این آمریکاست، یه سفر فوق‌العاده
در قاره بزرگ زمین.
بیشترین تنوع زندگی روی سیاره.
داستان ناگفته خونه‌مون.
امشب در آمریکاست...
ساحل خلیج.
یه دنیای آبی خیره‌کننده
با عمق‌های پنهان
روی پویاترین خط ساحلی آمریکا.
برای تسلط بر دنیایی
که بین آب و خشکی گیر کرده
باید مصمم و شجاع بود.
از پهن‌ترین رود آمریکا
تا باتلاق‌های ناشناخته...
اینجا، بقا واقعا
غرق شدن یا شنا کردنه.
ساحل خلیج جاییه که جنوب آمریکا به دریا می‌رسه.
تعریفش با آبه.
فلوریدا خونه‌ی بزرگ‌ترین
باتلاق نیمه‌گرمسیری در ایالت متحده است.
و خط ساحلی 1200 مایلیش تا تگزاس می‌رسه.
در قلبش بزرگ‌ترین باتلاق
آمریکا، آچافالایا قرار داره.
بیش از یک میلیون هکتار از جنوب لوئیزیانا.
فوق‌العاده است.
لابیرنتی از جریان‌های کوچک و باتلاق‌ها
که داستان‌های جادویی در آن رخ می‌دهند.
این درخت بلوط کهنه
یکی از شگفت‌انگیزترین ساکنان باتلاق را پنهان کرده،
خرس سیاه لوئیزیانا.
دانشمندان در حال ردیابی او بوده‌اند
و می‌دانند که زمستان را در این لانه گذرانده است.
اکنون، سیلاب فصلی به این معناست که او با آب تا عمق 5 فوت محاصره شده است.
او بیش از سه ماه است که چیزی نخورده.
با این همه آب، پیدا کردن غذا
یعنی خیس شدن.
ولی این کمترین نگرانی اوست.
دوقلوهای سه ماهه هنوز خیلی ناآرام هستند.
او می‌خواهد که آنها همان‌جا بمانند
در حالی که خودش به دنبال غذا می‌رود.
و مادر بهتر می‌داند.
نزدیک‌ترین خشکی که او می‌تواند غذای کافی پیدا کند
ممکن است بیش از یک مایل فاصله داشته باشد
در این هزارتوی سیلابی.
در طول زمستان، او یک سوم وزن بدنش را از دست داده است
تا شیر چرب برای تغذیه بچه‌هایش تولید کند.
و آنها هنوز گرسنه‌اند.
او باید سریع غذا بخورد و زود به خانه برگردد.
متولد شده در پناهگاه خانه درختی،
بچه‌خرس‌ها فقط نگاهی کوتاه به دنیای بیرون انداخته‌اند.
بازی کردن در ایوان به تنهایی خطرناکه.
آنها هرگز آب را ندیده‌اند.
مامان یه جایی اون بیرونه.
متاسفانه، برخی بچه‌خرس‌ها فقط
خطرات کاوش به تنهایی را درک نمی‌کنند.
اون آب سرده.
بچه خرس به این کوچکی قدرت شنا کردن
برای بیشتر از چند دقیقه را ندارد.
بچه‌خرس‌ها در این باتلاق‌ها غرق می‌شوند.
این مامانه.
خرس‌های سیاه همیشه درست عمل نمی‌کنند.
هیچ نشانه‌ای از زندگی نیست.
یا هست؟
اون خوش‌شانس بود.
اون سرده و لرزونه...
ولی خیلی زنده است.
مامان پشتشه.
برای گذراندن درس بقا در باتلاق‌ها،
به حرف مادرت گوش کن.
یه حیوان نه تنها اینجا زنده می‌ماند،
بلکه بر این آبراه‌ها حکمرانی می‌کند.
شهرت ترسناکی دارد،
ولی این فقط بخشی از داستانشه.
آبراه‌های ساحل خلیج
جاهای مرموزی هستند
که واقعاً می‌توانید گم شوید،
ولی قطعاً هرگز تنها نخواهید بود.
چون اینجا در جنوب، جایی که آب شیرین هست،
تمساح‌ها هم هستند.
