وقتی بچه بودیم، مامانم برای چند سال ما رو برد اندونزی
ما تو یه خونه با زیبایی های کوچیک طبیعی زندگی میکردیم.
درختای انبه، بوی میوه ها و اودیه ها.
شالیزارهایی که تو اونا، بوفالو های آبی با پوزه های گل آلود بهت خیره میشدن.
اندوزی خونه چند تا مهم ترین جنگل هاست.
و همین طور تنوع زیستی تو جهان.
و هیچی مثل اکوسیستم لوزر نیست.
خونه بعضی از گونه های درحال انقراض روی زمین.
جنگل های بارانی پارم ملی گونانگ لوزر،
پناهگاه حیوانات و گیاه های بی شماریه.
که هر کدوم نقش خاص خودشون رو دارن.
اونجا همچینین خونه ی
چهار تا از تهدیدکنده ترین گونه ها در این سیاره هست.
ببر های دونده و قدمتمند...
کوچیک ترین کرگدن های جهان...
فیل های جنگلی خاص....
و همین طور اورانگوتان ها، یکی از باهوش ترین میمون ها در جهان..
یه زمانی، میشد این حیوانات در با هم در جنوب شرقی آسیا دید.
اما به خاطر جنگل زدایی و شکار غیرقانونی،
لوزر تنها جاییه که همه اونها با هم وجود دارن.
آیا ما میذاریم چیز به این مهمی برای همیشه از بین بره....
یا به خاطر بچه ها و نوه هامون،
از آخرین فرصتمون برای محافظت از اونها استفاده میکنیم؟
به من در یکی از خاص ترین مکان های جهان ملحق شوید.
پارک های ملی بزرگ ما مترجم: لی لی
در جزیره ی سوماترا اندونزی یک جنگل بارانی استوایی وسیع قرار دارد
و در مرکز اون، پارک ملی گونانگ لوزر.
اینجا، بیشتر کوه ها با جنگل پوشیده شدن
که ارتفاعشون به ده هزار پا میرسه
اونها مثل یه قلعه، آز ساکنان اونجا محافظت میکنن.
اما شاید بزرگترین گنج آن، در دشت های بخار آب باشه.
در زبان اندونزیایی، کلمه اورانگوتان به معنای فردی در جنگل هست.
و این درختان، خانه اصلی برای متراکم ترین جمعیت در جهان هستن.
اینجا جنگل اوناست.
مرد های بزرگی هستن.
با کونه های بزرگ که برای بقیه جذاب هستن..
اونها فوق العاده قوی هستن.
یکمی قدرتمند تر شیر ها.
اما یه مرد جوان ورزشکار و جاه طلب هست که داره بالا و بالاتر میره.
راکوس.
اسمش، توسط دانش منادن مقیم اینجا بهشد داده شده و معنیش میشه فرد طمع کار.
چون اون دوست داره همه چیز بخوره.
برگ،...
پوست درخت...
میوه...
مورچه...
هر چی بخواد تو منو هست.
اگر اون میموون بتونه به اندازه کافی غذا بخوره،
ممکنه روزی پد های گونه اون بیشتر بشه
مثل مردهای ارشد.
یه غذای خاص وجود داره که میتونه جاه طلبی اون رو بیشتر کنه.
میوه نیزیا.
تقریبا اندازه یه توپ فوتباله،
و با دووه های بزرگ خوشمزه پوشیده شده.
ثبل از رسیدن میوه، مثل بتن سفته،
و تقریبا غیر ممکنه بشه اونو خورد.
ترک های این میوه ،خود به خود باز میشن.
اما اون، با هزاران خار تیز و تحریک کننده پوشیده شده
برای درسترسی به این عذا، راکوس باید
استاد مهارت های سخت در جنگل بشه.
خیلی از اورانگوتان ها اینجا،
برای دوری از اون خارها، کارهای ناعاقلانه ای انجام میدن.
اول، اونا یه چوب رو برمیدارن.
سپس، با لبه های تیز چوب، اون رو جرکت میدن
و چوب رو فرو میکنن توی ترک های میوه.
تکرار این حرت وب، باعث میشه دونه ها شل بشن
و تو این مدت، خار ها کنده میشن...
که باعث میشه میوه آماده خوردن بشه.
اورانگوتان ها معمولا تنها کار میکنن.
اما درختای نیزیا، به ندرت دیده مینش.
و وقتی ظاهر بشن، اورانگوتان ها رو از دور و نزدیک به خودشون میکشونن.
