- صبح بخیر.
- صبح بخیر!
- مشکلی هست؟ - نه، مشکلی نیست.
نمی‌تونم مستقیم نگاه کنم.
- خوب نخوابیدی؟ - خوب خوابیدم.
نمی‌خوام دربارش حرف بزنم.
- خب، می‌دونم دادگاه امروز شروع می‌شه.
پس، اگه می‌خوای بیانیه افتتاحیه‌ات رو برام بخونی،
من اینجام.
ممنونم. باید برم.
- دوباره اتفاق افتاد، نه؟ - نمی‌دونی.
فقط یه بار دوست دارم که زنگ هشداری بیدارم نکنه.
- دوباره باغ سیب؟ - نه.
داشتم بیانیه افتتاحیه‌ام رو براشون می‌خوندم.
- این دیگه خیلی تو ناخودآگاهت رفته، مرد.
- این درست روی سطحه، کوین.
- این صبح برای شما تحویل داده شد.
یکی همه نون‌های پیازی رو دزدیده.
هیچ‌کس نمی‌دونه کی.
- فکر کنم بدونم کی این کار رو کرده.
- هیچ چیزی ازت نمی‌گذره، کوین.
- روزالین، کی اون‌ها رو فرستاده؟ - نمی‌دونم.
هیچ یادداشتی نبود.
- فکر کنم جواب این یکی رو هم بدونم.
- کولومبوی امروزی.
- اوه.
گم شدی یا من به دردسر افتادم؟
- فقط می‌خواستم بدونم می‌دونی امروز چه روزیه.
- شوخی می‌کنی؟
تد لستر رو ازم دزدید
بهش گفت نیازی نیست از دفاع شخصی استفاده کنه.
دادگاه امروز شروع می‌شه.
یه اعلان گوگل گذاشتم برای نتیجه دادگاه،
وقتی ببازن و همه جا خبرش پخش بشه،
ازش لذت می‌برم.
- وای!
واقعاً اینجا رو مال خودت کردی.
- سخت نبود بهترش کنم
از قهوه‌ای‌های استوارت.
- آره.
ببین، می‌دونم که قبلاً یه کم حواسم پرت بود،
ولی امروز سر کاری؟ - آره.
روز خیلی شلوغیه.
- وقتی پیشنهاد دادی صحبتمو بشنوی چی؟
- اون موقع اون بود. الان اینه. برو جلو.
- حیف شد--فکر کردم اگه باهام بیای دادگاه
ممکنه بامزه باشه. - بامزه برای کی؟
- ببین، می‌دونم خواسته بزرگیه.
ولی تو به اسمیت ضربه زدی، و حس می‌کنم
بازم بهت نیاز دارم تا این ماجرا تموم شه.
پس لطفاً،
اگه می‌تونی،
می‌خوام کارتو عقب بندازی
و بیای دستیار دومم بشی.
چرا-- - اون‌ها واقعی نبودن.
حقیقت اینه، اگه نمی‌پرسیدی،
می‌خواستم خودم بیام.
بیا بریم حساب
الیزابت اسمیت خودبرتر‌بین رو
بذاریم کف دستش!
- هیچ‌وقت نمی‌دونم باهاش کجای کارم.
- خانم‌ها و آقایان،
لستر تامپسون یه تهیه‌کننده موفقه.
شاید فیلم‌هاشو دیده باشین. احتمالاً خوشتونم اومده.
منم اعتراف می‌کنم، خوشم اومده.
چون آقای تامپسون قصه‌گو فوق‌العاده‌ایه.
در واقع، وکیل آقای تامپسون یه وکیل سرگرمیه--
ظاهراً یه وکیل خوب.
حالا، شاید از خودتون بپرسین چرا یه مردی که محاکمه می‌شه
به جرم قتل
وکیل قراردادی خودشو برای دفاع استخدام کرده.
خب، چون مثل آقای تامپسون،
آقای بلک تو کار دروغ گفتنه
تا چیزی که می‌خواد رو بگیره.
تو این مورد، چیزی که آقای بلک می‌خواد
اینه که واقعیت رو با تخیل جایگزین کنه
و حقیقت رو با دروغ تا شما رو قانع کنه
که شریک لستر خودکشی کرده.
ولی اینجا سینما نیست.
اینجا دادگاهه.
و حقیقت اینه، مردی که لستر شلیک کرد
با زنش در ارتباط بود.
اثر انگشتش روی اسلحه بود،
خونش هم روش بود.
اون یه دروغگوی شناخته شده و مصرف کننده مواد مخدره.
و حقیقت اینه،
لستر تامپسون اینجاست
چون شریکشو بی‌رحمانه کشته.
