WEBVTT 00:00:14.310 --> 00:00:16.850 ‫[برگرفته از داستان کوتاهی ‫به قلم رولد دال] 00:00:24.698 --> 00:00:28.859 ‫«قو» 00:00:29.400 --> 00:00:32.190 ‫ارنی تفنگی به مناسبت تولدش هدیه گرفت. 00:00:32.390 --> 00:00:35.970 ‫تفنگ رو با جعبه‌ای فشنگ برداشت ‫و رفت تا ببینه چی می‌تونه شکار کنه. 00:00:36.060 --> 00:00:37.270 ‫بیرون از منزل ریموند، 00:00:37.350 --> 00:00:40.100 ‫دو انگشتش رو وارد دهانش کرد ‫و سوت بلندی زد. 00:00:41.520 --> 00:00:44.390 ‫ریموند دوست صمیمی ارنی بود. ‫منزلشون با هم چهار خونه فاصله داشت. 00:00:44.470 --> 00:00:46.470 ‫تفنگ رو بالای سر خودش گرفت. 00:00:46.560 --> 00:00:49.810 ‫ریموند گفت «یا خدا! ‫گمونم خیلی می‌شه باهاش خوش گذروند!» 00:00:50.390 --> 00:00:53.720 ‫دو پسر به راه افتادن. ‫صبح روز شنبه‌ای در ماه مه بود. 00:00:53.810 --> 00:00:55.770 ‫درختان بلوط شکوفه داده بودن، 00:00:55.850 --> 00:00:58.180 ‫و زالزالک در امتداد پرچین‌ها سفید بود. 00:00:58.270 --> 00:01:01.100 ‫در حالی که ریموند و ارنی ‫در مسیر باریک پرچین پیشروی می‌کردن، 00:01:01.180 --> 00:01:03.180 ‫به هر پرنده‌ای که می‌دیدن، شلیک می‌کردن؛ 00:01:03.270 --> 00:01:06.100 ‫سهره سرسیاه، گنجشک پرچین، ‫سسک گلوسفید و زردپره لیمویی. 00:01:06.180 --> 00:01:09.220 ‫وقتی به راه‌آهن رسیدن، ‫دیدن که چهارده پرنده کوچیک، 00:01:09.310 --> 00:01:10.810 ‫بر روی ریسمانی آویزون بودن. 00:01:11.640 --> 00:01:14.810 ‫ارنی با دستی بلند اشاره کرد ‫و زمزمه کرد «نگاه کن! اونجا رو ببین!» 00:01:14.890 --> 00:01:16.720 ‫پسر کوچکی بود که با دوربین دوچشمی، 00:01:16.810 --> 00:01:19.430 ‫به شاخه‌های درخت کهن‌سالی نگاه می‌کرد. 00:01:19.520 --> 00:01:21.060 ‫«ای واتسون احمق موذی!» 00:01:22.560 --> 00:01:24.430 ‫پیتر واتسون اندامی کوچیک و شکننده داشت. 00:01:24.520 --> 00:01:27.470 ‫صورتش کک‌مکی بود ‫و عینکی با لنزهای ضخیم می‌زد. 00:01:27.560 --> 00:01:28.810 ‫با وجود اینکه سیزده سالش بود، 00:01:28.890 --> 00:01:31.680 ‫در مقطع سال آخر دبیرستان ‫شاگرد اول کلاس بود. 00:01:31.770 --> 00:01:34.520 ‫عاشق موسیقی بود و پیانو می‌نواخت. 00:01:34.600 --> 00:01:37.100 ‫زیاد اهل بازی کردن نبود. ‫همیشه ساکت و مودب بود. 00:01:39.020 --> 00:01:42.270 ‫دو پسر بزرگتر به آرومی ‫سمت پسرک خزیدن. 00:01:44.270 --> 00:01:46.810 ‫به خاطر دوربینی که روی چشمش بود ‫متوجه نزدیک شدن دو پسر نشد، 00:01:46.890 --> 00:01:49.470 ‫و شدیدا مسخ صحنه‌ای شده بود ‫که داشت نظاره می‌کرد. 00:01:50.430 --> 00:01:52.810 ‫ارنی با تفنگی نشانه‌گرفته فریاد زد ‫«دست‌هات رو بالا بگیر!» 00:01:52.890 --> 00:01:54.520 ‫واتسون از ترس پرید. 00:01:56.520 --> 00:01:59.180 ‫از پشت عینک ضخیمش ‫به دو مزاحم خیره شد. 00:01:59.270 --> 00:02:01.470 ‫ارنی فریاد زد «زود باش دیگه، ‫دست‌هات بالا باشه!» 00:02:01.560 --> 00:02:02.890 ‫پیتر واتسون ذره‌ای تکون نخورد، 00:02:02.970 --> 00:02:05.680 ‫و همچنان با دو دستش ‫عینک چشمی رو نگه داشت. 00:02:05.770 --> 00:02:07.520 ‫نگاهی به ریموند و سپس به ارنی انداخت. 00:02:07.600 --> 00:02:11.100 ‫ترسی نداشت، ولی می‌دونست که بهتره ‫سر به سر این دو پسر نذاره. 