وقتی اونا کنار هم جمع میشن، شانس اینو دارن که از همدیگه یاد بگیرن.
فریسکا یه خانم بالغه
متخصص آماده کردن این میوه هست.
و حالا راکوس وارد میشه.
به اندازه کافی غذا اطراف اون هست تا تحمل کنه.
اینا تنها اورانگوتان های وحشی هستن...
که به خاطر ساخت ابزار و استافده از اونا معروف شدن.
راکوس میخواد خودش امتحان کنه
اون با دقت ابزارش رو میسازه.
و بهترین نزیا رو انتخاب میکنه.
بعد نوبت آزمون و خطا میشه.
درنهایت با کمی تلاش،....
راکوس غذایی که هوس کرده بود رو به دست میاره.
هر چقدر توانایی هاش بیشتر باشه،
اون بزرگتر و قوی تر میشه.
یه روز، این پسر طمع کار،
ممکنه به قله برسه.
غنی بودن لوزر، تا حدی به خاطر خاکشه.
که شش برابر بیشتر جنگل های بارانی دیگه، باروره.
و دلیلش همینه.
یکی از فعال ترین اتشفشان های جهان.
کوه ساینابانگ.
برای هزاران سال، گدازه های آتش اطراف رو فرا گرفتن....
که سرشار از مواد معدنی و مغذی بودن.
خاکستر مثل کود عمل میکنه،
و با پیچیدگی زیادی از جنگل حفاظت میکنه.
با هزاران گونه های گیاهی،
این یکی از متنوع جنگل ها در جهان است.
آروم تیتان.
این بزرگترین ساختار گلدار روی سیاره هست...
که تا ارتفاع ده پا رشد میکنه،
یعنی به ارتفاع حلقه بسکتبال.
اون وقتی پدیدار میشه که گیاه برای ده ها سال رشده کرده باشه.
اما تولید این شکوفه های بزرگ، باعث میشه انرژی زیادی از دست بده.
فرایند گل دادن، میتونه حداکثر دو شب طول بکشه.
پس یه راه هوشمندانه داره
تا برای گرده افشانی ،حشرات رو جذب خودش کنه.
یه بوی قوی ایجاد میکنه.
اما این بو خوب نیست.
شبیه بوی گوشت گندیدس.
شکوفه های بزرگ قرمز تا پنج پا رشد میکنن.
که شبیه جسد تازه یه حیوون میشن.
وقتی شب میرسه، اون بزرگترین حقه خودش رو نشون میده.
با هدایت ده سال انرژی ذخیره شده،
آروم گرما رو به ستون مرکزی خودش منتقل میکنه.
و به گرمی خون میشه.
مثل یه شومینه،افزایش دما بوی متعفنی رو وارد هوای خنک شب میکنه.
برای صد ها حشره،
اونجا نرفتن غیر قابل مقاومته.
اونا به محفظه داخلی آروم کشیده مین.
اونجا مثل یه حفرس که با اندام های زنانه و مردانه پوشیده شده.
زمانی که حشره به دنبال بوی گوشت وعده داده شده میگرده،
متوجه میشن که گرده های گیاه آروم،
اونو گیر انداخته.
و اگر قبلا از این گیاه نمونه ای دیده باشن،
گرده افشانی میکنن.
برای یه نمایش دو شبه، ده سال آماده میشن.
انرژی گیاه دیگه به ته رسیده.
اونها همه چیز رو حفظ میکنن
قبل از اینکه در نهایت،
در عرض چند ثانیه،
کلش نابود بشه.
با گرده افشانی، گیاه برای یک دوره ده ساله دیگه آماده میشه.
توسط شکوفه های بزرگ دیگر.
حتی در دشت های لزور،
منظره های متفاوتی وجود داره.
دریاچه پارک، مواد معدنی و مغذی اون رو
به سمت ساحل میبره.
درست همونجایی که جنگل، به اقیانوس هند میرسه...
که باعث ایجاد یه باتلاق گل آلود میشه.
ماهی های گل پیما.
زندگی این ماهی محدود به زندگی آبزیان نیست.
تنفس هوا....
و استفاده از باله هایی که دارای مفصل شانه هستن،
باعث میشن اون دور خودش بچرخه.
یه ماهی که میتونه راه بره.
اون بیشتر عمر خودش ور اینجا، در گل میگذرونه.
عدسی چشمای اون، مثل جانوران خشکی زیه.