و از اون موقع داره دروغ می‌گه.
- خانم‌ها و آقایان هیئت منصفه،
شاید این موکل من نیست که باید تو سرگرمی باشه.
شاید خانم اسمیت باید باشه،
چون اون یه داستان تخیلی درجه یک بود.
موکل من نمی‌تونست سایمن شرگر رو بکشه
چون حتی بهش شلیک نکرد.
ما ثابت می‌کنیم فراتر از تردید منطقی--
- قربان، خیلی معذرت می‌خوام، ولی یه درخواست دارم.
- شوخی می‌کنی؟
وسط حرفای ابتدایی منی.
- می‌دونم این غیرعادیه، قربان،
ولی تا همین الان نمی‌دونستم درخواست دارم.
- قربان؟ - دفتر من، الان.
خوب، خانم اسمیت، خودتو توضیح بده.
- قربان، درخواست دارم تمام سوابق مربوطه
به دعوی طلاق والری تامپسون علیه متهم رو داشته باشم.
- اصلاً چطور ازش خبر داشتی؟
- لس آنجلس تایمز همین الان مقاله‌ای چاپ کرد
که توش خانم تامپسون گفته به بی‌گناهی شوهرش اعتقاد داره و همیشه داشته.
اما تو همون مقاله گفته به طلاق فکر کرده.
- این چه حقی بهت می‌ده؟
- هیئت منصفه اون مقاله رو می‌خونه.
داره شهادت می‌ده بدون اینکه من بتونم بازپرسی کنم.
- قربان، این چیزی نیست
جز یه دور زدن از حق وکیل-موکل،
و من مجبور نیستم چیزی بهش بدم.
- نه، مجبور نیستی، ولی می‌تونم احضاریه بدم
به وکیل خانم تامپسون، استوارت لین،
دقیقاً همینه که من دارم می‌گم انجام بدیم.
- قربان، مسئله اصلی اینجا قابل قبول بودنه.
حتی اگه دسترسی پیدا کنه به اون جلسات،
قانونی که بین زن و شوهره، مانع میشه
از استفاده از هر چیزی که گفته شده.
- این چیزی که قراره اتفاق بیفته.
من بهت اجازه می‌دم احضاریه‌ت رو بگیری.
برمی‌گردی و بیانیه ابتدایی‌ت رو تموم می‌کنی.
بعدش تا فردا صبح استراحت می‌کنیم،
که دوباره مسئله قابل قبول بودن رو بررسی کنیم.
سوال اینه که، چطور می‌خواد ازشون استفاده کنه؟
- این سوال توئه.
سوال من اینه، چطور اونا رو گیر آورده؟
- اه، خواستی منو اینجا ببینی؟
- خب، دیدم که خیلی وقت تو اینجا می‌گذرونی،
برای همین فکر کردم اینجا راحت‌تری.
- نمی‌فهمم.
- رزومه به‌روز شدۀ جدیدتو تو دستگاه کپی جا گذاشتی.
- روزالین، می‌تونم توضیح بدم. - منم می‌تونم.
فکر می‌کنی اگه تد این دادگاه رو ببازه،
فقط مسئله زمانیه که شروع کنیم مشتری‌ها رو از دست بدیم
و شرکت از هم بپاشه.
و اگه این اتفاق بیفته، کسایی که اول سوار قایق نجات بشن
احتمالاً بیشتر زنده می‌مونن.
- چیزی شخصی نیست. - برای من هست...
چون تو ایمان نداری که تد می‌بره.
- باشه، ولی اگه نبرد چی؟
- لیا، من اینجا نیستم که خیالت رو راحت کنم،
پس اگه می‌خوای بپری، بپر.
ولی اگه می‌مونی، شروع کن به پارو زدن.
- فهمیدم.
صبر کن یه لحظه.
چطور فهمیدی که رزومه من بوده؟
یه اسم جعلی گذاشته بودم وقتی روش کار می‌کردم.
- کی دیگه‌ای می‌تونه اسکواش و پرتغالی رو به عنوان مهارت‌های خاص بنویسه؟
که می‌دونم نه بازی می‌کنی و نه صحبت می‌کنی.
- خب، تو ذهنم، هر دو رو بازی می‌کنم و صحبت می‌کنم.
پس شوخی با اونه.
آره. نه، من پرتغالی صحبت نمی‌کنم.
- تد، احضاریه رو گرفتم.
می‌دونم چرا اینجایی. می‌خوای باهاش مقابله کنم.
- نمی‌خوام باهاش مقابله کنی.
می‌خوام بدونم کی نوار لعنتی رو به الیزابت اسمیت داده.
