‫بیچاره‌ها
‫شارپ! یالا، بیا بریم!
‫چرا همیشه آخرین نفری، شارپ؟!
‫فعلاً که دارم از تو رد میشم، مگه نه؟
‫- موفق شدیم! ‫- آره!
‫خب، حالا جدا می‌شیم
‫- متجاوز! آژیر رو به صدا در بیار! ‫- شوخیت گرفته!
‫باید از اون دیوار بالا بریم!
‫آره، ولی چطوری؟
‫اول تو برو
‫- ولی، نیوکرک... ‫- برای بحث کردن وقت نداریم
‫- تو باید مأموریتت رو تموم کنی ‫- خیلی خب
‫بیا! یالا!
‫ایست!
‫- دست‌ها بالا! ‫- لعنتی!
‫زانو بزن و دست‌هات رو ببر بالا!
‫تکون نخور، وگرنه شلیک می‌کنم!
‫هی! چیکار می‌کنی؟
‫اجازه نمیدم اینا به دستِ دشمن بیفته
‫نه، نمی‌تونی! تکون نخور!
‫صبح بخیر، ماشین‌گراها!
‫یه فنجون قهوه میل دارید؟
‫براشون یکی درست کن
‫اون چیه؟
‫اون قهوه‌ی ترکه، پسر جان. ‫بهترین قهوه‌ی جهان.
‫توی اتریش قهوه دارید، مگه نه؟
‫آره! قهوه‌ی عالی. ولی این فرق می‌کنه
‫امتحانش کن
‫خیلی ممنون
‫اوه! خیلی تلخه!
‫گمونم یکم سنگین‌تر از اونه ‫که بهش عادت داری!
‫ارباب جوان!
‫تشریف می‌برید بیرون؟
‫بله. میرم مسجد سلطان احمد
‫من همه چی رو بهشون گفتم ‫و اونا قبول کردن که می‌تونم برم
‫ولی البته با یه همراه
‫ارباب جوان،
‫بهتره دیگه اینجا نمونیم
‫باید از این شهر خارج شیم
‫این آدم‌ها مهربون و مهمون‌نواز بودن، ‫ولی شما اینجا در امان نیستید.
‫حالا که اصل و نسبِ واقعی‌تون رو می‌دونن، ‫در خطرید.
‫میای یا نه؟
‫آره، میام!
‫صربستانی‌هایی رو که پدر و مادرتون رو کشتن ‫فراموش کردید؟!
‫منظورت چیه؟
‫اونا با این شورشی‌ها ‫که قصد دارن سلطانشون رو بکشن چه فرقی دارن؟
‫اینطور نیست...
‫آلمانی‌ها مامان و بابا رو کشتن
‫الک!
‫مشکلی پیش اومده؟
‫عه... چیزی نیست. خوبم
‫شهر قشنگیه
‫و زادگاه تو چجور جاییه؟
‫عه... نمی‌دونم
‫من پونزده سال اونجا زندگی کردم و با این حال ‫هیچی از شهرها و مردمش نمی‌دونم
‫راستش رو بخوای، این اولین باره
‫که به راحتی توی خیابون‌ها قدم می‌زنم
‫بجنب، بیا بریم این طرف!
‫چرا دیروز اون پیرمرده رو ‫توی کافه کتک زدن؟
‫این روزها انتقاد کردن از سلطان ‫آدم‌ها رو توی دردسر میندازه
‫شکی نیست که اینجا کشورِ قشنگیه
‫ولی برای این که مردمش ‫واقعاً روی امید و خوشحالی ببینن،
‫شرایط باید عوض شه
‫هی، الک...
‫- تو دیگه کی هستی؟ ‫- شارپ؟!
‫بهش صدمه نزن! اون دوستِ منه!
‫ببخشید. توی اون لباس نشناختمت
‫این کیه؟
‫دیلان شارپ. اون از خدمه‌ی لوایتانه
‫- هی! می‌دونی رازداری یعنی چی؟ ‫- آروم باش، شارپ!