00:02:11.180 --> 00:02:13.720 ‫چون سالیان سال از قلدری این دو رنج می‌کشید. 00:02:13.810 --> 00:02:14.850 ‫دست‌ها بالا. 00:02:14.930 --> 00:02:16.810 ‫تنها کار منطقی‌ای بود که می‌شد کرد. 00:02:16.890 --> 00:02:19.720 ‫ریموند نزدیک شد و دوربین ‫دوچشمی پسر رو ربود. 00:02:19.810 --> 00:02:21.680 ‫بلند گفت «زاغ سیاه کی رو چوب می‌زدی؟!» 00:02:21.770 --> 00:02:23.930 ‫پیتر واتسون احتمالات رو در نظر گرفت. 00:02:24.020 --> 00:02:26.720 ‫می‌تونست برگرده و فرار کنه، ‫ولی عرض چند ثانیه بهش می‌رسیدن. 00:02:26.810 --> 00:02:29.310 ‫می‌تونست فریاد کمک سر بده، ‫ولی کسی صداش رو نمی‌شنید. 00:02:29.390 --> 00:02:31.560 ‫در اون لحظه فقط می‌تونست ‫خونسردی خودش رو حفظ کنه، 00:02:31.640 --> 00:02:33.930 ‫و سعی کنه با حرف مسئله رو حل کنه. 00:02:34.020 --> 00:02:36.430 ‫پیتر گفت «داشتم یه دارکوب ‫سبز رنگ رو نگاه می‌کردم.» 00:02:36.520 --> 00:02:39.680 ‫«چی چی؟» ‫«یه دارکوب سبز نر رو می‌دیدم.» 00:02:39.770 --> 00:02:43.020 ‫«داشت به درخت خشکیده‌ای که اونجا بود ‫نوک می‌زد و دنبال غذا بود.» 00:02:43.100 --> 00:02:45.060 ‫ارنی تفنگش رو بالا برد و پرسید «کجاست؟» 00:02:45.140 --> 00:02:47.350 ‫«خودم با تیر می‌زنمش!» ‫پیتر گفت «هیچ هم نمی‌زنی.» 00:02:47.430 --> 00:02:50.430 ‫به پرندگان مرده‌ای که با ریسمانی ‫از شانه ریموند آویزون بود نگاه کرد. 00:02:50.520 --> 00:02:54.020 ‫«همون لحظه‌ای که داد زدی فرار کرد. ‫دارکوب‌ها خیلی ترسوئن.» 00:02:59.810 --> 00:03:01.680 ‫ریموند یواشکی حرفی به ارنی زد. 00:03:01.770 --> 00:03:04.100 ‫ارنی با کف دست به رون خودش زد ‫و گفت «عجب فکری!» 00:03:04.180 --> 00:03:06.890 ‫تفنگش رو زمین گذاشت ‫و به طرف پسرک حرکت کرد. 00:03:06.970 --> 00:03:08.390 ‫پسر رو نقش بر زمین کرد. 00:03:08.470 --> 00:03:11.270 ‫ریموند کمی ریسمان بیرون آورد ‫و مقداری ازش رو جدا کرد. 00:03:11.350 --> 00:03:13.430 ‫با همدیگه دست‌های پیتر رو بستن. 00:03:13.520 --> 00:03:15.060 ‫ریموند گفت «حالا پاهاش رو ببندیم.» 00:03:15.140 --> 00:03:17.770 ‫پیتر مقاومت کرد و در جواب ‫مشتی به شکمش خورد. 00:03:17.850 --> 00:03:19.560 ‫نفسش بند اومد و دیگه حرکتی نکرد. 00:03:19.640 --> 00:03:22.060 ‫دو پسر مچ پاهای پیتر رو ‫با ریسمان بیشتری بستن، 00:03:22.140 --> 00:03:23.600 ‫و عین مرغ خرپاش کردن. 00:03:23.680 --> 00:03:25.140 ‫ارنی تفنگش رو برداشت، 00:03:25.220 --> 00:03:28.430 ‫و پسر رو به سمت خط راه‌آهن حرکت دادن. 00:03:28.520 --> 00:03:30.430 ‫پیتر واتسون لام تا کام چیزی نگفت. 00:03:30.520 --> 00:03:33.310 ‫این دو نفر هر نقشه‌ای داشتن، ‫با حرف‌زدن قابل حل نبود. 00:03:33.390 --> 00:03:35.220 ‫پسر رو از روی خاک‌ریزه‌ها کشیدن، 00:03:35.310 --> 00:03:38.390 ‫و روی مسیر قطار خوابوندن. ‫درست همین مسیر. 00:03:40.390 --> 00:03:41.600 ‫درست همین مسیر. 00:03:41.680 --> 00:03:44.640 ‫این اتفاق ۲۷ سال پیش رخ داد. ‫اسم من پیتر واتسونه. 00:03:46.180 --> 00:03:47.770 ‫ارنی گفت «باز هم ریسمون بیار». 