- می‌تونی برگردی چون مطمئناً هیچکس اینجا نبوده.
- داستانت رو جای دیگه بفروش.
- من چیزی نمی‌فروشم.
تنها کسی که از طرف من به اون نوارها دسترسی داشت
مری بود.
اون نوارها رو دید، رونویسی کرد و بعد قفلشون کرد.
تو ده ساله که می‌شناسیش.
می‌گی اون کاری مثل این می‌کنه؟
- اون نمی‌کنه، ولی تو چرا.
- چی به من گفتی؟
- شنیدی چی گفتم. - من وظیفه قانونی دارم
که اون نوارها رو محرمانه نگه دارم.
- درسته، ولی تو انقدر عصبانی هستی که لستر رو گرفتم،
هر تعهد قانونی رو نقض می‌کنی.
- من هیچ وقت همچین کاری نمی‌کنم!
- نه، فقط اون ناراحتی رو ساکت می‌کنی تا انقدر عصبی بشی
که حتی مادرت رو هم خیانت کنی.
- این موضوع من نیست.
موضوع اینه که نمی‌تونی تحمل کنی که لستر گناهکاره و تو
انقدر احمقی که نمی‌بینی.
- دهنت رو ببند.
- حالا گیر کردی که باید از بی‌گناهیش دفاع کنی
به جای دفاع از خود، که تنها راه نجاتت بود،
چون اون یه دروغگوه و تو یه احمق.
و این همه اتفاق افتاد چون نتونستی تحمل کنی
که من تو رو از یه ادغام با نامزد قبلیت کنار گذاشتم!
- اوه!
هی، استوارت! بس کن، بس کن!
- بذار بیاد!
- از شرکت من گمشو بیرون.
- باشه رفیق، حلقه رو بده ببینم.
- ندارمش.
- صبر کن ببینم. بذار درست متوجه بشم.
می‌خوای سامانتارو از خونه بیرون بیارم
که خونه رو آماده کنی که بهش پیشنهاد بدی،
ولی هنوز حلقه نداری؟ - دارمش.
فقط نمی‌خوام به کسی نشون بدم تا قبل از اینکه به اون نشون بدم.
- این واقعاً خیلی شیرینه.
ولی اگه زشت باشه چی؟
- تو زشتی. - لطفاً.
با اطمینان کامل می‌گم
که من خارق‌العاده خوش‌تیپم.
- از کی؟ مادرت؟ - نه مادرم.
- نگو.
- مادرت.
- گفتی دیگه. گفتی دیگه.
- نه، جدی میگم تد، باعث افتخاره
که ازم خواستی کمکت کنم.
و به نظر من،
تو و سامانتا واسه هم ساخته شدید.
- مرسی. - آره.
ادی می‌دونه؟
- ام، نه.
منتظرم کار تموم شه،
چون، می‌دونی-- - احتمالا می‌گه نه.
- می‌خواستم بگم، راز رو لو میده.
- اوهوم، احتمالا حق با توئه.
راز اینه که اون می‌خواد بگه نه؟
- فقط به خاطر این، تو حساب می‌کنی.
- یه بار که از اون بهتر شدم،
دوتا غذا سفارش داد.
من میرم--
- پیامک تو گرفتم. چی شده؟
- چی شده باهات؟
پیچیده‌ست.
- نه، نیست.
با همکار قدیمیش دعوا کرده.
- سامانتا زنگ زد و گفت؟
- نه، مغزم زنگ زد و گفت.
- مردا و دعوا چه مشکلی دارن؟
این چیزا رو هیچ وقت بین زن‌ها نمی‌بینی. - منو با اون یکی ننداز.
- باشه. - فهمیدم. من یه گوریلم.
من تد، بد.
چرا پیامک دادی؟ چی شده؟
- بعد از دادگاه، به فکر فرو رفتم.
اسمیت نمی‌تونست اون درخواست رو بده مگر اینکه مقاله چاپ شده باشه.
و با دانته اورسون، یه مقاله دیگه چاپ شد
در زمان نامناسب-- همون خبرنگار.
- پس میگی اون مقاله رو کاشته
تا متن رو قبول کنه.
- و اگه بتونیم ثابتش کنیم، می‌تونیم جلوشو بگیریم.
- چجوری تا ساعت ۸ صبح فردا این کارو کنیم؟
نمی‌تونیم لیست تماس‌هاشو بگیریم.
و قطعا نمی‌تونیم لیست تماس‌های خبرنگار رو بگیریم.
- صبر کن، نیازی نیست لیست تماس‌هاشونو بگیریم.
فقط باید بهشون دسترسی پیدا کنیم.