که باعث میشه بینایی اون، بیرون از آب بهتر از دورن آب باشه.
غذای مورد علاقه اون، یکی از دشمنای بزرگشه.
که انبر های تیغی داره.
البته اگر که بتونه یکی از اونا رو بدون خفه شدن بگیره.
شاید یه چیز نرم تر بهتره. نه؟
این خرچنگ ها خیلی سریع هستن.
مخصوصا برای یه ماهی بیرون از آب.
در آخر، اون فقط باید شکار خودش رو خلع سلاح کنه.
با نگه داشتن اون توی دهنش، از یه راه منظم استفاده میکنه.
با تکون دادن شدید یه خرچنگ، اون پنجه خودش رو قربانی میکنه.
خشومزه ترین ذره رو.
اما این از دست دادن، موقته.
در یک ماه بعد، اون دوباره رشد میکنه.
حتی ممکنه از قبلی هم بزرگتر بشه.
برای این ماهی عاشق خشکی، زندیگ هرگز بدون یه وعده خرچنگ نیست.
هر چه به سمت درون کشور پیش برویم، لوزر کوهستانی تر میشه..
جنگل اینجا غیرقابل نفوذ تره.
تپه های شیب دار، آخرین پناهگاه برای حفاظت از حیوانات در حال انقراض هستن.
که به ندرت دیده میشن و خیلی هم کوچیکن.
کرگدن های سوماترا.
با وجود قد کمش ،حدودا یک تن وزن داره.
که برای جستجوی شاخه و ها و برگ ها در جنگل ایده آل هستن.
با هرس گیاهان، این کرگدن ها برای جنگل مفید هستن.
وفضای جدید برای ایجاد درختای جدید ایجاد میکنن.
اونا حرفه های گلی ایجاد میکنن تا بهشون کمک میکنه در گرما خنک بمونن.....
که باعث کمک به حیوانات زیادی میشه.
پس هر چه تعداد کرگدن ها بیشتر باشه، برای جنگل مفید تره.
شکار غیر قانونی و از دست دادن زیست گاه ها،
تعداد اونا رو خیلی کاهش داده.
برای نجات اونا از انقراض، محیط بانا همیشه در حال گشت زنی هستن.
جلوگیری از شکارچیان غیرقانونی،
و آوردن چند کرگدن باقی مونده به بیرون از پارک برای اسارت،
باعث شده این کرگدن ها در فضای های بزرگ، در محیط های حفاظت شده باشند
جایی که امید است با فرایند تولید مثل،
نوادگان اونا بتونن دوباره به لوزر برگردن..
و درنهایت باعث تعادل دوباره جنگل های بارانی شوند.
بین موجوداتی که اینجا زندگی میکنن، روابط فوق العاده ای وجود داره.
در حال حاضر هنوز در حال کشف آنها هستیم.
در اعماق دامنه های لوزر،
به یکی از کوچکترین ساکنان اون ناخواسته میشه.
اونم توسط خودش.
فیل سوماتران.
در حین سفر، مسیرهایی به طول چندین کیلومتر ایجاد میکننن.
بسیاری از گونه هاريال برای عبور از چنگل، از این مسیر ها عبور میکنن.
اما یک حیوان، بیشتر از بقیه به او تکیه میکند.
یه قورباغه زگیل.
اندازه اون مثل یک تخم مرغ است.,
اما حواس اون خیلی قوی هستن.
تصور میشه اون با استفاده از حفره های ویژه در ریه هاش،
میتونه ارتعاشات گله ای که به اون نزدیک میشه رو تشخیص بده.
باید انتظار داشته باشید که اون از سر راه کنار بره.
اما در عوض، اون به سمت گله میره.
درست به همون منطقه.
اما این فیل ها نیستن که به سمتش میره.
شکم قورباغه پر از تخمه،
و اون نیاز داره به سمت آب بره.
رد پای فیل ها، یه مهد کودک عالی برای اونا میسازه.
اون داره برای تخم هاش، بهترنی زندگی رو فراهم میکنه.
و اونها رو رها میکنه تا بیرون بیان.
در عرض دو هفته، اونا به قوباغه تبدیل میشن.
اما تا زمانی که کاملا تبدیل بشن، ,
زنده موندن اونا توی ردپاها، در معرض خطره.
خورشید استوایی، میتونه خیلی زود استخر ها رو خشک شده.
پس اگر سطح آب کاهش پیدا کنه، این قورباغه ها باید خودشون رو نجات بدن.
