‫خفه شید!
‫فوجینکن...
‫باد ‫حالا مال منه که ازش بهره‌برداری کنم.
‫فقط صبر کن، یایبا کوروگانه.
‫رعد و برق
‫اونی پست...
‫پس تو بیدار شدی...
‫یایبا: افسانه سامورایی
‫قسمت ۳ ‫مَکِن دیگر
‫هی! من دارم میرم مدرسه!
‫وای خدای من!
‫می‌بینم که اون یه کِکّای درست و حسابی ایجاد کرده.
‫کِکّای؟
‫اون محدوده مشخصی رو نشون میده ‫که توش میتونه حس کنه
‫حضور حریفش یا یه حمله ناگهانی رو.
‫ما به این مانع نامرئی میگیم کِکّای.
‫آهان...
‫شاید یه امتحان کوچیک بد نباشه؟
‫اون واقعا جلوشو گرفت!
‫بد نیست، مگه نه؟
‫آخ!
‫-آخ آخ آخ آخ... ‫-معلومه هنوز خیلی مبتدیه...
‫آ-آره...
‫صبح بخیر!
‫یایبا اینجاست!
‫-امروز خیلی دوست داشتنی تر به نظر میای، یایبا! ‫-امروز خیلی دوست داشتنی تر به نظر میای، یایبا!
‫-یهویی... ‫-هی، یایبا!
‫-اون عزیز کرده همه است. ‫-این یارو رو نیگا!
‫آره؟ بذار ببینم.
‫خب، نظرت چیه؟
‫چی؟ منظورت اون تپه هاست؟
‫ها؟
‫من قبلا رفتم اونجا با سایاکا،
‫وقتی تازه اومدم.
‫ت-تو با سایاکا دوستی؟!
‫آره.
‫از اونجا نمیتونی منو بزنی، سایاکا.
‫ها؟
‫وای، حتی نگاه هم نکرد...
‫این کیه؟
‫یه چیزی از سرش زده بیرون.
‫ای-این...
‫اونیمارو!
‫دلت برام تنگ شده بود، نه؟
‫کوتوله.
‫ا-این واقعا تویی، اونیمارو؟
‫قوی تر شدی.
‫با من مبارزه کن،
‫یایبا کوروگانه!
‫ب...
‫حمله کن!
‫یایبا!
‫این... یه شمشیر واقعیه!
‫داری ناجوانمردانه مبارزه می‌کنی، اونیمارو؟
‫وقت تلف کردن تموم شد؟
‫هی، واقعاً ممکنه...؟
‫این یه چیز اصله...
‫یایبا...
‫فکر کردی میتونی جلوی تیغ منو ‫با این چیز بگیری؟
‫لعنتی... ‫نمیتونم ضربه هاشو ببینم...
‫یه دست برات کافیه تا از شرت ‫خلاص شم.
‫چشماتو فراموش کن...
‫بیا جلو، اونیمارو!
‫همون شینگان قدیمی، ها...
‫فکر میکنی خیلی باهوشی...
‫ میبینمت...
‫ میبینمت، اونیمارو!
‫حال کردی، اونیمارو؟
‫فکر کنم این نمایش مضحک ‫بهترین چیزی بود که ازت برمیومد.
‫چی؟!
‫چ-چه خبره—؟!
‫چه اتفاقی داره میفته؟!
‫چی شده؟
‫برش دار.
‫لعنتی...
‫طفلکی...
‫باد...
‫باید از بینش ببرم.
‫باورنکردنیه...
‫یایبا...
‫می‌خوایم چیکار کنیم؟
‫-معلما کجان؟ ‫-قراره آسیب ببینه.
‫خب، وقتشه تمومش کنم...
‫تمومش کن! تو بردی، باشه؟
‫خفه شید!
‫خفه شید! ‫باد
‫اون... اون یه هیولاست!
‫-فرار کنید! ‫-سایاکا، دور شو!
‫خواهش می‌کنم!
‫فقط تمومش کن!
‫کافیه سایاکا. ‫حالا برو عقب...
‫وقت مردنه!
‫یایبا!
‫یایبا کوروگانه...
‫باد ‫تو واقعاً مایه‌ی تاسفی.
‫باختم...
‫شکست خوردم.
‫دیگه همچین شانسی گیرم نمیاد.
‫من...
‫رقت‌انگیزم.
‫یه آدم ضعیف...
‫پسرم داره بزرگ میشه!
‫پ... بابا؟
‫یو!
‫هوم...
‫پس با فوجینکن ناآشنا نیستی.
‫فوجینکن؟
‫قدرتش خیلی زیاده.
‫میتونه مثل خدای باد طوفان به پا کنه.