- چقدر طول می‌کشه؟ - چقدر وقت دارم؟
- تا ساعت ۸ صبح فردا.
- یه دقیقه وقت داری؟ - راستش، نه.
دارم میرم کیک‌بوکسینگ. نکته‌ای داری؟
یا فقط بلدی تو دفترم دعوا کنی؟
- معذرت می‌خوام.
فقط تو لحظه گیر کردم.
- خب، ببخشید. این قابل قبول نیست.
اینجا محل کار منه.
به حرفه‌ام افتخار می‌کنم.
و ممکنه این برای تو مهم نباشه،
اما برای من خیلی مهمه. - برای منم همین‌قدر مهمه.
در واقع، به خاطر همین کنترل از دستم خارج شد.
- نمی‌فهمم.
- وکیل بودن مهم‌ترین چیز تو دنیاست
برای من، علاوه بر خانوادم.
- به همین خاطر منو انداختی جلوش؟
- شنیدی؟ - کل دفتر شنید.
- نمی‌دونم چی بگم.
- با این شروع کن که قول بدی دفعه بعد بزرگتر باشی.
- چون با تد، همیشه یه دفعه بعدی هست.
- من رفتارش رو توجیه نمیکنم،
ولی اون احساس خیانت از طرف هر دوی ما داره، استوارت.
و راستش، سرزنشش نمی‌کنم.
- تو می‌خواستی ما اونو کنار نذاریم؟
بذار بگم آرزو می‌کردم شما دوتا این‌قدر بچه نبودین
که مجبور بشم اون تصمیمو بگیرم.
- حالا چی شده؟ - یه سوال سریع--
کنث برانا توی آخرین قراردادش چقدر گرفت؟
- چرا باید بهت بگم؟ - به دلایل حرفه‌ای.
قبلا همیشه این کارو می‌کردیم.
- خب، دیگه با هم کار نمی‌کنیم، یادت باشه؟
- ببین، من یه خانم دارم که در سطح اونه،
و می‌خوام مطمئن شم که به اندازه کافی پرداخت میشه.
داری میگی علیه زنان هستی؟
- تو عجب آدمی هستی.
- این چطوره؟
تو قیمت اون رو بهم بگو، منم شامت رو حساب می‌کنم.
- بذار ببینم درست فهمیدم.
پاداش من برای اینکه یه چیزی بهت بدم،
اینه که با تو بیرون برم.
- مشکلش چیه؟ خوش به حالت.
- می‌دونی چی فکر می‌کنم؟
فکر نمی‌کنم تو موکلی داشته باشی.
فکر می‌کنم فقط می‌خوای با من بیرون بری.
- من کلی موکل دارم. - آره؟
اسم این موکل خاص چیه؟
- جان...
فلیبرتی؟
- فکر کنم گفتی یه زنه.
- جین فلیبرتی. - باید برم.
- ببین، حق با توئه. من موکلی ندارم.
ازت خواستم با هم باشیم چون...
استوارت و تد جلوی چشمم با هم دعوا کردن
و می‌خواستم با یکی راجع بهش حرف بزنم،
و تو تنها کسی هستی که می‌فهمه.
- دعوا؟ - آره.
- لعنتی. - من فقط--
نمیخوام اینجوری باشه بین شرکت‌هامون.
- چجوری میخوای باشه؟
- نمیدونم. مثل قبل.
- میگی دلت میخواد ما هم‌رئیس‌های بخش سرگرمی باشیم؟
چون دقیقاً این چیزی بود که قرار بود اتفاق بیفته.
- من چیزی نمیگم، من فقط--
- نه، فهمیدم.
نمی‌دونی چی داری تا وقتی از دستش بدی.
- یه همچین چیزی.
- شب بخیر، ریک.
- شب بخیر، اریکا.
- نه، اصلاً.
من به این اعتماد ندارم
که تو بری اطلاعات تلفن یک خبرنگار رو هک کنی
و توی یه روز مجبورش کنی که کوتاه بیاد؟
- داری گوش میدی؟ چاره دیگه‌ای نداریم.
- بهت گفتم--
من حتی یک ثانیه هم نمیخوام برم زندان.
پس اگه این جواب نده--
- لستر، اگه اون مدارک رو بگیره
و چیزی که والری درباره‌ت گفته رو جلوی هیئت منصفه بگذاره،
اونوقت میری زندان
خیلی بیشتر از یک ثانیه.
- اگه هیئت منصفه بفهمه ما چی کار کردیم،
علیه من حتماً استفاده می‌کنن و اوضاع همونقدر بد میشه.
- نمی‌فهمن.
- لعنتی! این زندگی منه!
- درست میگی، لستر. این زندگی توئه.