شکار شده تا تقریبا منقرض بشن، تمساح‌های آمریکایی
الان محافظت شده‌اند
و به شدت برگشتند.
امروز، بیش از 4 میلیون وجود دارند،
و جنوبی‌ها یاد گرفته‌اند دنیا رو با تمساح‌ها شریک بشن.
تمساح‌ها برای هزاره‌ها تغییر زیادی نکرده‌اند،
پس ممکن بود فکر کنیم همه چیز را درباره آنها می‌دانیم،
اما اینجا در باتلاق اوکفنکی در جنوب جورجیا،
دانشمندان رفتارهای شگفت‌انگیز جدیدی را مشاهده کرده‌اند.
این بچه‌ها چند هفته بیشتر ندارند.
8 اینچ به 8 فوت مامان.
در این اندازه، آنها بیشتر شکار هستند تا شکارچی.
یک ماهیگیر آبی بزرگ می‌تواند یک بچه تمساح را یکجا ببلعد.
ولی نه وقتی مامان اینجاست.
او بیشتر از یک محافظ بدن است.
او به آنها یک شروع قوی می‌دهد.
بهترین راه برای ایمن ماندن از شکارچیان
این است که بیش از حد بزرگ شوید تا خورده نشوید.
برای این کار، بچه‌ها باید شکارچیان ماهری بشوند.
انگار مامان خوب بلده کمک کنه.
آب رو هم میزنه و حشره‌ها و سوسک‌ها رو
میاره رو سطح آب...
که راحت‌تر بگیرنشون.
به این میگن جستجوی تسهیل شده
که اولین بار توسط دانشمندا در سال ۲۰۲۲ توضیح داده شد.
انگار یه رستوران خصوصی دارن...
که میتونن مهارت‌های کمین خودشون رو تمرین کنن...
یا حداقل تلاش کنن.
اجداد تمساح‌ها با دایناسورها
همراه بودن.
کی میدونه چه رازهای دیگه‌ای
تو باتلاق‌های ساحل خلیج نگه‌داشتن
همه این تالاب‌ها به یه چیز وابسته‌ان،
بارون.
ساحل خلیج خونه چهار تا از پنج
ایالت پر بارون آمریکاست:
لوییزیانا، می‌سی‌سی‌پی،
آلاباما، و شاید تعجب کنید،
فلوریدا،
ایالتی که به طور میانگین روزانه ۱۵۰ میلیارد گالن بارون می‌باره.
می‌باره.
تقریباً یک سومش میره تو زمین...
و یه سفری رو شروع می‌کنه که میلیون‌ها ساله
انجام شده.
آب بارون به طور طبیعی اسیدیه.
و قطره به قطره، قرن به قرن،
سنگ آهک رو می‌خوره.
ترک‌های کوچیک کم‌کم
به غار تبدیل می‌شن.
این سفره آب فلوریداست...
یکی از کم‌اکتشاف‌ترین جاهای آمریکاست.
غواصا جونشون رو به خطر میندازن تا رازهاش رو کشف کنن.
مثل یه پنیر سوئیسی غول‌پیکره،
راهروهای پرآبش
تا ۱۰۰,۰۰۰ مایل مربع کشیده شدن.
آب تازه رو زیر تمام فلوریدا
و تا می‌سی‌سی‌پی و کارولینای جنوبی می‌رسونه.
و کارولینای جنوبی.
بدون نور ما، تاریکی مطلقه.
ولی زندگی راه خودشو پیدا می‌کنه.
سمندر کور جورجیا.
به اندازه انگشت کوچیکته.
تو دنیایی که هیچ‌وقت خورشید رو نمی‌بینه،
پوست نیازی به رنگ محافظ نداره.
ولی داشتن چشم بی‌فایده‌ست.
در عوض، حفره‌های حسی روی پوزه‌ش
کوچکترین حرکت رو حس می‌کنن.
کرم امنه
اوه، باشه.
چه زندگی‌ای.
جایی که غارهای سفره آب نزدیک به سطح هستن...
آب جریان پیدا می‌کنه...
به بیش از ۱۰۰۰
چشمه شفاف
با دمای نزدیک به ۷۲ درجه در تمام سال.