00:03:51.890 --> 00:03:53.930 ‫وقتی کارشون تموم شد، ‫پیتر بیچاره هیچ راهی نداشت، 00:03:54.020 --> 00:03:55.680 ‫و محکم به خط حرکت قطار بسته شده بود. 00:03:55.770 --> 00:03:58.430 ‫فقط می‌تونست سر و پاهاش رو کمی تکون بده. 00:03:58.520 --> 00:04:01.350 ‫ارنی و ریموند به عقب رفتن ‫تا کاردستی خودشون رو تماشا کنن. 00:04:01.430 --> 00:04:03.350 ‫ارنی گفت «خوب بستیم.» 00:04:03.430 --> 00:04:06.310 ‫پسری که بسته شده بود گفت ‫«این کارتون قتله». 00:04:06.390 --> 00:04:08.310 ‫ارنی گفت «نه لزوما»، 00:04:08.390 --> 00:04:10.350 ‫«بستگی داره ارتفاع قطارها چقدر باشه.» 00:04:10.430 --> 00:04:13.890 ‫«تو سعی کن تکون نخوری، ‫شاید قسر در رفتی.» 00:04:14.560 --> 00:04:17.970 ‫دو پسر از خاکریز بالا رفتن ‫و پشت چند بوته نشستن. 00:04:18.060 --> 00:04:20.180 ‫ارنی پاکتی سیگار از جیبش درآورد. ‫اهل دود بودن. 00:04:20.270 --> 00:04:22.470 ‫پیتر در اون لحظه فهمیده بود ‫که قصد ندارن آزادش کنن. 00:04:22.560 --> 00:04:24.470 ‫این دو پسر به شدت خطرناک و دیوانه بودن. 00:04:24.560 --> 00:04:27.020 ‫در واقع خطرناک و دیوانه و احمق بودن. 00:04:27.100 --> 00:04:29.850 ‫پیتر با خودش گفت ‫«باید خونسرد باشم و فکر کنم.» 00:04:29.916 --> 00:04:32.046 ‫بی‌حرکت همون جا دراز کشید ‫و فرصت‌هاش رو می‌سنجید. 00:04:32.140 --> 00:04:34.020 ‫مرتفع‌ترین بخش صورتش، دماغش بود. 00:04:34.100 --> 00:04:37.770 ‫تخمین زد که نوک دماغش تقریبا ده سانت ‫بالاتر از خط راه‌آهن قرار گرفته. 00:04:37.850 --> 00:04:40.430 ‫ولی آیا زیادی بود؟ ‫با این دیزل‌های مدرن نمی‌شه قطعی گفت. 00:04:40.520 --> 00:04:43.560 ‫سرش روی سنگریزه‌های لق ‫و بین دو تیرک فلزی قرار گرفته بود. 00:04:43.640 --> 00:04:45.890 ‫باید خودش رو کمی در زمین فرو می‌برد. 00:04:45.970 --> 00:04:48.810 ‫شروع به حرکت دادن سرش کرد ‫تا سنگریزه‌ها کنار برن، 00:04:48.890 --> 00:04:51.600 ‫و به تدریج برای خودش ‫فرورفتگی کم‌عمقی ایجاد کنه. 00:04:51.680 --> 00:04:54.020 ‫بعد تخمین زد که پنج سانت ‫از ارتفاع سرش کم کرده. 00:04:54.100 --> 00:04:56.100 ‫همین کافی بود. ولی پاهاش چی؟ 00:04:56.180 --> 00:04:59.020 ‫انگشت‌های پاش رو به زمین زد ‫تا تقریبا هم‌سطح بشه، 00:04:59.100 --> 00:05:00.810 ‫و بعد منتظر قطار موند. 00:05:00.890 --> 00:05:04.470 ‫با خودش گفت نکنه دستگاه مکنده‌ای ‫زیر قطار نصب شده باشه، 00:05:04.560 --> 00:05:07.600 ‫که وقتی رد می‌شه از زمین جداش کنه. ‫احتمالش هم بود. 00:05:07.680 --> 00:05:09.180 ‫تحت هر شرایطی باید تمرکزش رو حفظ می‌کرد، 00:05:09.270 --> 00:05:12.060 ‫با تمام قدرت خودش رو به زمین فشار بده. 00:05:12.140 --> 00:05:15.890 ‫«شل نشو. سفت و محکم ‫خودت رو به زمین فشار بده.» 00:05:15.970 --> 00:05:18.100 ‫پیتر به آسمون روشن بالای سرش نگاه کرد، 00:05:18.180 --> 00:05:20.970 ‫و نگاهش رو به ابرهای کومه‌ای دوخت ‫که به آرومی رد می‌شدن. 00:05:21.060 --> 00:05:22.810 ‫هواپیمایی از بین ابرها رد شد. 00:05:22.890 --> 00:05:25.060 ‫هواپیمای تک‌باله کوچکی ‫با بدنه قرمز رنگ بود. 00:05:25.140 --> 00:05:29.220 ‫با خودش گفت شاید هواپیمای پایپر کاب باشه. ‫انقدر نگاه کرد تا هواپیما از دیدش خارج شد. 00:05:29.310 --> 00:05:30.430 ‫بعد به طور ناگهانی، 00:05:30.520 --> 00:05:34.310 ‫صدای ارتعاشی عجیبی ‫از دو طرف ریل اطرافش شنید. 00:05:34.390 --> 00:05:37.560 ‫صدایی آروم و نرم بود، ‫مثل زمزمه‌ای کوچک و کوبنده، 00:05:37.640 --> 00:05:40.390 ‫که انگار از نقطه دوری از راه‌آهن می‌اومد. 00:05:46.140 --> 00:05:48.890 ‫پیتر سرش رو بلند کرد ‫و به خط طولانی راه‌آهن نگاه کرد، 00:05:48.970 --> 00:05:51.100 ‫که تقریبا تا دو کیلومتر امتداد داشت، 00:05:51.180 --> 00:05:52.180 ‫و قطار رو دید. 00:05:52.270 --> 00:05:55.180 ‫در ابتدا به شکل نقطه‌ای کوچیک بود، ‫ولی هر بار سر بالا می‌کرد، 00:05:55.270 --> 00:05:56.770 ‫این نقطه بزرگ و بزرگتر می‌شد، 00:05:56.850 --> 00:05:59.220 ‫و کم‌کم شمایل نقطه‌گونه‌اش از بین رفت، 00:05:59.310 --> 00:06:02.520 ‫و شبیه قسمت جلوی بزرگ ‫و مربع‌شکلی از موتور دیزلی شد. 00:06:02.600 --> 00:06:05.060 ‫پیتر سرش رو به زمین گذاشت ‫و با تمام قدرت خودش رو... 00:06:05.140 --> 00:06:06.970 ‫به گودالی که درست کرده بود فشار داد. 00:06:07.060 --> 00:06:08.520 ‫نوک پاهاش رو کاملا صاف کرد. 00:06:08.600 --> 00:06:11.560 ‫چشم‌هاش رو محکم بست ‫و بدنش رو محکم به زمین فشار داد. 00:06:11.640 --> 00:06:14.430 ‫قطار با صدایی به مانند ‫صدای انفجار رد شد. 00:06:14.520 --> 00:06:16.180 ‫انگار تیری کنار سرش شلیک شده بود. 00:06:16.270 --> 00:06:18.850 ‫با صدای انفجار، باد گریان ‫و طوفان‌مانندی احساس کرد، 00:06:18.930 --> 00:06:22.310 ‫که از سوراخ‌های دماغش به ریه‌هاش می‌رفت. 00:06:22.390 --> 00:06:25.060 ‫صدای مهیبی ایجاد شده بود. ‫از شدت برخورد باد احساس خفگی می‌کرد. 00:06:25.140 --> 00:06:27.180 ‫احساس می‌کرد هیولایی گریان و خون‌خوار، 00:06:27.270 --> 00:06:31.100 ‫به سراغش اومده ‫و می‌خواد زنده‌زنده بخورش. 00:06:31.180 --> 00:06:33.890 ‫بعد تموم شد. قطار رفته بود. 00:06:33.970 --> 00:06:36.470 ‫پیتر واتسون چشم‌هاش رو باز کرد ‫و آسمون روشن و بزرگ، 00:06:36.560 --> 00:06:39.060 ‫که همچنان پر از ابرهای کند بود رو دید. 00:06:39.140 --> 00:06:41.640 ‫تموم شد و موفق شد. 00:06:48.140 --> 00:06:49.810 ‫- آزادش کن. ‫- ارنی گفت... 00:06:49.890 --> 00:06:52.680 ‫ریموند ریسمانی که پیتر رو به ریل ‫وصل کرده بود، پاره کرد. 00:06:52.770 --> 00:06:55.100 ‫«پاهاش رو باز کن، ‫ولی بذار دست‌هاش بسته بمونه.» 00:06:55.180 --> 00:06:57.470 ‫ریموند ریسمان دور قوزک پاش رو برید. 00:06:57.560 --> 00:07:00.600 ‫ارنی گفت «خب، ولی همچنان اسیر مایی». 00:07:00.680 --> 00:07:04.640 ‫دو پسر پیتر واتسون رو از زمین بعدی ‫به سمت دریاچه راهنمایی کردن. 00:07:04.720 --> 00:07:07.350 ‫دست‌های زندانی همچنان بسته بود. 00:07:07.430 --> 00:07:09.430 ‫ارنی با یک دستش تفنگ رو نگه داشته بود، 00:07:09.520 --> 00:07:12.430 ‫و ریموند دوربین چشمی ‫که از پیتر گرفته بود رو نگه می‌داشت. 00:07:16.060 --> 00:07:17.470 ‫دریاچه‌ای طولانی و باریک بود، 00:07:17.560 --> 00:07:19.810 ‫و درختان بید بلندی بینش رشد کرده بود. 00:07:19.890 --> 00:07:21.680 ‫در وسطش فقط آب زلال بود، 00:07:21.770 --> 00:07:24.220 ‫ولی در نزدیکی‌اش جنگلی ‫از علف‌های بوریا بود. 00:07:24.310 --> 00:07:26.970 ‫ارنی گفت «خیلی‌خب، ‫پیشنهاد من اینه،» 00:07:27.060 --> 00:07:29.020 ‫«تو دست‌هاش رو بگیر، ‫من پاهاش رو می‌گیرم،» 00:07:29.100 --> 00:07:33.020 ‫«بعد تا سه می‌شماریم و با تمام قدرت ‫به سمت گیاهان گل‌آلود دریاچه پرتش می‌کنیم.» 00:07:33.100 --> 00:07:35.720 ‫ریموند وسط حرفش پرید و گفت ‫«اونجا رو ببین، سراغ اون بریم!» 00:07:35.810 --> 00:07:37.810 ‫پیتر واتسون هم سر برگردوند ‫و اون نقطه رو دید. 00:07:37.890 --> 00:07:40.810 ‫لانه‌ای متشکل از انبوه نیزارها ‫و علف‌های بوریا دیدن، 00:07:40.890 --> 00:07:43.020 ‫که تقریبا شصت سانت از سطح آب فاصله داشت. 00:07:43.100 --> 00:07:47.310 ‫و بر رویش قوی سفیدی به باشکوهی ‫«بانوی دریاچه» نشسته بود. 00:07:47.390 --> 00:07:50.810 ‫سرش رو با احساس نگرانی و مراقبت ‫به سمت پسرها چرخونده بود. 00:07:50.890 --> 00:07:53.270 ‫ریموند فریاد زد «باورم نمی‌شه! ‫چقدر خوشگله!» 00:07:53.350 --> 00:07:56.810 ‫ارنی دست زندانی رو ول کرد ‫و تفنگ رو روی شانه‌اش گذاشت. 00:07:56.890 --> 00:08:00.430 ‫پیتر با لکنت گفت: «اینجا... ‫اینجا محل پناه پرندگانه!» 00:08:00.520 --> 00:08:02.310 ‫ارنی پرسید «چیه؟» 00:08:02.390 --> 00:08:05.560 ‫پیتر احساس کرد خشمی در وجودش فوران می‌کنه. 00:08:05.640 --> 00:08:07.350 ‫سعی کرد لحن خونسردش رو حفظ کنه. 00:08:07.430 --> 00:08:09.770 ‫«قوها محافظت‌شده‌ترین پرندگان ‫توی انگلستان هستن،» 00:08:09.850 --> 00:08:13.310 ‫«هیچ‌کس هم به پرنده روی لونه شلیک نمی‌کنه. ‫ممکنه بچه قویی اونجا باشه.» 00:08:13.390 --> 00:08:16.600 ‫«خواهشا نکنین! این کارتون درست نیست. ‫نکنین! خواهشا بس کنین!» 00:08:18.180 --> 00:08:20.350 ‫تیر به سر زیبای قو اصابت کرد، 00:08:20.430 --> 00:08:23.520 ‫و گردن بلند و سفیدش ‫از کنار لانه آویزون شد. 00:08:33.890 --> 00:08:34.770 ‫باز کن. 00:08:47.720 --> 00:08:50.100 ‫«دست‌هاش رو باز کن ریموند. ‫ایشون سگ شکاری ماست.» 00:08:50.180 --> 00:08:53.060 ‫ریموند ریسمان‌های دور دست ‫پسر رو باز کرد. 00:08:53.140 --> 00:08:54.220 ‫«برو پیداش کن!» 00:08:54.310 --> 00:08:55.520 ‫گفتم «چنین کاری نمی‌کنم». 00:08:56.390 --> 00:08:59.470 ‫ارنی با دستی که تفنگ رو نگه نداشته بود ‫ضربه محکمی به صورت پیتر زد. 00:08:59.560 --> 00:09:02.140 ‫قطره‌ای خون از یک سوراخ بینی‌اش چکید. 00:09:02.220 --> 00:09:05.810 ‫«اگه یه بار دیگه روی حرفم حرف بیاری، ‫باور کن بد بلایی سرت میارم.» 00:09:05.890 --> 00:09:08.720 ‫«تموم دندون‌های سفید و براق ‫ردیف جلوت رو...» 00:09:08.810 --> 00:09:10.850 ‫«از بالا تا پایین خرد می‌کنم. ‫شنیدی چی گفتم؟» 00:09:10.930 --> 00:09:11.890 ‫پیتر حرفی نزد. 00:09:11.970 --> 00:09:14.180 ‫ارنی واق‌واق کرد «جوابم رو بده! ‫متوجه حرفم شدی؟» 00:09:14.270 --> 00:09:16.930 ‫پیتر واتسون به آرومی گفت ‫«آره، متوجه شدم.» 00:09:17.810 --> 00:09:19.640 ‫در حالی که پیتر از خشکی به آب می‌رفت، 00:09:19.720 --> 00:09:22.060 ‫قطرات اشک از روی صورتش سرازیر می‌شد. 00:09:22.140 --> 00:09:25.720 ‫به سمت قوی مرده رفت ‫و به آرومی با دو دست بلندش کرد. 00:09:25.810 --> 00:09:29.310 ‫در زیرش دو بچه قو دید ‫که پایین بدنشون خاکستری‌رنگ بود. 00:09:29.390 --> 00:09:31.640 ‫درست وسط لانه به همدیگه چسبیده بودن. 00:09:31.720 --> 00:09:34.020 ‫ارنی از خشکی فریاد زد «تخم نداشت؟». 