من با شریکم قرص نخوردم
و بعد باهاش تیراندازی نکردم.
هیچکدوم از اون کارها رو نکردم
که تو رو به اینجا کشوند.
پس می‌تونی به حس خودت اعتماد کنی،
یا به من اعتماد کنی.
- می‌خوام بهت اعتماد کنم، تد...
ولی نمیدونم.
- کوین، گرفتی یا نه؟
داریم شروع می‌کنیم و نمیتونم بدون تو این کار رو انجام بدم.
- چی شده؟ کجاست؟
- نمیدونم. سه تا پیام گذاشتم.
ولی اگه کوین اینجا نباشه، اونوقت باید--
- نه کوین، تد. لستر هنوز اینجا نیست.
- چی؟ کجاست؟ - نمیدونم.
هی دارم بهش زنگ میزنم. جواب نمیده.
- خب، همه آماده‌ایم که دوباره شروع کنیم؟
- من آماده‌ام، ولی به نظر میرسه دفاع یک متهم رو کم داره.
- آقای بلک، اینجا چی خبره؟
- خب، جناب قاضی، داریم مسئله قبول پذیری رو بررسی میکنیم.
موکلم لازم نیست اینجا باشه.
- این دادگاه شروع شده.
من تصمیم می‌گیرم که آیا یک متهم باید اینجا باشه یا نه.
داری میگی بهش گفتی که اینجا نباشه؟
- نه، جناب قاضی، نگفتم.
- میدونی کجاست؟
- نه، نمیدونم.
- لازم نیست. - این حرفا رو نزن.
نمی‌دونی موکلت کجاست.
ممکنه الان تو راه مکزیک باشه.
- موکلم پاسپورتش رو تحویل داده.
او خطر فرار نداره.
جناب قاضی، اگر این حکم رو صادر کنید،
از این به بعد او جلوی هیئت منصفه با زنجیر خواهد بود.
من شخصاً از شما خواهش می‌کنم که به او اعتماد کنید
و اجازه بدید من پیداش کنم.
- من شما رو نمی‌شناسم، آقای بلک.
هیچ دلیلی ندارم که شخصاً به شما چیزی بدم.
- جناب قاضی، شما آقای بلک رو نمی‌شناسید، ولی من رو می‌شناسید.
من ده‌ها بار جلوی شما بودم.
من طبق کتاب کار می‌کنم، و دارم به شما می‌گم،
هیچکدوم از ما نمی‌دونه لستر کجاست.
- 24 ساعت وقت داری،
یا فردا او اینجا با زنجیر خواهد بود.
- ممنون.
چیکار کنیم؟ - من--
- الان؟
- رکوردها رو هر چه زودتر گرفتم.
چیکار می‌خوای بکنی؟
- صبر کن. من بهت خبر میدم.
- هی، یه چیز دیگه-- همسر لستر همین الان زنگ زد.
صبح گوشی لستر رو تو آشپزخونه پیدا کرده،
و کیفش هم نیست.
- این ایده‌آل نیست، ولی یه روز هدیه گرفتیم.
می‌خوام تو و کوین با هم بشینید،
و می‌خوام شما دوتا یه راهی پیدا کنید
که اون خبرنگار رو بشکنید.
- تو چیکار می‌کنی؟ - من میرم لستر رو پیدا کنم.
- اسکات استاین؟ - بله؟
- با الیزابت اسمیت تبانی کردی
تا پیشرفت شغلی کنی؟
یا اون فقط تو رو بازی داد چون احمقی؟
- نمیدونم شما کی هستید،
و هیچ ایده‌ای ندارم که درباره چی حرف می‌زنید.
- به جهنم که نداری. ما رکوردهای تلفن رو داریم.
تو چهار بار با الیزابت اسمیت حرف زدی
دو روز قبل از مقاله‌ت درباره والری تامپسون.
- قراره یه سوگندنامه امضا کنی
و کل داستان رو تعریف کنی.
- این که مدرک نمیشه.
- اوه، می‎تونیم بکشونیمت به دادگاه.
- هیچ قاضی‌ای تو دنیا
مجبورم نمیکنه منابعمو لو بدم. من محافظت میشم.
- میدونی کی باید محافظت میشد؟
دانته اورسون. و تو عملاً کشتیش.
اگه این کارو نکنی، میرم بالا،
و به روزنامه‌ات خبر میدم که گذاشتی یه دادستان
داستانای بدون منبع و تایید بهت بده.
تو ممکنه تو دادگاه محافظت بشی،
ولی اخراجت میکنن،
و من یه دادخواست مرگ ناحق رو سرت میکوبم
که چه ببری چه ببازی، هیچی برات نمی‌مونه.