‫نگران نباش، می‌تونی بهش اعتماد کنی
‫یه لحظه صبر کن ببینم
‫وقتی سوارِ جونور هوایی بودیم گفتی اسیری
‫حالا بهم میگی با خدمه دوستی؟!
‫واو! اون باید...
‫جونوری که از تخمِ دکتر در اومد
‫لعنتی! اون خیلی صمیمیه!
‫حتماً صدات رو یادشه
‫خیلی خب، باشه الک، ‫این دختره دقیقاً کیه؟
‫اینجا چیکار می‌کنی؟ ‫چه نقشه‌ای داری؟
‫- چرا ما رو تعقیب می‌کردی؟ ‫- مجبور نیستم بهت بگم
‫لیلیت! فقط صبر کن
‫شارپ. تو چرا اینجایی؟
‫اومدم بهت یه پیام بدم. ‫ولی فقط برای توئه.
‫نه! پنهان‌کاری نداریم! ‫الک الان یکی از ماست!
‫و تو هم سربازِ بریتانیا هستی، ‫پس باید با ما بیای.
‫بیا بریم
‫من ضمانتشون می‌کنم
‫اونا دشمنِ ما نیستن
‫لعنتی!
‫مواظب باش، کله‌پوکِ گُنده‌بک!
‫یالا، بریتانیاییِ کیثف. ‫از خودت دفاع کن.
‫برای چی این جونورها رو به اینجا آوردی؟
‫مأموریتِ من به شما مربوط نیست
‫زاون. شارپ قابل اعتماده. ‫اون دوستِ عزیزمه.
‫در واقع... اون تنها کسیه که بهش اعتماد کردم ‫و هویتم رو بهش گفتم
‫و این چی رو ثابت می‌کنه؟
‫که اون قابل اعتماده
‫و بریتانیایی‌ها هم مثل شما با آلمانی‌ها می‌جنگن
‫پس میشه گفت اونا دشمنِ شما نیستن
‫به نظر ما بریتانیایی‌ها و آلمانی‌ها ‫باهم فرق چندانی ندارن
‫هردوشون جاهایی سرک می‌کشن ‫که بهشون تعلق ندارن
‫شارپ. بهشون بگو جریان چیه
‫فکر کنم احتمالاً به اندازه‌ی کافی حرف زدم!
‫باورم نمیشه هویتت رو فاش کردی!
‫خب، می‌دونی...
‫اونا با آلمانی‌ها می‌جنگن!
‫- کشورِ اونا... ‫- و اینا اسرارِ ماست!
‫اوه، ببخشید
‫یالا، شارپ. می‌تونی بهشون بگی
‫مگه خوابش رو ببینی!
‫تو اگه می‌خوای حرف بزن!
‫ولی من با غریبه‌های لعنتی حرف نمی‌زنم! ‫من هنوز یه سربازم!
‫ببریدش
‫- تویی ‫- این رو برات کِش رفتم
‫شارپ... جریان چیه؟
‫نیوکرک جلوی چشم‌هام ‫تیر خورد و کشته شد
‫اون کوله‌پشتی و جونورها مالِ اون بودن
خیلی متأسفم
‫شارپ، هنوز بهم نگفتی اصلاً برای چی اومدی دنبالم
‫- به خاطر چشم‌گرد ‫- «چشم‌گرد» دیگه چیه؟
‫اسمِ اون موجوده
‫بارلو به شدت دنبال پس گرفتنشه. ‫در واقع برای اون اینجام.
‫چرا انقدر فوری دنبالشه؟
‫نمی‌دونم. چیزی نمی‌گفت
‫به جز این که جونِ میلیون‌ها آدم ‫بهش بستگی داره
‫اون گفت چشم‌گرد ‫نتیجه‌ی جنگ رو تعیین می‌کنه
‫این کوچولو؟! امکان نداره!