00:09:38.640 --> 00:09:41.020 ‫پیتر جواب داد «نه، اینجا چیزی نیست». 00:09:46.270 --> 00:09:48.930 ‫قوی مرده رو با خودش تا خشکی حمل کرد. 00:09:49.020 --> 00:09:52.810 ‫آروم روی زمین قرارش داد، ‫ایستاد و به دو پسر دیگه نگاه کرد. 00:09:52.890 --> 00:09:56.060 ‫چشم‌ها که همچنان خیس بود، ‫از شدت خشم می‌درخشید. 00:09:56.140 --> 00:09:58.560 ‫گفت «ای کاش خودت می‌مردی». 00:09:58.640 --> 00:10:02.060 ‫ارنی به یک‌باره از این حرف جا خورد، ‫ولی خودش رو جمع کرد. 00:10:02.140 --> 00:10:05.270 ‫نگاه خطرناکی توی چشم‌های ‫سیاه پسر جرقه زد. 00:10:07.520 --> 00:10:09.020 ‫«چاقوت رو بده ریموند.» 00:10:11.640 --> 00:10:14.560 ‫مفصلی در استخوان پرندگان وجود داره ‫که بال رو به بدنشون وصل می‌کنه. 00:10:14.640 --> 00:10:18.140 ‫ارنی چاقوش رو وارد مفصل کرد ‫و تاندون رو برید. 00:10:18.220 --> 00:10:19.930 ‫چاقوی تیزی بود ‫و به خوبی تاندون رو برید، 00:10:20.020 --> 00:10:22.350 ‫و خیلی زود تکه بال رو از بدن قو جدا کرد. 00:10:22.430 --> 00:10:25.100 ‫ارنی قو رو برگردوند ‫و بال دیگرش رو قطع کرد. 00:10:25.180 --> 00:10:27.680 ‫در حالی که دستش رو به سمت ‫ریموند دراز کرده بود گفت «ریسمان بده». 00:10:30.220 --> 00:10:32.560 ‫ارنی هشت قطعه از بدن قو جدا کرد ‫که هر کدوم تقریبا یک متر بودن. 00:10:32.640 --> 00:10:36.060 ‫بعد تکه‌های ریسمان رو در امتداد ‫لبه بالایی بال بزرگ گره زد. 00:10:36.140 --> 00:10:37.390 ‫«دست‌هات رو باز کن». 00:10:40.640 --> 00:10:43.100 ‫پیتر واتسون در این صبح زیبای ماه مه، ‫زیر نور خورشید، 00:10:43.180 --> 00:10:44.720 ‫در کنار دریاچه ایستاده بود، 00:10:44.810 --> 00:10:47.140 ‫و بال‌هایی عظیم، شل و کمی خون آلود، 00:10:47.220 --> 00:10:49.520 ‫به طرز عجیبی از اطرافش آویزان بود. 00:10:49.600 --> 00:10:52.600 ‫ارنی با دیدن این صحنه کف زد ‫و روی چمن شروع به رقص کرد. 00:10:59.640 --> 00:11:01.930 ‫پیتر واتسون پرسید «تموم شد؟» 00:11:02.020 --> 00:11:04.520 ‫ارنی گفت «قو که صحبت نمی‌کنه». 00:11:04.600 --> 00:11:08.600 ‫از کنار دریاچه گذر کردن ‫تا به درخت بید بلندی رسیدن. 00:11:08.680 --> 00:11:10.810 ‫شاخه‌های این درخت ‫از ارتفاع زیاد آویزان بودن، 00:11:10.890 --> 00:11:13.390 ‫تا جایی که تقریبا ‫به سطح آب دریاچه می‌رسیدن. 00:11:14.100 --> 00:11:15.720 ‫«ببین قو خان، الان ازت می‌خوایم،» 00:11:15.810 --> 00:11:17.970 ‫که از این درخت بالا بری، ‫وقتی هم به نوکش رسیدی،» 00:11:18.060 --> 00:11:20.350 ‫«باید بال‌هات رو باز کنی و پرواز کنی!» 00:11:20.430 --> 00:11:22.270 ‫ریموند نعره زد «عالیه!». 00:11:22.350 --> 00:11:23.770 ‫پیتر از اینکه با بالا رفتن از درخت، 00:11:23.850 --> 00:11:26.930 ‫می‌تونه از این اوباش فاصله بگیره، ‫احساس رضایت کرد. 00:11:27.020 --> 00:11:29.100 ‫وقتی هم به نوک درخت رسید، ‫قصد داشت اونجا بمونه. 00:11:29.180 --> 00:11:31.680 ‫احتمال کمی می‌داد که دو پسر دنبالش برن. 00:11:31.770 --> 00:11:34.100 ‫حتی اگه هم دنبالش می‌رفتن، ‫می‌تونست روی شاخه نازکی بایسته، 00:11:34.180 --> 00:11:36.350 ‫که تحمل وزن دو نفر رو نداشت. 