تو ماه‌های زمستونی، این جاها
برای بقای یکی از گونه‌های فلوریدا حیاتی هستن
فلوریدا خونه بیشترین چشمه‌ها روی زمینه.
این چشمه‌ها و رودخانه کریستال
پناهگاه زمستونی برای حیواناتی هستن که
جد مشترکی با فیل‌ها دارن...
ماناتی‌ها.
خیلی بزرگن.
اندازه کاناپه‌ت می‌تونن باشن،
ولی تقریباً هیچ چربی عایقی ندارن.
پس گرمای چشمه‌های فلوریدا یه نجات‌دهنده‌ست.
دورهمی‌های فصلی
یه فرصت خوب برای اجتماعی شدنه.
یه بازی تگ لمسی خیلی جذابه.
دانشمندا این رفتار رو "بازیگوشی" نامیدن.
به ندرت فیلمبرداری شده، این نرها در واقع
مهارت‌های اجتماعی‌شون رو تقویت می‌کنن
و حرکات خواستگاری رو تمرین می‌کنن.
هنوز چیزهای زیادی هست که باید درباره روابط ماناتی‌ها فهمید
ولی شاید این پیوندها یه عمر طول بکشن.
ماناتی‌ها می‌تونن بیش از نیم قرن زندگی کنن
و هر سال به همون چشمه‌ها برگردن.
پناهگاه‌های امنی که برای بقا حیاتی هستن.
\an8وقتی آب به سمت جنوب فلوریدا جریان پیدا می‌کنه،
\an8مرز بین زمین و آب همچنان محو میشه،
\an8و تو این زمین‌های پست و صاف
\an8یکی از بزرگترین عجایب طبیعی آمریکا رو می‌سازه...
\an8اورگلیدز.
یه ورقه نازک از آب که در واقع
یه رودخونه خیلی کند و عریض‌ترین رودخونه آمریکاست.
هیچ چیزی افق رو به جز علف‌اره‌ای نمی‌شکنه
که بهش اسم رمانتیک‌تر رودخانه علف‌ها رو میده.
خونه بیش از ۱۰۰۰ نوع حیوان.
تو بعضی جاها، آب با سرعت فقط دو فوت در ساعت حرکت می‌کنه.
می‌شه گفت زندگی خیلی آهسته می‌گذره.
اما این یه حلزون معمولی نیست.
حلزون سیب فلوریدا بزرگترین
حلزون آبی بومی آمریکاست.
اندازه یه توپ گلف.
منتظر یه دسته بچه‌ست،
ولی یه مانع وجود داره.
حلزون‌های سیب باید تخم‌هاشون رو بیرون از آب بذارن،
تا از دسترس ماهی‌های گرسنه دور باشن.
و این یعنی رفتن به بالا.
ولی بالا رفتن به سطح جونش رو به خطر می‌اندازه.
در آسمان‌ها
دشمن حلزون‌های سیب پرسه می‌زنه.
خیلی‌ها قربانی شدن.
این کشتار نشونه‌ای از یه پرنده شکاری
بسیار خاص و مرگباره.
آسمان‌های بالای اورگلیدز فلوریدا
توسط یه شکارچی با تخصص کشنده حراست می‌شن.
یک بادبادک حلزون‌خوار اورگلید.
این پرنده‌های در حال انقراض به یه چیز به عنوان شکار وابسته‌ان...
حلزون‌های سیب.
هر پرنده می‌تونه روزی بیش از یه دوجین حلزون بخوره.
خمیدگی منقار بادبادک
کاملاً با مارپیچ صدف جور در میاد.
یه ابزار تکامل یافته برای بیرون کشیدن حلزون.
و این یعنی خبر بد اگه شما یه حلزون سیب باشی
که باید تخم بذاری.
یه بادبادک می‌تونه یه حلزون رو فقط زیر سطح آب ببینه
از ۳۰ فوتی بالا.
حلزون‌های سیب یه راه فرار دارن.
بازگشت به نقطه اول.
ولی بادبادک‌ها شب‌ها شکار نمی‌کنن،
پس تاریکی شب یه فرصت می‌ده.
داره از یه تیغه علف اره‌ای بالا می‌ره.
خارهای ریز کمک می‌کنن از بچه‌هاش محافظت کنه.
در جایگاهشه.