امتحانم کن.
- باشه.
هر چی که بخوای بهت میدم.
- کوین، اینجا چیکار میکنی؟
- گرفتم--تمامی سوگندنامه.
باید آماندا رو می‌دیدی. اوف!
خیلی آتش تو وجودشه.
- چرا؟ چی شده؟
- بذار بگم که نمی‌خوام طرف مقابلش باشم.
- صبر کن. چرا اینجا نیست؟
- می‌خواست مرور کنه چطور شما دو نفر
چیزی که به دست آورده رو تو دادگاه استفاده کنید.
بعلاوه، نمی‌خواستم اینجا باشه
چون می‌دونم تو لستر رو مخفی کردی.
- از کجا فهمیدی؟ - اوه، لطفاً.
از همون لحظه که شنیدم گم شده، فهمیدم کار توئه.
روی همش تد بلک نوشته شده بود.
- هیچوقت همچین کاری نکردم.
- راتچفورد، جیوانی،
و فراموش نکنیم تظاهر کردن بیلی اسپوزیتو
زنده‌ست و تو اتاق بغلی کسی که کشتش نشسته.
- راست میگی-- خیلی باحالم.
میخوای همینجا وایسی،
یا میخوای بیای تو
و کمکم کنی برای دادگاه آماده بشم؟
- دارم میام، فقط برای اینکه مطمئن بشم
لستر رو نفرستادی با یه هواپیما به تاهیتی.
اریکا؟ - درست گفتی.
- می‌تونم کمکت کنم؟
- تو جای من نشستی.
تد راست می‌گفت.
- چطور؟ - گفت ازت خوشم میاد.
- به منم همینو گفت.
می‌تونی بمونی.
- ببین، تا وقتی که اینجا هستی،
باید یه چیزی رو با کسی که تد بهش اعتماد داره،
در میون بذارم. ولی باید بین من و تو بمونه، نه تد.
- بستگی داره چرا نمی‌خوای تد بدونه.
- چون ممکنه لازم باشه لستر رو
یه زمانی به جایگاه شاهد ببره،
و نمی‌خوام تو وضعیتی قرار بگیره
که بدونه لستر ممکنه حقیقت رو نگه.
پس دیشب داشتم
بیانیه‌ی پلیس لستر رو بررسی می‌کردم.
ولی بعدش به ذهنم رسید-- خیلی شبیه
حرفایی بود که با ما زد.
آدما اینطوری نیستن. - داری چی میگی؟
- اگه اون بیانیه رو از یه داستان گرفته باشه چی؟
داشتم تو اینترنت جستجو می‌کردم
تا بفهمم از یه کتاب یا فیلم گرفته،
ولی تا حالا، بی‌فایده.
- و چون قانون سرگرمی تخصص منه،
فکر کردی می‌تونم کمکت کنم.
- می‌تونی؟
- بیانیه‌شو بده به من. ببینم چی کار می‌تونم بکنم.
- قرارداد درو کری رو بررسی کردم،
پیشنهاد وبستر رو پاسخ دادم، و دارم با نماینده
سیلوستر استالونه در مورد اون کتاب تماس می‌گیرم.
دارم پارو می‌زنم. - یعنی چی؟
- یعنی می‌خوام بیشتر کمک کنم.
- می‌خوام یه چیزی بهت نشون بدم.
تد نباید بفهمه.
برای حفاظت خودشه.
- اریکا، می‌تونی بهم اعتماد کنی.
- یه نگاه به این بنداز.
این بیانیه لستر به پلیسه.
باید بدونم آیا چیزی یادت میاره--
هر فیلم یا برنامه تلویزیونی که ممکنه دیده باشی.
- نه، نمیاره.
متاسفم.
- اشکالی نداره.
در این مورد، نه در واقع جوابی که دنبالش بودیم.
- ولی باید مطمئن بشین؟
پس اگه از یه فیلمنامه‌ای باشه که هیچ وقت ساخته نشده؟
- اگه هیچ وقت ساخته نشده،
تنها کسی که در موردش می‌دونه تده.
لستر موکلشه، و نمی‌تونیم به تد بگیم.
- مگه اینکه تد تنها کسی نبود که با لستر سر و کار داشت.
- دفتر خیلی قشنگیه، ریک.
وای. خب، حقته.
- به هر دلیلی اومدی اینجا، بهت اعتماد ندارم.
- پس تو میتونی زنگ بزنی یک کاری ازم بخوای،
اما من نمیتونم بیام اینجا؟
- درخواست من واقعی نبود.
دلم برات تنگ شده بود.