00:11:36.430 --> 00:11:40.310 ‫بالا رفتن از این درخت کار سختی نبود، ‫می‌شد از شاخه‌های آویزانش شروع کرد. 00:11:40.390 --> 00:11:42.310 ‫ارنی فریاد زد «برو، باز هم بالاتر برو!» 00:11:42.390 --> 00:11:45.560 ‫پیتر واتسون در نهایت به نقطه‌ای رسید ‫که نمی‌شد از اون بالاتر رفت. 00:11:45.640 --> 00:11:48.680 ‫روی شاخه‌ای ایستاده بود که ضخامتش ‫به اندازه ضخامت مچ دست بود، 00:11:48.770 --> 00:11:51.180 ‫و انتهای این شاخه بلند به دریاچه می‌رسید، 00:11:51.270 --> 00:11:53.060 ‫و به زیبایی به سمت پایین خم شده بود. 00:11:53.140 --> 00:11:55.100 ‫بعد از بالا رفتن اونجا وایستاد ‫و نفسی تازه کرد. 00:11:55.180 --> 00:11:58.720 ‫خیلی بالا رفته بود. حداقل پونزده متر بود. ‫دیگه نمی‌تونست دو پسر رو ببینه. 00:11:58.810 --> 00:12:01.430 ‫چون دیگه پایین درخت نبودن. 00:12:01.520 --> 00:12:02.680 ‫«گوش کن چی می‌گم!» 00:12:02.770 --> 00:12:04.600 ‫مقداری از درخت فاصله گرفته بودن، 00:12:04.680 --> 00:12:08.020 ‫تا بتونن پسرک رو که نوک درخت ایستاده، ‫به وضوح تماشا کنن. 00:12:08.100 --> 00:12:09.350 ‫پیتر واتسون با نگاه به دو پسر، 00:12:09.430 --> 00:12:11.600 ‫متوجه شد که چقدر برگ‌های درخت بید، 00:12:11.680 --> 00:12:13.350 ‫اندک و سست هستن. 00:12:13.430 --> 00:12:15.310 ‫تقریبا هیچ ابزاری برای ایمنی ‫بهش نداده بودن. 00:12:15.390 --> 00:12:17.350 ‫«از امتداد همون شاخه حرکت کن!» 00:12:17.430 --> 00:12:21.310 ‫«انقدر ادامه بده که به آب گل‌آلود برسی، ‫و بعد پرواز کن!» 00:12:21.390 --> 00:12:23.140 ‫پیتر واتسون تکونی نخورد. 00:12:23.220 --> 00:12:26.140 ‫همچنان نگاهش رو به دو شخصی ‫که در فضای باز بودم، دوخته بود. 00:12:26.220 --> 00:12:28.680 ‫اون دو نفر ثابت ایستاده بودن ‫و به پیتر نگاه می‌کردن. 00:12:28.770 --> 00:12:29.970 ‫«الان تا ده می‌شمرم،» 00:12:30.060 --> 00:12:33.770 ‫«اگه ببینم هنوز بال نزدی و پر نکشیدی، ‫خودم با تیر می‌زنمت.» 00:12:33.850 --> 00:12:36.310 ‫«در اون صورت طی یک روز، ‫دو تا قو شکار کردم.» 00:12:36.390 --> 00:12:37.810 ‫«خیلی‌خب.» 00:12:37.890 --> 00:12:43.560 ‫«یک، دو، سه، چهار، پنج، شیش!» 00:12:43.640 --> 00:12:48.060 ‫پیتر واتسون هیچ تحرکی نداشت. ‫دیگه هیچی باعث نمی‌شد که حرکت کنه. 00:12:48.140 --> 00:12:51.390 ‫«هفت، هشت، نه، ده!» 00:12:51.470 --> 00:12:53.930 ‫پیتر می‌دید که تفنگ رو ‫از روی شونه‌اش برداشت. 00:12:54.020 --> 00:12:55.390 ‫به سمتش نشونه گرفت. 00:12:55.470 --> 00:12:57.060 ‫صدای شلیک گلوله، 00:12:57.140 --> 00:12:59.890 ‫و سوت تیری که از کنار سرش ‫رد شد رو شنید. 00:13:03.220 --> 00:13:05.180 ‫خیلی ترسناک بود، ولی تکون نخورد. 00:13:05.270 --> 00:13:07.560 ‫دید که ارنی داره خشاب ‫تفنگ رو پر می‌کنه. 00:13:07.640 --> 00:13:10.720 ‫ارنی داد زد «آخرین فرصتته، ‫تیر بعدیم بهت می‌خوره‌ها!» 00:13:10.810 --> 00:13:11.640 ‫پیتر منتظر موند. 00:13:11.720 --> 00:13:13.430 ‫پسری که در میان گل‌های چمنزار، 00:13:13.520 --> 00:13:15.930 ‫کنار پسر دیگری ایستاده بود رو نظاره کرد. 00:13:16.020 --> 00:13:18.140 ‫تفنگ دوباره از روی شونه‌اش برداشته شد. 00:13:18.220 --> 00:13:21.520 ‫ولی این بار با صدای شلیک، ‫گلوله با ران پیتر برخورد کرد. 00:13:21.600 --> 00:13:24.310 ‫دردی احساس نکرد، ‫ولی با شتاب ویران‌کننده‌ای اصابت کرد. 00:13:24.390 --> 00:13:27.100 ‫مثل این بود که کسی با پتک ‫بهش ضربه محکمی زده باشه، 00:13:27.180 --> 00:13:30.100 ‫و از روی شاخه‌ای که ایستاده بود، افتاد. 