‫منم نمی‌فهمم
‫خب، اون آدم‌ها که باهاشون می‌پری کی هستن؟
‫داستان چیه؟
‫خب، در اصل،
‫اونا سعی دارن به استبداد سلطان پایان بدن
‫پس منظورت اینه که اونا انقلابی هستن؟
‫تو کجای این داستانی؟
‫انقلابِ اونا هیچ ربطی به تو نداره
‫پس اینجا چیکار می‌کنی؟
‫وقتی بهم گفتن آلمانی‌ها ‫لوایتان رو تصرف کردن،
‫فکر کردم بتونم کمک کنم
‫پس منظورت اینه که پیشنهاد کردی ‫در کنارشون بجنگی؟
‫آره
‫- اوه، الک، تو خیلی احمقی ‫- چرا؟
‫اولش، از یه یخچال رد شدی ‫تا یه دشمن رو نجات بدی
‫الانم این
‫چند بار دیگه قراره لوایتان رو نجات بدی؟
‫ولی کشتی دیگه نیازی به نجات دادن نداره
‫نمی‌تونم بهت بگم چطوری، ‫ولی سه روز دیگه،
‫لوایتان از اینجا خارج میشه
‫و راستی، والگر بهم گفت نباید منتظرش بمونی
‫فقط زودتر از شهر برو بیرون
‫یعنی والگر زنده‌ست؟!
‫و سرِ حال هم هست
‫اون بهم گفت بیام مسجد سلطان احمد
‫خدا رو شکر
‫والگر حتماً در ازای این اطلاعات ‫یه چیزی ازت خواسته
‫عه... خب فکر کنم اون...
‫فقط می‌خواست پیام رو بهت برسونه
‫چشم‌گرد رو برای دکتر بارلو ببر
‫- صبر کن. پس تو چی؟ ‫- من نمی‌تونم برگردم
چرا؟ اونجا هیچ خطری تهدیدت نمی‌کنه
‫به این جماعت توی مبارزه‌شون کمک می‌کنم
‫پس به خاطر اون دختره لیلیت ‫این کارو می‌کنی، مگه نه؟
‫خب... خیلی صمیمی به نظر میاید
‫فکر کردم باید همین باشه
‫آره... گمونم به خاطر اون انجامش میدم
‫ولی فقط به خاطر اون نیست
‫به زاون قول دادم و به مادربزرگ،
پیرزنی که یه جورایی عالمِ خردمند اوناست
‫بهشون پیشنهاد همکاری دادم
‫«همکاری»؟! توی انقلاب؟!
‫اونا سعی دارن شرایط این کشور رو تغییر بدن،
‫جایی که مردم تحتِ حکومت سلطان عذاب می‌کشن
‫فکر کنم می‌تونم بهشون کمک کنم
‫ولی الک...
‫تا وقتی که می‌تونی برو!
‫الک، فقط این که...
‫من...
‫چی؟
‫بیخیال
‫چیزی نیست
‫ولی ممکنه حینِ انجام این کار بمیری
‫توی شورش‌ها این اتفاق می‌افته. ‫آدم‌ها می‌میرن!
‫آره. می‌دونم
‫لعنت به همه چی!
‫به هر حال تو هیچی از جنگیدن نمی‌دونی!
‫حالا که آلمانی‌ها باهاشون متحدن ‫چطور می‌خوای حریفشون بشی؟
‫شارپ، تو... منظورت اینه که...
‫منظورم اینه که به کمکم نیاز پیدا می‌کنی
‫شارپ!
‫گفتی بهیموث؟
‫آره. بر اساس اطلاعاتِ شارپ،
‫فردا شب برای نابود کردن گوئبن به اینجا میاد
‫بهتره صبر کنید. حمله‌تون رو نگه دارید ‫برای بعد از غرق شدن گوئبن
‫چیزی که می‌شنوم اینه که داری بهمون میگی ‫کل نقشه‌مون رو یه روز تمام عقب بندازیم!