و این کار رو با دوبرابر کردن سرعت تبدیل شدن انجام میدن.
به عنوان قورباغه، اونا میتونن خیلی راحت فرار کنن.
البته به شرطی که له نشن.
بالای درختا، خطرا بیشتر هستن.
خیلی از حیوانات، برای زندگی در اینجا خیلی ماهر شدن.
اما شاید هیچکدوم به شجاعت میمون برگ توماس نباشن.
که فقط در سوماترای شمالی دیده میشه.
آنها در گروه های بیست نفره هستن.
یه مرد، بقیه رو رهبری میکنه.
بقیه زن ها و افراد جوان رو..
بزرگسالان خیای چابک هستن.
با توانایی حرکت در شاخه ها،
اونها میتونند از شکاف های بزرگ عبور کنن.
اما قدرت ماهیچه های پای این بچه دو ساله، هنوز در حال رشد هستن....
و اون نمیتونه با اعتماد به بزرگتراش فقط در سایه حرکت کنه.
قبلا مادرش اون رو همه جا میبرد
اما الان اون یک بچه دیگه داره.
و جوان ترین بچه، باید راه خودش را به دنیا پیدا کنه.
امروز، اون با یکی از بزرگترین چالش های زندگیش رو به رو میشه.
همه ذخیره ها در این درخت تموم شدن،
پس اونا باید حرکت کنن.
اما برای یم حفره بیست فوتی، این یک پرش بزرگ خواهد بود.
این جهش به سه طبقه پایین تر است.
یک اشتباه
میتونه کشنده باشه.
میمیون های پیر، سال های زیادی رو صرف تمرین کردن این جهش ها کردن.
با صعود به بالاترین شاخه ها،
اونا اندام های خودشون رو حرکت میدن تا بتونن حرکت رو کنترل کنن.
حتی مادر، با بچه جدید در شکمش،
فاصله را به خوبی پشت سر میگذارد.
نفر بعدی بچه دو سالس.
اما همه اینا زیاده رویه.
با بقیه نیرو ها در اون سمت،
اون سرگردان شده.
مامان نمیتونه برای نجات اون بره.
فقط یه راه وجود داره که ببینیم از پسش برمیاد یا نه.
اون رسید.
در بزرگسالی، اون سفر های و جهش های زیادی مانند اولین بار خواهد داشت.
و اون یک پاداش مناسب به دست آورد.
حیوانات مثل میمون برگی،
به حفظ سلامت جنگل بارانی لوزر کمک میکنند.
در حال گردش، دونه ها رو پخش میکنن و کود تولید میکنن.
اینجا، هر گونه خیلی مهمه.
حتی کوچکترینشون.
که در دنیای مردگان، در زیر زمین در تاریکی کمین کرده اند.
تاریکی زیر برگ ها، خانه یک شکارچی است.
کرم سر چکشی.
این گونه کرم مسطح با باند های متمایزش،
آنقدر جدیده که هنوز نامگذاری نشده.
به عنوان یک شکارچی، او خیلی کوچک است.
اندازه اون مثل یک ناخن انگشت است.
اما کشندس.
اون در حال شکار یک حلزون است.
اونا همه جای لوزر هستن.
با بلعیدن گیاهان و جانوران میکروسکوپی،....
و همینطور قارچ هایی که برای بازیافت بقایای گیاهان مضر هستن،
سر چکشی نقش خودش رو ایفا میکنه.
با پایین نگه داشتن تعدادشان، اونا از فضای سبز حفاظت میکنن.
با استفاده از حسگرهای شیمیایی در سر چکشی اون،
برای نشانه های یک قربانی جدید، طعم زمین را میچشد.
حلزون ها نمیتونن کمکی کنن اما یم مایع لزج غیر قابل ردیابی از لجن از خودشون به جا میذارن.
فقط به خاطر پوسته پشتش،
این موجود کویچک، نیمه حلزون نامیده میشه.
یک شکار عالی.
با پیچیدن دور قربانیش ،اون کرم مخاط ترشح میکنه،
به محض اینکه شکار ناتوان شد،
با سموم و شیره های گوارشی به نیمه حلزون حمله میکنه.
گوشتش رو خورد میکنه...
و در آخر، به وسیله دهنش در میانه بدنش، اون رو میخوره.
در عرض چند دقیقه، تنها چیزی که باقی میمونه، یه لاشه شفافه.
شکارچیان در اندازه ها و شکل های متفاوت در لوزر وجود دارند.