00:13:30.180 --> 00:13:32.140 ‫سعی کرد با دست‌هاش خودش رو نگه داره. 00:13:32.220 --> 00:13:35.430 ‫شاخه کوچیکی که نگه داشته بود ‫خم شد و شکست. 00:13:44.600 --> 00:13:46.720 ‫بعضی آدم‌ها که در شرایط ‫بیش‌ازحد دشواری قرار می‌گیرن، 00:13:46.810 --> 00:13:49.060 ‫و آستانه تحملشون کشش مقابله نداره، 00:13:49.140 --> 00:13:51.680 ‫خودشون رو می‌بازن و تسلیم می‌شن. 00:13:51.770 --> 00:13:53.930 ‫عده دیگه‌ای هستن، ‫که اگرچه انگشت‌شمارن، 00:13:54.020 --> 00:13:57.560 ‫که بنا به دلایلی همیشه ‫شکست‌ناپذیر می‌مونن. 00:13:57.640 --> 00:14:00.930 ‫این افراد رو در زمان وقوع جنگ، ‫یا حتی در زمان صلح دید. 00:14:01.020 --> 00:14:03.060 ‫این دسته روحیه تسلیم‌ناپذیری دارن، 00:14:03.140 --> 00:14:06.640 ‫که هیچ‌چیزی؛ نه درد، نه شکنجه، ‫و نه تهدید به مرگ، 00:14:06.720 --> 00:14:08.850 ‫نمی‌تونه اون‌ها رو مغلوب کنه. 00:14:08.930 --> 00:14:11.390 ‫پیتر واتسون کوچولوی ما ‫یکی از اون آدم‌ها بود. 00:14:11.470 --> 00:14:12.970 ‫همون‌طور که می‌جنگید ‫و دست دراز می‌کرد، 00:14:13.060 --> 00:14:16.060 ‫تا جلوی سقوط خودش از درخت رو بگیره، 00:14:16.140 --> 00:14:19.930 ‫ناگهان به این فکر افتاد ‫که قراره پیروز بشه. 00:14:20.020 --> 00:14:23.180 ‫به بالا نگاه کرد و نور درخشانی دید ‫که بر فراز آب‌های دریاچه تابیده، 00:14:23.270 --> 00:14:27.850 ‫و به قدری زیبا و باشکوهه ‫که نمی‌تونه ازش چشم برگردونه. 00:14:27.930 --> 00:14:31.180 ‫نور به پیتر اشاره می‌کرد، ‫اون رو فرا می‌خوند، 00:14:31.270 --> 00:14:35.180 ‫پیتر در نور تابان شیرجه زد ‫و بال‌هاش رو باز کرد. 00:14:37.020 --> 00:14:39.930 ‫سه آدم متفاوت گزارش دادن ‫که در اون روز قوی بزرگی رو دیدن، 00:14:40.020 --> 00:14:42.100 ‫که بر فرار روستا پرواز می‌کرد: 00:14:42.180 --> 00:14:43.180 ‫یک معلم مدرسه، 00:14:43.270 --> 00:14:46.060 ‫مردی که مشغول تعویض کاشی‌های ‫پشت‌بام داروساز بود، 00:14:46.140 --> 00:14:48.470 ‫و پسری که در اون نزدیکی ‫مشغول بازی بود. 00:14:48.560 --> 00:14:51.560 ‫خانم واتسون که مشغول ‫شستن ظرف‌ها در سینک بود، 00:14:51.640 --> 00:14:54.810 ‫دقیقا در همون لحظه نیم‌نگاهی به بالا کرد، 00:14:54.890 --> 00:14:57.310 ‫و شیء سفید و بزرگی دید ‫که درست در باغ منزلش، 00:14:57.390 --> 00:14:59.930 ‫با زمین برخورد کرد. 00:15:00.020 --> 00:15:01.680 ‫با عجله از منزل خارج شد. 00:15:01.770 --> 00:15:02.970 ‫در کنار پیکر کوچیک... 00:15:03.060 --> 00:15:05.640 ‫تنها پسری که داشت، ‫زانو زد و نشست. 00:15:06.520 --> 00:15:09.520 ‫با گریه گفت «قربونت برم، ‫پسر قند عسلم!» 00:15:11.783 --> 00:15:13.033 ‫«چیکارت کردن؟» 00:15:17.294 --> 00:15:20.294 ‫[منبع الهام «قو» یکی از اخبار ‫ روزنامه در وصف واقعه‌ای حقیقی بود...] 00:15:20.319 --> 00:15:23.319 ‫ [که دال در «دفترچه ایده‌هایش» ‫ ثبت کرده بود...] 00:15:23.344 --> 00:15:27.274 ‫[و سی سال بعد، در اکتبر ۱۹۷۶، ‫ داستان کوتاهش را نوشت.]