‫درسته. بدون ناو جنگی، ‫قوای دفاعی سلطان فلج میشه!
‫کافیه دیگه!
‫انتظار داری حرف یه چلغوزِ بریتانیایی گستاخ رو باور کنم؟
‫و حتی بدتر از اون، ‫تو کل استراتژیِ ما رو فاش کردی.
‫اونا قابل اعتمادن، پدر!
‫- لیلیت، تو نباید... ‫- همه‌تون ساکت بشید!
‫خدای من!
‫شما واقعاً مثل یه مشت بچه‌گربه ‫جر و بحث می‌کنید و نق می‌زنید
‫تو باید همون پسره از خدمه‌ی لوایتان باشی
‫ولی در مورد نقشه‌ات باید بگم ‫متأسفانه بهیموث
‫نمی‌تونه از دریا به گوئبن حمله کنه
‫صبر کن ببینم. ‫می‌دونم می‌خوای چی بگی.
‫بهیموث نمی‌تونه از تورهای کراکن ‫توی تنگه‌ی داردانل رد بشه
‫- همین‌جا اشتباه می‌کنی! ‫- بذار حرفم رو تموم کنم
‫دیروز صبح،
‫دوتا مأمورِ خرابکار داروینیست ‫توی ساحل در نزدیکی تنگه کشته شدن
‫لعنتی!
‫پس من میرم!
‫امکان نداره! تو می‌مونی!
‫حالا که نقشه‌ی ما رو می‌دونی، ‫هیچ جا نمیری!
‫خواهش می‌کنم، قربان
‫اون دوتا هوانورد... دوست‌های من بودن!
‫باید برم
‫اگه نرم، مرگشون بیهوده میشه!
‫برام مهم نیست!
‫در مورد این بهیموث هم باید بگم
‫انقلاب ما به یه اسباب‌بازی بریتانیایی که سلطان
‫می‌خواست باهاش بازی کنه احتیاجی نداره!
‫پیرمرد ورّاج احمق!
‫بحثِ ملّیت نیست!
‫موضوع بریتانیا یا سلطان نیست!
‫اگه نذارید برم، ‫گوئبن مردمِ شما رو می‌کشه!
‫نفست رو هدر نده!
‫این جنگِ تو نیست!
‫- حق اظهار نظر نداری! ‫- باید بذاریم بره
‫یعنی چی؟
‫چطور جرأت می‌کنی به جای خانواده‌ات ‫طرفِ یه غریبه رو بگیری؟!
‫این قضیه الان بزرگ‌تر از یه کشوره
‫دخترم، مگه فراموش کردی
‫برای رسیدن به این پیروزی ‫چه فداکاری‌هایی کردیم؟
‫مادرت جونش رو به خاطر این آرمان فدا کرد
‫ما نیازی به آلمان و بریتانیا نداریم
‫اگه مجبور باشیم با دست‌های خالی می‌جنگیم
‫و اگه لازم باشه حتی جونم رو هم میدم
‫پدر، تو اشتباه می‌کنی
‫چون پیروزی در این جنگ فقط شروع کاره
‫ولی هدفِ نهایی نیست
‫باید به خاطر آینده‌ی این کشور ‫و تمام مردمش زنده بمونیم
‫باید زنده بمونیم تا دوباره بجنگیم
‫پس برای نجات جونِ مردم،
‫باید حاضر باشیم هر کمکی رو ‫که پیشنهاد میشه قبول کنیم،
‫از جمله کمکِ بریتانیایی‌ها
‫برای همین وقتی این دو نفر ‫به این مأموریت میرن،
‫منم باهاشون میرم
‫من چشم و گوشِ خودمون میشم
‫مطمئن میشم داستانشون درست باشه
‫در ضمن می‌تونم اونا رو به داردانل ببرم ‫و مطمئن شم کارو انجام میدن
‫وقتی که برگشتیم می‌تونیم در مورد ‫به تعویق انداختن عملیات حرف بزنیم
‫مطمئن باش اگه این بریتانیاییِ بی‌ادب ‫کارِ مشکوکی بکنه،
‫با کمال میل گلوش رو می‌بُرم ‫و میندازمش توی دریا
‫فهمیدی؟
‫هوم؟ بوریل اینجاست!