- و من نمیتونم دلم برات تنگ بشه؟
- دلت تنگ شده؟ - شاید.
ولی برای این نیومدم اینجا.
گفتی یه قسمتی از دلت میخواست هنوز با هم بودیم.
کمکت میخوام در مورد پرونده لستر.
- چی میتونم بکنم؟
- تو همه‌ی فیلمنامه‌هایی که لستر تو دو سال گذشته سعی کرده بخره رو خوندی، درسته؟ - آره.
- خوب، حالا من یه تیکه دیالوگ میخونم و میخوام ببینی چیزی برات آشناست یا نه.
- باشه.
- شروع میکنم به فهمیدن که دارم نگاه میکنم به مردی
که داره با خودش برای حفظ عقلش میجنگه.
اون شروع میکنه تاریک شدن--
- و تاریکتر شدن و میگه که لیاقت نداره اینجا باشه.
این همون چیزیه که گفت-- لیاقت ندارم اینجا باشم.
- چطور--
- اون فقط این فیلمنامه رو نگرفت--خودش نوشتش.
من ۲۰ بار خوندمش. - لعنتی.
- نگو که داشتی بیانیه لستر به پلیس رو میخوندی؟
- آره، و دقیقا همینه که به کوین و تد گفت.
- پس، عملا داری میگی کل داستان لستر یه دروغه؟
- اینطوری به نظر میرسه.
- خیلی طول کشید تا اومدی. نگاه کن، من--
یک لحظه صبر کن. اون کیه؟ - این ریکه.
اون قبلا کار میکرد-- - آره، شنیدم ازش.
چی داری؟ - بفرما.
- تقریبا کلمه به کلمه‌ست.
- همونطور که توی پیام گفتم، چیزی پیدا کردیم،
ولی خوشت نمیاد.
- ۱۰۰٪ مطمئنی لستر به این دسترسی داشت؟
- به جز من، فقط اون بهش دسترسی داشت.
هیچ کس دیگه‌ای ندیدش، قول میدم.
- به این مرد اعتماد داری که همه اینا رو پیش خودش نگه داره؟
منظورم اینه که بهش اعتماد داری با زندگیت؟
- دارم.
- من کل داستان تو و تد رو نمیدونم،
ولی به نظر کار بزرگیه که انجام دادی.
- مرسی.
- می‌دونم لازم نیست بگم،
ولی نمی‌خوای منو عصبانی ببینی.
- فهمیدم.
- حالش خوبه.
- خب، می‌خوای چیکار کنی؟
- بذار من نگران اون باشم.
- خب، پس اون میاد داخل.
تد، چرا اینجا اینقدر تمیزه؟
چون که...
یه چیزی دارم...
که می‌خوام ازت بپرسم.
یه چیزی دارم که باید بهت بگم.
نه، ازت بپرسم...
که بدون حلقه نمی‌تونم بپرسم.
بذار بیاد داخل، بعد حلقه رو بیار.
- اینجا چیکار می‌کنی؟
- تد، وقتی با سامانتا بودم یه تماس گرفتم.
ببین، نمی‌تونستم ازش مخفی کنم.
کامرون یه مشتری بود.
- چی شده؟ چی داره می‌گذره؟
- پلگرینی اون تقلیدکننده‌مون رو کشت.
- داستان رو بگو، چطور لستر رو پیدا کردی؟
یا مثلاً، چرا لستر برای اون آزمایش پیش دکتر تو رفت
به جای دکتر خودش؟
- بیا بریم. - تو عجب آدمی هستی.
فقط پوشوندی که لستر گم شده.
کل ماجرا رو راه انداختی تا وقت بخریم.
- خب، جواب داد، نه؟ - این چیزیه که می‌خوای بگی؟
نه اینکه ببخشید؟
نه اینکه اشتباه کردم که گذاشتم اعتبارت به خطر بیفته؟
ولی بگی خواهش می‌کنم؟
- من ازت نخواستم اعتبارت رو به خطر بندازی.
- ولی جلوی منو نگرفتی.
- نمی‌تونستم جلوش رو بگیرم. خیلی دیر شده بود.
- که برمی‌گردیم به
نباید اصلاً از اول این کار رو می‌کردی!
- چته تو؟
فکر کردم می‌خوای این زن رو له کنی.
- نه با تبدیل شدن به یه نسخه دیگه از اون.
- آره، اون یه آدم بی‌گناه رو کشت،
و من دارم سعی می‌کنم یکی رو آزاد کنم.
- چطور جرات می‌کنی اون پرونده رو علیه من استفاده کنی؟
تو هیچی از اون پرونده نمی‌دونی.
و اون چیزی که اسمیت در دادگاه درباره تو گفت،
تمام روز بهش فکر می‌کردم.