اما شاید بزرگترین اونها در بالای زنجیره غذایی وجود داره.
برای پیدا کردن اون، باید بریم بالاتر...
به قله اون کوه بلند و قله مانند،
که باعث نام گذاری پارک دشه.
کور لوزر.
با ارتباع یشت از 100 فوت در دریا،
اغلب با غبار پوشیده شده.
جنگل در تکه هایی از تالاب های باز،
کوتاهه.
دما میتونه تا 60 درجه فارنهایت پایین بیاد.
پایین ترین از جنگل های مرطوب سردتر.
فقط سرسخت ترین گیاها میتونن زنده بمونن.
با چسبیدن به صخره ها، خاک را نگه میدارن
از فرسایش جلوگیری میکنه و آب باران رو حفظ میکنه،
که به جنگل های پایین تر جریان پیدا میکنه.
به طرز وحشتناکی همه جا ساکته.
فقط چند حیوان میتونن تا این حد بالا برن.
مونتجاک یک نوع گوزنه که اطراف گیاهان مرتعی میره.
دانشمندا معتقدند دوربین ها یه روزی بتونن
از شکار چیای اون فیلم بگیرن.
اون هم در اینجا برای اولین بار.
اما تا حابا چیزی دیده نشده.
پس باید صبور باشیم.
در آخر...
در مراتع کوهستانی،
ببر سوماتران هست.
این مرد بالغ در حال بررسی تجهیزاته
تا همه چیز رو ضبط کنه.
زمین خیلی غیرقابل دسترسه
به طوری که تقریبا رفتار های ببر سوماترایی تا حالا مطالعه نشدن.
اما بر این باوریم که در حال گشت زنی در کوه ها،
این ببر ها،گوزن ها حیوانات دیگر رو از چرا باز میدارند
و این تصاویر ارزشمند ثابت میکنن که اونا اونجا بودن.
تا زمانی که ما از پارک حفاظت میکنیم،
بزرگترین گربه سوماترا میتونه پادشاه جنگل بمونه.
در حالی زمین کوهستانی لوزر به طور طبیعی از اون حفاظمت میکنه،.
در حاشیه پارک، خطر برای حیات وحش بیشتره.
اکوسیستم لوزر، در در منطقه ای دو برابر این پارک ادامه داره،
بیشتر اون حفاظت شدس ....
اما میلیون ها نفر در کنار این جنگل های در شهر ها و روستا ها زندگی میکنن.
پس داشتن حمایت افارد محلی،
برای حفظ حیات وحشی لوزر حیاتیه.
در میان درختان پنهان دشه در بخش جنوبی لوزر،
یه لوریس سوماترایی هست که به ندرت دیده میشه.
اون چشمای بزرگی داره،
که بهش کمک میکننن در تاریکی مطلق هم کاملا ببینه.
این مادر، یه بچه داره چند هفته پیش به دنیا اومده.
اما به قدری بزرگ هست که حمل اون همزمان با غذا دادن به اون سخته.
و ترک اون هم به نظر خطرناک میاد.
لوریس های رقبیب میتونن خیلی قلمرو طلب باشن.
و جنگل های اینجا پر از ماره.
اما لوریس ها یه سلاح مخفی دارن.
نیش اونا یک سم کشنده تولید میکنه،
که باعث میشه اونا رو به تنها آغازین سمی در زمین تبدیل کنه.
حتی این جوان رو.
پس مادرش میتونه اونو کنار برگ ها پنهان کنه،
در حالی خودش میره دنبال غذا.
دیدن اونها که آهسته روی زمین راه میرن، یه موضوع غیر عادیه
اما اون باید غذای مورد علاقش رو پیدا کنه،
کالیندرا
شهد خوشبوی اون، سرشار از موادیه که بچه اون برای انرژِ گرفتن بهش نیاز داره.
اما این گل ها، توسط کشاورزان کاشته شدن،
تا سایه ای برای محصولات قهوه باشن.
نزدیکی لوریس ها به انسان، باعث ایجا مشکلاتی شده،
قاچاقچیای غیرقانونی حیوانات خانگی،
اونها رو شگار کردن به طوری که الان به مرز انقراض رسیدن.
اما خوشبختانه، این جامعه بخشی از یه طرح جدیده که از اونا حمایت میکنه.
کشاورزا با تنها گذاشتن لوریس ها به حال خودشون،
هزینه بیشتری برای قهوه دریافت میکنن.