‫- هان؟ ‫- هان؟ «بوریل»؟
‫آره، روش اسم گذاشتم
‫هان؟! اون رو از کجا آوردی؟
‫منظورت «بوریل» مثل عصاره‌ی گوشته که توی شیشه‌ست؟
‫آره، چرا که نه؟
‫اون تنها ماده‌ی غذایی وارداتی از انگلیسه ‫که نسبتاً خوبه
‫این اسم مسخره‌ایه. ‫و اصلاً انگلیسی نیست!
‫مالِ اسکاتلنده، خب؟
‫اصلاً چرا اون طرف لباس عوض می‌کنی؟
‫دهنت رو ببند!
‫تو حالیت نمیشه!
‫این لباس از جونورها ساخته شده، ‫برای همین...
‫عوض کردنش یه روالِ خاصی داره
‫- خب، فقط عجله کن! ‫- تقریباً آماده‌ام!
‫قایق گشتی
‫هان؟
‫این خیلی بده. ‫تقریباً 15 دقیقه گذشته!
‫اون فقط برای 15 دقیقه هوا داشت!
‫- اون چی بود؟! ‫- بریم ببینیم چیه!
‫شارپ! خدا رو شکر که خوبی!
‫آره، خیلی نزدیک بود! ‫هوام تموم شده بود!
‫تور رو پیدا کردی؟
‫آره، کارش رو ساختم!
‫در مورد تعویق عملیات بحث کردیم
‫همه قبول کردن
‫به محض نابود شدن گوئبن حرکت می‌کنیم
‫عالیه
‫لیلیت؟ ممنون
‫که به ما اعتماد کردی
‫اگه همه چی طبق نقشه پیش بره، ‫ما بهت مدیون می‌شیم.
‫هوم؟ عه، شارپ
‫اوه! نمی‌خواستم مزاحم شم. خدافظ
‫هی، بیا باهامون آواز بخون!
‫الک میگه تو صدای خیلی قشنگی داری!
‫آره! یادته توی قلعه می‌خوندی؟
‫بیا
‫آماده؟ شروع می‌کنیم
‫یه لحظه صبر کنید!
‫من نمی... این...
‫من نمی‌تونم این رو بخونم
‫- اوه! ‫- اشکالی نداره، شارپ
‫می‌تونم بهت یاد بدم
‫- فقط کافیه این کارو بکنی... ‫- آره! نه، مرسی!
‫ببخشید. سعی نداشتم مجبورت کنم
‫نه... من باید معذرت خواهی کنم
‫چرا؟
‫نمی‌خوام بینِ شما دوتا قرار بگیرم
‫صبر کن، تو فکر کردی من و لیلیت...
‫شما باهم خوبید! ‫هردوتون استعداد موسیقی دارید و این حرف‌ها.
‫می‌دونستم خنگی ولی نه دیگه در این حد!
‫پس واقعاً نتونستی تشخیص بدی؟
‫لیلیت از تو خوشش میاد، احمق
‫نمی‌تونه ازت چشم برداره
‫و چرا که نه؟
‫شما دوتا بهم میاید
‫هردوتون شجاع و قوی هستید
‫و با این حال بازم قلب مهربونی دارید
‫هردوتون خیلی صادق هستید
‫امیدوارم باهم خوشبخت بشید
‫جریان چیه؟
‫عه... خب... من...
‫ببخشید. زیاده روی کردم
‫شب بخیر