الان یا هیچوقت.
قبل از طلوع آفتاب، باید دوجین تخم بذاره.
عکاسی زمان‌گریز این شگفتی طبیعت رو نشون می‌ده.
سحر،
و فقط چند تای دیگه مونده.
آخرینش.
ماموریت انجام شد.
در چند هفته آینده، تخم‌ها آماده جوجه‌کشی هستن.
از همون اول مستقل،
یه نسل جدید از حلزون‌های سیب
در اورگلیدز قدرتمند بزرگ می‌شن
تا نوبت اون‌ها بشه با بادبادک‌ها روبرو بشن.
رودخانه‌ی وسیع علف‌ها سرانجام به سمت
ساحل خلیج فلوریدا حرکت می‌کنه...
جایی که آب دریا با آب شیرین رودخانه مخلوط می‌شه،
درختان حرا رونق دارن.
بزرگترین جنگل حرا رو تشکیل می‌دن
در آمریکای شمالی، بزرگتر از شهر نیویورک.
این منطقه بین زمین و آب قرار داره،
یه شبکه از جزایر کوچک فوق‌العاده.
بیشترشون خالی از سکنه هستن، اما نه همه‌شون.
وقتی که فرصتی برای زندگی در بهشت باشه،
کی نمی‌خواد از این فرصت استفاده کنه؟
در عرض فقط ۶۰ سال، جزیره مارکو
از تقریباً بکر بودن
به شهری با تقریباً ۲۰ هزار نفر تبدیل شده.
اینجا، حیاط‌ها در تمام سال آبیاری می‌شن.
پس چمن‌ها سبز و پرپشتن.
و همه یه چمن کامل دارن،
یا تقریباً کامل.
سوراخ‌ها همه جا ظاهر می‌شن،
نشونه‌ای که یه موجود عجیب و غریب
در ساحل خلیج فلوریدا، چمن‌های بی‌نقص
جزیره مارکو توسط چیزی که مردم عاشقش شدن،
مورد تهاجم قرار گرفته...
جغدهای حفار.
این کوچولو درست وسط حومه شهر زندگی می‌کنه.
این جغدهای کوچیک اصلاً در چمنزارها زندگی می‌کردن
جایی که بایسون‌ها چمن‌ها رو کوتاه نگه می‌داشتن.
اینجا، ما اون کار رو می‌کنیم...
این مکان ایده‌آلی برای ساختن خونه می‌شه.
اون داره مراحل آخر رو
روی یه لانه ۸ فوتی انجام می‌ده...
ولی این قسمت آسونشه.
پیدا کردن یه جفت که این لانه رو باهاش شریک بشه
قراره سخت باشه.
به نظر می‌رسه که دیر به مهمونی رسیده.
اینجا ۲۵۰ جفت هستن، پس همه جا زوج هست.
بعضیا حتی جوجه دارن.
اون باید یه قرار پیدا کنه.
هوهو کردن و تکان دادن سر
قلمروش رو مشخص می‌کنه...
و وضعیت رابطه‌ش رو اعلام می‌کنه.
جغد مجرد، نه خیلی قد بلند،
دوست داره یه ماده پیدا کنه برای تخم، جوجه‌ها،
و یه عمر خوشبختی.
اما مسیر عشق واقعی هیچوقت هموار نیست.
روز و شب، خودش رو به نمایش می‌ذاره،
بی‌خواب در حومه شهر.
اما هر چقدر هم تلاش کنه،
هیچ جوابی نمی‌گیره.
شانسش برای تشکیل خانواده امسال خیلی خوب نیست.
زیاد جالب به نظر نمیاد.
خیلی دیر کرده.
یا شاید هم نه؟
این همون لحظه‌ایه که منتظرش بوده.
اون قطعاً داره بهش نگاه می‌کنه.
حالا خرابش نکن.
خب، امیدبخش به نظر میاد.
وقتشه که خودشو درست و حسابی معرفی کنه.
سه ماه آینده همه‌اش درباره
آشنا شدن با همدیگه و بزرگ کردن بچه‌هاشونه.
با کمی شانس، اولین از بسیاری
که قراره تو این محله داشته باشن.
اما هر کسی که کنار این ساحل زندگی می‌کنه می‌دونه،
بهشت بهایی داره.