شاید راست می‌گه.
من توی اون دادگاه چیکار می‌کردم؟
- پس چرا نرفتی؟
- چون که برای مشتری تو بد می‌شد.
پس نشستم و تلاش کردم فراموشش کنم.
ولی دیگه نمی‌خوام فراموش کنم.
- خب، اگه اینطوری احساس می‌کنی،
شاید نباید به من کمک کنی.
- انگار روی یه چیز توافق کردیم.
از این لحظه به بعد، خودتی و خودت.
- وای، خیلی خوشمزه بود. - آره.
- خیلی وقت بود که خرچنگ پخته کاتسویا نخورده بودم
از تولدت تا حالا. - می‌دونم.
و اونا واقعاً به خاطر تن ماهی تندشون معروفن.
- آخرین تن ماهی تند رو بهت نمی‌دم.
فکر می‌کنی بیشتر سفارش ندادم؟
آره، بهت اعتماد ندارم. - فکر کنم اعتماد داری...
چون که جلوی من به کوین گفتی که به من اعتماد داری.
آیا به ریک با جونت اعتماد داری؟
فکر کنم سوال این بود.
- اون، آره، خارج از موضوع بود.
- خب، پس یه کم موضوع رو روشن کنیم.
اول گفتی شاید دلت برام تنگ بشه.
و بعد گفتی دوستم داری. - نگفتم.
نگفتم که دوستت دارم.
- ولی فکرش رو کردی.
- تو آرزو داری که فکرش رو کرده باشم.
- استوارت.
- هی، تو دفتر هستی؟
کتت اینجاست، ولی پیدات نمی‌کنم.
- رفتم یه چیزی بخورم،
ولی می‌تونم برگردم.
- الان یه لحظه وقت داری صحبت کنیم؟ - حتماً.
چه خبر؟ - خب...
می‌خواستم بابت رفتارم اون روز معذرت‌خواهی کنم.
تو انتخاب کردی که بیای اینجا به جای اینکه همونجا بمونی،
و من باید یه الگو باشم، و...
ولی خودم رو مسخره کردم.
- اشکالی نداره.
می‌دونم که شما دو نفر از همه‌مون رابطه طولانی‌تری دارین.
- نمی‌خوام تو
به خاطر من از تصمیمت پشیمون بشی.
- استوارت، یه لحظه‌ست.
علاوه بر این، بعضی وقتا دو نفر باید همه چیز رو بگن.
بعدش، هیچ‌وقت نمی‌دونی چی می‌شه.
- شب بخیر، ریک.
- شب بخیر.
اون، آره،... - فهمیدم.
- بهتره برم.
- گفتی که دلیل...
ما دیگه اون کاری که قبلاً می‌کردیم رو نکردیم.
دلیلش این بود که من به روش کارت احترام نمی‌ذاشتم.
این همه‌ی ماجرا نیست.
تد می‌خواست بهت یه ترفیع بده
که من فکر می‌کردم حق منه.
رقابت با تو...
وقتی که ما...
نمی‌تونستم.
- می‌فهمم.
باید برم.
- باشه.
- بهتره زنگ بزنی و عذرخواهی کنی.
- سامانتا، من ۱۰۰٪ مقصر بودم.
استوارت اون کاری که من بهش تهمت زده بودم رو نکرد، ولی...
حتی اگه کرده بود...
این بهونه‌ای نیست که بیام تو خونت
و اون‌طوری رفتار کنم.
ببخشید.
- باشه، پس.
- به خاطر این زنگ نزدم.
می‌خواستم ازت تشکر کنم. - برای چی؟
خودت می‌دونی.
- خب، هر دو می‌دونیم
اینجا نمی‌تونی یه نیویورک بَیگل خوب پیدا کنی.
به‌جز این... - این یه رسمه.
- تد، می‌دونم این پرونده برات چقدر مهمه.
و چه باور کنی چه نکنی،
می‌خوام موفق باشی.
- باورت دارم.
- راستی، اوضاع چطوره؟
- امروز روز بدی بود.
- خب، فردا موفق باشی.
- ممنون.
خداحافظ.
- کوین، اینجا چیکار می‌کنی؟
تد کجاست؟
- تد نمی‌تونه کمکت کنه، لستر.
آشنا به نظر میاد؟ - خب، چیکار می‌کنی؟
- می‌دونم اون داستان رو دزدیدی. - باشه. صبر کن.
- حالا داستان واقعی رو می‌خوام.
واقعاً چه اتفاقی افتاد؟
- باشه، من کشتمش!
من کشتمش.
- من کشتمش.
- آرون. آرون!