‫ظاهراً قدرتهاش مهر و موم شده بودن.
‫فکرشو بکن بیدار شده...
‫بابا!
‫منظورت اینه که اون شمشیر شکست ناپذیره؟
‫در برابر فوجینکن...
‫بوز ‫در برابر فوجینکن...
‫...فقط رایجینکن وجود داره!
‫رایجینکن؟
‫وقتی به دست گرفته بشه...
‫آسمان‌ها رو تاریک می‌کنه،
‫و رگباری از رعد و برق رو آزاد می‌کنه.
‫اگه حافظه‌م درست یاری کنه،
‫یه پیرمرد خسیس به اسم میاموتو اون رو داره.
‫کجاست؟
‫این پیرمرد؟
‫این موضوع خیلی جدیه، یایبا.
‫حتی اگه بتونی اون شمشیر رو پیدا کنی،
‫سال‌ها طول می‌کشه تا بتونی با خیال راحت ازش استفاده کنی.
‫برام مهم نیست چند سال طول بکشه!
‫اون شمشیر من رو در برابر اونیمارو پیروز میکنه!
‫-کجاست؟ ‫-ها؟ صبر کن...
‫-زود باش، بگو دیگه بابا! ‫-هی...
‫درسته...
‫فکر کنم کوه تِنگو بود.
‫کوه تِنگو...
‫میشناسیش؟
‫اوهوم... میشناسم، ولی...
‫پس من یه اونی‌ام...
‫بد نیست.
‫خب، حالا با این همه قدرت چیکار کنم؟
‫فکر کنم وقتشه یه امتحانی بکنم...
‫هی! فکر میکنی داری چه غلطی میکنی؟!
‫معلوم نیست مگه؟
‫اصلا نمیدونم کوه تِنگو کجاست.
‫تو واقعا میخوای بری بالای اون کوه؟
‫اره واقعا.
‫یکی کمک کنه!
هی میگم داری چکار میکنی؟
‫لباس‌هام خیلی کثیف شدن!
‫می‌خوای یه چیز دیگه بپوشی؟
‫هان؟ چیزی داری مگه؟
‫بیا!
‫تو وسایل منو زیر و رو کردی؟
‫خب، پس نپوشش.
‫تو چرا لباس فرم مدرسه‌مو آوردی؟
‫خب، دوستش داری، مگه نه؟
‫همیشه اونو می‌پوشی.
‫به هر حال، بیاین غذا بخوریم!
‫من میرم یه چیزی براتون بگیرم.
‫زود باشین، کاگتورا، شونوسکه!
‫اون یارو پیرمرد میاموتو واقعاً ‫همین دور و برا زندگی می‌کنه؟
‫باید اعتراف کنم، ‫تو واقعاً تو این کار خوبی!
‫بابا از اینم بهتره!
‫این چی بود؟
‫کاگتورا، پسر بد!
‫همه‌شو خودت خوردی؟
‫این چی بود؟
‫ممنون، خیلی خوشمزه بود.
‫کارِ تو بود!
‫تو غذای منو خوردی!
‫اوه...
‫پس با شمشیر غریبه نیستی...
‫نکنه اون پیرمرد میاموتو باشه؟
‫نادون!
‫هنوز جا دارم تا پیرمرد بشم!
‫خیلی از تو بزرگتر نیستم!
‫خب، اینجا چه کار دارید؟
‫ما اومدیم اینجا ‫تا رایجینکن رو
‫از یه پیرمرد خاک گرفته ‫به اسم میاموتو بگیریم.
‫چی؟
‫هوم...
‫خواهش می کنیم، قول میدیم!
‫شمشیر رو بهمون بدید و ‫از سر راهتون کنار میریم.
‫فکر کنم...
‫باشه.
‫دنبال من بیاید.
‫هورا!
‫اوه...
‫چی؟!
‫منظورت اینه که اینجا خونه‌ی توئه؟
‫عالیه... یه خونه درختی واقعی...
‫خودتون ساختینش، آقای میاموتو؟
‫خب، بله.
‫بهت گفتم... من پیر نیستم!
‫مهارت‌هام مثل همیشه تیز و برنده است.
‫حالا گوش کن...
‫شمشیرزن‌های زیادی تلاش کردن
‫تا در جستجوی رایجینکن از من عبور کنن،
‫اما همه‌شون به خاکستر تبدیل شدن.
‫فقط یه سامورایی افسانه‌ای می‌تونه اون شمشیر رو به دست بگیره.
‫برای ۴۰۰ سال،
‫من مراقب اون شمشیر بودم،
‫و صبورانه اینجا منتظر اون سامورایی موندم.
‫و...
‫پس، تو میاموتو هستی؟
‫قوی هستی؟
‫احمق!