۱۰ تا طوفان تو ۵ سال گذشته به خلیج مکزیک خورده،
و دارن هر روز وحشی‌تر می‌شن.
برای محافظت از ساحل در برابر موج‌های طوفانی
چندین جزیره مانع وجود دارن،
ضربه‌گیرهای طبیعی دریایی.
اما با گرم شدن هوا، ساحل خلیج
دارای بالاترین میزان پیش‌بینی شده افزایش سطح دریا در ایالات متحده است.
خیلی از جزایر مانعی ممکنه در عرض
یک عمر انسان ناپدید بشن.
هیچ جای دیگه‌ای در آمریکای شمالی تعادل
بین زمین و آب اینقدر نامشخص نیست.
جزیره پادری بیش از ۱۰۰ مایل امتداد داره
از کورپس کریستی در تگزاس
تقریباً تا ریو گرانده،
طولانی‌ترین جزیره مانعی در جهان.
این جزیره از سرزمین اصلی جنوب تگزاس محافظت می‌کنه
و با آن، یکی از پستانداران در معرض خطر
در جنوبی‌ترین نقطه تگزاس،
چند مایل به داخل از خط ساحلی خلیج،
حیوانی زندگی می‌کنه که اینقدر نادره که یه طوفان بزرگ
می‌تونه اونو از اینجا محو کنه.
خیلی کم پیش میاد که کسی بتونه اونو ببینه.
اما اون یه زیبای واقعی آمریکاییه.
یه اوسلوت.
معمولاً در آمریکای جنوبی یافت می‌شه،
اینجا در ایالات متحده،
کمتر از صد تا از این گربه‌های مرموز باقی موندن.
بعد از دهه‌ها شکار و از دست دادن زیستگاه،
این قسمت‌های خارزار آخرین سنگر اون‌ها در ایالات متحده است.
دوربین‌های مخفی به ما این فرصت نادر رو می‌دن
که وارد دنیای ناشناخته اونا بشیم.
شب‌ها، این مادر بچه‌هاشو از
مخفیگاهشون تو بوته‌ها بیرون میاره.
یه فرصتی برای بازی کردن و تخلیه انرژی.
اونا به اندازه کافی کوچک و چابک هستن که راحت از بین بوته‌ها حرکت کنن.
حتی وقتی کاملاً بالغ می‌شن،
اوسلوت‌ها فقط دو برابر یه گربه خونگی هستن.
مادر مشغول پیدا کردن غذاست
در حالی که بچه‌ها بیشتر علاقه دارن
به همدیگه بپرن،
اما این تمرین خوبیه برای شکار طعمه.
اونا به همه چیز کنجکاون.
دقیقاً مثل گربه‌های خونگی،
غدد بویایی توی گونه‌هاشون
یه علامت منحصر به فرد می‌ذاره وقتی که نوازش می‌کنن،
یه سرویس پیام‌رسانی که بهشون کمک می‌کنه
قلمرو خودشونو تعیین کنن.
شکار مادر موفقیت‌آمیز بوده.
اون یه موش چوبی گرفته.
اما بچه‌هاش باید برای شام تلاش کنن.
یه خورده نپخته است.
دادن طعمه زنده یه راه اساسی برای
آموزش بچه‌هاش برای شکار کردنه.
مهارتی که برای زنده موندن بهش نیاز دارن.
این خانواده کوچیک برای آینده
اوسلوت‌های آمریکایی حیاتی هستن.
دنیای اونا یه دنیای شکننده است،
فضاشون ارزشمنده.
اما این گربه‌ها یه سری نگهبانان غیرمنتظره دارن.
اونا تو یه مزرعه کار می‌کنن...
جایی که فضایی که نیاز دارن بهشون داده می‌شه
توسط مزرعه‌دارانی که به حیات وحش اهمیت می‌دن
به اندازه کسب سود.
آینده همه همسایگان وحشی ما
بستگی به تمایل برای حفاظت از خونه‌هاشون داره.
و در محیط پویا خلیج مکزیک،
این به معنی حفظ تعادل ظریف
بین زمین و آبه
تا زندگی بتونه به رشد ادامه بده
در این، شگفت‌انگیزترین