و لوریس ها به کشاورزا کمک میکنن
چون زمانی که اونا کالیندرا میخورن،
گرده افشانی میکنن.
با نزدیک شدن صبح، اون باید پیش بچش برگرده
و مشغول کارش به عنوان یک مادر بشه.
جوامع محلی هم میتونن برای مبارزه با بزرگترین تهدید کمک کنن
یعنی جنگل زدایی.
لوزر انقدر وسیعه که گشت زنی تقریبا اونجا غیر ممکنه.
هر ساعت،
زمینی بزرگتر از یک زمین فوتبال آسیب میبینه،
که بیشترش غیر قانونیه.
تا فاضی کافی برای رشد دانه های روغن پالم ایجاد بشه.
روغن پالم تقریبا در 50 درصد محصولات استفاده میشه،
از کلوچه گرفته تا شامپو.
این مزارع بی جان هستن،
البته در مقایسه با غنی بودن خاک جنگل های بارانی،
اما بعضی از جوماع، در مبارزه ای شرکت میکنن،
که بر خلاف کار محیط بانان برای حذف مزارعه.
یک فرصت مناسب برای اینکه
چند تا درخت سود آور در مزرعه پرورش بدن،
که برای آینده اونها بسیار سودمنده.
در اون سرزمین، لوزر به سرعت باعث شگفتی میشه.
باد، دونه هارو از جنگل های سالم اطراف میاره اینجا.
میکرواورگانیسم ها باعث بهبود خاک میشن.
فقط چند ماه زمان لازمه،
تا سرخس ها و بقیه گیاهان قدیمی رشد کنن.
گرده افشان ها وارد میشن.
پستانداران و پرندگان دانه های بیشتری پخش میکنن.
و در مدت چهار سال،
یک جنگل پررونق دوباره ظاهر میشه.
و با اینکار، حیوانات برمیگردن.
و در نهایت، درخت های غول پیکر رشد میکنن.
اوان کربی دی اکسید بیشتر و بیشتری از اتمسفر ما رو جذب میکنن،
و جاش رو با اکسیژن پر میکنن.
که برای همه ما مفیده.
با حفاظت از این جنگل ها،
حیوانات در حال انقراض آسیا، یه خونه برای خودشون دارن.
این اورانگوتان سوماترایی، وقتی که نوزاد بود، از جنگل برده شد
و به یک تاجر حیوانات خونگی فروخته شد.
بعد از سالها اسارت،
اون نجات پیدا کرد
و برگردونده شد تا بتونه آزادانه روی درختها زندگی کنه..
و حالا ، اون فرد دیگه رو داره که مراقبش باشه..
که کمتز از دو هفتس که به دنیا اومده.
انقدر کوچیک که میتونه توی کف دستتون جا بشه.
این لحظات آغازی هستن برای
یکی از نزدیک ترین لحظات پیوند مادر و فرزند در طبیعت.
به مدت هشت سال،
اون در آغوش مادرش زندگی میکنه
کسی که تمام درس های لازم برای بقا رو بهش اد میده.
پارک ملی لوزر،
و اکوسیستم وسیعی که اون رو احاطه کرده،
مکانی برای امیدواریه
و شانس محافظت ار این مکان خاص،
اینجاست. تو این آخرین پناهگاه با ارزش.
پارک های ملی یکی از بهترین دستاوردهای ما هستن.
در طول زمان، ما حدودا دویست و پنجاه هزار فضای حفاظت شده
تقریبا در تمامی کشور ها ایجاد کردیم.
اما با این جهانی که داره روز به روز گرمتر میشه و جمعیتش بیشتر میشه، ما باید کارهای بیشتری انجام بدیم.
و اگر بخوایم که مکان دیگه ای مثل اینکه بهش وابسته ایم رو داشته باشیم،
هر کس باید نقشش رو به خوبی اجرا کنه.
تقاضا میکینم که از آخرین بیابان ها حفاظت کنیم
به خاطر نسلهای آینده.
هر جه زندگی میکنید، برای کار های بیشتر کمپین بزنید،
و اصار کنید که در دسترس همه باشن.
به جوامع فشار بیارید تا شیوه های اقلیمی هوشمند تر اجرا کنن،
و طوری رای بدید که انگار همه سیاره به اون بستگی داره.
زمانی برای از دست دادن نیست.
دنیایی که برای بچه هامون میذاریم، خیلی مهمه.
زمان اجرا فرا رسیده.
مترجم: لی لی