‫تو واقعاً هیچ ایده‌ای نداری داری با کی حرف می‌زنی!
‫درسته، میاموتو اسم فامیلمه،
‫ولی خیالت راحت، من یه آقای میاموتوی معمولی نیستم!
‫اگه آرزوی شمشیرزنی داری، پس باید اسم منو بدونی.
‫گوش‌هات رو باز کن! من...
‫موساشی میاموتو هستم!
‫منظورت همون شمشیرزن ‫سبک دو شمشیریه؟!
‫موساشی میاموتو...
‫این دیگه کیه؟
‫اینقدر داستان نباف، ‫فقط بگو شمشیر کجاست!
‫ها؟
‫اگه زیر خاک هم باشم بهت نمیگم!
‫اونجاست!
‫اوه!
‫صبر کن!
‫زود برش داریم و برگردیم خونه!
‫بهت گفته بودم.
‫این تیغه، صاعقه‌ی سوزان رو
‫به اون احمقی که لمسش کنه میزنه.
‫اوه...؟
‫داری میگی من احمقم؟
‫دقیقا.
‫زود باش، برو پی کارت!
‫اینجا جای بچه ها نیست!
‫هورا! گرفتمش!
‫ها؟
‫این عالیه!
‫چ-چی؟!
‫حتی منم نتونستم ‫اون شمشیرو دربیارم، ولی اون...
‫ا-این بچه پررو...
اون سامورایی افسانه ایه ‫که من منتظرش بودم
‫به مدت چهار قرن طاقت فرسا؟
‫افسوس، این پایانه!
‫دیوها پرسه میزنن ‫و دنیا رو تسخیر میکنن...
‫س-سنگینه...
‫نه، به خودت بیا...
‫سرنوشت بشریت ‫تنها روی شونه های منه!
‫من این جوون رو ‫زیر پر و بال خودم میگیرم،
‫من اونو تبدیل میکنم به ‫قوی ترین سامورایی
‫که دنیا تا به حال شناخته!
‫هووورا! ‫نگاه کن، من سامورایی افسانه ای هستم!
‫خیلی خب!
‫بیا یه کم رعد و برق درست کنیم!
‫آخ!
‫هومف. سال‌های نوری با ‫استفاده از اون شمشیر فاصله داری.
‫درد داشت...
‫برای به اهتزاز درآوردن تیغه،
‫اول باید روحی رو شکل بدی که ‫توانایی غلبه بر
‫قدرت خدای رعد درونش رو داشته باشه.
‫قدرت خدای رعد ‫توی این شمشیـره؟
‫هیچ خدای رعدی قرار نیست ‫منو شکست بده...
‫اوه، خدای رعد!
‫خودتو نشون بده!
‫فقط من و تو...
‫بیا بجنگیم!
‫اگه به خدای رعد ببازه چی میشه؟
‫خب...
‫رعد
‫اوه نه!
‫یایبا؟
‫یا حضرت عباس...
‫خدای رعد نفرین شده...
‫از این چالش لذت خواهم برد!
‫خانم جوان، برو عقب!
‫ب-باشه.
‫متوقف شد...
‫رایجینکن...
‫حالا این جنبش های شمشیر رو می فهمم.
‫فوجینکن ‫رایجینکن ‫حالا این جنبش های شمشیر رو می فهمم.
‫فوجینکن ‫رایجینکن
‫مال من خواهد شد...
‫خدا رو شکر، برگشتی!
‫خدای رعد حسابی شکستت داد.
‫این رو یادت باشه!
‫با رایجینکن، ‫آدم دو تا انتخاب داره:
‫با شجاعت واقعی قدرتش رو تسخیر کنی،
‫یا قربانی قدرتش بشی ‫و تبدیل به یک اُنی بشی.
‫همین.
‫برای همینه که اونیمارو ‫اون قیافه عجیب و غریب اُنی رو داره؟
‫احتمالا تیغه، ‫اُنی درونش رو احضار کرده...
‫هیچ کس بدون ‫شیطان های خودش نیست.
‫خشم، نفرت، درندگی...
‫ظرفیت گرایش به شرارتِ اونی بی انتهاست.
‫با این وضعی که داری،
‫هیچ شانسی نداری.
‫خب، انتخابت چیه؟
‫مگه پرسیدن داره؟
‫من به خدای تندر نمیبازم.
‫من رایجینکن رو به دست میگیرم...
‫من اونیمارو رو شکست میدم!
‫پس اون رایجینکن رو به دست آورد،
‫ولی آیا یایبا واقعاً میتونه از پسش بربیاد؟
‫چی؟ ‫اونا هم دنبال رایجینکن میگردن؟
‫اینا دیگه کین؟