.
- فقط جواب بده!
تو گذاشتی اون متقلب یکی از کارمنداتو اذیت کنه
و بعد جوری رفتار می‌کنی انگار هیچ اتفاقی نیوفتاده؟
من برای همیشه از این گنداب می‌رم.
آره. تو تو هر فرصتی اقتدار منو زیر پا گذاشتی،
ولی مطمئن نیستم که بتونیم همینجوری بذاریم بری.
هه.
- به من دست نزن.
- چه حسی داره، تونی؟ هان؟
چه حسی داره که ضعیف
- و درمانده باشی؟ - من تو رو برای آسیب بدنی عمدی می‌ندازم زندان.
توی زندان آزادم بیشتر از وقتی که برای تو کار می‌کنم.
لعنت به تو.
من استعفا میدم.
همیشه خیلی نمایشی بودی. شغل واقعیتو از دست دادی.
خب، از روزنامه‌های صبح لذت ببر.
باید به ماود بگی که دوباره فقیر می‌شه.
لعنتی.
نمی‌خوام بدونم چیکار می‌کنه.
حالت خوبه؟
می‌تونم برسونمت یه جایی؟
باید به پلیس زنگ بزنی، دیسی.
اون بیمار رو گزارش کن.
بهت گفت.
و به خاطر همینه که زدیش.
من به کمکت نیاز نداشتم، دکلن.
متاسفم، دیسی. من فقط...
دیسی.
چرا نمیتونستی دهنتو ببندی؟
کارمو ول کردم.
بچه‌ها، سوار ماشین شید. بریم حسابی خوش بگذرونیم.
همونطور که گفتم، دکلان اوهارا
به شدت باهاش برخورد میشه تو روزهای آینده، خیلی علنی هم.
خوبه.
در حالی که با انتقام موافق نیستم،
جایی برای خشونت و بی‌ادبی تو صفحه‌هامون نیست.
نه، نه، قول میدم، فرگوس.
- مرسی.
دردری! دردری.
دردری، لطفا مطمئن شو کشیش پنی سالم برسه خونه.
بله، لرد بدینگهم.
یه تاکسی بگیر، دردری.
- خدافظ، فرگوس. - خدافظ، تونی.
می‌فرستم شیشه‌برها بیان.
این رو به بیتی جانسون تو عقرب بفرست از یه منبع ناشناس.
خانم مدن! جویس!
- کسی به اتاق من اومده؟ - تا جایی که من میدونم، نه.
لعنتی!
مرده؟
وقتی مامان باهاش تموم کنه، می‌میره.
لعنت.
تونی می‌خواد منو بفرسته تو قبر؟
نمی‌دونه من اینجام.
- نباید درباره دیسی بهت می‌گفتم. - آره؟
احتمالا اون پیر خرفت رو هر جور شده می‌زدم.
مرسی.
گرترود!
گرترود! اوه، برگرد!
- گرترود!
حالت خوبه؟
- می‌تونم باهات راه برم؟ - نه، نمی‌تونی.
کمکت خواستم، و تو بدترش کردی
و گذاشتی تو تلویزیون زنده خودش رو خراب کنه.
اون یه مرد بالغ هست، تگی.
ما خیلی بدهکاریم.
بدون کار کردن بابا نمیتونیم قسط خونه رو بدیم.
- مامان داره وسایل رو جمع میکنه. - چی میگی؟
این تنها جاییه که همیشه دوست داشتم، و حالا باید بریم.
اون دکلان اوهاراست.
یه کار دیگه پیدا میکنه.
نه اینجا.
گرترود، بیا بریم.
دکلان اوهارا دیشب استعفا داد و ما با تأسف پذیرفتیم.
اه، ما به رفاه همه کارکنانمون اهمیت میدیم،
اما تلویزیون کورینیوم نمیتونه خشونت رو تحمل کنه،
به خصوص نسبت به یه مهمان آسیب‌پذیر و با سابقه تو ساختمونمون.
اون کجاست؟
اینقدر غمگین نباش. من و فردریکو یه نقشه جدید عالی داریم.
هیچ بی‌احترامی نیست، ولی من نمیام.
یه بعدازظهر با شما بچه‌ها نزدیک بود منو تموم کنه.
آره. داریم برمی‌گردیم لندن.
ببخشید، ماد. نمی‌تونیم بذاریم بری.
این تجارتیه. نمی‌تونیم یه دارایی بزرگ رو هدر بدیم.
داریم یه شرکت تولیدی راه می‌اندازیم و تو قراره اداره‌ش کنی.
شراکت.
می‌خوایم با هم کار کنیم. خوش می‌گذره.
بهت اعتماد داریم تو کارای خلاقانه.
- ببخشید بچه‌ها، ولی نمی‌تونم. - چرا نه؟
خودت رئیس خودت میشی. همونی که می‌خواستی.
چون فکر می‌کنم باید برای فرنچایز پیشنهاد بدیم.
اما این یعنی--
بزرگترین تصاحب تاریخ.
تونی بدینگهم رو یه بار برای همیشه از شهر بیرون کنیم.